کابل پرس

قتل‌عام مکتب سیدالشهدای دشت‌برچی؛ جنایت ضدبشری

2021-05-10T06:02:34Z

گاهشمار قتل‌عام هزاره‌ها در دورۀ حکومت اشرف غنی
آنچه شما در اینجا می‌خوانید، گاهشمار کمی است دربارۀ کشته‌شده‌ها و زخمی‌های مردم هزاره در کابل، به ویژه دشت‌برچی. بی‌شمار در چندین انتحار و انفجار و حمله‌های تروریستی آمار زیر کشته شده‌اند که بخشی از کارنامۀ مجاهدان پاکباز اسلام یعنی گروه اسلامی- جهادی طالبان است. گروهی که کشورهای حامی تروریست آن را از لیست سیاه سازمان ملل کشید. بحث تعداد کشته‌ها نیست، بلکه بحث ما در این است که این کشته شده‌ها را کودکان شیرخوار، زنان در حال زایمان در شفاخانه، دانش‌آموزان، دانشجویان، فعالان مدنی، زنان، مردان و افراد ملکی تشکیل می‌دهند. شاید اگر در آینده تاریخ را کسانی ورق بزنند، هم به روی این تروریستان و هم به روی حامیان آنان تف کنند.

رویدادهای تروریستی گروه طالبان که در زیر آمده است، مصداق واقعی قتل‌عام، نسل‌کشی، جنایت ضدبشری و جنایت علیه بشریت است.
حال، این شما و این هم آمار کمی از درشت‌ترین انتحار و انفجاری که در آن مردم هزاره هدف قرار گرفته است:
1. مکتب سیدالشهدا
18/2/1400، دشت‌برچی، کابل
باز هم رویداد تروریستی و قتل‌عام. باز هم رویداد کشتار دانش‌آموزانی که از خانه با شادی کیف مکتب بر شانه برآمدند و اما جنازه‌اش در شامگاه روز در دم دروازۀ خانه‌اش رسید. این، داستان بلند، رفتار و کردار مجاهدین اسلام، گروه طالبان، است. دیروز (هجدهم ثور 1400) گروه طالبان، مجاهدین جان بر کف اسلام، در دشت‌برچی کابل، موتر بمب را در مکتب سیدالشهدا منفجر کرد و 55 دانش‌آموز را کشت و 150 دانش‌آموز را زخمی کرد. این بار نیز هزاره کشی تا چراغ دانش و مکتب را خاموش کنند. مردم هزاره همواره در تیررس کشتار بوده است:
2. کورس موعود
24/5/1397، دشت‌برچی، کابل
نزدیکی‌های ساعت چهار پیشین روز 24 اسد 1397، صدای انفجار در منطقۀ دشت‌برچی، غرب کابل را لرزاند. هدف کورس آموزش موعود بود. جایی که در آن دختران و پسران هزاره برای آمادگی کنکور درس می‌خواندند. گزارش خیلی کوتاه بود: رویداد انتحاری گروه اسلامی طالبان در کورس مهدی موعود، دشت‌برچی دست‌کم 48 کشته و 67 زخمی به جا گذاشت.
3. کورس کوثر دانش
شنبه، 3/8/1399، دشت‌برچی، کابل
خبر خیلی دردناکی دهان به دهان شد: امروز شنبه سوم عقرب 1399 در رویداد تروریستی گروه طالبان بالای آموزشگاه «کوثر دانش» واقع در منطقۀ هزاره نشین دشت‌برچی کابل، 13 کشته و 20 بر جای گذاشت. سخنگوی وزارت امور داخله از احتمال افزایش کشته شده‌ها خبر داد.
4. کورس کوثر دانش
4/8/1399، دشت‌برچی، کابل
نزدیکی‌های ساعت 4:30 پیشین روز چهارم عقرب 1399 مرکز آموزشی کوثر دانش در ساحۀ پل خشک از مربوطات حوزۀ سیزدهم هدف انفجار انتحاری گروه طالبان قرار گرفت. این حملۀ انتحاری تروریستی 24 کشته و 57 زخمی بر جای گذاشت. این دومین انتحار و انفجار بالای مرکز آموزشگاه کوثر دانش بود.
5. شفاخانه صد بستر
23/2/1399
نزدیکی‌های ساعت 10:00 پیش از چاشت روز 23/2/1399 بخش ساختمان اداری و بخش نسایی ولادی شفاخانۀ صدبستر پزشکان بدون مرز دشت‌برچی در غرب کابل مورد حملۀ مسلحانۀ انتحاری گروه طالبان قرار گرفت. در این رویداد تروریستی 24 نفر که پنج تن از آنان کودکان تازه به دنیا آمده‌اند، کشته شده‌اند و 16 تن زخمی. از جمله کشته شده‌ها دستکم دوازده مادر و کادر بهداشتی هستند.
6. کلپ ورزشی میوند
15/6/1397، دشت‌برچی، کابل
نزدیکی‌های ساعت شش و هفت روز 15/6/1397 در باشگاه ورزشی میوند واقع در منطقۀ قلعۀ‌ناظر دشت‌برچی کابل حوزۀ ششم که منطقۀ هزاره نشین است، رخ داد که در اثر آن 30 تن از پهلوانان کشته شدند و 91 نفر زخمی شدند. حملۀ انتحاری اول حدود ساعت ۶ پیشین در ورودی ورزشگاه و هنگام برگزاری مسابقه رخ داد. شاهدان به رسانه‌ها گفته‌اند که مهاجم انتحاری با هدف قرار دادن محافظان این ورزشگاه خود را در دروازۀ ورودی ورزشگاه منفجر کرده است. انفجار دوم که ناشی از یک خودرو بمب‌گذاری شده بود یک ساعت پس از حملۀ اول و زمانی که خبرنگاران برای پوشش حمله تروریستی نخست در محل تجمع کرده بودند به وقوع پیوست.
7. سالن عروسی
27/5/1398، غرب کابل
نزدیکی‌های ساعت 10:30 شب، یکشنبه، 27/5/1398 انتحار کنندۀ مجاهدین اسلام، طالبان، در سالن عروسی «شهر دوبی» در غرب کابل خود را در بین مهمانان عروسی منفجر کرد که برای بیست دقیقه سالن تاریک بود و دستکم 63 نفر کشته و 182 نفر زخمی شدند. در این انتحار جهادی اسلامی که بوی خون مستشان کرده بوده است، زنان، کودکان، مردان کشته و زخمی شده‌اند که تمامشان افراد غیر نظامی بودند.
8. مسجد امام زمان
28/7/1396، دشت‌برچی، کابل
انتحارگر جهادی مسلمان وابسته به گروه اسلامی جهادی طالبان به تاریخ 28/7/1396 در مسجد امام زمان در منطقۀ هزاره نشین دشت‌برچی در غرب کابل خود را منفجر کرد که 39 نفر کشته و 45 نفر زخمی به جای گذاشت. در بین کشته شده‌ها و زخمیان زنان و کودکان نیز بودند. زمانی که نمازگزاران در حال ادای نماز بودند، نخست تروریست مسلمان انتحار کننده به روی نمازگزاران آتش گشود و سپس مواد منفجره‌ای که در بدن خود داشت منفجر کرد.
9. مسجد الزهرا
25/3/1396، دشت‌برچی، کابل
شب 25/3/1396 انتحار کنندۀ گروه اسلامی- جهادی طالبان خود را به روی شب‌زنده‌داران شب احیای ماه رمضان که در مسجد الزهرای جادۀ عبدالعلی مزاری، دشت‌برچی، آتش گشود که در این حملۀ تروریستی 4 نفر کشته و 8 نفر زخمی شدند.
10. مسجد باقرالعلوم
1/9/1395، چهارقلعۀ چهاردهی، کابل
ساعت 12:20 ظهر روز دوشنبه، 1/9/1395 در حالی که سوگواران مذهبی در سالروز کشته شدن امام حسین نواسۀ پیامبر اسلام در مسجد باقرالعلوم واقع در چهارقلعۀ چهاردهی کابل از مربوطات حوزۀ ششم امنیتی کابل مراسم سوگواری و مذهبی خود را اجرا می‌کردند که انتحار کنندۀ جهادی- اسلامی گروه اسلامی طالبان وارد مسجد شدند و خود را در بین جمعیت منفجر کردند. بر بنیاد آمارهای ابتدایی دستکم 27 نفر کشته و 35 تن دیگر زخمی شدند که مسئولان از افزایش کشته شده‌ها خبر دادند.
11. مصلای شهید مزاری
16/12/1398، دشت‌برچی، کابل
نزدیکی‌های ساعت 11:20 روز شنبه 16/12/1398 حملۀ تروریستی‌ای به مراسم سالگرد کشته شدن عبدالعلی مزاری رهبر هزاره‌ها به دست گروه جهادی- اسلامی طالبان که در مصلا یا مسجد بزرگ عبدالعلی مزاری برگزار بود، روی داد که در این رویداد تروریستی دستکم 32 نفر کشته و 58 نفر زخمی شدند. بر بنیاد گفتۀ سخنگوی وزارت صحت به رسانه‌ها در بین کشته‌شدگان 5 زن و 7 کودک نیز هستند. این حملۀ تروریستی از یک ساختمان نیمه‌کاره از نزدیکی مصلا انجام شده است که در آن سه نفر مهاجم به دست قطعات ویژۀ پولیس کشته شدند.
12. جنبش روشنایی
2/5/1395، میدان دهمزنگ، کابل
نزدیکی‌های ساعت 14:30 روز شنبه 2/5/1395 در جریان تظاهرات میلیونی مردم هزاره با نام «جنبش روشنایی» که برای عدالت شکل گرفته بود، سه انتحاری جهادی- اسلامی خود را در بین تظاهرات کننده‌ها منفجر کردند که کشته شدن 80 نفر و زخمی شدن 231 نفر را در پی داشت. از جمع این کشته‌شده‌ها 7 نفر ماستر، 25 نفر لیسانس، 40 نفر دانشجوی دانشگاه کابل و پولی‌تخنیک کابل و دانشگاه تعلیم و تربیت بودند. این رویداد تروریستی در میدان دهمزنگ کابل روی داد.

منع ترانه‌خوانی دختران در معارف افغانستان؛ صدای گروه طالبان

2021-03-11T05:22:11Z

در روزهای اخیر نامه‌ای به امضای یک مغزمتعفن ضد آزادی‌های مدنی و ضد ارزش‌های حقوق بشری از ریاست معارف شهر کابل دست به دست شده است که نشان می‌دهد به تمام مکاتب دستور داده است که دختران بالای دوازده سال در مراسم معارف ترانه و آهنگ و سرود نخوانند.

Sommaire

1. حق آزادی بیان با استفاده از تمام امکانات موسیقایی؛

2. حق آموزش مهارت‌ها و زبان‌های (انواع مختلف موسیقی و سبک‌ها) موسیقی؛

3. حق دسترسی به و دخیل بودن در فعالیت‌های موسیقایی از طریق شنیدن، اشتراک، خلق کردن و آهنگ‌های موسیقی؛

4. حق انکشاف مهارت‌های هنرمندی اهل موسیقی و برقراری روابط از راه تمام رسانه و دسترسی به سهولت درخور و‌ شایسته؛

5. حق به رسمیت شناسی منصفانه و دستمزد عادلانه (https://www.aec-music.eu/work—policies/the-5-music-rights).

کسی که دستور صدور این نامه را داده و امضا کرده است، کسی نیست به جز احمدضمیر گوارا رئیس معارف کابل که زنجیر بردگی و بندگی بنیادگرایی در گردن دارد و ذهنش گندیده است و مغزش متعفن.
حالا چه این دستور از ذهن این تهی‌مغز صادر شده باشد یا از ذهن رنگینه حمیدی سرپرست وزارت معارف کشور، فرق نمی‌کند، دو پانزده یک سی است. احمدضمیر گوارا، کسی که صدای تروریستان است، نزدیک به پنج سال است که ریاست معارف پایتخت را بر دوش دارد. وی در نخستین روز معرفی‌اش در پست ریاست معارف کابل به تاریخ 26/12/1396 گفته است:
«...احمدضمیر گوارا رئیس جدید معارف شهر کابل تعهد خود را جهت اصلاح و بهبود این ریاست ابراز داشت و گفت که کوشش می‌ورزد تا کیفیت درسی معارف شهر کابل را بهبود بخشد». (https://bakhtarnews.af/dr/%D8%B1%DB%8C%DB%8C%D8%B3-%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B1%D9%81-%D8%B4%D9%87%D8%B1-%DA%A9%D8%A7%D8%A8%D9%84-%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%D8%B4%D8%AF/)
اکنون از این تهی‌مغز و دشمن آزادی‌های مدنی باید پرسید: بند کردن آوازخوانی و ترانه‌خوانی دختران در مراسم معارف، آیا اصلاحات است یا به صدا درآوردن طبل گروه طالبان در معارف کشور؟
آیا این بی‌خرد و واپسگرا نمی‌داند که عملش مخالف آزادی‌های مدنی است؟ آیا این ابله و وزیر بنیادگرای معارف نمی‌دانند که منع کردن افراد از دسترسی به‌ به‌فعلیت درآورت سلایق و علایق هنری و فرهنگی، مخالف ارزش‌های حقوق بشری و قانونی و مخالف صریح آزادی‌های مدنی و آزادی بیان است؟ اگر نمی‌داند به این پنج اصل زیر نگاه کند که شورای جهانی موسیقی و یونسکو پنج حق اساسی زیر را من حیث حقوق موسیقی شهروندان بدون تبعیض جنسی و گروه‌های سنی به رسمیت شناخته است که اعضای جامعۀ بین‌المللی از جمله کشور افغانستان به آن باید پایبند باشد:
پنج حق اساسی حقوق موسیقی

1. حق آزادی بیان با استفاده از تمام امکانات موسیقایی؛
2. حق آموزش مهارت‌ها و زبان‌های (انواع مختلف موسیقی و سبک‌ها) موسیقی؛

3. حق دسترسی به و دخیل بودن در فعالیت‌های موسیقایی از طریق شنیدن، اشتراک، خلق کردن و آهنگ‌های موسیقی؛

4. حق انکشاف مهارت‌های هنرمندی اهل موسیقی و برقراری روابط از راه تمام رسانه و دسترسی به سهولت درخور و‌ شایسته؛

5. حق به رسمیت شناسی منصفانه و دستمزد عادلانه (https://www.aec-music.eu/work--policies/the-5-music-rights).

حالا از این رئیس مغز گندیده باید پرسید که آیا با اساسات انسانی و ارزش‌های ستندردهای بین‌المللی هستی یا با گروه تروریستی طالبانی؟
اگر جلو این یکه‌تازیه‌های طالبانی از سوی نهادهای مدنی، رسانه‌ها و روشنفکران و حکومت آنهم در دستگاه معارف کشور گرفته نشود، فردا روز درس خواندن دختران را آن گونه که گروه تروریستی طالبان ممنوع می‌داند ممنوع اعلام خواهد کرد.
آشکار است که دستور منع ترانه‌خوانی دختران در معارف، همراهی با صدای گروه تروریستی طالبان است و در تضاد با میثاق‌های بین‌المللی و ارزش‌های دموکراتیک؛ پس باید صدای طالبان را در دستگاه معارف کشور خفه کرد تا گلوی آزادی بیان را نبریده است.

نبود حسابدهی آنلاین؛ زمینه‌ساز فساد در حکومت افغانستان

2021-01-10T08:30:06Z

شکل درست و اساسی جلوگیری و کاستن از فساد اداری این است که حکومت در تمام ساختار خودش تمام «عواید» و «مصارف» خود را به‌طور آنلاین به ملت نشان بدهد که نداده است و نمی‌دهد؛ زیرا حساب‌دهی و پاسخ‌دهی به شکل آنلاین دست کج خود مسئولین و حکومتی‌ها را می‌بندد.

Sommaire

بنابراین خیلی روشن است که حکومت تاکنون نخواسته است که به ملت و جامعۀ جهانی راست بگوید. هر آنچه شعار داده شده است، به کلی دروغ بوده است. ما در طی حکومت حامد کرزی و اشرف غنی شعارهای رنگین بسیاری را از حکومتیان شنیده‌ایم؛ حتی از آنانی که از دست پاک شعار داده‌اند یا می‌دهند، ولی یا به خاطر باز بودن راه فساد و دزدی از «پاسخ‌دهی» و «حساب‌دهی» آنلاین فرار کرده است یا دانش و فهم حکومت‌داری نیکو را نمی‌دانسته و نمی‌داند.

از ارائۀ آمار و اسناد مبنی بر موجودیت فساد اداری در تار و پود حکومت و حکومتیان افغانستان که تیر شویم، پرسش مهمی که مطرح است این است: آیا حکومت برای مهار کردن بخشی از فساد اداری چه کاری می‌توانست یا می‌تواند که نکرده است و نمی‌کند؟
آنچه حکومتی‌های افغانستان به‌طور بسیار جدی با آن کنار نیامده است و توجهی نکرده است؛ موضوع «اصل حکومت‌داری نیکو» است که یکی از مؤلفه‌های آن «پاسخ‌دهی» و «حساب‌دهی» است. دلیل اینکه حکومتی‌ها و مسئولین نظام سیاسی افغانستان از پاسخ‌دهی و حساب‌دهی فرار کرده است؛ دلیل آشکارش دو چیز می‌تواند باشد:
1. زمینه‌سازی برای فساد؛
2. نادانی و نبود دانش حکومت‌داری.
توضیح اصل پاسخ‌دهی و حساب‌دهی
شکل درست و اساسی جلوگیری و کاستن از فساد اداری این است که حکومت در تمام ساختار خودش تمام «عواید» و «مصارف» خود را به‌طور آنلاین به ملت نشان بدهد که نداده است و نمی‌دهد؛ زیرا حساب‌دهی و پاسخ‌دهی به شکل آنلاین دست کج خود مسئولین و حکومتی‌ها را می‌بندد.
لازم است تا مثالی ولو سرانگشتی برای حساب‌دهی و پاسخ‌دهی آنلاین بگوییم، این است که مثلاً هر ادارۀ حکومتی از بالا تا پایین هر آنچه خرج و مصارف دارد به صورت آنلاین به محضر ملت قرار بدهد؛ مثلاً اگر اداره‌ای هیئت خریداری خود را برای خرید یک سیت کوچ می‌فرستد، باید بودجۀ مصرفی و همچنین پول پرداختی برای خرید یک سیت کوچ در حساب آنلاین همان اداره گذاشته شود تا دست کج مردارخوران و مفسدین کوتاه شود. مثال خیلی روشن‌تر، گمرک‌های افغانستان است که عواید سرشار دارد؛ ولی این عواید فقط در جیب چند دزد حکومتی می‌رود.

بنابراین خیلی روشن است که حکومت تاکنون نخواسته است که به ملت و جامعۀ جهانی راست بگوید. هر آنچه شعار داده شده است، به کلی دروغ بوده است. ما در طی حکومت حامد کرزی و اشرف غنی شعارهای رنگین بسیاری را از حکومتیان شنیده‌ایم؛ حتی از آنانی که از دست پاک شعار داده‌اند یا می‌دهند، ولی یا به خاطر باز بودن راه فساد و دزدی از «پاسخ‌دهی» و «حساب‌دهی» آنلاین فرار کرده است یا دانش و فهم حکومت‌داری نیکو را نمی‌دانسته و نمی‌داند.

با این حساب، هر آنچه ما از دولت کرزی و غنی دیده‌ایم، جز شعار، پوف و لاف و دروغ نبوده است؛ وگرنه آقای غنی که این همه شاخ و شانه می‌کشد و مانند خروس کلنگی بال‌های خود را بالا بالا می‌کند یا برخی از حکومتیانی که از دست پاک شعار داده راهی است، از چه روی اولاً برای ادارۀ خود ثانیاً برای کل ادارات حکومتی از بالا تا جزء سیستم «حساب‌دهی» و «پاسخ‌دهی» آنلاین قرار نمی‌دهد؟
بنابراین شعارهای چون حاکمیت مردم، حکومت مردم بر مردم، نظام حساب ده و غیره در حکومت افغانستان بالکل دروغ و واهی است. اگر ادعای نویسندۀ این سطور پر از خطا و تهمت است، شما می‌توانید به وب‌سایت‌های ادارات افغانستان از جمله شهرداری‌ها بروید و خود شما ملاحظه کنید آیا حساب‌دهی آنلاینی می‌بینید؟
پس اگر ما حکومت کرزی به خصوص اشرف غنی را به فساد، دزدی، تباهی و روسیاهی حکم می‌کنیم، مشت نمونه خروار است.
پیشنهادی که برای مبارزان علیه فساد و نهادهای مدنی و رسانه‌ها اداری داریم، این است که حکومت افغانستان و کابینه را وادار کنند تا پاسخ‌دهی و حسابدهی آنلاین را در دستور کار قرار بدهد. اگر راضی نشد، باید دست به دست هم داده شود تا راه چاره‌ای دیگر جستجو شود.

پروژۀ توزیع چادر سیاه در بامیان چه می‌کند؟

2021-01-05T07:03:01Z

جالب است که برخی از کاربران شبکه‌های اجتماعی، عمل توزیع چادر سیاه یا غژدی ایرانی- عربی را «فعالیت فرهنگی» عنوان کرده‌اند در حالی که این پروژه بیش از همه «فرهنگ زدایی» و «تهاجم فرهنگی» است نه «فعالیت فرهنگی» و کارکرد آن عیناً ترور فرهنگی پوشش زنان هزاره است و دست کم از اعمال تروریستی طالبان نیست که تندیس‌های بودا را در بامیان ویران کردند. حالا چند تروریست دیگر در قالب کتابخانه و مدرسه دینی و چه و چه دست به کار شدند و با اخذ پروژۀ غژدی‌سازی (چادر سیاه ایرانی- عربی) می‌خواهند فرهنگ بومی و سنت‌های پوشش مردم هزاره را ترور کنند.

Sommaire

بنابراین از دستگاه امنیت ملی خواسته می‌شود تا این پروژه‌سازانی را که گاهی چادر سیاه خارجی در سالروز شهادت نواسۀ پیامبر اسلام گاهی قمه و زنجیر و بیرق عاشورایی را در عاشورا در سطح کشور به ویژه در مناطقی چون بامیان توزیع می‌کنند شناسایی کرده و مجازات کنند تا عبرت برای دیگران شود.

در این چند روز عکس‌هایی در رسانه‌های اجتماعی نشر شده است که نشان می‌دهد از سوی دستگاه ارتجاع و مزدبگیران ایران و پروژه سازان در ولایت بامیان چادر سیاه ایرانی توزیع شده است. توزیع چادر در بامیان، واکنش‌های زیادی داشته است که از جمله یکی از کاربران افغانستانی به طرفداری از توزیع چادر در حساب کاربری فیسبوک خودش نوشته است:
«پیروان دنیای غرب! در ایام فاطمیه در ولایت فرهنگی بامیان به خاطر زنده نگه‌داشتن فرهنگ و تمدن اسلامی برای دختر خانم‌ها چادر نماز را توزیع نمودند و عده غرب‌زدگان از این وضعیت ناراضی هستند و در دنیای مجازی ماتم‌سرایی نموده و عده‌ای را متهم به ترویج فرهنگ ایرانی می‌نماید. برای این عزیزان باید گفت با برداشتن حجاب نمی‌توان حامی دموکراسی و آزادی بود مردم افغانستان و به خصوص جوانان متأسفانه امروز دموکراسی را از دید ظاهر می‌بیند و هیچ‌گاه درک نکرده‌اند پوشش ظاهر نمی‌تواند پاسدار و پیام‌آوری آزادی باشد، بلکه آزادی اندیشه و آزادی فکر مهم است. ما زمان می‌توانیم خودمان را حامی دموکراسی و آزادی بدانیم که آزادی فکری داشته باشیم و بدون هیچ‌گونه ملاحظات آزاد باشیم و مطابق با افکار خودمان زندگی کنیم نه افکار عمومی یا هم خیر عموم» (Mohammad Taban). این کاربر مسلماً یکی از همین پروژه سازان یا وابستگان پروژه توزیع چادر است که چنین واکنش نشان داده است.
اما پرسش اینجاست که چه کسانی این پروژه ایرانی‌سازی و شیعه‌سازی افراطی به سبک ایران را در بامیان روی دست گرفته است؟ امروز به یکی از فعالان فرهنگی و سیاسی ساکن بامیان تلفن زدم و دلیل و بانی توزیع چادر سیاه ایرانی را پرسیدم، وی برایم نوشت: «این توزیع چادر از طرف سادات صورت گرفته است. امسال از این قبیل چیزها زیاد بوده، مثلاً در محرم امسال، آن‌قدر پرچم توزیع شد که خدایتان بداند».
معلوم است که پروژه‌های این‌چنینی زیان‌های وحشتناکی برای مردم هزاره به بار خواهد آورد و برخی از کویته‌سازی هراس بر دل دارند که نشود فعالیت‌های خشک مذهبی و ایرانی سازی بامیان را به کویته تبدیل سازد.
جالبی قضیه اینجاست که زمانی که توزیع‌کنندگان هدایای جمهوری اسلامی ایران به مراجع تمویل کننده جهت اخذ دستمزدشان مراجعه می‌کنند، دستمزد آنان پرداخت نمی‌شوند که در این باره هادی دریابی روزنامه‌نگار مقیم کابل در حساب کاربری فیسبوک خودش چنین نوشته است:
«گویند تعدادی از دختر خانم‌هایی که در بامیان تحفۀ حضرت زهرا را بین دختران و زنان بی‌حجاب توزیع می‌کردند، در پایان روز به مرجع تمویلی مراجعه کرده و طلب پول نمودند؛ اما پول وعده شده را دریافت نکردند. هرچه سند آوردند و شاهدکشی کردند، فایده‌ای نکرد. آخر کار چند تن از این دختران به فراهم کنندگان تحفۀ فاطمه زهرا گفتند: پدر از شمو رَ نالد که مورَ بازی ددین و پدر از مو رَ نالد که مردم رَ بازی دَدیم»؛ (Hadi Daryabi).
منیره هاشمی، هنرمند ساکن ناروی، کار توزیع چادر را طرح احمقانه خوانده و در حساب کاربری خودش نوشته است:
«این‌ طرح احمقانه دیگر چیست؟
شرم بر شما که از قضا و قدر «والدین» شده‌اید و جز جنگ، نفرت، خون‌ریزی و خرافه‌پرستی، چیز‌ دیگری برای آینده به میراث نگذاشته‌اید. با کدام توجیه، آیندۀ اولادتان را چنین قمار می‌زنید. چگونه با این طرح‌های احمقانۀ دولت ایران، درهایی که به روی آرزوهایشان باز می‌شود را می‌بندید؟ چطور وجدانتان اجازه می‌دهد که مرتکب چنین خیانت و جنایت عظیمی در حق یک انسان شوید. چطور جرئت می‌کنید و نمی‌شرمید از کودکی که به این جهان سرد و وحشی می‌آورید و آن‌ها را مظلوم و قربانی و چادرپوش تربیت می‌کنید. چگونه می‌توانید دختران را از آزادی، رهایی‌ و‌ عشق‌ محروم کنید؟ شما که نمی‌خواهید ‌باری از شانه‌هایشان بردارید، پس چرا می‌گذارید؟ چرا چادر و نه کتاب و قلم؟ چرا با این کارزار بی‌ارزش، آزادی را سلب می‌کنید و چنین بی‌شرمانه، ذلت را بر فرزندانی که دختر به دنیا می‌آیند تحمیل می‌کنید! اساساً چگونه دلتان می‌آید بجای شجاعت، سکوت و فرمان‌بری را در روح و روان‌ کودکان بپرورید؟ جای شرم نیست که همچنان ابزار می‌شوید در دست عده‌ای انسان‌های بی‌وجدانِ دزد، آدمکش و متجاوز که می‌خواهند عبای بردگی زهرا را بر شما بپوشانند، بر دخترانتان و زنان جامعه‌تان. مظلومیت، هنر نیست. زنی که صدایش از در سوخته نیز عبور نکرد و فراتر نرفت، الگوی من و هیچ دختری نیست. الگوی من مادرم هست که شجاعت را به من آموخت و شفقت را به برادرم. او که همیشه انسانیت را در گوشمان زمزمه می‌کرد. اگر نمی‌توانید آیندۀ روشن‌تری برای کودکانتان به میراث بگذارید، حداقل این غل و زنجیرها را بر پای‌شان نبندید»؛ (Monirah Hashemi).
اما در این بین شخصیت‌های سرشناس و پژوهشگران، روزنامه‌نگاران عمل توزیع چادر سیاه ایرانی را تقبیح کرده است که از جمله استاد فاضل کیان، پژوهشگر و مورخ، در حساب کاربری فیسبوک خودش نوشته است:
«سیاه چادر ایرانی: گرچه مردم ایران رسم و رواج خوب زیادی دارند که باید فرا گرفت، اما سیاه چادر زنان ایرانی و عربی، همانند سیاه چادر عشایر و غژدی نشینان کوچی است. رنگ سیاه‌رنگ شب و نشان مصیبت و مرگ و نشان بی‌رنگی در زندگی است. همان‌طوری که تقلید کورکورانه از فرهنگ صادراتی غربی برای مردم ما نازیبا است، تقلید از سیاه چادر ایرانی و عربی، نیز برای زنان ما زیبا و زیبنده نیست. خلق را تقلیدشان بر باد داد/ ای دو صد لعنت برین تقلید باد»؛ (Fazel Kayani».
یکی دیگر از کاربران فیسبوک این عمل پروژه‌سازی را تحلیل کرده و نوشته است:
«چند روز قبل ویدیوی را در فیس بوک دیدم که طی پروژه‌ای چند خانم در بامیان چادر را به عنوان هدیه فاطمه زهرا به بانوان بامیانی به مناسبت ایام فاطمیه توزیع کرده بودند. جالب آنجا بود که در ویدیو از خانم‌ها پرسیده بودند که الگوی شما در زندگی‌تان چه کسی است و مصاحبه کننده‌ها جواب دادند که فاطمه زهرا است. در این ویدیو آن‌چنان نشان می‌دادند که این چادر سیاه عبا مانند نماد حجاب و عفت می‌باشد، بی‌خبر از اینکه موضوع حجاب و عفت را نمی‌توان به یک چادر بوجی مانند خلاصه کرد...»؛ (Shahrbanu Haidari).
تحلیل موضوع
آنچه روشن است این است که پروژۀ توزیع چادر سیاه غژدی مانند ایرانی در بامیان، خواه از سوی هر نهادی یا افرادی یا دستگاهی باشد چند پیامد و نتیجه دارد که می‌توان از آن چنین نام برد:
1. فرهنگ زدایی و تهاجم فرهنگی: پروژۀ ننگین توزیع چادر سیاه ایرانی- عربی به زیان و ضرر مردم به ویژه فرهنگ پوشش مردم هزاره است؛ زیرا این پروژه پوشش زنان هزاره را نشانه رفته، تلاش دارد تا غژدی سیاه ایرانی و عربی را به جای لچک رنگی و چادر گل سیب زنان هزاره جایگزین کند؛ بنابراین فعالان فرهنگی و مدنی و سیاسی بامیان متوجه باشند که آرام آرام پروژۀ فرهنگ زدایی و تهاجم فرهنگی در بامیان شکل می‌گیرد.
2. آسیب امنیتی و سیاسی: این پروژه آسیب و خطر سیاسی و امنیتی را نیز به دنبال دارد. دلیلش این است که هرگاه جلو این‌گونه پروژه‌های فرهنگ زدایی و تهاجم فرهنگی گرفته نشود، ممکن است بامیان و هزاره‌جات به کانون بحران امنیتی و ترور همچون کویته از سوی بنیادگرایان تبدیل شود؛ بنابراین از دستگاه امنیتی به ویژه امنیت ملی انتظار می‌رود که جلو این‌گونه تحرکات را تا دیر نشده بگیرند. مسلماً این پروژه آسیب سیاسی و اجتماعی نیز دارد؛ زیرا کشور از نظر سیاسی و اجتماعی کم کم به دست چند دلال و مزدبگیر و پروژه ساز بیفتد که نیازمند مسئولیت‌پذیری والی، قومندانی امنیه و امنیت ملی و سایر دستگاه حکومتی است.
مسئولیت سید اعلا رحمتی، والی کنونی در این موارد خیلی زیاد است. اگر جلو این‌گونه پروژه‌ها گرفته نشود، نشان می‌دهد که ایشان در این‌چنین پروژه‌ها دست دارد. تحرکات مرموز و زیرخاکی ای که در زمان تصدی آقای رحمتی روی دست گرفته شده است، نشان می‌دهد که اگر وضع بدین منوال پیش برود ولایت بامیان نیازمند تغییرات اساسی است.
جالب است که برخی از کاربران شبکه‌های اجتماعی، عمل توزیع چادر سیاه یا غژدی ایرانی- عربی را «فعالیت فرهنگی» عنوان کرده‌اند در حالی که این پروژه بیش از همه «فرهنگ زدایی» و «تهاجم فرهنگی» است نه «فعالیت فرهنگی» و کارکرد آن عیناً ترور فرهنگی پوشش زنان هزاره است و دست کم از اعمال تروریستی طالبان نیست که تندیس‌های بودا را در بامیان ویران کردند. حالا چند تروریست دیگر در قالب کتابخانه و مدرسه دینی و چه و چه دست به کار شدند و با اخذ پروژۀ غژدی‌سازی (چادر سیاه ایرانی- عربی) می‌خواهند فرهنگ بومی و سنت‌های پوشش مردم هزاره را ترور کنند.

بنابراین از دستگاه امنیت ملی خواسته می‌شود تا این پروژه‌سازانی را که گاهی چادر سیاه خارجی در سالروز شهادت نواسۀ پیامبر اسلام گاهی قمه و زنجیر و بیرق عاشورایی را در عاشورا در سطح کشور به ویژه در مناطقی چون بامیان توزیع می‌کنند شناسایی کرده و مجازات کنند تا عبرت برای دیگران شود.

افغان‌ها باید به مردم افغانستان تاوان بدهند

2020-05-25T04:10:09Z

تاریخ شکل‌گیری کشوری به نام افغانستان را سال 1747 میلادی حساب کرده‌اند که توسط احمدشاه درانی در قندهار خود را پادشاه اعلام کرد؛ ولیکن واژۀ «افغانستان» برای کشور کنونی افغانستان به سال 1923 برمی‌گردد که در قانون اساسی امان‌الله خان درج گردید و وارد متن و ادبیات سیاسی شد.
حال اگر تاریخ شکل‌گیری تاریخ سیاسی به افغانستان را سال 1747 بدانیم، به‌استثنای نه ماه حکومت حبیب‌الله کلکانی، همواره حاکمیت به دست افغان‌ها یا پشتون‌ها بوده است. این یک طرف بحث که نام غاصبانه و نام تحمیلی «افغانستان» را هرگاه در فضای دموکراتیک به همه‌پرسی (رفراندوم) بگذاریم، رأی نخواهد گرفت، اما آنچه سخن اساسی این مقاله است، دادخواست تاوان و غرامت و خسارت از افغان‌هاست؛ از چه روی؟ پاسخ خیلی روشن است:

بر کنار از اینکه این قوم غاصب، سرزمین‌های دیگر اقوام ساکن را به‌زور گرفته‌اند که باید در دادگاه صالح، این مسئله دادخواهی شود، نام سرزمینی را که اقوام مختلف در آن ساکن هستند به نام قوم اقلیت افغان یا اوغان تقلیل داده‌اند. این، نیز تمام بحث و سخن ما در اینجا نیست.
سخن اصلی ما درخواست «تاوان و پرداخت غرامت و خسارت» از قوم افغان یا از افغان‌هاست؛ برای اینکه از سال به تخت نشستن احمدشاه درانی تا به اکنون که 273 سال را در برمی‌گیرد، همین قوم حاکم، همواره باعث ویرانی، غصب، تجاوز به حقوق اساسی و بشری مردم ساکن در این سرزمین و کشتار و ناامنی بوده است که در سال‌های آخر انتحار، انفجار، طالب‌گری، داعش‌گری و تمام فجایع به پروندۀ این قوم افزوده شده است؛ اگر کسی ادعا کند که این سخن دروغ است، سند بیاورد.
اگر این کشور یک روز روی خوشی و آبادانی ندیده است، عامل اصلی و اساسی آن «حاکمیت قوم افغان» در این سرزمین است. این روحیۀ غارتگری و روحیۀ تباهی و جنگجویی و خشونت‌طلبی در تمام رفتار و کردار حاکمان افغان بوده است که از غارت احمدشاه درانی در سال ۱۷۵۷ بگیریم، زمانی که وارد دهلی شد و آن را غارت کرد، تا اکنون که سال‌هاست مردم افغانستان کنونی در آتش جهنم طالب‌گری، داعش‌گری، انتحار، انفجار و تباهی می‌سوزند. همین مردمی که خوی و خصلتشان جنگ است و با جنگ هم‌داستان است و با جنگ خوی گرفته است، همین مردم باعث خسارات در تمام عرصه‌ها به مردم این سامان شده است که عبارت از خسارات در عرصۀ دولتداری، خسارات تبعیض قومی، خسارات تبعیض جنسیتی، خسارات پس ماندن کشور از کاروان رشد و ترقی، خسارات غصب زمین دیگر اقوام، خسارات کشتار مردم در قالب‌های مختلف طالب و داعش و جریان‌های دیگر.
بنابراین، باید دیگر اقوام ساکن این سرزمین هم‌دست شوند و از این قوم (بدخوی و مأنوس با جنگ و خشونت) خسارت پسماندگی سیاسی، ابتذال فرهنگی، غصب حقوق پایمال شدۀ دیگر اقوام، خشونت و خوی کشتار و طالب‌گری و انتحار و انفجار را بخواهند و در مراجع عدلی بین‌المللی دادخواهی کنند؛ زیرا تا هر زمانی که وضع تغییر نکند، وضعیت کشور به همین منوال پیش خواهد رفت که هر روز کشته بدهیم، هر روز انتحار و انفجار روی بدهد و هر روز درگیری داخلی «زی»ها دیگر اقوام را در کاسۀ تلخک زهر بخوراند و هر روز ناامنی منطقه‌ای و جهانی، تروریست‌پروری بیشتر و بیشتر خواهد شد. اگر باور ندارید، ناامنی مناطق افغان‌نشین و دیگر اقوام ترک و تاجیک و تاتار و هزاره و غیره را مقایسه کنید آنگاه به حقیقت خواهید رسید.
بدین جهت است که باید کمپین «دادخواست غرامت و خسارت از افغان‌ها» هم از سوی خود مردم این سرزمین و هم از سوی جامعۀ تاوان دیدۀ بین‌المللی و منطقه‌ای راه‌اندازی شود؛ این، کار نه علیه قوم خاص است نه دشمنی علیه افغان‌ها بلکه کاری است برای از بین رفتن شر و تطبیق عدالت و انصاف و آوردن رشد و ترقی و امنیت برای افغانستان کنونی و جامعۀ جهانی. خلاصه هرچه تباهی و خونریزی و کشتار و پسماندگی سیاسی شده است، به قوم «افغان» برمی‌گردد که بیش از دو صد سال بر سرنوشت سیاسی این مردم مسلط است. این قوم بدخوی و خشونت‌طلب باید حساب پس بدهند و تاوان پرداخت کنند؛ وگرنه همچنان کشور افغانستان در قهقرای عقب‌ماندگی سیر خواهد کرد و همچنان هر روز طالب و داعش تولید خواهد شد و همچنان منطقه و جهان دست به یقۀ اعمال تروریستی افغان‌ها و کشت کوکنار و طالب‎پروری و خشونت خواهند بود. این دادخواهی و درخواست برای آن دسته از اقوام پشتون که در گوشه و حاشیۀ سیاست و اجتماع زیان دیده‌اند، نیز سودمند است. پس همانطوری که در جریان جنبش حقوق مدنی سیاهپوستان در امریکا برخی از سفیدپوستان در کنار سیاهپوستان قرار گرفتند، بایستی آن دسته از روشنفکران افغان نیز به این دادخواهی و دادخواست بپیوندند تا وضعیت تغییر کند و ارمغان صلح، سازندگی، آبادانی، امنیت، ترقی و توسعۀ سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی به این سرزمین آورده شود.
به هر حال عدالت و امنیت و پیشرفت به تمام قلمرو این سرزمین، زندگی تازه خواهد داد و جنبش حقوق مدنی و سیاسی مردم این سرزمین پایمال شده را رنگ و جلا خواهد داد و بارور خواهد ساخت.

دادخواست تاوان و غرامت و خسارت از افغان‌ها
افغان‌ها عامل اصلی پسماندگی و خشونت در افغانستان
تاوان مردم افغانستان به خاطر روحیۀ جنگ‌طلبی و خشونت‌گرایی افغان‌ها

کشتار هزاره‌ها از سوی طالبان این بار نیز در ترکستان

2020-04-20T03:16:15Z

امروزها روز، ماشین کشتار گروه تروریستی طالبان علیه هزاره‌ها چالان است و اما این بار به‌طور گسترده علیه هزاره‌های ترکستان زمین یا شمال افغانستان که شامل ولسوالی‌های دره‌صوف، مناطق شولگره، زاری، عبدآلگان و بخش‌هایی از سانچارک و همچنین بلخاب، مناطق دالان، چمتال و دروازۀ چارکنت کشتار و تهاجم و حمله جریان دارد. این موج گسترده جنایت بشری گروه آدم‌خوار طالبان از یک‌ ماه بدین سو به‌صورت هدفمند حملات مرگباری را به روستاهای هزاره ‌نشین روی دست گرفته است که همین دیشب به تعداد نه تن در شولگره کشته از سوی طالبان کشته شده است.

Sommaire

تاریخ جنایت‌پیشگی طالبان در ترکستان زمین سال‌هاست که جریان دارد که از جمله می‌توان به نسل‌کشی سال 1998 نام برد که گروه طالبان جهادی اسلامی طالبان دست به نسل‌کشی و کشتار و جنایت ضد بشری هزاره‌ها در ترکستان زمین اقدام کرد که توجه شما را به گزارشی جلب می‌کنم که در رسانه‌ها در آن زمان درج شده است: «به تاريخ 1377/5/17 مطابق با هشت اوت 1998 ميلادی ساعت یازده صبح شهر مزارشريف به اشغال گروه طالبان درآمد و گروه طالبان بلافاصله اقدام به ممانعت از خروج خانواده‌هاي هزاره كرد و از طرفی از ورود خبرنگاران و اعضاي صليب سرخ جهانی نیز جلوگيری کرد و به مدت يک ماه عمليات شديد نظامی را در شهر مزارشريف آغاز كرد كه طبق آمار رسمی سازمان عفو بين‌الملل و سازمان نظارت بر حقوق بشر حدود هشت‌ هزار نفر را قتل‌عام كردند كه همه از قوم هزاره بودند كه در خانه‌ها و خيابان‌های مزارشريف و دشت‌های اطراف شهر توسط نيروهای طالبان كشته شدند و عده زيادی نیز به اسارت گرفته شدند كه بعد از گذشت بيست روز گوشه‌هایی از اين قتل‌عام توسط رسانه‌های جهانی افشا گرديد.»

این در حالی است که مذاکرات بین الافغانی با هیئت منتخب اشرف غنی احمدزی و گروه تروریستی طالبان در جریان است؛ اما گویا اوغان‌ها در دو سنگر بازی می‌کنند، یعنی هم کشتار هم صلح با همدیگر؛ و این، یعنی گیم بازی؛ و صلحی که به جز حمایت گستردۀ گروه تروریستی طالبان و سر کار آوردن آنان چیزی دیگری نیست؛ زیرا ماهیت و طبیعت این گروه کشتار و خونخواری و آدمکشی است. تصور کنید که حاجی مالی خان زندانی پیشین بگرام عنصر کلیدی شبکهٔ‌ حقانی به پاکستان برگشته و فعالیت‌های جنگ را از سرگرفته است.

تاریخ جنایت‌پیشگی طالبان در ترکستان زمین سال‌هاست که جریان دارد که از جمله می‌توان به نسل‌کشی سال 1998 نام برد که گروه طالبان جهادی اسلامی طالبان دست به نسل‌کشی و کشتار و جنایت ضد بشری هزاره‌ها در ترکستان زمین اقدام کرد که توجه شما را به گزارشی جلب می‌کنم که در رسانه‌ها در آن زمان درج شده است: «به تاريخ 1377/5/17 مطابق با هشت اوت 1998 ميلادی ساعت یازده صبح شهر مزارشريف به اشغال گروه طالبان درآمد و گروه طالبان بلافاصله اقدام به ممانعت از خروج خانواده‌هاي هزاره كرد و از طرفی از ورود خبرنگاران و اعضاي صليب سرخ جهانی نیز جلوگيری کرد و به مدت يک ماه عمليات شديد نظامی را در شهر مزارشريف آغاز كرد كه طبق آمار رسمی سازمان عفو بين‌الملل و سازمان نظارت بر حقوق بشر حدود هشت‌ هزار نفر را قتل‌عام كردند كه همه از قوم هزاره بودند كه در خانه‌ها و خيابان‌های مزارشريف و دشت‌های اطراف شهر توسط نيروهای طالبان كشته شدند و عده زيادی نیز به اسارت گرفته شدند كه بعد از گذشت بيست روز گوشه‌هایی از اين قتل‌عام توسط رسانه‌های جهانی افشا گرديد.»

به باور آگاهان، حمله، تجاوز، جنگ و کشتار طالبان برای هزاره‌ها هشدار جدی است. برخی از آگاهان باور دارند که این حملات و کشتار وحشتناک و خونین که انجام می‌گیرد، ولی حالت تماشاگرانه دولت و وظیفه قل‌اردوی حکومتی در بلخ در دفاع از امنیت مردمان ملکی و مناطق مسکونی چه معنی و پیام دارد؟ به نظر می‌رسد که نام و عنوان طالبان در این جنگ‌ها بیشتر به‌عنوان یک پوشش خبیثانه خبری برای تحریف حقایق و تبلیغات منحرفانه است. پس شکی نیست که این جنگ و ترورها مهندسی‌شده و حمایت‌شده باشد.
بنابراین نهادهای حقوق بشری، مدافعین ارزش‌های حقوق بشر و فعالان اجتماعی، مدنی و سیاسی که برای انسانیت تلاش می‌کنند نباید چشم و گوش خود را در وقایع کشتار گروه جهادی- اسلامی طالبان در ترکستان زمین (شمال کشور) ببندند. پس تا دیر نشده، جلو این کشتار گرفته شود تا فاجعۀ جنایت بشری دیگر همانند جنایت علیه بشری سال 1998 در ترکستان زمین تکرار نشود.

گروه تروریستی طالبان
جنایت ضد بشری گروه طالبان
مجاهدین اسلام
نسل‌کشی هزاره‌ها در افغانستان
کشتار هزاره‌های ترکستان از سوی گروه تروریستی طالبان
ترکستان
شمال افغانستان

صلح دوحه؛ صلح اوغانی

2020-03-01T04:38:43Z

دولت امریکا به‌طور ضمنی هم «امارت اسلامی طالبانی» را به رسمیت شناخته و هم رسمی ساخته و هم مشروعیت داده و هم درواقع طرف مذاکره و صلح امریکا همان امارت اسلامی طالبانی و گروه تروریستی و آدمکش طالبانی است. از طرف دیگر حکومت کنونی افغانستان که به گمانم صلح‌نامه را به چشم سر ندیده بوده، سازمانی به نام امارت اسلامی طالبانی را پذیرفته است.

صلح دوحه، صلحی است که تمام اطرافش از قوم افغان است؛ زلمی خلیل زاد افغان امریکایی، ملا عبدالغنی برادر افغان افغانستانی در دوحه قطر دو طرف اصلی صلح دوحه و اشرف غنی احمدزی افغان در کابل. بنابراین در شرایط حال تمام بازی اعم از جنگ و صلح به دست قوم افغان است. حال باید دید که فرجام کار به صلح می‌انجامد یا نه؟
خلیل‌زاد، به نمایندگی دولت امریکا درواقع همان امارت اسلامی طالبانی را در صلح قطر رسماً پذیرفته است. اگر باور ندارید به این عبارت صلح‌نامه دوحه نگاه کنید:
The Islamic Emirate of Afghanistan which is not recognized by the United States as a state and is known as the Taliban…
دولت امریکا به‌طور ضمنی هم «امارت اسلامی طالبانی» را به رسمیت شناخته و هم رسمی ساخته هم مشروعیت داده و هم درواقع طرف مذاکره و صلح امریکا همان امارت اسلامی طالبانی و گروه تروریستی و آدمکش طالبانی است. از طرف دیگر حکومت کنونی افغانستان که به گمانم صلح‌نامه را به چشم سر ندیده بوده، سازمانی به نام امارت اسلامی طالبانی را پذیرفته است.
این صلح، آغاز فاجعه‌ای در افغانستان است. در حالی که باید ریشه ویروسی به نام طالبان کنده می‌شد؛ ولی ریشه‌کن نکردند. چون دست‌ساختۀ خودشان است. این صلح افغانی صلحی است که با آزاد شدن پنج هزار ویروس کرونا (تروریستان طالب) از زندان‌ها فاجعه‌ای از بین رفتن ارزش‌های حقوق بشر، دموکراسی، حقوق زن را بازهم رقم خواهد زد و کشتار و بی‌عدالتی بازهم شکل خواهد گرفت. تصورش خیلی آسان است: گروه تروریستی کارشان جز انتحار، انفجار، تروریستی، بی‌عدالتی و رفتار ضد ارزش‌های حقوق بشر نیست، گویا این ژن در خون تروریستان است که هر روز فاجعه می‌آفریند. اگر باور ندارید به تاریخ معاصر کشوری به نام افغانستان نگاه کنید. آنگاه می‌فهمید که تمام خون‌ریزی‌ها، نقض حقوق بشر، رفتار ضد انسانی علیه زنان و دیگر موارد مربوط به سیستم‌های ضد حقوق بشری است.
به هر حال امارت اسلامی بیرقش برافراشته شد. این گروه تروریستی و خون‌آشام بازهم به شهر باز خواهد گشت. شپش زده‌ها و ریشوهای ددمنشی که جز به کشتار و اعمال ضد حقوق بشری چیزی دیگری را بلد نیستند؛ به کشور افغانستان مسلط خواهد شد.
امریکا حالا با این عبارت زیر که در قسمت اول صلح‌نامه آمده است، فقط می‌خواهد ریش خود را از دست ویروس طالبانی خلاص کند:
Guarantees and enforcement mechanisms that will prevent the use of the soil of Afghanistan by any group or individual against the security of the United States and its allies.
تا بازی دیگر روی دست گرفته شود.
می‌ماند اینکه اگر سیستم‌های حقوق بشری هماهنگ شوند، حتما راهی به‌سوی روشنایی و عدالت اجتماعی و حقوق بشر پیدا خواهد شد. نهادهای حقوق بشری باید پرتوی از جنبش روشنایی را بر دست بگیرند و دست تروریستان را کوتاه کنند وگرنه بازی طالب‌بازی همچنان ادامه خواهد یافت. باید تروریستان را وادار کنند تا مثل آدم زیست غیر تروریستی داشته باشند و به فکر تمام سرزمین و به فکر پیاده شدن عدالت اجتماعی باشند.

صلح دوحه به ضرر حقوق بشر است.
صلح دوحه پیروزی گروه تروریستی بر تمام دنیاست.

به جای شاخه‌بُری، ریشه‌زنی باید (در پیوند به قضیۀ ملای هراتی)

2020-01-18T06:34:40Z

آنچه تأثیر ندارد، شاخه‌بری، شوریدن و نقد کردن ملاهایی چون مجیب‌الرحمان است و ستودن و توجیه کردن اسلام. آنچه تأثیر خواهد داشت نقد متون اسلام است و شورش بر تمام بنیادهای اندیشه‌ای این دین.

خوراک نوشت و خواند امروزه، ملا مجیب‌الرحمان انصاری، ملا عمر دوم، است که در رسانه‌های گوناگون پیچیده است و هر کسی دربارۀ گفته‌های ملا مجیب‌الرحمان موضع گرفته‌اند و بیشتر بر وی شوریده‌اند و بر وی تاخته‌اند؛ اما تمام آنانی که علیه ملای هراتی به «شاخه‌بُری» دست یازیده‌اند تا «ریشه‌زنی» و این، یعنی به بیراهه رفتن.
ملا مجیب‌الرحمان انصاری که قاری قرآن است و ملای پیشنماز است، در این پسین‌ها موضع ضد زن دین اسلام را آشکارا روی بنرها در داخل شهر هرات نصب کرده است و از نشست خود با رسانه‌ها زنان را از سالن بیرون کرده است و گفته است که باید برابر دستور دین اسلام زنان در خانه بنشینند و همچنین دستگاه امر به معروف و نهی از منکر همانند وزارت امر به معروف و نهی از منکر برای خود ساخته است و مواضع ضد حقوق بشری خود را رسماً اعلام کرده است.
آنچه باید گفت این است که ملا مجیب‌الرحمان انصاری، مبلغ راستین دین اسلام است و هر آنچه می‌گوید، همانا دستورات راستین اسلام است و بس. آنچه راست است این است که وی «مبلغ» راستین اسلام است. مبلغ در لغت یعنی رساننده (لغتنامه غیاث)، رساننده و کسی که حکم و امر را به دیگران می‌رساند و ابلاغ می‌کند. (لغتنامه ناظم الاطبا).
این مبلغ دینی مبلغ واپس‌گرایی، اندیشه‌های قرن حجری عرب 1400 سال پیش، دین تروریستی حضرت محمد است، پس وی مسئولیت تبلیغی و ابلاغ را به‌خوبی و درستی انجام داده است و انجام می‌دهد.
اشتباه کار در کجاست؟
اشتباه کار در اینجاست که منتقدین عملکرد و کنشگری ملای هراتی که در زیر یوغ اسلام، ملاها و واپسگرایان اسلامی جرئت نفس کشیدن را ندارند، ریشه را رها کرده به شاخه چسبیده‌اند. ریشه‌ها یعنی منابع و سرچشمه‌های اسلام که عبارت‌اند از رفتار (سنت محمد)، روایت (حدیث)، قرآن و رویۀ ملاها و شاخه یعنی ملاها، مولوی‌ها، آیت‌الله‌ها، شیخ‌های روییده در بدنۀ دین سراسر ترس، بدبویی، کشتار، دهشت، ضد حقوق بشری، ستمگری و... اسلام.
چه باید کرد؟
آنچه تأثیر ندارد، شاخه‌بُری، شوریدن و نقد کردن بر ملاهایی چون مجیب‌الرحمان انصاری هراتی است و توجیه کردن، پالوده کردن، تبرئه و ستودن اسلام. آنچه تأثیر خواهد داشت نقد متون اسلام است و شورش بر تمام بنیادهای اندیشه‌ای این دین. افزود بر این، برای رهایی از افیونی به نام دین اسلام در افغانستان که امروزه جهان را در ترس و ترور پیچانده چند کار بنیادین روی دست باید گرفت:
1. روی پارلمان افغانستان باید فشار آورده شود تا نظام را دگرگون بسازد و به‌جای «جمهوری اسلامی» نظام «دموکراتیک» یا «نظام سکولار» پایه‌گذاری شود.
2. در قانون اساسی افغانستان باید دگرگونی آورده شود، یعنی در قانون مادۀ سوم قانون اساسی افغانستان که گفته: «در افغانستان هیچ قانون نمی‌تواند مخالف معتقدات و احکام دیـــن مقدس اسلام باشد» دگرگون شود و به‌جای این ماده آورده شود: «در افغانستان هیچ نقدی بدی ندارد و هیچ امر قدسی و آسمانی وجود نخواهد داشت.»
3. نظام سیاسی افغانستان باید بر پایه‌های جدایی دین از سیاست استوار شود.

بنابراین این مسخره خواهد بود که از یک طرف ملاهای چون مجیب‌الرحمان، ملا عمر، ملا محسنی قندهاری و... را بد بگوییم ولی اسلام را نیکو بپنداریم و توجیه کنیم و تبرئه کنیم؛ این، تناقض آشکار است. پس آنچه گنداب است متون اسلامی است که مبلغ و راوی آن ملاهایی چون مجیب‌الرحمان انصاری هراتی هستند. باور کنیم که ملاها، مولوی‌ها، روحانیون، آیت‌الله‌ها و شیخ‌ها مسئولیت خود را ادا می‌کنند و کشورهای نفت‌خیز مانند ایران و عربستان برای کمایی سود خودشان آنان را پشتیبانی می‌کنند و آنان مانند پشه، شپش، کنه و موی دماغ رها شدنی نیستند.
شگفت‌انگیز اینکه ملا ایاز نیازی ملای پیش‌نماز مسجد وزیر اکبر خان شهر کابل نیز از ملا مجیب‌الرحمان پشتیبانی خود را آشکار کرده است! البته جای شگفتی نیست، بلکه ملا نیازی از صنعت خودش پشتیبانی کرده است. درست هم این است که ملاها می‌گویند: من آنچه را می‌گویم دستور اسلام است. تنها چیزی را که نمی‌گوید این است که گنداب اصلی اسلام است و ما فقط گنداب را به روی شما باد می‌کنیم.
سرانجام اینکه به‌جای «شاخه‌زنی» و «شاخه‌بری» باید ریشه‌های گندیده و دانه‌های چرکین را درمان کرد و فضایی را به وجود آورد که اگر ملا مجیب‌الرحمان و ملا نیازی و هر ملا پشم‌الرحمان دیگر دیدگاه خود را بر همگان برسانند و باکی نباشد، باید بی‌دین‌ها، آته‌ئیست‌ها، پیروان دیگر دین‌ها نیز حق داشته باشند تا دیدگاه بی‌خدایی، ضدخدایی و باورهای دینی غیر اسلام را آشکارا برسانند و هیچ پایبندی‌ای بر هیچ کسی روا نباشد.
این‌طور نباشد که اگر اسلام و ملا را نقد کنی محاکمه شوی و اگر هر ملایی و پشم‌اللهی هر خزعبلاتی را گفت نادیده گرفت. شما تصور کنید که این‌جانب همین مقاله را نتوانستم در رسانه‌های داخل کشور افغانستان به چاپ برسانم، چون هرآینه سرم بر باد می‌رفت و کشته می‌شدم؛ چون خواهند گفت: علیه اسلام و دین و روحانیت است. پس وضعیت به سود واپس‌گرایی در افغانستان است و به زیان روشنگری، انسانیت، آزادی بیان، حقوق بشر. به هر روی، نقد ملای ضد ارزش‌های بشری هراتی دردی را دوا نمی‌کند هیچ از وی قهرمان و بت ساخته می‌شود و ملاها را بسیج خواهند کرد تا با استفاده از چیره بودن بر روان و ذهن توده‌ها بر روشنگری بشورند و فتواهایشان استوارتر گردند.
پس باید روی سکولاریزم، دگرگونی نظام سیاسی افغانستان، دیگرگونی قانون اساسی و آزادی بیان و از بین رفتن هرگونه تقدس‌گرایی کار شود و ریشه‌های تاریکی زده شود تا ملاهایی چون ملای هراتی در مسجد و آموزشگاه و در حوزۀ خصوصی خود هر چرندی را بلغور کند، دلش ولی اجازه نداشته باشد تا در حوزۀ عمومی جولان بدهد و دستگاه امر به معروف و نهی از منکر بسازد و برای خودش دستگاه ترور دست و پا کند و تفنگ تهیه کند و شهر را از بنر و بیلبورد داعشی و طالبانی و بوکوحرامی پر کند.
تمام مبلغان دین اسلام در تمام دوره‌های تاریخی سر و ته یک کرباس است. اگر نمی‌پذیرید به این جملۀ ملا فضل‌الله نوری از ملاهای شیعۀ دوازده‌امامی در 110 سال پیش نگاه کنید: «چه معنا دارد زن درس بخواند. این عین اشاعۀ فاحشه خانه‌هاست و صرف وجود متبرکۀ روضه‌خوانی و وجوه زیارات برای افتتاح مدارس تربیت نسوان و دبستان دوشیزگان مخالف اسلام است.» پس ریشه را باید زد وگرنه سرگرم شدن به شاخه‌بری وقت‌کشی است.
***

به جای شاخه‌بُری ریشه‌زنی پیشه شود.
پیدایش ملا عمر دوم این بار از هرات

چکامه‌ای در سوگ محمدتقی خاوری شاعر هزارۀ خراسانی

2020-01-01T09:22:54Z

تقی خاوریا ای رفیق دیرینا!
گشود بال، تو را گر چه مرگ از مکمن

بدان دلیل که گفتم تو همچنان هستی
که ثبت عشق تو شعر ات تو را دهد هستن

چکامه‌ای در سوگ محمدتقی خاوری شاعر هزاره
امروز به سروده‌ای از شاعر خراسانی، محمدهادی حسینی جهان‌آبادی، هم شهری روان‌شاد محمدتقی خاوری از نام‌داران شعر، ادبیات و پژوهش ایل هزارۀ خراسانی برخوردم و با خودم گفتم بد نیست تا این سوگ سروده را با شما در میان بگذارم تا یادی از آن شاعر فرزانۀ هزارۀ خراسانی شده باشد.
جهان‌آبادی در تلگرام خود نوشته است:
«در سوگ دوست دیرینه‌ام، پیر مهربان و فرزانه و فروتن، شاعر خوب و خوش‌ذوق و بی حاشیۀ معاصر مشهد: تقی خاوری، آه که چقدرش دوست می‌داشتم؛ روانش به مینو خرم!

در این جهان چو درآیی درآیدت رفتن
ندیده‌ایم یلان را چو مرگ مردافکن

وگر چنان بکشی سر که از سپهر پری
نمی‌توانی خود را رهاند از این پر فن

در آن حدود توانی بماند ک او خواهد
بدان درنگ، توانی فشاند پیراهن

نبرد وی نتوانی که نسبت تو به وی
به خار گل ماند در قبال تیر-آهن

خیال پخته و خام تو هر قدر که پرد
ز چنگ وی نتواند گشاد یک روزن

مگر که دل به طریقی دهی بلورآیین
ک از او انرژی تاریک هم شود روشن

به مهر دل بدهی و به عشق، خو بکنی
سلام از تو تراوش کند به پیرامن

ز تو چو رفتی ماند صفا و نیکی و شور
که نگسلد اثر آن صفات بعد کفن

چو دیگران از اثر خوش کنند خاطر را
چو دیگران را داری رها دمی ز محن

تو زنده‌ای و در آن دیگران نفس داری
اگرچه محوات گردد ز دیده گشتن تن

تقی خاوریا ای رفیق دیرینا!
گشود بال، تو را گر چه مرگ از مکمن

بدان دلیل که گفتم تو همچنان هستی
که ثبت عشق تو شعر ات تو را دهد هستن

شعر و مسایل
محمدهادی حسینی جهان‌آبادی
https://t.me/mhhjahanabadi

شاعران هزاره

گوناگونی رنگ در پوشش بانوان هزارۀ افغانستان (با نگاه ویژه به پوشش زنان هزارۀ ولایت دایکندی)

2019-11-16T09:56:33Z

پوشش زنان هزارۀ افغانستان، رنگین کمانی از رنگ. صد بهار و صدبرگی از گوناگونی رنگ. هرگاه به گوناگونی رنگ در پوشش زنان هزارۀ افغانستان، نگاه کنیم، درمی‌یابیم که تا هنوز پای «برقع» و «چادر سیاه» ایرانی و عربی در بین این مردم راه باز نکرده است؛ با آنکه در سال‌های پسین ملاهایی برگشته از ایران، عربستان، عراق و دیگر سرزمین‌های عربی زیاد کوشیده‌اند تا هویت این رنگین‌کمان را از سر بانوان هزارۀ افغانستان از بین ببرند و پوشش بیگانۀ ایرانی و عربی را جایگزین کنند تا زنان این سرزمین به‌ویژه پوشش زنان هزاره را کلاغ بسازند و ترسناک؛ و نمادی از تاریکی بسازد.

رنگ، رنگ، رنگ؛ همه جای هزارستان، رنگین‌کمانی از رنگ؛ پوشش زنان مردم هزارۀ افغانستان. روان‌شناسان باور دارند که «رنگ‌ها نقش مهمی در روان‌شناسی ذهن مردم ایفا می‌کنند. باور نمی‌کنید به پادشاهی دوران ویکتوریا نگاه کنید، آن‌ها رنگ‌هایی مانند بنفش و قرمز را به‌عنوان نمایش ثروت خود استفاده می‌کردند؛ حتی امروزه، رنگ های مختلفی برای نشان دادن احساسات مختلف استفاده می‌شوند».(1)
داکتر یعقوب یسنا، شاعر، نویسنده، پژوهشگر هزاره و استاد دانشگاه البیرونی کاپیسا، دربارۀ رنگ در کالای زنان هزاره نوشته است: « زن، بدن زن، حضور زن، پوشش و چگونگی پوشش زن معمولاً محور خیر و شر تلقی می‌شود. اگر به فرهنگ‌ها، مذهب‌ها و دین‌ها توجه کنیم، بی‌آنکه فرهنگ‌ها مذهب‌ها و دین‌ها پی ببرند، بیشتر هدایت و درگیری آن‌ها با زنان بوده‌است. فقه و ثقافت مذهب‌ها اکثراً درگیر این است‌که «زن چه کند و چه نکند، مردان با زنان چگونه برخورد کنند و...»(2)
این نویسنده و شاعر می‌افزاید: دربارۀ لباس زنان هزاره، آن‌هم رنگ لباس زنان هزاره ربط بدهیم، چند روز پیش در دایکندی جشنوارۀ گل بادام بود. در این جشنواره، حضور زنان هزاره بسیار پر رنگ بود. آنچه که برایم معنادار و جالب بود، تنوع رنگ لباس زنان هزاره بود که در این تنوع رنگ، رنگ سیاه چندان جایگاه نداشت. این تنوع رنگ‌ لباس زنان هزاره مرا به یاد سخنان مادرم انداخت. مادرم از رنگ سیاه می‌ترسد. همیشه از پوشیدن رنگ سیاه، خانم‌های خانواده را بر حذر می‌دارد و منع می‌کند. دلیلش این است‌که رنگ سیاه نحس است. اگر زنان خانواده رنگ سیاه بپوشند موجب رویدادها و اتفاق‌های بد در خانواده می‌شود. در انتخاب رنگ‌ها نوعی از درک خیر و شر دارد. به برداشت مادرم رنگ سیاه و تیره به شر ارتباط دارد و رنگ‌های روشن چه سرخ، سبز، سپید و... به خیر ارتباط می‌گیرد. در ضمن هرچه پوشش و لباس یک خانم متنوع از رنگ باشد به نظرش بهتر است. بعدها بنا به دیدن روستاهای هزاره‌ها متوجه شدم که این برداشت مادرم از رنگ و نگرانی‌اش دربارۀ لباس زنان، بیشتر یک اصل فرهنگی-فکری است؛ زیرا به‌گونه‌ای همۀ زنان هزاره از لباس‌های رنگین استفاده می‌کنند. پس از آشنایی با کارکرد اسطوره‌شناسی فرهنگی لباس در آرای اشتراوس، میرچالیاده و بارت، نقش خیر و شری رنگ در لباس زنان هزاره برایم معنادارتر شد. به این برداشت شدم که زنان هزاره در چگونگی تنوع رنگ‌های لباس شان نوعی از برداشت فرهنگی خیر و شر از جهان را تبارز می‌دهند».(3)
داکتر حفیظ شریعتی سحر، پژوهشگر و شاعر هزاره دربارۀ گوناگونی رنگ در پوشش زنان هزاره نوشته است: «پوشاك مردم هزاره در نهايت زيبايی و سادگی نمادی از پوشش اصيل هزاره‌هایی است كه امروز جز در برخی مناطق روستايی در جای ديگر شاید نتوان نشانی از آن يافت. پوشاك زنان هزاره بنا به موقعيت اجتماعی، اقتصادی و شرايط سنی از ويژگی‌های مشخصي برخوردار است. پوشاك زنان جوان هزاره با پارچه‌هاي گوناگون در رنگ‌ها و طرح‌های شاد با چادر زيبا و رنگی همراست؛ اما زنان مسن‌تر پارچه‌هايی به رنگ تيره با طرح‌های ساده و سياه و سفيد را ترجيح می‌دهند».(4)
زهرا مراد، بانوی هزاره و نویسندۀ شبکه‌های اجتماعی و معلم باشندۀ ولایت هرات دربارۀ پوشش زنان هزاره افغانستان در حساب کاربری فیس‌بوکش نوشته است: «پوشش، زنانگی، فرهنگ خیلی وقت است، یکی از شیارهای ذهن روی پوشش ایستاده است. لباس، استعاره‌ای که استعاره‌ای دیگر را می‌پوشاند، مثلش می‌شود مثل نوری که چون مشکات است و در آن مصباحی است و در آن مصباح آبگینه‌ای که مثل آن‌هم می‌شود کوکبی دری افروخته از درخت زیتون. بگذریم آنقدر پیچیده است که در نهایت می‌پیچد این ذهن در خودش، لباس سنتی زنان هزاره برایم خواندنی است، جنسش نخ است، یعنی پارچه‌اش قیمتی نیست، رویش خامگ کار می کنند و این خامگ قیمتی‌اش می‌کند، البته برای غیر قیمتی می‌شود، برای خودهاشان، کار دست‌شان هست، یعنی کار خودشان هست، از خودشان است، پس قیمتی نیست، مثل قالی‌های مَور برای خودی‌ها، سه تکه هم رنگ، پیراهن، تنبان و چارقد. در نهایت تزیینات روی لباس که کلاه است و جلیقه‌ای نقره‌کاری، اسم خاص آن نقره‌کاری‌ها را نمی‌دانم، فقط می‌دانم که آن‌ها نقره‌اند؛ پس ارزش اقتصادی دارند، یک زن آن همه نقره را با خود حمل کند، جالب است! این یعنی زنان هزاره از امنیت برخوردار بوده اند، نه تنها زنانگی شان محافظت می‌شده که حاملان ثروت هم بوده اند».(5)
اما شوربختانه ملاها، مولوی‌ها، بازرگانان دین و واپسگراهای دینی در افغانستان همواره تلاش کرده‌اند تا گوناگونی رنگ را از سر بانوان این سرزمین بردارند؛ آن‌گونه که در اعلامیۀ شورای انسجام سرتاسری علمای افغانستان آمده است: «چادر بُرقَع برگزیده‌ترین چادر، حال چند تن سیکولر و ملحد می‌خواهند چنین حجاب عزیز را منع کنند. چادر برقع که چادر ملی زنان مسلمان افغانستان محسوب می‌شود، یکی از برگزیده‌ترین چادرهای اسلامی است که حجاب کامل و پوشاندن تمام بدن توسط این چادر برای زن مسلمان فراهم می‌شود. این چادر به صورتی است که اعضای بدن و اندام نمایان نمی‌شود. امتیاز دیگر برقع بر سایر چادرها این است که بر بدن نمی‌چسبد و جلو صورت یک بافته مجزا مانند طوری بافته شده است؛ یعنی پوشیده ماندن از چشم نامحرم به‌طور کامل و احساس امنیت و آرامش بیشتری با این چادر با این اوصاف برقع چادری است که به‌صورت یکنواخت تمام بدن را می‌پوشاند و امتیاز حجاب کامل را از چادر مشکی و چادر ملی و چادر عربی برده است؛ اما چنانچه که اشخاصی فرهنگ و لباس خود را تغییر داده اند در این چادر نیز تغییراتی ایجاد کرده‌اند مانند گل‌دوزی بر روی این چادر یا دوخت آن با پارچه‌های براق... هر چند در این مدت که ملل کفر بر افغانستان هجوم آورده است و مردم شهرها با ادغام کردن فرهنگ‌های دیگر کشورها این چادر ملی خود را در زندگی کمرنگتر حس می‌کنند، اما هنوز محبوبیت خود را در نزد اکثریت مردم دهات افغانستان که احتمالا مجموعا هفتاد درصد نفوس کشور را تشکیل می‌دهد حفظ کرده است، به‌خصوص در مناطقی که امریکایی‌ها و فرزندان ناخلفش نفوذی کمتری دارند.(6)
پوشش زنان هزارۀ افغانستان، رنگین کمانی از رنگ. صد بهار و صدبرگی از گوناگونی رنگ. هرگاه به گوناگونی رنگ در پوشش زنان هزاره افغانستان، نگاه کنیم، درمی‌یابیم که تا هنوز پای «برقع» و «چادر سیاه» ایرانی و عربی در بین این مردم راه باز نکرده است؛ با آنکه در سال‌های پسین ملاهایی برگشته از ایران، عربستان، عراق و دیگر سرزمین‌های عربی زیاد کوشیده‌اند تا هویت این رنگین‌کمان را از سر بانوان هزارۀ افغانستان از بین ببرند و پوشش بیگانۀ ایرانی و عربی را جایگزین کنند تا زنان این سرزمین به‌ویژه پوشش زنان هزاره را کلاغ بسازند و ترسناک؛ گویا نمادی از تاریکی است.
شاید گزارش بی‌بی‌سی را در سال‌های پیش خوانده باشید که اندیشه‌های واپس‌گرایی اسلامی که در ولایتی چون فاریاب در بین بانوان به‌ویژه دختران قندوزی رسوخ کرده است که چادر سیاه سر تا پا بر تن دارند؛ دخترانی که به گفتۀ رئیس امور زنان ولایت قندز «در مدرسۀ اشرف‌المدارس در یک مراسم یا مجلس با زنان و دختران دیگر جنگ می‌کنند، می‌گویند تو کافر شدی، چرا چادر از سرت پائین افتاد؟ چرا لباست اسلامی نیست یا تو نماز را درست یاد نداری». این دختران که تمام اندامش زیر پارچۀ سیاه قرار دارند، همچون هیولای ترسناکی هستند که گویا از پس کوه قاف آمده باشند.(7)
به هر روی، پوشش زنان هزارۀ افغانستان، آنچه در عکس‌های محمد رجا، عکاس و شاعر دایکندی به دست می‌آید، سراسر زیبایی است و صد بهار و صدبرگ و دشتی از احساس آرامش و امنیت برای بانوان. ملاها، مولوی‌های و واپسگراها هرگز نتوانند تا این دشت از گل را از سر بانوان هزاره بردارند و از آنان کلاغ و بوجی بسازند.
یادآوری: این نوشته نگاهی ویژه به عکس‌های محمد رجا از نیلی مرکز ولایت دایکندی است.(8)
سرچشمه‌ها
(1)
http://namnak.com/%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%AE%D8%AA-%D8%B4%D8%AE%D8%B5%DB%8C%D8%AA-%D8%A7%D8%B2-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%B1%D9%86%DA%AF%D9%87%D8%A7.p32818
(2) https://www.facebook.com/profile.php?id=100000535764198&fref=search&__tn__=%2Cd%2CP-R&eid=ARDSswt5exu9dUyIX5neoSnm95kCu8zMt4pxfGtfyJ_vVnLY6m-zv3VYTPS-AB7_bgU_VaCBqkUYMltw
(3) https://www.facebook.com/profile.php?id=100000535764198&fref=search&__tn__=%2Cd%2CP-R&eid=ARDSswt5exu9dUyIX5neoSnm95kCu8zMt4pxfGtfyJ_vVnLY6m-zv3VYTPS-AB7_bgU_VaCBqkUYMltw
(4) https://www.facebook.com/search/top/?q=%D8%B1%D9%86%DA%AF%20%D8%AF%D8%B1%20%D9%BE%D9%88%D8%B4%D8%B4%20%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%86%20%D9%87%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D9%87&epa=SEARCH_BOX
(5) https://www.facebook.com/search/top/?q=%D9%BE%D9%88%D8%B4%D8%B4%D8%8C%20%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%86%DA%AF%DB%8C%D8%8C%20%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF%20%D8%AE%DB%8C%D9%84%DB%8C%20%D9%88%D9%82%D8%AA%20%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%8C%20%DB%8C%DA%A9%DB%8C%20%D8%A7%D8%B2%20%D8%B4%DB%8C%D8%A7%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C%20%D8%B0%D9%87%D9%86%20%D8%B1%D9%88%DB%8C%20%D9%BE%D9%88%D8%B4%D8%B4%20%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF%D9%87%20%D8%A7%D8%B3%D8%AA&epa=SEARCH_BOX
(6) https://www.facebook.com/search/top/?q=%D9%86%DB%8C%D9%84%DB%8C%20%D9%88%20%DA%86%D8%A7%D8%AF%D8%B1%20%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%87&epa=SEARCH_BOX
(7) https://www.bbc.com/persian/afghanistan/2014/02/140228_k05_fundamentalism_girl_are_growing
(8) https://www.facebook.com/150544482323178/photos/pcb.423051215072502/423048861739404/?type=3&theater

گوناگونی رنگ در پوشش زنان مردم هزاره افغانستن
گوناگونی رنگ در پوشش زنان مردم دایکندی
پوشش رنگارنگ و شاد زنان هزارۀ ولایت دایکندی به روایت محمد رجا، عکاس محلی