کابل پرس

ملت در چه حال است؛ دولت در چه خیال است!

2015-07-16T11:55:00Z

پغمان و نجیب

خان — 2015-07-15T07:30:00Z

اسناد و مدارک دست داشته ادارات استخبارات میرسانید که بزرگترین گروه های ضد دولتی پغمان, جمعیت ربانی و به تعقیب ان حرکت محسنی هر دو به حضور سیاف ووهابی هایش در انجا موافق نبودند....

باری "ناشناس" در جرمنی کنسرت میداد تقاضا اهنگ مشهور دره بدره هوای پغمان ...را نمودند ایشان با گفتن " اگه امونجه سیاف نمی بود ! میخواندم ! اما حالا دلم نمیشه "طفره رفت , به حق که سیاف و پغمان در تخریب و کشتار کابل وکابلیان نقش بزرگ داشته است اما در زمان حضور روسها پغمان ارام و بجز یکی دو جنگ که انهم با تعرض دولت اغاز و انجام شد, هیچگاه جنگ مهمی بین مجاهدین و روسها و حاکمیت واقع نشد در حالیکه لانه های تروریستی اشرار در گوشه وکنار ان وجود داشت , بعد از خروج روسها پغمان بازار رقابت و حیثیت خط اول مجاهدین را احراز و سر و کله چند گروه بنیاد گرا دیگر شعیه(هنوز بنام وحدت متحد نشده بودند) درانجا پیدا و در جنگ و گریز با دولت سهیم شدند.

جمعیت و حرکت که بیشترینه اهل پغمان به درک مشکلات مردم محل نزدیک و در موسم برداشت حاصلات زمین و
باغ از جنگ و تحریک با دولت پرهیز میکردند بخصوص که اکثر شان وابستگانی در شهر کابل داشته , رفت و امد , داد وستد هم در جریان میبود , اما وهابی های شرور و خود سر سیاف با راکت پراگنی بر گارنیزیون های کوچک محل و شهر کابل بخصوص در کشتار دسته جمعی دختران مکتب در ده اوغانان , حمله راکتی به ملی بس در علاوالدین , حملات خونباربه خیرخانه وحریق ذخایر بزرگ نفت دولت برای شهریان کابل , مبادرت و خون نجیب را به غلیان می اوردند, او هم مجبور میشد ملیشا شمالی ,کابل و شمال را بدانجا بفرستد گاهی هم مسوولین قوای مسلح را
با سرزنش , کنایه , زخم زبان غرض پاک نمودن دامن پغمان از لوث ادمکشان بی رحم , سوق مینمود .

به همین سلسله , سال 1367 بنابر دستور داکتر نجیب الله , یعقوبی مرحوم چند مقام بلند پایه استخباراتی را مامورنمود تا در باره پغمان یک تحلیل و تجزیه استخباراتی شامل, امکانات , شرایط , احوال و اندازه گیری گروه های مخالف اعم از اکتیف و پسیف , افراطی و میانه رو, حضورو تعداد افراطی های خارجی , رابطه فی مابین گروه ها ,باریکی هاو شکندگی هادربین مخالفین , راه های اکمالاتی,اسلحه و امکانات نظامی, بخصوص وجود استنگر زیرا در سال سیزده شصت و سه طیاره بزرگ اریانا از پغمان مورد اصابت راکت قرارگرفته بود, ...را انجام دهند.

تمام ادارات استخبارات که به نوعی در مسایل پغمان دخالت پیدا کرده بودند و یا "همکار" در انجا داشتند, گذشته واینده شان مورد تحلیل و برسی قرار گرفت ,تعداد و اندازه همکاران ,اعتمادیها ,رزیدنتهای استخبارات, قوماندانا ن پرو توکلی , اندازه وفا داری و امکانات انان , ,حتا اندازه پولهای مصرف شده و نتایج ان که در گذشته ها ادارات استخبارات به اختیار بعضی ها قرار داده بودند ,مطالعه دوسیه های اطلاعاتی و ملاقات رو در رو با یک تعدادکارمندان و مسوولین وشنیدن نظریات انان , تثبیت افراد بانفوذ ,تاثیر گذار و روحانیون مطرح درمحل و شیوه استفاده از انان حتا ملاقات با چند زندانی پغمانی نیز انجام شد, دساتیری در رابطه به پغمان به اداره استخبارات میدان شهر و پروان و چندولسوالی شمالی که مربوط ولایت کابل استند داده شد , زیرا مسیر اکمالات جمعیت,گروه سیاف وبعضا حرکت محسنی از نواحی یاد شده میگذشت ,با بزرگان مردم شریف و صلحدوست ارغندی بالا و پاین تجدید پروتوکل بی طرفی و همکاری با دولت , صورت گرفت در مقابل جانب دولت تعهد وکمک های به انان صورت داده قسمت های از وعده وعید را موکل با اینده و شرایط پیش رفت توافقات نمودند , ازهمین ناحیه بود که ادمکشان اجنبی پرست, ارغندی را ماسکو کوچک نامنهادند , در پایان یک گزارش مفصل با پیشهنادات مشخص به نجیب ارایه گردید . متعاقب ان عملیات های در پغمان راه اندازی , حملات و کمین ها به کاروان های اکمالاتی پغمان در شمالی و میدان شهر انجام و تفنگ های دوربین دار"ماشیندار اگا یس" وراکت های سر شانه یی" الو انداز"... در پوسته های پغمان توزیع و جابجا شد .

به فکر من ارتباط ومسوولیت این ماموریت از راه اداره ما به یعقوبی و نجیب انتقال میافت, معاون ریاست ما هم در ان جمع حضور داشت این بود که منی حقیر کارمند عادی نیزبا انان توظیف گردیده بودم , منی که هیچگاه با امرین میانه خوب نداشتم همیش سعی کرده بودم از پشت شتر واز پیش روی امرین نگذرم همچنان از بادیگاردی و سکرتریت نفرت عجیبی داشتم , قضا را ببین که محکوم با کار کردن زیر یک سقف با انان شده ام از خود میپرسیدم کی و چگونه مرا به این مصیبت وحلقه خسته کن که هر لحظه به دو پا استاده و بلی بلی باید بگویم , محکوم کرده است ! از نظر خودم شاید تصمیم گیری بموقع ام در اجرای امورات دلچسپ استخباراتی , شاید نیمکاره نگذاشتن کارها از جانب من, یا هم خط نسبتا زیبا و چابک نویسی ام و یا هم کله شخی و دلیل و برهان گفتن با خورد و بزرگ سبب ان بوده باشد , به هر رو از تانک تیل و دهان نانوایی ومغازه های کوپونی و احضارات درجه یک که هیچگاه ختم ان اعلام نمیشد رهایی حاصل کرده بودم اما از شما چه پنهان که جوانی بود و دیوانگی هر یکی دو روزی پیکه کردن به مکروریانها و جاده شاه دوشمشیره - پل باغ عمومی در تقسیم اوقات زندگی ام حک شده بود واز همین رو دل تنگی ام بیشتر و بیشتر میشد , بهترین هم صحبت هایم هم راننده و بادیگاردان مقامات و زمان برای رفع خسته گی ام موقیع اوردن اسناد مدارک و ترک انجا میبود و .....

به هر صورت تا دیر از شب مصروف پاک نوسی گزارش ها , تحلیل ها ونظریات و پیشنهادات انان میبودم , گاهی بالای سر تایپستان که همه کارمندان و بعضی ها مسلکی تعدای هم شوقی به هنر تایپ کردن روی اورده بودند شاید هم ترس قندهار, جلال اباد, لوگر ,گردیز به اینکار محکوم شان کرده بود , کم سوادانشان با وجود بار بار پرسیدن کلمات و جملات , گاهی خوانا نبودن دست نویس چند مقام سبب میشد نوشته ها را نادرست تایپ و سبب خشم و بی حوصله گی ام شوند, سر زدن به ادارات ایکه از قبل برای شان گوش زد میشد تا در باره فلان مطلب گزارش تهیه و فلان مدارک را اماده و به اختیار من بگذارند تاغرض استفاده مقامات موظف انتقال نمایم , گاهی مسوول مربوط به وظایف دیگر سوق اسناد بدسترس قرار نمیداشت , زمانی هم اصلن اماده نمی بود, بایدلحظات خسته کن را انتظار میبودم اینها جنجال دیگری بود که دیوانه ام میساخت.....

هر چه بود این وظیفه دشوار و خسته کن تمام و با چند مقام اشنا و تشخیص دادم که به حق در بین انان ادم های حضوردارند دارای دانش مسلکی و عملی و مستحق مقامات بالا ترنیز , انسان از طرزبرخورد, دانش , تجربیات و افکار شان می اموخت, اما ادم های هم در بین شان وجود داشت که جز وقت گذرانی , خنده و حرف های بی ربط , نوشیدن و خوردن کاری از ایشان ساخته نبود جالب اینکه این بی کله ها با ان همه مصروفیت ام ,جویای چند و چون اماده شدن نان و اب نیز میشدند .

دران جمع اوغانی حضور داشت که یخن قاق چرک و چروکش ,طرز نان خوردن و نظریات احمقانه اش حکایه از شادگل بودنش میکرد او در کنار دیگر اعمال بدش عادت به انداختن نسوارنیز داشت , نسوار را به کاغذ تشناب پیچانیده و بدهانش میگذاشت فکر کنم قبل تر از دیگران من متوجه این بی نزاکتی اش شده بودم چرا که باطله دانی کاغذ های چتل نویس را من باید حریق میکردم شاید ماجرا از چشم تیزبین یک تعداد مقامات دور نمانده بود اما بخاطر رعایت ادب و نزاکت خود را به نفهمی میزدند , باری جنرال صاحب ...مطلبی راگم کرده بود فکر میکرد به باطله دانی انداخته اند چند نفر کاغذ های باطله دانی ها را جستجو میکردیم از قضا که دست جنرال به حجم بزرگ نسوار الوده شد , جنرال بطرف من دید و اهسته برایم گفت نسوار میزنی برایش گفتم سگرت , نسوار و شراب عادت ندارم , کار "هم رفیق" صالح محمد زیری ست خندید و پرسید رفیق ی صالح محمد زیری کیست شادگل را برایش نشان دادم این انسان با نزاکت بدون انکه کسی متوجه شود به بهانه ی خارج شد دستانش را شسته و دوباره برگشت و خمی به ابرو نیاورد روز دیگر از گوشه چشم شادگل رادر حال دیسانت نسوار دید در فرصتی برایم گفت راست میگویی بدبخت نسواریست .....

استاد سیاف این مجاهد کبیر و مفسر قرآن هنوز هم از زمین خواری سیر نشده است

2015-05-19T05:22:19Z

شهرک نجات مینه واقع ناحیه هفدهم کابل در ساحه 1435 جریب زمین از طرف وزارت شهر سازی و مسکن جهت توزیع به استاد سیاف داده شد
نمایندگان این مجاهد بزرگ از ابتدا صدها خیانت، پست فطرتی و چپاول را انجام دادند تا آنجا که یک نمره بالای ده نفر هم به فروش رسانیده شد!
جای مسجد، مکتب، کودکستان، چندین سرک را مسدود و به فروش رسانیدند!
حالا یگانه پارک این شهرک را نیز خط اندازی و به فروش و توزیع گذاشته اند - فقط دلیل شان اینست که استاد بزرگ از بابت مصارف کمپانی انتخاباتی از عزیزی بانک قرضدار شده و این پارک باید فروخته شود!
روز جمعه 14 حمل نماینده گان استاد بزرگ با چند موتر پولیس و تعداد تقریبا پنجصد500 نفر مسلح غیر قانونی بالای شهرک هجوم آورده اهالی را لت و کوب و تهدید کرده تمام نهال های مردم را از بیخ کشیده و ساحه پارک را خط اندازی کردند!
این در حالیست که تعهد نامه این بزرگوار در وزارت شهرسازی و مسکن موجود است؛ بر اساس آن آبرسانی، کانالیزاسیون، برق، سرک سازی، اسفالت سرکها، ساختمان جویچه ها، کانکریت پل و پلچکها، احداث پارکها، ساحات بازی اطفال، اعمار مسجد، کودکستان و مکتب همه ی اینها بدوش مالک شهرک میباشد حالا نه تنها از هیچ کدام اینها خبری نیست حتی که غصب و چور شدوع شده است
هر چه عاجل باید جلو این زمین خوار غاصب گرفته شود

سالنگ و ترافیک خطوط برق؛ اشتباه یا خیانت؟

خلیل پژواک — 2015-01-28T22:30:00Z

توسعۀ شبکۀ برق در افغانستان یکی از پروژه‌های زیربنایی اقتصادی در افغانستان است که ماسترپلان ۲۰ سالۀ آن در دورۀ حکومت پیشین (در ابتدای سال ۲۰۱۳ میلادی) نهایی شد. محمد‌اسماعیل، وزیر انرژی و آب در آن زمان تأکید کرد که این ماسترپلان به هدف «حرکت به سمت خودکفایی در عرصۀ تولید انرژی/برق» و تعیین ظرفیت و نیازهای ولایات به برق و «ارائۀ برق ارزان» به شرکت‌های سرمایه‌گذار و شهروندان تدوین شده است. از سوی دیگر، افغانستان از نظر موقعیت جغرافیایی برای انتقال برق از شمال به جنوب آسیا نیز مساعد تشخیص شده است. به همین دلیل، طرح انکشاف شبکۀ برق افغانستان نیز در همین چارچوب تدوین شده است، تا از یک‌سو مسیر انتقال برق باشد و از سوی دیگر با استفاده از بازار به‌وجود‌آمده، به تأمین برق مورد نیاز خود بپردازد، یا در خوش‌‌بینانه‌ترین حالت از این مسیر به فروش برق اقدام کند.
اکنون پس از گذشت افزون بر یک سال از نهایی‌شدن این طرح، به نظر می‌رسد شماری از نکات آن از سوی دولت افغانستان نادیده گرفته می‌شود. نکاتی که به باور کارشناسان روند توسعه را با کندی مواجه می‌کند و «از نظر علمی و مسایل فنی» قابل توجیه نیست.

20 درصد، پس از صدسال

مطابق این نقشه (نقشه دولت)، مناطق مرکزی در اتصال به شبکه برق نادیده گرفته شده است.

از زمانی که افغانستان به جمع کشورهای تولیدکنندۀ برق پیوسته است، بیش از یک قرن می‌گذرد. بند برق جبل‌السراج در سال ۱۹۱۲ میلادی در زمان پادشاهی حبیب‌الله خان ساخته شد. پس از آن، تولید برق از منابع آبی و احداث بندهای آب‌گردان به کمک روسیۀ سابق در این کشور کماکان دنبال شد. بخش قابل توجه برق مورد نیاز آن زمان از همین منابع (برق آبی) تأمین می‌شد. بند برق‌های کجکی، درونته، سلما، کمال‌خان، سروبی، نغلو و بند برق ماهی‌پر از مهم‌ترین منابع تولید برق آبی‌اند.

با شروع جنگ‌های داخلی، روند تولید برق از منابع فسیلی و آبی، متوقف شد. پس از آن و با سقوط طالبان، دوباره تلاش برای راه‌اندازی منابع تولید برق شروع شد. این تلاش‌ها همزمان بود با نیاز رو‌به‌افزایش کشور به نیروی برق. به همین دلیل، طرح خرید برق از کشورهای صادرکنندۀ آن در دستور کار دولت قرار گرفت؛ زیرا تاکنون بر مبنای ادعاهای مسئولان شرکت برشنا و وزارت انرژی و آب، تنها ۲۰ درصد از برق مورد نیاز کشور در داخل تولید می‌شود. صرفاً از منابع انرژی تجدیدپذیر (و مخصوصاً آب) برمبنای اطلاعات وزارت انرژی و آب، ۴۹ میگاوات برق تولید می‌شود؛ چیزی که در مقایسه با نیاز افغانستان بسیار اندک است.

این در حالی است که تاکنون بخش بزرگی از کشور، از داشتن برق محروم است و در بسیاری از مناطق ‌بخش‌های خصوصی در حد بسیار اندک اقدام به توزیع برق کرده‌اند. به همین دلیل، قرار شد تا زمینۀ خرید برق فراهم آید. بر مبنای این طرح، قرار شد‌ ماسترپلان توزیع و گسترش شبکۀ برق نیز تدوین شود. نخستین ماسترپلان در سال ۲۰۰۴ میلادی تهیه گردید و این طرح پس از آن چندین‌بار در سال‌های بعدی بازبینی و روی آن تجدید صورت گرفت. آخرین‌باری که ماسترپلان توزیع و توسعۀ شبکۀ برق در افغانستان بازبینی و تهیه شد، یک سال پیش بود. به دنبال این طرح‌ها و تلاش برای تأمین برق، تاکنون این کشور توانسته است‌ از ازبکستان، ایران، ترکمنستان و تاجیکستان برق خریداری کند.

بر مبنای قرارداد خرید برق بین دو کشور PPA with Iran، افغانستان از ایران برق می‌گیرد که هر کیلووات ساعت آن تا پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری در بدل ۳ سِنت‌ خریداری می‌شد. ولی در آخرین دیدار هیئت ایرانی با مسئولان شرکت برشنا، این رقم به دو برابر (۶سنت) افزایش یافته است، درست در حالی که بهای نفت و مواد سوخت، در سطح جهان با کاهشی کم‌سابقه مواجه است. اما بیشترین برق مورد نیاز کشور از ازبکستان تأمین می‌شود. از این کشور هر کیلووات ساعت برق در بدل ۶ سنت خریداری می‌شود. افزون بر آن، تاجیکستان و ترکمنستان و در مقیاس اندک‌تر قرغیزستان نیز به افغانستان برق صادر می‌کنند. به تازگی رییس جمهور غنی در سفرش به ترکمنستان قرارداد خرید ۵۰۰میگاوات برق را نیز امضا کرده است. این مقدار برق نیز باید وارد ‌افغانستان شود.

سه قرارداد در چهارراه آسیا

پیشنهاد فیشنر این است که به جای سالنگ مسیر بامیان، خط چوک ارغندی برای انتقال برق به کابل انتخاب شود.

افغانستان به دلیل موقعیت جغرافیایی و قرارگرفتنش میان کشورهای تولیدکنندۀ برق عمدتاً شمال و مصرف‌کنندۀ بزرگ برق جنوب (پاکستان)، از این امتیاز برخوردار است که مسیر خوب ترانزیت برق باشد. امکانی که از یک‌سو این کشور را وارد مناسبات تجاری منطقه‌‌ای می‌کند و از جانب‌ دیگر سبب می‌شود تا در چارچوب آن برق داخلی ‌تأمین گردد. به همین دلیل، تاکنون سه پروژۀ مهم تورید برق به افغانستان و از این طریق به پاکستان، میان کشورهای دخیل در آن به امضا رسیده است. نخستین بخش آن، احداث خط انتقال برق ۲۲۰ کیلوولت بود که از طریق تاجیکستان و از مسیر ولایت قندز به افغانستان می‌آید. این خط که ابتدا «یک‌مداره» بود، اکنون به «دبل‌سرکت/دو‌مداره» ارتقا یافته و ظرفیت انتقال ۵۰۰ کیلوولت برق در ساعت را داراست.

دومین پروژۀ کلان تورید برق، «کاسا ۱۰۰۰» است. بر مبنای این طرح، ۱۰۰۰میگاوات برق مازاد بر نیاز داخلی قرغیزستان و تاجیکستان «در فصل‌های گرم» از طریق افغانستان به پاکستان صادر می‌شود. افغانستان از این قرارداد علاوه بر ۳۰۰میگاوات برق، حق عبور از کشور را نیز می‌گیرد که سالانه افزون بر ۲۰۰ میلیون دالر می‌شود. سومین پروژۀ بزرگ نیز پروژۀ «توتاپ» است که بر مبنای آن خط ۵۰۰کیلوولت در ساعت، احداث می‌شود که از مسیر شبرغان به پل‌خمری می‌آید و با عبور از کابل و ننگرهار به پاکستان صادر می‌شود. توتاپ، قرارداد صدور و ورود برق میان کشورهای تاجیکستان، ازبیکستان، ترکمنستان، افغانستان و پاکستان است.

اهمیت اصلی این پروژه‌ها به باور کارشناسان بستری است که با موجودیت آن برای طرح توسعۀ برق افغانستان فراهم می‌آید. انجنیر رضا حیدری، استاد دانشگاه و کارشناس برق در این مورد می‌گوید: «‌بحث انتقال برق از شمال آسیا به جنوب آسیا، یک بحث خوبی است و می‌تواند رونق اقتصادی برای افغانستان داشته باشد.» اما آقای حیدری می‌گوید، مواردی در این میان وجود دارد که نیازمند توجه است. وی می‌افزاید: «لاین انتقال برق کاسا ۱۰۰۰ در حال حاضر برای انتقال اضافۀ تولید برق دو کشور قرغیزستان و تاجیکستان در فصل گرم استفاده خواهد شد که مقدار آن در فصل های سرد صفر می شود. ولی این لاین بستر مارکت انرژی است که اگر یک زمانی افغانستان بتواند برق مازاد بر مصرف داخلی تولید کند، از طریق این لاین آن را به پاکستان می تواند بفروشد.» به این ترتیب، به باور آقای حیدری «نیاز اصلی ما به برق در فصل زمستان است در آن زمان منابع آبی ما برق کمتری تولید می‌کنند. ‌کشورهای صادرکننده در این پروژه تا کنون نیز هیچ تعهدی در این مورد ندارند.»
داو طلبی پروژۀ «کاسا۱۰۰۰» در جریان چند هفتۀ آینده برگزار خواهد شد.

سالنگ، سد توسعه

در حال حاضر برق خریداری‌شده از کشورهای شمالی افغانستان توسط یک خط دو‌مدارۀ ۲۲۰ کیلوولت از مسیر سالنگ به کابل می‌رسد. زمانی که بررسی‌ها برای اجرای پروژۀ کاسا ۱۰۰۰ شروع شد، یک شرکت کانادایی(SNC-Lavalin) که مسئول تهیۀ طرح آن بود، در گزارشش تأکید کرده بود که امکان گذشتن خط انتقال برق «کاسا ۱۰۰۰» از مسیر سالنگ وجود ندارد و باید راه دیگری برایش جست‌وجو شود. با این وجود و به اصرار وزارت انرژی و آب، خط کاسا ۱۰۰۰ نیز از ‌مسیری جریان یافت که قبلاً یک خط برق کشور از آن عبور داده شده بود؛ مسیر سالنگ. در اجرای سومین طرح (توتاپ) که مسیر آن بر‌اساس ماستر‌پلان جدید تعیین شده است، نیز چنین کارشکنی‌ای رخ داده است. شرکت فشنر همواره در خلاصۀ گزارش خود، نیز در کل ماسترپلان برق تأکید کرده است که برای افزایش تولید داخلی برق و نیز مسایل فنی، مسیر خط انتقال «توتاپ» از پل‌خمری به سمنگان و بامیان تغییر داده شود و از آنجا به چوک ارغندی و سپس به کابل بیاید. اما اکنون حکومت برخلاف آن قرار است هر‌سه خط بزرگ انتقال برق شمال به جنوب را از مسیر سالنگ بگذراند. اصرار بانک انکشاف آسیایی این است که نباید چنین کاری انجام شود؛ ولی دولت اصرار دارد که این خط باید از مسیر سالنگ عبور داده شود. یک همکار و مشاور حوزۀ انرژی در این زمینه به من گفت: «طرح دولت افغانستان ‌این است که باید این خطوط از سالنگ بگذرند. این پلان قبلی دولت افغانستان بوده است. ‌دولت مطالعات دقیقی انجام نداده است و به صرف کوتاه‌بودن مسیر سالنگ، این راه را برگزیده است. هیچ گزارشی فنی که این مسیر را تأیید کند، وجود ندارد. نه شرکت کانادایی و نه فشنر و نه بانک انکشاف آسیایی، هیچ‌کدام این را تأیید نمی‌کنند.» دولت تأکید دارد که با ساخت یک ساب استیشن در پلخمری آن را از مسیر سالنگ به کابل انتقال بدهد؛ و از این‌جا یک خط ۵۰۰ کیلو‌ولت کشیده شود و از مسیر سالنگ به چوک ارغندی بیاید و بعد به کابل و از این مسیر ‌‌می‌تواند به پاکستان هم صادر شود. خط دیگری هم هست که از چوک ارغندی به لوگر سپس به خوست و گردیز می‌رود و خط دیگری که‌ به غزنی و قندهار می‌رود. مشکل اصلی این است تمام خطوط انتقال برق از شمال کشور به کابل از مسیر سالنگ می‌گذرند. آقای حیدری می‌گوید،به لحاظ فنی چنین کاری به هیچ عنوان توجیه ندارد و اگر برای خطوط انتقال برق عبوری از سالنگ مشکلی پیش بیاید و خطوط انتقال برق قطع شوند، هر سه خط بزرگ انتقال برق که بخش بزرگ افغانستان و بخش‌های از پاکستان را برق می‌دهند قطع خواهند شد و ما شاهد خاموشی‌های گسترده خواهیم بود.

فیشنر در این گزارش ۴۵۱ صفحه‌ای همواره بر عبور خط انتقال برق از مسیر بامیان-سمنگان تأکید کرده است.

شرکت فشنر در ماستر پلان جدید برق افغانستان، یکی از دلایل مهم برای انتقال این خط از مسیر سمنگان و بامیان را امکان اتصال منابع بزرگ تولید برق داخلی افغانستان به شبکۀ برق می‌داند. با عبور خط ۵۰۰ کیلو‌ولت از مسیر جدید علاوه بر نبودن مشکلات موجود در مسیر سالنگ، معادن بزرگ ذغال سنگ درۀ صوف و بامیان نیز در مسیر قرار خواهند گرفت.
رضا حیدری می‌‌گوید، افغانستان مارکیت خوب خرید و فروش برق است و همین فرصت زمینه برای سودآوری و رشد مضاعف برای این کشور را فراهم آورده است. ‌به باور این کارشناس، از یک‌سو افغانستان می‌تواند از ‌طریق برق و انرژی نیاز خود را‌ تأمین کند و از جانبی ‌می‌تواند به کشورهای دیگر برق بفروشد و سود مالی بیندوزد. از سوی دیگر، به باور وی، چنان‌چه به تولید برق از منابع داخلی توجه نشود، افغانستان هم‌چنان حتا پس از ۲۰ سال ‌مجبور خواهد بود تا ۷۰ درصد از برق مورد نیازش را خریداری کند. آقای حیدری می‌گوید، تنها راه‌حل این است که منابع ترمال/تولید برق حرارتی به کار انداخته شود که عمده‌ترین منبع آن در کشور، ذغال‌سنگ است. اما منابع اصلی ذغال‌سنگ تاکنون از مسیر ترانزیت دور افتاده است. به نظر حیدری، اگر ذغال‌سنگ دره‌صوف برای تولید برق به کابل آورده شود، هزینۀ تولید آن بسیار گران خواهد شد.
از سوی دیگر، در نقشۀ توزیع برق کشور، مناطق مرکزی و شماری از ولایات به شمول دایکندی، جایگاه‌شان ‌تعریف نشده است. به این معنا در ماسترپلان ۲۰سالۀ که به تأیید دولت رسیده، بسیاری از مناطق عمدتا مرکزی به شبکۀ برق سراسری وصل نمی‌شوند.

طرح فشنر
به باور رضا حیدری، طرح اساسی این است که افغانستان هم مارکیت خرید و فروش برق است و هم توسعۀ شبکۀ برق داخلی‌اش بر این مارکیت و پروژه‌های آن استوار خواهد بود. به این ترتیب، نیاز افغانستان به برق نیز در این داد‌وستد باید تأمین شود. بر‌اساس این دیدگاه، از ۱۰ سال به این‌سو، وزارت انرژی و آب و کمیتۀ اقتصادی شورای وزیران تلاش ورزیده‌اند تا ماسترپلان برق افغانستان را تدوین و اجرا کنند. پیش از سال ۲۰۱۳ ماسترپلان تدوین‌شده در سال ۲۰۰۴ با حمایت مالی و فنی ادارۀ توسعۀ بین‌المللی ایالات متحدۀ امریکا بازبینی شده بود؛ اما آخرین‌بار طرح بازبینی و تدوین ماسترپلان نهایی برق افغانستان به رقابت واگذار شد و در این جریان، شرکت «فشنر» از آلمان برندۀ آن شد. شرکت فشنر یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های جهان در عرصۀ برق و تهیۀ پلان و پالیسی توسعۀ انرژی است که مرکز آن در اشتوتگارت آلمان قرار دارد. این شرکت طرح توسعۀ شبکۀ برق چین و برخی از کشورهای آسیای میانه را تهیه کرده است.

شرکت آلمانی فشنر قرار بود طرح ۲۰ سالۀ برق افغانستان را مطالعه و تدوین کرد؛ طرحی که از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۳۲ میلادی را در‌بر می‌گیرد. این گزارش در ابتدای ‌سال پا‌ر (حمل ۱۳۹۲) آماده و به دولت افغانستان داده شد. بر مبنای این گزارش، نیاز افغانستان به برق در سال ۲۰۳۲ میلادی به ۱۸۵۰۰ گیگاوات در ساعت افزایش خواهد یافت. به این ترتیب، باید ۳۵۰۰ میگاوات توان/طاقت در خطوط برق افغانستان وارد شود. شرکت فشنر در ماسترپلانی که برای برق افغانستان تدوین کرده است، با در نظر گرفتن همۀ منابع تولید و خرید برق و همچنین پیش‌بینی نیاز به برق در ۲۰ سال آینده در افغانستان‌، اقتصادی‌ترین راه‌کار‌های ممکن برای تهیه برق افغانستان را مشخص کرده است. بر مبنای این پلان ، در بهترین حالت افغانستان تا سال ۲۰۳۲ تنها قادر به تولید ۶۸ درصد از برق مورد نیازش خواهد بود.

این مقدار برق در صورتی تولید خواهد شد که تمامی امکانات تولید برق داخلی به کار انداخته شود. در گزارش «فشنر» منابع تولید برق حرارتی، جیوترمال (زمین‌گرمایشی)، آبی، آفتابی و بادی نیز در نظر گرفته شده است. در این طرح بر ضرورت توجه به تولید داخلی برق تأکید شده است؛ از جمله به‌کار‌انداختن بندهای آب‌گردان‌ در کنر و المباغ در هلمند و شمال افغانستان و آمو و باغ دره ولایت کاپیسا. ‌«فشنر» هرچند در طرحش تأکید کرده است که: «دیتاهای افغانستان قابل استناد نیست.» ‌یکی از کارمندان وزارت انرژی و آب نیز مشروط به حفظ هویتش به من گفت: «‌در حوزۀ انرژی برق ما بانک دیتای مشخص نداریم. قبلاً بر‌اساس حمایت‌های ادارۀ توسعۀ بین‌المللی ایالات متحده، یک پایگاه اطلاع‌رسانی برق جور شده بود، ولی اطلاعاتش هرگز آپدیت نشد. فعلاً برشنا نیز چنین مرکزی را ندارد. چه‌قدر برق مصرف می‌کنیم؟ چه‌قدر برق تولید می‌کنیم؟ پاسخش مشخص نیست؛ چون دیتای قابل استنادی نداریم.» با این حال،‌ کارشناسان برق و انرژی باور دارند که‌ شبکۀ برق یک شبکۀ زنده است و باید به صورت هم‌زمانی و (در زمان حاضر) مقدار تولید و مصرف برق ‌محاسبه شود. تا هنوز بخشی از این کار، در دفترچه یادداشت می‌شود. شرکت فشنر هر‌گاه از دیتاها استفاده کرده، منبعش را مشخص کرده است و تأکید کرده که این دیتاها چندان قابل اعتماد نیستند.

منابع داخلی تولید برق

انجنیر رضا حیدری می‌گوید «در هر‌کشوری رسم معمول این است که «برق پایه/Basic» را بر مبنای انرژی قابل اعتماد و تغییرناپذیر استوار می‌کنند. برای مثال در هیچ کشوری برق مورد نیاز اساسی یک کشور از آب یا انرژی آفتابی تأمین نمی‌شود؛ زیرا این نوع انرژی، انرژی قابل اعتماد نیست و وابسته به تغییرات اقلیمی و هوایی است و از این نظر با کاهش و افزایش رو‌به‌رو‌ست.» با این وجود، برق تولیدی افغانستان از منابع آبی به دست می‌آید؛ در حالی‌که‌ همیشه مقدار تولید آن با توجه به تغییر فصل‌ها و کاهش و افزایش آب، در حال تغییر است. معمولاً برق آبی در فصل‌های گرم قابل اتکاست و در فصل‌های سرد نیاز شهروندان را ‌پاسخ نمی‌گوید. به این دلیل، کارشناسان برق و انرژی باور دارند: «مقدار برقی که ما هم تولید می‌کنیم، از منابع آبی است که در فصل زمستان با کاهش آب، تولید برق نیز کاهش می‌یابد. ‌این منبع قابل اعتماد نیستند. به خاطری که برق قابل اعتماد داشته باشیم، باید از منابع ترمال استفاده شود؛ چون ربطی به آب و هوا و اتفاق‌های طبیعی ندارد.» منابع ترمال به منابع تولید برق فسیلی/حرارتی گفته می‌شود و ذغال‌سنگ یکی از این منابع است. آقای حیدری می‌گوید: «‌طبق آمار مرکز انرژی امریکا‌، هر‌سال بیشتر از ۴۰ فی‌صد برق جهان از ذغال‌سنگ تأمین می‌شود. سهم انرژی فسیلی در تأمین انرژی در جهان، هنوز بیشتر از هر‌نوع انرژی دیگر است؛ چون در هر‌فصل سال مقدار تولیداتش ثابت است.»
براساس منابع بانک انکشاف آسیایی، دو منبع تولید برق ۲۰۰ میگاواتی (۴۰۰ میگاوات) در شبرغان داریم که ادارۀ انکشاف بین‌المللی ایالات متحده به عهده گرفته بود تا سرمایه‌گذار داخلی یا خارجی برایش پیدا کند که موفق نشد. در ماسترپلان جدید آمده است که بانک انکشاف آسیایی به عهده گرفته که منبع تولید برق شبرغان را تا سال ۲۰۲۰ تمویل خواهد کرد. دو منبع بزرگ برق ذغال‌سنگ در بامیان و درۀ‌صوف وجود دارد. هرچند رضا حیدری کارشناس برق می‌گوید که: «‌برآورد دقیق از منابع معدنی افغانستان وجود ندارد؛ بیشتر پتانسیل‌سنجی شده است و نتیجۀ آن مبتنی بر تخمین است. مطالعات فنی نشده است.» با این وجود،‌ دره‌صوف ظرفیت تولید ۸۰۰میگاوات برق را دارد. دولت افغانستان می‌تواند برق تولید کند و برق را از طریق این لاین‌ها بفروشد. اگر این مقدار برق تولید شود، بر مبنای ماسترپلان برق، ۶۰۰میگاوات صرف پروژه ی استخراج معادن می‌شود و ۲۰۰ میگاوات آن ‌به خطوط انتقال برق تزریق خواهد شد.

هم‌چنین از مجموع تولید ۴۰۰ میگاوات برق در بامیان، ۲۰۰ میگاوات آن به استخراج معادن صرف می‌شود و ۲۰۰ میگاوات آن به شبکۀ برق سراسری وصل خواهد شد. اما مشکل اساسی از نظر یک مشاور برق ـ‌کسی که با دولت افغانستان نیز همکار بوده است‌ـ این است که «امتیاز استفاده از ‌این دو منبع ذغال‌سنگی را دولت افغانستان ‌به دو شرکتی واگذار کرده که ‌قراردادهای معادن ‌مس عینک و آهن حاجی‌گک‌ نیز به آن‌ها واگذار شده است. بر این حساب، تا وقتی که این شرکت‌ها کار‌شان را سر معادن شروع نکرده‌اند، برقی هم تولید نخواهد شد.» هنوز تاریخ شروع کار شرکت‌هایی که مس عینک و معدن آهن بامیان را گرفته‌اند، مشخص نیست. در بامیان تنها به حمایت مالی نیوزلند یک شبکۀ تولید برق آفتابی با هزینۀ ۱۸میلیون دالر و تولید برق ۱میگاوات ساخته شده است، اما انجنیر رضا حیدری می‌گوید، در هیچ کشوری هزینۀ اجرای چنین پروژه‌ای به بیش از ۳۵۰۰هزار دالر نمی‌رسد و به این ترتیب صرف ۱۸میلیون دالر در این پروژۀ کوچک می‌تواند یک خیانت ملی محسوب شود. هر چه هست اما این مسأله همچنان پا برجاست که منابع انرژی بامیان به راحتی به کار نخواهد افتاد.

منبع: روز نامه جامعه ی باز

افشای فساد گسترده ی طالبان نکتایی پوش در وزارت تجارت به رهبری انورالحق احدی!

2014-12-02T18:13:00Z

نشر نخست در کابل پرس^?: سه شنبه 15 ژانويه 2013
کابل پرس: آنچه را که در ادامه می آيد متن نامه ی برخی از مقامات تجاری افغانستان به حامد کرزی می باشد که پرده از فساد گسترده ی مافیای طالبان نکتایی پوش در وزارت تجارت افغانستان به رهبری انورالحق احدی بر می دارد. از انورالحق احدی تاکنون اسناد زیادی درباره ی اختلاس و چپاول میلیون ها دالر در کابل پرس و رسانه های دیگر به نشر رسیده است. با وجود همه ی این اختلاس های گسترده که او در وزارتخانه های مالیه و تجارت انجام داده، اما همچنان به عنوان یکی از مهره های اصلی مافیا در افغانستان بر قدرت تکیه زده است.

طالبان نکتایی پوشی همچون انورالحق احدی، عمر زاخیلوال، هدایت امین ارسلا و اشرف غنی احمدزی که شاهرگ های اقتصادی افغانستان را در اختیار دارند، بنیانگذاران سیستم فاسد حامد کرزی می باشند و با تلاش های بی دریغ خود در عرصه ی اقتصاد، این کشور را به رده ی فاسدترین کشور جهان رسانده اند.

مافیای حنیف اتمر

کابل پرس — 2014-10-06T12:01:00Z

نشر نخست در کابل پرس^?: چهار شنبه 9 دسامبر 2009

حنيف اتمر: مهره انگلیسی و يکی از عناصر اصلی ساخت سیستم فاسد حامد کرزی، ان جی او سالاری که ميليون ها دالر را بدون حساب و کتاب بر باد داد. او کسی ست که در وزارت داخله و از امکانات آن به نفع حامد کرزی در انتخابات سال 2009 کار می کرد. کنترل بخش های مالی در دولت افغانستان توسط طالبان نکتايی پوش کاملا با برنامه ريزی صورت گرفته است. هدايت امين ارسلا، اشرف غنی احمدزی، انورالحق احدی، حنيف اتمر و فاروق وردک کليدی ترين عناصری محسوب می شوند که در ساختن حکومت فاسد و سرشار از اختلاس و فساد سهم داشتند و تقريبا بيش از هشتاد و پنج درصد جابجایی های مالی در دولت افغانستان زير نظر آنان صورت گرفته است.
آن کسی را دولت افغانستان و برخی مقامات بین المللی کارامد ترین چهره ی کابینه حامد کرزی می داند، يکی از فاسد ترين چهره هاست.

کابل پرس: چند سال پيش بود که داکتر رمضان بشردوست نام دارترین چهره ی مبارزه با فساد در افغانستان، در نشستی خبری از فساد گسترده ی حنیف اتمر و باند او در وزارت احیاء و انکشاف دهات پرده برداشت. طبق اظهار نظر منابع کابل پرس، در آنوقت حنيف اتمر با پشتیبانی ان جی او هایی که در فساد دست دارند، به سارنوالان يا دادستانانی که برای بررسی پرونده ی فساد وی وظيفه داشتند، رشوه داده، اين پرونده را بست و با افتخار از پيروزی بدست آورده، به زد و بند مافيایی خود در وزارت احياء و انکشاف دهات و پس از آن در وزارت معارف ادامه داد. پس از وزارت معارف، حنيف اتمر با کوله باری از تجربه در باند بازی و ان جی او سالاری، پای به وزارت داخله ی افغانستان گذاشت تا در اين وزارتخانه نيز به فعاليت های خود ادامه دهد.

بعد های مشخص شد که در کنار ان جی او سالاری و زد و بند و باند بازی، جناب حنيف اتمر يکی از چپاولگران منطقه ی شیرپور شهر کابل نيز می باشند.

در کنار اين موارد، زمانی که حنيف اتمر به عنوان وزیر معارف افغانستان فعالیت داشت، دست به تبعيض گسترده در اين وزارتخانه زده بود و افراد و اشخاص وابسته به باند خود را در رده های بالای وزارتخانه جای داده و در حالی که بسیاری از آموزگاران ماه ها معاش اندک خود در حدود دو هزار و پنجصد افغانی را دریافت نکرده بودند، برای اعضای باند، معاش های گزاف دالری تعيين کرده بود. حنيف اتمر با همکاری سخنگوی وقت خود، ظهور افغان، سیستم کاملا بسته ای در وزارت معارف بوجود آورده بود و به هيچ عنوان به خبرنگاران اجازه ی تهیه ی گزارش از وضعيت معارف افغانستان داده نمی شد و در موارد محدود، اين گزارش ها باید کاملا تشریفاتی می بود. طبق اخبار موثق کابل پرس^?، در مواردی نيز خبرنگاران از سوی افراد وابسته به حنيف اتمر به شدت تهديد شده اند.

حنيف اتمر همچنين برای سرپوش گذاشتن بر فعالیت های خود، بجای رشد و ترقی کيفی و کمی آموزش در افغانستان، از نام دين سوء استفاده کرده و با شعار راه اندازی مدارس دينی که در آن ها آموزش قرآن و اسلام داده شود، به زد و بند و فعالیت های مشکوک ادامه داد.

باز هم در کنار اين موارد، سیاست نژادپرستی در وزارت معارف بیداد می کرد. حنيف اتمر با دسته بندی شهروندان افغانستان به مليت های مختلف مانند پشتون و تاجيک، آنان را بر همان اساس در رده های مختلف جابجا کرده و معاش برایشان تعيين می کرد. آنکه پشتون باشد و بويژه از لغمان و باز هم بويژه از نزديکان وی، معاش بهتر و پست بهتر دارد. متاسفانه اين سیاست نه تنها توسط اتمر، بلکه توسط افراد ديگر مانند انورالحق احدی و فاروق وردک در وزارت های کليدی مالیه و معارف نیز دنبال می شد و می شود.

در قانون اساسی افغانستان بارها بر برابری همه ی شهروندان افغانستان تاکيد شده و مقامات هميشه در ادامه ی دروغ های خود، بر اين مساله تاکيد می کنند. اما آنچه چند سال اخير نشان می دهد اين است که وزارتخانه های کليدی مانند وزارت مالیه و وزارت معارف کاملا بصورت بسته و مخالف قانون عمل می کند.

طبق گزارش آکسفام، در سال 2007 ميلادی، بودجه ی بخش کشاورزی ولایت دايکندی تنها 2 هزار و چهارصد دالر بوده است و اين يعنی کمتر از نيم معاش رسمی وزرای دولت جمهوری اسلامی افغانستان در ماه.

چندی پيش دولت افغانستان، بدليل فشارهای بین المللی، نمایش جدیدی برای مبارزه با فساد در افغانستان آغاز کرد که باز هم افراد مشکوکی مانند حنيف اتمر برای مبارزه با فساد تعيين شدند.

آنچه روشن است اين است که تا زمانی که عناصر مشکوکی مانند حنيف اتمر و فاروق وردک در دولت جای دارند و
دولت افغانستان تا زمانی که نتواند اين عناصر را از خود دور کرده و مورد تحقيق و بازجویی درست قرار داده و به پنجه ی عدالت بسپارد، فساد نه تنها کم نمی شود، بلکه به شدت رشد خواهد کرد. اگر آمارهای بین المللی نشان می دهد که افغانستان پس از سومالی، فاسد ترين کشور دنياست، به مدد افرادی مانند انورالحق احدی، حنيف اتمر، فاروق وردک، رحیم وردک و...افتخار فاسدتر بودن از سومالی نيز کمایی خواهد شد.

آنچه در ادامه می آيد، اسنادی از فساد در وزارت معارف به مديرت حنيف اتمر است. در زمان وزارت اتمر در این وزارتخانه، اخبار و گزارش هایی درباره این اسناد منتشر شد اما خود اين اسناد منتشر نشده بود. اين اسناد توسط يکی از خوانندگان کابل پرس فرستاده شده است.

برای دیدن سند کامل در اندازه بزرگتر روی تصاویر کوچک کنيک کنيد

مافیای اسدالله خالد!

سوء استفاده، اختلاس و قاچاق مواد مخدر

شنبه 31 ژانويه 2009

مافیای حامد جان ها و پوپل جان ها

اين کار و تجارت آبرومند نياز به همکار و شریک هم دارد و تازه حامد کرزی يا احمد ولی کرزی نمی توانند خودشان بروند وسط مزرعه ی خشخاش بایستند و بر چگونگی پيشرفت کار نظارت داشته باشند

شنبه 21 نوامبر 2009

مافیای قوماندان عطا در بلخ!

یکتن از نزدیکان این قوماندان ملیشه سیستم مافیایی بلخ را ندانسته افشا کرد!/ نویسنده مزاری

شنبه 26 ژوئيه 2008

فساد گسترده ی خانواده و اطرافيان حامد کرزی!

گل آغا شيرزوی و درآمد يک ميليون دالری در هفته/ قاچاق مواد مخدر و دزدی از عوايد گمرکی

سه شنبه 6 مه 2008

اختلاس 28 میلیون دالری وزیر داخله حکومت کابل

رزاق مأمون — 2014-09-17T09:32:00Z

نشر نخست در کابل پرس^?: يكشنبه 25 مارچ 2012

مبلغ 28 میلیون دالر به عنوان سهمیه به حساب بسم الله خان واریز شده بود.

حسابرسی به اختلاس کلان درشفاخانۀ سردارداود خان کم کم شکل جدی به خود می گیرد. فرماندهی ناتو اسناد معتبر واثبات کننده دراختیار دارد که بخش اعظم تجهیزات پزشکی پیشرفته که دراختیار ریاست صحیۀ وزارت دفاع گذاشته شده بود، دزدی شده است.
مبلغ دزدی شده 42 میلیون دالر اعلام شده است.
نام جنرال احمد ضیا یفتلی رئیس صحیه وجنرال محمد زمان غیرت مل رییس پیشین شفاخانه درصدرافراد مظنون قرارداشته است. درسال2010 به دلیل دست داشتن افراد ارشد وزارت دفاع به ویژه استرجنرال بسم الله محمدی لوی درستیز سابق اردو، این قضیه ازسوی مراجع قضایی پیگیری نشد. اما با تشدید اختلافات بین حکومت کابل ومتحدان غربی، فرماندهی ناتو فشارمی آورد تا سرنوشت پول های اختلاس شده را روشن کند. دزدی 42 میلیون دالر آن هم دریک شفاخانه، نشان می دهد که دردیگربخش های حکومت قضیه از قرار است.

درسال 2010 جنرال غیرت مل گفت این مساله به سرطبیب شفاخانه هیچ ارتباط ندارد وتمام اکمالات از طریق ریاست صحیه صورت می گرفت همچنان تمام اجناس توسط معتمد از این ریاست گرفته می شود ودر حساب معتمد قید می گردید وصلاحیت مصارف اجناس را نیز معتمد دارد.

جالب این است که درجلسه یی که به همین مناسبت سال گذشته درارگ دایر شد؛ فیصله گردید که ناتو صرفاً ادعا هایی را درین زمینه مطرح می کند وکدام سندی ارائه نداده است.

به تاریخ 19 جنوری 2011 که من ( مأمون) درچهارصد بستر به مدت سه روز تحت مداوا قرار داشتم، یکی ازمسئولان ردۀ اول ریاست صحیه به من گفت که جنرال یفتلی به هدایت مستقیم استرجنرال بسم الله خان محمدی، بسته های بزرگ وکارتن های تجهیزات بسیار عصری شفاخانه را که از سوی ناتو دراختیار وزارت دفاع قرارداده شده بود، به خارج از شفاخانه منتقل کردند.

وی اظهارداشت که قوای ناتو برای کمال نیاز های صحی اردو، محموله های بزرگ را به داخل شفاخانه انتقال می دهند؛ اما فردای همان روز متوجه می شوید که دیپو کاملاً خالی شده است.

من ( مأمون) قبل ازآن اطلاعات غیرمستقیم که از منابع ناتو به دست من رسیده بود، حکایه ازآن داشت که ازجمع 42 میلیون دالر اختلاس، مبلغ 28 میلیون دالر به عنوان سهمیه به حساب بسم الله خان واریز شده بود. منبع این سخنان را درحالی بیان داشت که یک افسربخش بهداشتی ناتو نیز درکنارش ایستاده بود.

چپاول ده ها میلیون دالر اکنون دارد کار را به جاهای باریک می کشاند. این قضیه عملاً به یک معضل سیاسی مبدل شده است. درآن زمان ازشیوع قضیه وافشای بیشتر جلوگیری صورت گرفت اما سوال این است که دوباره مطرح کردن جدی قضیه ریشه دراختلافات حکومتی دارد یا آن که ناتو پروژۀ رسوا سازی دزدی های بزرگ را در دستورکار خود قرار داده است؟

ناتو که میلیارد ها دالر را درافغانستان مصرف می کند وبا ارقام نجومی خرج جامعه بین المللی سروکار دارد، بدون موجب و از روی قصد ودروغ، برحسابرسی این موضوع پافشاری نمی کند. با توجه به توقف کارتحقیقات پیرامون این مسأله، متهم کردن مستقیم مراجع بلند تیم حکومت شاید با دشواری سختی مواجه باشد. شاید ناتو بازهم تا مرحلۀ بعدی، نسبت به این موضوع سکوت اختیار کند.

وبلاگ رزاق مامون

فهرست بادیگارهای وکلا و سناتوران؛ ترس از حضور میان مردم و راه اندازی دسته های رهزنی و غارت

2014-07-14T21:30:00Z

نشر نخست در کابل پرس^?: سه شنبه 7 می 2013, بوسيله‌ى کابل پرس خبری

کابل پرس: آنچه در ادامه می آيد فهرستی از تعداد محافظین یا بادیگارهایی ست که از طرف وزارت داخله افغانستان برای وکلا و سناتوران شورای ملی در نظر گرفته شده است. این فهرست جمع محافظین را 440 چهل تن نشان می دهد که بر علاوه ی اين تعداد، 83 محافظ دیگر نیز برای تامین امنیت مقر پارلمان گمارده شده اند. مقدار معاش این محافظان مشخص نیست اما آنچه مشخص می باشد این است که تعدادی از وکلا و سناتوران افغانستان معاش محافظان را بصورت مستقیم خود دریافت می کنند. آنان به وزارت داخله افغانستان گفته اند که خود آن ها محافظ استخدام کرده و پول آن از وزارت داخله ی افغانستان گرفته می شود.

این فهرست نشان می دهد که رسول سیاف با داشتن 39 محافظ، ملا تره خیل کوچی 30 محافظ، حاجی الماس 20 محافظ، محمد یونس قانونی 29 محافظ، ملا عزت الله عاطف 23 محافظ و فضل الهادی مسلم یار 18 محافظ بیشترین محافظان را در بین وکلا و سناتوران دارند. در جمع دریافت کنندگان محافظ از وزارت داخله افغانستان کسانی نیز وجود دارند که در تمام دوره ی وکالت و یا سناتوری خود چند بار بیشتر در مقر پارلمان حضور نیافته اند و چهره هایی نا آشنا برای همکاران خود می باشند.

نکته ی مهم دیگر این است که این افراد با تعداد زیاد بادیگارد، به شدت از حضور در بین مردم هراس دارند و در هنگام عبور و مرور در شهرها بويژه کابل مشکلات زیادی امینتی و ترافیکی را برای شهروندان ایجاد می کنند. برای نمونه بارها گزارش شده که افراد مسلح ملا تره خیل کوچی بر شهروندان در کابل حمله کرده و حتا چند تن را کشته اند. گزارش هایی نیز منتشر شده است که ملا تره خیل کوچی، در داخل و اطراف شهر کابل با افراد مسلح خود، دسته های رهزنی و دزدی ایجاد کرده و به غارت اموال مردم می پردازند.

عبدالرووف ابراهیمی و باند مافیای چپاول زمین و قاچاق تیل

2014-05-06T22:29:52Z

شهر دارد کابل می گوید عبدالرووف ابراهیمی رییس مجلس نمایندگان افغانستان او را تحت فشار قرار داده و برای خود و یازده عضو خانواده اش خواستار زمین برای بلند منزل و خانه های های شده است. عبدالرووف ابراهیمی ملای اخوانی که اکنون ریاست پارلمان افغانستان را بنا به مصلحت به عهده دارد، باندهای مختلفی برای خود درست کرده و علاوه از چپاول زمین به چاق تیل نیز دست دارد.

گزارش تلویزیون خورشید در این باره

Post by Mukhtar pedram.

گل آغا شيرزوی و درآمد يک ميليون دالری در هفته: قاچاق مواد مخدر و دزدی از عوايد گمرکی

کابل پرس — 2014-05-03T09:37:00Z

نشر نخست در کابل پرس^?: 6 می 2008

سالانه 800 ميليون دالر، کميشن واليان جنوب برای اجازه ی عبور کاروان مواد مخدر/ اسدالله خالد پولی که بايد برای محو کشت خشخاش به افرادی مشخص داده می شد را به ديگران داده است/ قندهار: 150 هزار دالر بده تا قوماندان امنيه ولسوالی شوی/ در سند افشا شده ی مقامات آمريکايی از احمد ولی کرزی به عنوان محوری ترين قاچاقچی مواد مخدر ياد شده است/ معاش 2200 سرباز در يکی از ولايات شرقی به جيب زورمندان رفته است/ هزاران تن از نظاميان دولتی که از دولت معاش دريافت می کنند به خدمت شخصی قاچاقچيان بين المللی شناخته شده ی هرويين درآمده اند/ اسدالله وفا از از تدارک و قاچاق محموله ی بزرگ مواد مخدر سود سرشاری برده است/ و حامد کرزی همچنان دروغ می گويد!

Sommaire

فساد گسترده ی خانواده و اطرافيان حامد کرزی!

کابل پرس^? 4 اکتبر 2012: بار دیگر خبر و گزارش فساد دستگاه حامد کرزی و شخص گل آغا شیرزی از نزدیکان وی در صدر رسانه های بین المللی قرار گرفته است. در تازه ترین مورد روزنامه ی والستریت ژورنال امروز در گزارشی نوشته که گل آغا شیرزی بتازگی در میدان هوایی آلمان در حالی که پاسپورت دیپلماتیک داشته، همراه با مبالغ هنگفت پول مورد تلاشی/ بازرسی قرار گرفته است. این روزنامه به مقدار این پول هنگفت اشاره نکرده اما به نقل از منابع خود نوشته که او از راه قاچاق مواد مخدر و دزدی از عواید گمرکی ولایت ننگرهار، به پول های هنگفت دست یافته است. همچنین والستریت ژورنال نوشته که گل آغا شیرزی با رابطه با طالبان و سایر گروه های جنایتکار، زمینه بازگشت آنان را فراهم می کند.
در گذشته نیز گل آغا شیرزی متهم به دزدی از عواید گمرکی و قاچاق مواد مخدر شده بود. طوری که درآمد وی را از راه قاچاق مواد مخدر و دزدی از عواید گمرکی ولایت قندهار در زمان ولایتش در این منطقه به میلیون ها دالر در ماه برآورد شده بود.

فساد گسترده ی خانواده و اطرافيان حامد کرزی!

گل آغا شيرزوی و درآمد يک ميليون دالری در هفته/ قاچاق مواد مخدر و دزدی از عوايد گمرکی

توجه: این نوشته برای نخستین بار در تاریخ سه شنبه 6 می 2008 نشر شده است و در این مدت پست های برخی از افراد تغییر کرده و احمد ولی کرزی نیز کشته شده است. با این وجود مافیای کرزی و خانواده ی وی همچنان فعالیت گسترده دارد.

در قندهار، هلمند، ننگرهار، زابل و غزنی مانند نقاط ديگر افغانستان، کودکان و زنان و مردان بی دفاع قربانی می شوند و درست در چند قدمی آنان باند گسترده ی فساد، اختلاس، توليد و قاچاق مواد مخدر و آدم ربايی در حلقه ی اطرافيان و خانواده ی حامد کرزی فربه تر می شود. مقامات محلی در زد و بند با خانواده ی حامد کرزی از هيچ کوششی برای چور و چپاول مردم دريغ نمی کنند.

در تاريخ سوم می امسال يک رسانه ی کانادايی بخش هايی از فساد و چور و چپاول کلان ميان خانواده و اطرافيان حامد کرزی را فاش کرد که گرچه تنها بخشی از غارت را تشريح کرده اما نشان دهنده ی اين است که چگونه دزدان در دستگاه فاسد حامد کرزی بر گُرده ی مردم سوار شدند و حامد کرزی همچنان به دروغ گويی های خود ادامه می دهد.

در گزارش رسانه ی کانادايی آمده است که بين سربازان، ديپلمات ها و امدادگرانی که در افغانستان زندگی می کنند، يک مشکل وجود دارد و آن اين است که شهامت ابراز ندارند. اما اين بين مردم عادی افغانستان موضوعی روزانه است که فساد عميقا بين حکومتی که در پشت سر آن غرب است و مقامات گماشته شده ی آن ريشه دارد.

در قندهار قوماندانی امنيه يک ولسوالی به 150 هزار دالر آمريکايی خريد و فروش می شود. مردم برای اينکه بتوانند آسوده از گزند ماموران در ولايات عبور و مرور کنند، ناچارند پول های هنگفتی بپردازند. تعداد زيادی بدليل نپرداختن باج زندانی و لت و کوب شدند.

هزاران تن از نظاميان دولتی که از دولت معاش دريافت می کنند به خدمت شخصی قاچاقچيان بين المللی شناخته شده ی هرويين درآمده اند و قاچاقيان کاملا آسوده کار خود را پيش می برند.

برخی از مقامات دولتی صد ها ميليون دالر پول بادآورده بدست آورده اند که يک نمونه ی آن اسدالله خالد والی قندهار است که در شکنجه ی افراد دست دارد . تعدادی از وزرای کابينه ی حامد کرزی نيز شامل اين افرادند.

يکی از افراد مهم و کليدی که در حقيقت او امور قندهار را اداره می کند، احمد ولی کرزی است. در يک سند مهم حکومت آمريکا که توسط شبکه ی ای بی سی فاش شد، از او به عنوان محوری ترين کسی ياد شده که در کار قاچاق هرويين و ترياک است.

منابع غربی می گويند اين امری عادی شده است که از صادرات و واردات به شمول قاچاق مواد مخدر، مقامات محلی بيست درصد کميشن دريافت کنند. اين به معنای آن است که سالانه صدها ميليون دالر به جيب واليان از اين رهگذر می رود که بالغ بر 800 ميليون دالر می شود. اين در حالی ست که بسياری از خانواده ها درآمدی کمتر از يک دالر در روز دارند.

در کنار اين راه های مختلف ديگر برای اختلاس وجود دارد. در يک مورد ديگر نظاميان آمريکايی کشف کردند که در يکی از ولايات شرقی از معاش سه هزار و سه صد تن از سربازان تنها به يک سوم آنان معاش پرداخت شده و بقيه مستقيم به جيب مقامات نظامی و سياسی محل رفته است.

تمويل کنندگان غربی برنامه ی محو کشت خشخاش راه های مختلفی را برای محو آن طراحی کرده اند. مقامات انگليسی می گويند اسدلله خالد پولی را که بايد به افراد مشخصی برای کنار گذاشتن کشت خشخاش می داد، به افراد ديگری داده است.

ارتباط نزديک حامد کرزی با برخی جنگ سالاران و رهبران غير قابل اعتماد و برخی از اعضای خانواده ی وی يکی از مشکلات شناخته شده ی بزرگ از سال 2004 که رييس جمهور شد می باشد. يک مقام بلندپايه ی انگليسی می گويد اين بزرگترين مشکل ماست، حتا بزرگ تر از طالبان، بزرگتر از فقر.

اين رسانه ی کانادايی در ادامه می نويسد که تابستان سال گذشته حاجی ظاهر فرمانده پوليس سرحدی ننگرهار محموله ی صد و بيست و سه و نيم کيلويی هرويین را بدست آورده بود اما بدون کدام کاری آن را رها کرده بود.

به همين شکل اسدالله وفا والی سابق هلمند که پس از سال ها با فشار بين المللی بر کرزی برکنار شد، از تدارک و قاچاق محموله ی بزرگ مواد مخدر سود سرشاری برده است. وفا به يک وظيفه ديگری در دفتر حامد کرزی گمارده شد.

داستان فساد و اختلاس حلقه ی اطراف حامد کرزی تمامی ندارد.

شبيه فشاری که اکنون از طرف حکومت کانادا برای برکناری اسدالله خالد والی قندهار اعمال می شود، پنج سال پيش باعث برکناری گل آغا شيرزوی از همان سمت شد.

گل آغا شيرروی شخصا در هفته يک ميليون دالر از عوايد گمرکی و قاچاق مواد مخدر بدست می آورد.
گل آغا شيرزوی پس از برکناری به عنوان والی ننگرهار از طرف حامد کرزی انتخاب شد.

اين رسانه ی کاناديی می افزايد، بسياری از مشکلات اختلاس و فساد به زمانی برمی گردد که در جنگ عليه طالبان در سال 2001 ميليون ها دالر از طرف ارتش ويژه ی آمريکا و سازمان استخباراتی آن به عاملانی مانند گل آغا شيرزوی داده شد و پس از بيرون راندن طالبان از قدرت، اين عاملان دوباره در حکومت افغانستان سهيم شدند.

ضرار احمد مقبل وزير داخله به اين رسانه ی کانادايی گفته است که حامد کرزی حکمی را به تمام ادارات فرستاده که از تحقيق درباره اعضای خانواده ی وی چشم پوشی کنند.

با اين حال هيچکدام از مقامات قضايی افغانستان حاضر به تحقيق در اين مورد نشده اند. دليل آن بسيار واضح است. مقامات قضايی افغانستان از حلقه ی اطراف کرزی بوده و خود در فساد دست دارند.

اشاره:

اين گزارش با استفاده از گزارش رسانه ی کانادايی ترتيب داده شده و ترجمه ی دقيق و جمله به جمله ی آن نيست.

برای مطالعه ی گزارش رسانه ی کانادايی اينجا را کليک کنيد

اسدالله خالد و برکناری؟

شبکه ی فساد در قندهار: برادر حامد کرزی، اسدالله خالد و محمد عارف نورزی

چهار شنبه 16 آوريل 2008

عارف نورزی، برادرش و مواد مخدر؟

يک هتل در قندهار: 15 میلیون دالر امریکایی

يكشنبه 20 آوريل 2008, نويسنده: بصیر هلمندی

پادشاه هرويين يا پادشاه لوبيا؟

آيا ولی کرزی به کشت لوبيا راضی می شود؟

شنبه 3 مه 2008