کابل پرس

سلامت روانی فردی و جمعی هزاره (بخش 1): فراتر از تروما

2024-03-02T12:32:21Z

در ماده ی دوم کنوانسیون ژنوساید، در کنار جنایاتی که منجر به حذف و آسیب فیزیکی یک گروه خاص می شود، از آسیب شدید روحی و روانی نیز به عنوان یکی از جنایاتی نام برده شده که نسل کشی و ژنوساید محسوب می شود.
مردم هزاره، حداقل یکصد و سی سال است که با جنایات سازمان یافته، از جمله نسل کشی فیزیکی، نسل کشی فرهنگی، برده داری، کوچ اجباری و تبعیض روبرو هستند. این جنایات علاوه بر اینکه منجر به حذف فیزیکی بخش قابل توجهی از جمعیت مردم هزاره و اشغال بخش های وسیعی از سرزمین آن ها، هزارستان شده، روایت ها و آثار تاریخی – باستانی، فرهنگ و تمدن هزاره ها را نیز هدف قرار داده و تخریب ها و جعل های گسترده ای را در پی داشته است. این جنایات دهشتناک، همچنین، آسیب های روحی-روانی گسترده ای را منجر شده اند که تاکنون یا به آن ها توجه نشده و یا کمتر توجه شده است.
ما در این مجموعه برنامه، همراه با هاجر رفیعی، متخصص و عصب-روان شناس بالینی، بر سلامت روانی فردی و جمعی هزاره ها تمرکز می کنیم. ما ابتدا به وضعیت روحی و روانی هزاره ها از منظر تاریخی می پردازیم و کوشش می کنیم رابطه این جنایات را در ایجاد تروماهای تاریخی و بین نسلی یا همان ضربات و آسیب های شدید روحی و روانیِ تاریخی و بین نسلی پیدا کنیم. همچنین ما به مقاومت و پویایی روانی پرداخته، سپس عمده ترین آسیب های روانی ممکن را بررسی کرده و به تاثیر آن ها بر سلامت جسمی می پردازیم.

youtube.com/@kamranmirhazar

این ویدیو و ویدیوهای مربوط را روی یوتیوب ببینید

پس از آن، ما بر خوددرمانی و جمع درمانی تمرکز خواهیم کرد و به روش ها و از جمله تکنیک هایی اشاره خواهیم کرد که در روند خود درمانی و جمع درمانی بتواند به هزاره به عنوان یک جمع و هزاره به عنوان یک جمع و اجتماع مردمی کمک کند.
در آخر ما، روی روش ها و تکنیک های ممکن برای قطع کردن زنجیره آسیب ها و تروماهای بین نسلی تمرکز می کنیم تا نسل آینده و نسل های آینده، تا جای ممکن از این آسیب ها ایمن باشند.

روزگار هزاره های استرالیا (بخش 1) ایالت ویکتوریا

2024-02-04T16:43:06Z

ما اینبار به ایالت ویکتوریای استرالیا و به شهر ملبورن می رویم.
هزاره ها در این ایالت و در شهر ملبورن که دومین شهر پرجمعیت استرالیا است چه می کنند؟ استرالیا، یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان، با بالاترین استانداردهای جهانی در قسمت زندگی، سلامت، آموزش، خدمات همگانی و اقتصاد پایدار است. این کشور یکی از مهاجرپذیرترین کشورها و یکی از مراکز اصلی چندفرهنگی در جهان می باشد و جمعیت قابل توجهی از هزاره های خارج از هزارستان ساکن این کشورند و بسیاری از آن ها نیز، ساکن ایالت ویکتوریا می باشند.
ما در چند برنامه مفصل، ایالت به ایالت و منطقه به منطقه می رویم و به روزگار هزاره های استرالیا می پردازیم تا بدانیم هزاره ها در استرالیا چه می کنند، روزگار آنان چگونه است؟ جمعیت و پراکندگی جمعیتی هزاره ها، وضعیت اقامت آن ها، کار و بار آن ها، درس و تحصیل آن ها، وضعیت زنان هزاره در آنجا، نحوه و سطح تعامل هزاره ها با جامعه استرالیا چگونه می باشد و آیا آن ها از محیط و فرصتی که برایشان در یکی از مهمترین مراکز دیپلماسی جهان فراهم است برای دیالوگ سازنده با نهادها و سازمان های بین المللی، درباره مسایل حقوق بشری هزاره و مردم هزارستان استفاده می کنند؟
در نخستین بخش از مجموعه برنامه های روزگار هزاره های استرالیا، ما به ویکتوریا می رویم تا گپ و گفت مفصلی با آقای جان گلزاری داشته باشیم.

youtube.com/@kamranmirhazar

این ویدیو و ویدیوهای مربوط را روی یوتیوب ببینید

من کامران میرهزار هستم و این برنامه را از کانال یوتیوب می بینید. لطفن به یوتیوب رفته و این کانال را سابسکرایب کنید تا زودتر رشد کند.

روزگار هزاره های اندونزی: سرگردانی ها، مشکلات و محدودیت ها

2023-10-15T11:04:02Z

هزاره ها در اندونزی، یکی از پرجمعیت ترین کشورهای جهان و کشوری که از مجموعه ای جزایر تشکیل شده و بین آسیا و استرالیا موقعیت دارد چه می کنند؟
اندونزی، جایی با فراز و فرودها و کشمکش های فراوان، کشوری که قدرت های مختلف از جمله اسپانیا، پرتغال و ژاپن بر آن تسلط داشتند، در چند دهه ی اخیر، برای سال ها یکی از گذرگاه های اصلی پناهجویان هزاره برای رسیدن به استرالیا بوده است.
روزگار هزاره ها در اندونزی چگونه است؟ جمعیت و پراکندگی جمعیتی هزاره ها، وضعیت اقامت آن ها، کار و بار آن ها، درس و تحصیل آن ها، وضعیت زنان هزاره در آنجا، نحوه و سطح تعامل هزاره ها با جامعه اندونزی چگونه می باشد و آن ها چقدر اندونزی را با همه ی پیچیده گی هایش پذیرفته اند و اندونزی چقدر آنان را پذیرفته است؟
برای پاسخ به این پرسش ها، گپ و گفت زنده و مفصل با آقای جواد ربانی و عزت احمدی، از چهره های فعال هزاره در اندونزی داریم.

youtube.com/@kamranmirhazar

این ویدیو و ویدیوهای مربوط را روی یوتیوب ببینید

هیچ فرقی میان نژاد پرستان ایرانی و فاشیست های افغانی وجود ندارد

حسن علی عدالت — 2023-10-06T09:46:30Z

نیونازی های ایرانی نمی دانند که در حدود پنج الی ده میلیون ایرانی در جهان مهاجر اند و هیچ کشوری بالای مهاجرین ایرانی نه تنها ظلم نکرده اند بلکه با آنها مانند شهروندان کشورهای خود رفتار می کنند ، در بسیاری کشورها مهاجران ایرانی یکی از موفق ترین جامعه مهاجرت در میان مهاجران می باشند. وزیر شده اند ، در پارلمان ها راه یافته اند ، هزاران اساتید دانشگاه ، تاجیر ، کارفرما و صاحب کارخانه ها مصروف کار اند .

نیونازی های نژاد پرست ایرانی در این روز ها کارگران ساده افغانستانی های مهاجر را که از ظلم ، ستم و نسل کشی رژیم اپارتاید قومی _ نژادی طالبانی فرار نموده اند چنان آزار و اذیت می کنند که تصور آن مشکل است یکی را با کارد می زنند ، دیگری را در سر و صورتش نه تنها با دستان خود می زنند بلکه بدترین دشنام ها را هم می دهند و همچنین به صورت دسته جمعی بالای ملکیت افغانستانی ها حمله می کنند ، واقعا بسیاری از ویدیو ها چنان آزار دهنده است که نمی توان آن را مشاهده کرد.
در افغانستان فاشیست های افغانی همه را افغان می‌گویند و در عمل پاکسازی قومی جریان دارد و در ایران ملا های ایرانی شعار می دهند که اسلام مرز ندارد اما در زیر حاکمیت ملا ها نیونازی های نژاد پرست بدترین رفتار توأم با خشونت را با مسلمانان افغانستانی می کنند .
برای لحظه ی تصور کنید که اگر نیونازی های نژاد پرست ایرانی به جای آمریکا ، کانادا ، استرالیا و اروپا می بودند با مهاجرین چگونه رفتار می کردند .
جالب در این است که رژیم ملای ولایت فقیه همدست رژیم اپارتاید قومی نژادی طالبانی مانع نیونازی های نژاد پرست مبنی بر شکنجه خشین و بیرحمانه مهاجران بی دفاع افغانستانی نمی شوند.
البته این به این معنی نیست که در میان مهاجرین افراد بد ، تروریست و شرور وجود ندارد البته هر یکی جواب ده اعمال خود است ، شکنجه کردن دسته جمعی مهاجرین از جانب نیونازی های نژاد پرست مصداق جنایت علیه بشریت است.
متأسفانه در این راستا نه از ملل متحد صدا بلند می شود و نه از ارگانهای حقوق بشری ، گویا اینکه قبول کرده اند که افغانستانی ها از جمع بشریت خارج است.
خلاصه اینکه شرم و ننگ بر نیونازی های نژاد پرست ایرانی که با درمانده ترین انسان ها که مصروف کار های شاقه اند چنین برخورد ناجوانمردانه می کنند در حالی که در حدود پنج الی ده میلیون مهاجر ایرانی در دیگر کشورها بهترین زندگی دارند و مانند شهروندان مساوی زندگی میکنند.

روزگار هزاره های یونان

2023-09-30T12:34:35Z

هزاره ها در یونان، مهد یکی از قدیمی ترین تمدن های بشر، جایی که خدایان یونانی همچون زئوس و ونوس و مارس حکمرانی می کردند چه می کنند؛ جایی که دانشمندان یونانی همچون سقراط و افلاطون، در آنجا بنیادهای منطق و فلسفه را برای بشر می ساختند که داستان آن ها تا قلب هزارستان نیز رسیده بود.
یونان، جایی با فراز و فرودهای فراوان در قرن حاضر و یکی از بزرگترین گذرگاه های انسانی برای صدها هزار پناهجو و پناهنده، از جمله پناهجویان و پناهندگان هزاره برای ورود به قسمت های غربی اروپا. در یونان تلخ ترین تراژدی های مهاجرت رقم خورده است و با این حال، جایی است که بسیاری از پناهجویان و پناهندگان، از جمله پناهجویان و پناهندگان هزاره، آن را جایی آرام و یا هم جایی ناگزیر برای اقامت برگزیده اند و وارد جامعه ی چند وجهی و پیچیده ی این کشور شده اند.
روزگار هزاره های یونان چگونه است؟ جمعیت و پراکندگی جمعیتی هزاره ها، وضعیت اقامت آن ها، کار و بار آن ها، درس و تحصیل آن ها، وضعیت زنان هزاره در آنجا، نحوه و سطح تعامل هزاره ها با جامعه یونان چگونه می باشد و آن ها چقدر یونان را با همه ی پیچیده گی هایش پذیرفته اند و یونان چقدر آنان را پذیرفته است.
برای پاسخ به این پرسش ها، گپ و گفت زنده و مفصل با آقایان طاهر علیزاده و کاظم رویش از چهره های فعال هزاره در یونان داریم.

youtube.com/@kamranmirhazar

این ویدیو و ویدیوهای مربوط را روی یوتیوب ببینید

شمال و جنوب هندوکش برای کوچی ها نیست

2020-06-30T21:00:00Z

این نوشته نخستین بار روز چهار شنبه 8 اوت 2007 در کابل پرس^? نشر شده است.

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سمرقند و بخار را / حافظ

در رسانه ها پخش گردید که در نظر است دولت افغانستان، 12 شهرک رهایشی برای اسکان کوچی ها در مناطق و ولایات مختلف کشور احداث کند. وحیدالله سباون مشاوررئیس جمهور افغانستان در امور اقوام و قبایل در یک کنفرانس خبری در کابل گفت که این شهرکها ظرفیت پذیرش دهها هزار خانواده کوچی را خواهد داشت. اظهارات آقای سباوون خبر خوب است ، اینکه او می گوید که ( شهرک ها در مناطقی واقع در شمال و جنوب هندوکش ساخته شود.) پیشنهادیست بی جا ، غیر عملی و حتی تحریک آمیز و غرض آلود. اگر حمله مسلحانه کوچی ها را در بهسود اوردک عمل تحریک آمیز و حمایت شده بدانیم ، پیشنهاد آقای سباوون این تحریکات را داخل مراحل بعدی و بغرنجتر آن می سازد. بی جا نیست اگر ادعا شود که این پیشنهاد و تجاوز کوچی ها در بهسود دو حلقه یک برنامه است که زنجیره یی است که قبلا برنامه ریزی شده است.

کوچی ها پس از غارت اموال مردم در بهسود/ بهار سال 1389

اول وحید الله با کدام صلاحیت ، با کدام استدلال و با مشوره و لزوم دید کی شمال و جنوب هندوکش را محل اقامت کوچی ها می پندارد؟ به باور من اجرای این کار نه تنها مساله کوچی ها را حل نمی کند ، بل به وخامت وضع و بی ثباتی منطقه و افغانستان تاثیرات منفی را بجا خواهد گذاشت. زیرا شمال هندوکش که شمال کابل ، پروان و جنوب آن ساحه ولایات بغلان، کندز ، سمنگان ... را در بر می گیرد از پرنفوس ترین نقاطی اند که تحمل مهمانان جدید در آنجا ها ممکن و میسر نیست. از طرف دیگر این مناطق زمین های آبی دارند که همه ملکیت ساکنان اصلی این ولایات است. همچنان ولایت های بغلان و کندز در دوره های امیر شیرعلی خان ، امیرعبدالرحمان خان ناقلین زیاد را بخود جلب کرده است. جنوب هندوکش که مناطق سرسبز و تاکستان های کوهدامن زمین را در بر میگیرد، تا حال دو بار قربانی مهمان های تازه وارد شده است ، یکی در زمان نادر خان که تازه واردین با آهنگ زور و تجاوز به این منطقه سرازیر شدند و بار دوم طالبان با استفاده از تحقق سیاست "زمین سوخته" به این جا آمدند و همه چیز را سوختاندند و و نابود کردند و مردم را کشتند و به گروگان گرفتند.

حالا که کوچی های مسلح و حمایت شده از "لر و بر" با تهدید و کشتار "حقی" را که ندارند می خواهند. چطور می توان آنها را در کوهدامن جابجا کرد. آیا آنها با مردم شمالی با همزیستی رفتار خواهند کرد؟

انتخاب شمال و جنوب هندوکش ، برای اسکان کوچی ها کار عاقلانه نیست که دلایل آن قرار ذیل است:

اول ، مشکلات دموگرافیک مانع بزرگ در اجرای این کار است. کثرت و تراکم نفوس در این نواحی زیاد بوده و زمین های زراعتی و چراگاه ها برای ساکنان اصلی این مناطق کافی نیست. اگر دولت در رفع مشکلات مردم محل در انکشاف شهر و تاسیسات جدید عام المنفعه ظرفیت لازم ندارد ، نباید درد سر جدید را برای مردم بوجود بیاورد.

دوم ، چون بخش بیشترمردم صفحات شمال هندوکش خود شان مالدار هستند و در موسم گرما به ییلاق های شان میروند تا از چراگاه های مناطق شان استفاده نمایند. اگر چراگاه های ساکنان اصلی به کوچی ها داده شود ، پس آنها که صاحبان اصلی و دایمی این زمین ، دشت و کوه هستند ، ممکن است که از ملکیت شان محروم شوند. آیا آنها حاضر خواهند بود که به آسانی از مال و ملک شان بگذرند و همه ملکیت شان را به "صاحبان" نو تسلیم دهند؟

مناسب ترین محلات برای اسکان کوچی ها ، ولایاتی اند که ساحه بزرگ و نفوس کم داشته و ظرفیت پروژه های آبیاری و دشت های خالی دارند. مثلا ولایات قندهار ، هلمند ، فراه و نیمروز ظرفیت قوی و پایان ناپذیر برای رفع این نیازمندی را دارند. از طرف دیگر کوچی ها با مردم این مناطق زود تر آمیخته شده و قابلیت زیست و آمیزش را پیدا می کنند. خوبی دیگر این کار اینست که ما هم صاحب زمین و حاصلات نو و هم صاحب نفوس نو می شویم و این کار بدون اجبار و خشونت انجام می شود. برعکس جابجا شدن کوچی ها در شمال و جنوب هندوکش نمی تواند بدون جبر و پرخاش باشد.

سوم ، به گفته آقای سباوون، این شهرکها، دارای محوطه هایی برای نگهداری دامهای خانواده های کوچی نیز خواهد بود. جالب اینکه این دام ها در محوطه نگهداری می شود ، یا به چراگاه ها نیز ضرورت دارند. آیا دولت تا ابد این مردم را به کوچی گری میگذارد یا پلان های دیگری نیز رویدست خواهند بود که به زندگی بدوی خاتمه داده شود؟

اگر دولت افغانستان در پهلوی اهداف سیاسی و بهره برداری های دیگر پلان واقعی اسکان کوچی ها را نیز در نظر داشته باشد ، بهترین راه اسکان کوچی ها اقامت آنها در جای مناسب و تشویق آنها نه تنها به مالداری ، بلکه اشتغال آنها به زراعت نیز است. محدود کردن شغل مالداری برای کوچی ها فرهنگ بدویت و چادر نشینی را در روان آنها حفظ می کند . زراعت و اسکان دایمی راه درست تر در خاتمه دادن زندگی چادر نشینی می باشد.
من در سال 1999 که طالبان در آخرین اوج "قدرت" و بیداد بودند، مقاله یی را زیر عنوان "ضرورت دولت وسیع البنیاد در افغانستان و وظایف نخست آن" در دوهفته نامه زرنگار نشر کردم که حل مساله کوچی را از وظایف نخست دولت ملی و دموکرات دانسته بودم. در آن مقاله پیشنهاد جدید را در حل معضله کوچی ها پیشکش کرده بودم که می خواهم در این مقاله نیز در در باره آن پیشنهاد تماس تماس بگیرم.

اول ، حل قضیه کوچی ها کار آنی نیست و نمی توان آنرا با اجرااـت عجولانه حل کرد. با تاسف ، رژیم ها از جمله حکومت کنونی ، بخاطر اهداف تکتیکی شان کوچی ها را چون آله تهدید استفاده کرده و بعد از اجرای پلان شان آنها را بدست سرنوشت رها کرده اند که جز دشمنی و خصومت و تجرید کوچی ها از مردمان دیگر چیزی دیگر را به به آن ها نداده است. حالا که پلان وسیع "جرگه امن منطقه " که سر نخ بدست بیرونی ها است ، جناب کرزی با جلوه های لباس قطغنی (چپن و قره قلی) پشتون های داخلی و خارجی (لر و بر ) را بی حد آزرده ساخته است. او باید ثابت کند که واقعا یک پشتون است. مذاکرات ، عذر و زاری و امتیازات به هواخواهان آقای گلبدین و طالبان این کمبود را پوره نکرد. مسلح کردن ، اعزام و حمله کوچی ها طوری عملی گردید که اول با بی تفاوتی (حمایه گری خاموشانه) رییس جمهور مواجه شد و بعدا با بزرگ منشی و "سخاوت" وی. مطبوعات وابسته داخلی و خارجی با یک صدا تبلیغ کردند که گویا : "کوچی قرار خواهش رییس جمهور بهسود را موقتا ترک می کند". اگر جوانب حقوقی ، اخلاقی و انسانی این جمله سنجیده شده تبلیغاتی را مورد مداقه قرار بدهیم ، فتنه های زیادی در آن نهفته است. حقوق حکم می کند که عمل خلاف قانون قابل مجازات است. در عمل حمله افراد مسلح که بنام کوچی ها یاد شده اند ، اعمال جرمی از جمله قتل ، غارت ، دزدی ، تصاحب ملکیت ، برهم زدن امن و نظم عامه ، تجاور بر حریم خانواده ها ، شکنجه و ده ها علایم و ترکیب عمل جرمی دیده می شود که اجرا کننده ها باید با استفاده از قوای امنیتی دستگبر و مورد تعقیب عدلی قرار می گرفتند. رییس جمهور بیش از سه هفته با "صبر و حوصله" تام به متجاوزان موقع داد تا جنایات شان را تکمیل نمایند. معلوم می شود که قانون نزد رییس جمهور ارزش ندارد ، چه رسد به کابینه و کارمندان آن. اگر از جنبه حقوقی مساله بگذریم و به پهلوی اخلاقی مساله نظر اندازیم ، دیده می شود که نه تنها قانون ، بلکه اخلاق و رعایت ضوابط اخلاقی نیز میان دولتمردان رژیم ضعیف بوده است. اگر در پشتون تراشی کرزی دو قوم محروم یعنی هزاره ها و کوچی ها قربانی شدند ، آیا آقای کرزی در این هنگام به سوی معاون خود آقای خلیلی چطور و با کدام چشم میدید. چند سال قبل همین آقای خلیلی بود که بخاطر جمع آوری رای به این مردم روی آورده بود. و حالا همان رای دهنده ها با چنین برخورد رییس جمهور منتخب شان روبرو می شوند.

دوم ، حل مساله کوچی ها باید با رعایت عدالت اجتماعی و تساوی حقوق اتباع و اولویت ها و معیار ها صورت بگیرد.

اگر کوچی ها "حق" اسکان را دارند ، پس اسکان آنها نباید حق زندگی ، مالکیت و زندگی مسالمت آمیز و مصونیت دیگران را سلب کند. با اعلان کاملا بی مورد که گویا "کوچیان در شمال و جنوب هندوکش جابجا شود" عدالت اجتماعی زیر پای می شود، الویت ها در نظر گرفته نمی شود و مساله کوچی ها به قهقرا می رود. مهمترین الویت در متوطن ساختن کوچی ها ایجاد موازنه و توازن میان حق ساکنان اصلی و کوچی ها است.

شیوه معقول در حل مساله این است که کوچی هایی را که گویا "کوچی های افغانستان" هستند ، شناسایی شوند واین کار توسط نقوس شماری ممکن است. بعدا تعداد آنها به ولایاتی که ظرفیت کوچی ها را داشته باشند ، تقسیم شوند. شعار آقای صباون کوچی مبنر بر جابجایی "کوچی در شمال و جنوب هندوکش." ، اهانت و نادیده گرفتن و نفی مردمان این منطقه می باشد.

دولت و پلان سازان خارجی در جابجا کردن کوچی ها یکی امتزاج و آمیزش و یکجا شدن کوچی ها با مردم محل را که کوچی ها باید محلی شوند ندارند. بلکه هدف اساسی آنها نگهداری کوچی ها دور از مردم محل و اجرای سیاست پرتکسیانیزم (حمایه گری) است که زمینه های نفاق ، تشنج و تهدید را در میان مردم بوجود می آورند. . چنین یک ستراتیژی خارج از صلاحیت رژیم بوده ، خط نادیدنی دیورند جدید است که در پیکر "ملت" کشیده می شود. در آنصورت نه عدالت است ، نه الویت، نه معیار و نه هم حقوق اتباع .

سوم ، حل قضیه کوچی ها مسوولیت دولت است ، دولت باید با ایجاد ظرفیت ها و امکانات این کار را انجام بدهد ، نه اینکه به اصطلاح مردم ، از کیسه خلیفه مصرف کند یا بقول حافظ "به خال هندویش سمر قند بخارا را ببخشد".

کوچی ها در حال غارت اموال مردم در بهسود/ بهار سال 1389

بهترین راه اسکان کوچی ها ، زیرآب کردن دشت های بایر است. هرگاه دولت در پی حل واقعی مساله کوچی ها باشد ، باید با ایجاد ظرفیت ها و انفراستروکتور جدید، اول احتیاجات ساکنان اصلی مانند مهاجران ، معیوبین و معلولان ، کودکان بی سرپرست ، زنان بیوه و سایر نیازمندان را مرفوع نماید. بعد از اجرای وظایف تاخیرناپذیذ اتباع کشور ، در جستجوی حل گروه های که اتباع افغانستان نیستند برایند.

هرگاه دولت ، دشت های سوزان دلارام ، بکواه و غیره را که به بسیار آسانی زیر آب می شوند ، به زمین های زراعتی تبدیل کند ، نه تنها قابلیت جذب کوچی ها بیشتر می گردد، بلکه هزاران دهقان کم زمین و بی زمین صاحب ملکیت خواهند شد که باعث تقویه اقتصاد کشور نیز میگردد.

اگر دولت ، وظایف و مسولیت خود را به شانه های مردم بیندازد و بخاطر اسکان کوچی ها ساکنان اصلی را به کوچ مجبور سازد ، در آنصورت ، این دولت اجرا کننده پلان نفاق ملی است که در جاهای دیگری طرح شده است.

چهارم ، در اجرای حل معضله کوچی ها بکاربرد دسیسه ، دغلی ، زور و فشار و بهره برداری های غرض آلود ، به ضرر کوچی ها و همه مردم افغانستان است.

دولتی که خود را قانونی و انتخابی میداند و در آینده به انتخابات معتقد و به رای مردم ارزش قابل باشد ، هرگز با اتباع کشور و رای دهنده ها با چنین دغلی آشکار رفتار نمی کند.

حمله کوچی ها در بهسود به اثبات رسانید که این کار دقیقا پلان گردیده بود و اجرا کنند آن دستگاه دولت افغانستان بود.

قرار سنجش و نتیجه گیری من ، حمله کوچی ها از سلسله اقداماتی است که در این اواخر به خاطر بی ثباتی افغانستان براه انداخته شد است. هر ژرف اندیشی به آسانی علایم اثبات این ادعا را دیده می تواند. گرچه بررسی دقیتر و مفصلتر این دسیسه ایجاب نوشتن مقاله جداگانه را می کند ، رویهمرفته ، می خواهم به شکل بسیار مختصر علایم و مشخصات عمدی بودن حمله کوچی ها در بهسود را معرفی کنم.

علامه اول ، کوچی های مسلح چطور توانستند ، سلاح های خفیف را با این پیمانه که بتواند ساحه یی را تسخیر نمایند که نیرو های امنیتی ولسوالی و و لایت نتوانند از ساحه زیر کنترول خود دفاع نماید. هزاره جات در قلب افغانستان موقعیت دارد ، پس آنها چطور توانستند ، مقدار زیاد اسلحه را تا آنجا انتقال بدهند. انتقال سلاح به بهسود به دو شیوه ممکن گردیده است. شیوه اول این سلاح ها توسط مرجع قوی تر از کوچی ها انتقال شده است که این می تواند دولت ، نهاد های دولتی و یا تنظیم ها باشد.

علامه دوم ، بعد از حمله کوچی های طالبی، دولت از وظایفش که دفاع از اتباع در مقابل تجاوز ، تامین مصونیت ، حفظ امن و نظم عامه، جلوگیری و قطع جرم و ده ها مکلفیت تاخیر ناپذیر است ، ابا می ورزد. حمله ، تجاوز و جرایم تداوم پیدا می کند و دولت تا اخیر وظایف خود را انجام نمی دهد. جای تعجب است که حتی آنعده رهبرانیکه بنابر ملحوظات قومی و منطقه یی که مردم بهسود به آنها رای داده اند به نحوی افسون یک تاثیر جادویی بودند که نمی توانستند احساس و اراده شان را در دفاع از موکلین شان طوریکه لازم است بیان کنند. پس یک دست نیرومند کنترول کننده در این میان موجود بود که باید حمله کوچی ها تا مدتی دوام کند ، تا هدف مقصود بدست آید.

علامه سوم، برای این قلم یکی از معیار های دایمی سنجش قضایای مربوط به افغانستان و جهان ، موضع گیری رسانه های جمعی کشور های غربی است. این رسانه ها با شیوه های بسیار دقیق و موشگافانه یی که دارند، در مورد قضایا طوری موضع گیری می کنند که اگر دستور چنین باشد که موضوع بزرگ نشان داده شود ، آنها از کاه ، کوه می سازند. مثلا بعد از مرگ ظاهر شاه شخصیت وی آنقدر تبلیغ شده که روباه را پلنگ نشان دادند. به همین ترتیب رسانه های جمعی غربی در باره قضیه حمله کوچی ها فقط به چند خبر بسنده شدند. همچنان نهاد های حقوق بشر که در کشور های غربی و امریکا موقعیت دارند، در این باره خاموش بودند، در حالیکه در قضیه تجاوز کوچی ها به بهسود کلیه اصول آزادی ، حقوق و مواد اعلامیه جهانی حقوق بشر زیرپای شده است.

علامه چهارم، حامد کرزی رییس جمهور از مجرمین مسلح که در حال اجرای جرم و جنایت اند، خواهش می کند که بهسود اردک را «موقتا» ترک کنند. استعمال کلمه موقتا از طرف رییس جمهور این معنی را میدهد که آنها می توانند دوباره تجاوز کنند. این برخود شرم آور رییس جمهور او را مستقیما به جانبداری از کوچی های متجاوز قرار میدهد. در حالیکه این خواهش رییس جمهور بعد از چند هفته دوام تجاوز، صورت گرفت و آنهم ، زمانیکه رسوایی بالا میگرفت و کرزی نمی توانست در مقابل فشار افکار عامه و رسانه ها خاموش باشد.

علایم فوق میرساند که تجاوز "کوچی ها" مانند کشتار جمعی مردم جوزجان ، در جا های بالاتر ، پوشیده تر طرح شده بود که "کوچی های" متجاوز ، رییس جمهور و دگر افراد و نهاد های ذیدخل اجرا کننده بوده اند.

پنجم ، حل مساله کوچی ها باید ، دایمی ، واقعبینانه و عاری از احساسات قومی ، بهره برداری های سیاسی و دامن زدن به نفاق ملی باشد.

هرگاه بخاطر یک هدف تکتیکی کوتاه مدت مانند آمادگی به جرگه "امن و نظم منطقه" یا "پشتون دوستی جعلی رییس جمهور و یا تخریب رقبای سیاسی ، اهداف دورمدت و استراتیژی ، مانند صلح ، وحدت ملی ، اصول و ارزش شهروندی ، ایجاد جامعه مدنی و حاکمیت قانون قربانی گردد، پس اجرا کننده های این پلان ها هر کسی که باشند ، نفاق ملی را دامن می زنند و تجزیه جامعه و کشور را می خواهند.

فرار از هیولای پشتونیزم، سوختن در ایران، کمی آب بیار که سوختم

2020-06-06T16:29:23Z

کابل پرس^?: هیولای پشتونیزم در دو قرن اخیر از بطن خود طالب و داعش و کوچی زاییده و در کنار کشتارهای سازمان یافته و آتش شدن و غارت جان و مال میلیون ها تن، باعث آوارگی و کوچ اجباری بسیاری شده است. فرار از دوزخی که قبایل طالب و کوچی پرور ساخته اند همیشه بدون آرامش نبوده و آواره، پای به دنیایی سرشار از عدم اطمینان پای می گذارد و فرار از فاشیزم حاکم پشتون، برای او تضمین کننده ی این نیست که قربانی فاشیزم دیگری نباشد.
کمی آب بیاورید که سوختم!

سیاست ضد انسانی ترامپ علیه پناهجویان: به آمریکا خوش آمدی!

2018-06-21T11:42:41Z

- عکس / پناهجویان، مهاجرت، آوارگی و جنایت کوچ اجباری

دیدار با فاطمه خاوری، بانوی فعال هزاره که رهبر جنبش مردم سویدن در حمایت از پناهجویان شده است

2018-06-07T14:27:57Z

وقتی حکومت کابل بصورت بی شرمانه قراردادهای دیپورت اجباری پناهجویان را با دولت های غربی امضا می کرد، بانویی فعال از میان پناهجویان و پناهندگان همراه با دوستانش اعتراض ها و راهپیمایی های خود را آغاز کرد. اعتراض ها ابتدا با گروه اندکی آغاز شد و رفته رفته جامعه ی سویدن را در نوردید و سویدینی ها با رهبری جوان مواجه شدند که می تواند افکار عمومی را تحت تاثیر قرار دهد و با رهبری جنبش، قوانین را در پارلمان راست گرای سویدن تغییر دهد.
این بانوی فعال و رهبر جوان، کسی جز فاطمه خاوری نیست!
عکس از صفحه Ung i Sverige

اعتصاب پناهجویان افغانستانی مقابل پارلمان سویدن

2017-08-15T14:24:51Z

کابل پرس^?: ده ها تن از پناهجویان افغانستانی از چند روز به اینسو مقابل پارلمان سویدن دست به اعتراض زده اند و خواستار رسیدگی به دوسیه های آنان و اعطای پناهندگی می باشند. بیشتر این پناهجویان از مردم هزاره می باشند که با خطر اخراج روبرو هستند.
اعتصاب این پناهجویان در حالی مقابل پارلمان سویدن صورت می گیرد که حکومت فغانستان چه در زمان کرزی و چه در زمان اشرف غنی احمدزی، با عقد قراردادهای شرم آور با کشورهای پناهنده پذیر، زمینه ی اخراج اجباری پناهجویان را فراهم کرده است. در این قراردادها بیشتر پناهجویان غیر پشتون هدف قرار داده شده اند.