کابل پرس

Who should govern: Communists, Mujaheddin or Westerners?

احمد خالد — 2008-08-26T15:21:10Z

Afghanistan has been invaded by world super powers like Great Britain, the Soviet Union, and the United States at different times in its history. Its geo-politicical location and untapped uranium resources are key factors in Afghanistan's invasions and crises. Looking at the last three decades one can divide its political situation and crises into following periods. Afghan-USSR war, Civil War, and Taliban & post Taliban).
Afghanistan was the main target of the USSR because it was the only shortcut to a warm water port.

Afghanistan was the only country that showed a strong resistance against its incursions. Defeating Soviet-Russia in Afghanistan was one of the major causes of communism's collapse in Eastern Europe and Central Asia. The out come of USSR–Afghan war was the freedom of Afghanistan and collapse of communism. Almost every Afghan fought for his country and freedom, leaving millions of deaths, migrations, disabilities and destruction of the country.

The political scenario was quite transparent and clear. Following the principal of "enemy of our enemy is our friend" Afghans considered the West to be their as friends. They financially and materially helped Afghanistan but history witnesses that the victory against the USSR goes to Afghans. The Afghan freedom fighters are known as Mujaheddin.

The vctory of Mujaheddin was good news to all humanitarians especially Afghans, but unfortunately the situation didn't go as hoped. All the financial supporters who were considered friends of Afghanistan stopped supporting and started hampering. Perhaps fearful of a united Afghanistan, the West followed the "divide and rule" policy. It succeeded, and the Mujaheddin failed to form a powerful national government. This resulted in the Civil War.

War was concentrated on the capital city of Kabul and a few other major provinces. According to the UN, more than 50,000 people died. It should be noted that illiteracy was endemic in Afghanistan, even before the wars. Afghanistan was mostly a rural society of small farmers and herders. Naturally, it suffered from political naivety and ignorance, which made it an easy target for self-centered powers from the West and their allies like Pakistan. The Civil War was a black mark in the history of Afghanistan but, compared to the deaths of 1.5 million, millions of migration and thousands of severe injuries which were the outcomes of soviet Russia and communists, it was not as severe.

Afghans as a whole are peace loving and wanted to put an end to Civil Wars. This caused the USA and west to make a new plan in the name of Islam. Shortly after, the Taliban came into existence as a fundamental religious movement and claimed that they would form an Islamic government under Islamic law.

However, there was no any connection with real Islam and the Taliban. People misunderstood that, so the Taliban received public support. This enabled them to take control of more then 80% of Afghanistan in a short period of time. The Mujaheddin did not make the same mistake, and fought the Taliban, knowing it was the only path to peace and stability. Finally, the September 11 attacks changed the world's mind. However, this created a new set of problems.

The Taliban collapsed, the new government was formed under the leadership of president Karzi with the strong support of USA. Thousands of foreign soldiers came to Afghanistan to maintain peace in the country along with billions of dollars of international aid for reconstruction.

Billions have been spent, but still, there is neither peace nor adequate reconstruction. There is no little visible improvement in Afghan standards of living. Recent reports show that people are regularly dying from hunger. This is a new issue in the history of Afghanistan. Drug production and trafficing is a challenging task for the country, government and international community but the situation only worsens.

Now, who is responsible for these entire crises: Mujaheddin, Westerners, or Communists? The credit of all the above problems goes to Communists and Westerners. Communists started the problems and westerners are continuing them. The Mujaheddin has been a victim of all the allegations, conspiracies, and propaganda of Westerners and Communists.

To be realistic, where does the majority of international help go? How much flows back to the donors, through corruption, overpaid consultants, and kickbacks?

Does it end up in special bank accounts of Westerners who were originally Afghan and so now work in the government? Or does it go to the Mujahadeen?

Are Westerners working in Afghanistan really committed to a peaceful Afghanistan or they are committed to earn wealth and go back to west and spent rest of life in luxury and joy?

Ahmad Khalid
Member of Afghanistan Union of Attorneys

Email address khalid_hairat@yahoo.com
khalidhairat@hotmail.com

صدارت محمد هاشم خان"معروف به جلاد بزرگ" در تاریخ افغانستان!

احمد خالد — 2008-08-19T22:30:00Z

توهین به انسان نقض ارزش های دیموکراسی است و نباید به انسان توهین شود بنآ باعتقاد جمعی از نویسند گان تاریخ نگاران راستین و مدعیان عدالت که در اندیشه های سیاسی شان آزادی وعدالت ،نقش محوری و کلیدی دارد ، زمامداریکه با "سیاست حیوانی "با مردم عمل میکند با خودش نیز چون حیوان درنده وستمگر عمل میشود. مصداق روشن این مطلب ، در تاریخ معاصر افغانستان محمد نادر شاه بود که مانند"پلنگ تیز دندان" تا زمانیکه با یک حمله ناگهانی و فشار دادن گلوی شکار،یعنی دشمنان سیاسی اش نابود نمیکرد،

صدارت محمد هاشم خان" معروف به جلاد بزرگ" در تاریخ افغانستان!

بگفتهً عالمانه: " اگر ما شهامت فکری و فرنگی قد برافراشتن در برابر تاريخ را نداشته باشيم و گذشتهً خود و ديگران را فارغ از پيوندهای عاطفی ، تباری ، انديشه يی و سياسی ديروز و امروز خود نبينيم ، هرگز شايستگی تداوم فعاليت اجتماعی را در راستای دفاع از بشر مظلوم نخواهيم داشت."

افغانستان آينده را بايد با شرکت گروههای بيشتر مردم برپايهً وتوافق هرچه وسيعتر ساخت. با قبول مسئوليت فردی و ملی خود ، چه برای گذشته و چه برای آينده ارزش های يکديگر را بهتر خواهيم شناخت و برخوردار از گذشت بيشتر در برابر همديگر خواهيم بود و کمتر کسی از قلعه ی خطا ناپذيری برديگران خواهد ديد ، قضاوت های ما واقعگراتر خواهد شد. وقتی همه حق را به جانب خود ندانيم ، ديد مثبت تر و انسانی تری خواهيم يافت و از هر چيز بيشتر به آن نياز داريم. تاريخ را نبايد بمثابهً روند مکرر روی آوری به ناجيان خيال باف ،

شکست آرزوها و تکرار سراب ها و فريب ها ديد. اين نباشد که تاريخ را مطابق دلخواه خود سازيم و آنرا به حربه تخديرتذليل روح انسانی مبدل سازيم . وجود اینکه توهین به انسان نقض ارزش های دیموکراسی است و نباید به انسان توهین شود بنآ باعتقاد جمعی از نویسند گان تاریخ نگاران راستین و مدعیان عدالت که در اندیشه های سیاسی شان آزادی وعدالت ،نقش محوری و کلیدی دارد ، زمامداریکه با "سیاست حیوانی "با مردم عمل میکند با خودش نیز چون حیوان درنده وستمگر عمل میشود. مصداق روشن این مطلب ، در تاریخ معاصر افغانستان محمد نادر شاه بود که مانند"پلنگ تیز دندان" تا زمانیکه با یک حمله ناگهانی و فشار دادن گلوی شکار،یعنی دشمنان سیاسی اش نابود نمیکرد، آرام نمیگرفت که این عمل او با معایر و ارزشهای اخلاقی،حقوقی وانسانی،سازگار نبود. البته خود او نیز با خشمی که مظهر خشم که جمعی و مردمی بود قبلآ بآن اشاره شد،بهای عملکرد خشونتبار خود را پرداخت ، کشته شدن این سادیست بزرگ مه بنیاد سلطنت اش از همان آغاز کار ،بیشتر بر توطه، خشونت و خونریزی آزادی خواهان افغانستان نهاده شده بود،اخطار درسی بود برای رهبری دولت کینه توز، فامیل سالار و مردم سوار،دارای دیدگاههای زور گویانه و مستبدانه . با بروز این واقعه ، آدم کشان درک کردند که با واکنش های خشمگینانه مردم مواجه شده اند . فلهذا بعد از شکنجه ها و کشتارهای هولناک و غیر انسانی متهمان دوسیه شهید سنگر "عبدالخالق شهید" شخصیکه همنوا با آزادی خواهی معتقد بود که پرچم این خاندان باید سرنگون شود و دذ استبداد خصم افغان نگون باید شود، در عملکردهای استبدادی حکومت خانوادگی به شیوه های جدید آن تجدید نظر نمودند.

بر اثر فشار عامه و ترس از مردم ، برای حفظ و بقای حکومت خانوادگی ،آنان خود را با آموزه های جدید دبستان قدیم،عیار ساختند و با استفاده از شیوه های نوین ،مخالفین را یا در زندانهای مخوف از بین بردند ویا سالها در سلولهای تاریک به زندان انداختند و شکنجه نمودند.

گرچه در ظاهر امر شاه جوان محمد ظاهر وارث تاج و تخت شد ولی اراده این شاه نام نهاد که حیثیت سمبول را داشت ، تا هنوز سر بلند نکرده بود و در عمل اقتدار واقعی و رهبری این حلقه خانوادگی را بازهم یکی از ترتیب شدگان دوستان قدیم همان دبستان معلوم الحال استعماری انگلیس که قرعه فال بنامش زده شد،بدوشگرفت . این شخص صدراعظم محمد هاشم خان یعنی شخصیکه از یکطرف بحیث زاهد تصنع کار ،تفسیر میخواند و از سوی دیگر مانند نادرشاه خود را محور زمین وزمام دانسته وبا خون مردم طهارت میکرد، روی صحنه قدرت آمد.
محمد هاشم معروف به "جلاد بزرگ"با خصلتهای خاص که داشت در جهت تطبیق برنامه هایش آنطوریکه شورای خانواده و رهبری این حلقه خانوادگی در اجرای امور وسایل کمتر با اهمیت سیاستهای مختلف و جداگانه داشتند و خصومتهای مثبت و منفی فردی هر کدام شان فرق میکرد، ولی زمانیکه پای منافع مجموع خانوادگی نظام در بین می آمد بنام یک خاندان همه حرفها را می زدند. همه اضای این خاندان با استفاده از این تجارب گذشته تاریخی در کلیت و سیاست های عمده متفق القول وسیاست واحدی را دنبال میکردند که این یکی از رازها و کلید موفقیت های شان در تمام دوره قدرت شان تا ظهور داود بوده است. اسناد آتی مؤۀید این ادعا است:"فامیل یحیی خیل... که تعداد شان به ده یا دوازده نفر میرسید، برعکس دیگران باهم متحدانه و احترام متقابله دارند وبنابر آن بر امیر حبیب الله خان نفوذ دارند"...

"....زمانیکه شاه محمود بعد از سفر مزار شریف، کابل آمد بین او و محمد هاشم بر سر پول که با او موافقه شده بود ، کشیدگی پیدا شد که حتی موضوع برادر اندری ،توسط شاه محمود در بین آمد ، این کشیدگی و رنجش بحضور داشت محمد نادر وبه میانجیگری نادرشاه بین هاشم وشاه محمد حل گردید و شاه محمود مجبور ساخته شد که معذرت بخواهد.."

"... طبق راپر مؤثق هاشم خان صدراعظم سابق ،مؤفق شده که بین شاه محمود و محمد داؤد و همچنان بین داؤد و سردار اسدالله سراج ،مصالحه کند. اکتوبر 1946.."

محمد هاشم که مانند برادرانش در دیره دون متولد و تربیت شده بود، ایام کودکی را در هند بسر برده ، در بازگشت به افغانستان مانند دیگر اعضای مصاحبان دربار امیرحبیب الله شامل وظیفه شد و بحیث آمر"سروسان"(آمر گارنیزیون شاهی) که تعدادشان به 150 نفر میرسید و از خانزاده های پایتخت و سایر ولایات افغانستان تشکیل گردیده بود،اجرای وظیفه میکرد.

در حرکت مشروطیت اول محمد هاشم سر سروش که چهره ستمگر، سنگدل و بی عاطفه شناخته شده بود ،در هیأت تحقیق یک عده متهمان این جنبش که در جلال آباد قرارداشتند شامل بود . در یکی از اسناد محرم در این مورد چنین آمده است "...هیأت متهمان را در جلال آباد تحت شکنجه قرار دارد ...دوشبانه روز غلام بچه ها ،جزای جسمی دیدند.دو دنفر آن یعنی جهر شاخ خان و پادشاه میر خان با وجودیکه در حال مرگ بودند اعتراف نکردند . انگشتها و شصت های پاهای شان قطع شده. انها محص گفتند که به سوسایتی میرفتند ولی در مخفی بودن آن جمعیت آگاه نبودند . لعل محمد و محمد اسلم گفتند که آنها بخاطری بدانجا میرفتند تا حقیقت موضوع برایشان روشن شود و بعدآ با میر راپور دهند..."

برای شناخت بهتر این چهره طرز تفکر و عملکرد هایش ضرور است که به بازجویی ها و نگرش نویسندگان با اعتبار و اسناد تاریخی مراجعه کرد.

ترتیب سیاسی دوره ابتدایی دبستان " دیره دون " زیر چتر استعماری انگلیس بر هاشم خان چنان اثر گذاشته بود که در تمام دوره قدرتش و سر کار داشتن بامر سیاست ذهنیت انگلوفیلی نزدش قوی بود و نتوایست ، از آن فاصله بگیرد و پیوند های نزدیک اش با انگلیس این عنصر تهدید کننده را که ضد منافع ملی بود سست سازد. او در حالیکه با استفاده از افزار پدید زشت و خطرناک استبداد وخشونت نسبت به مردم ،برخورد آمرانه و مستبدانه داشت و همچون پرنده بال و پر،ودست وپا بسته آنها را بافشارهای سیاسی، اداری ،اقتصادی و فرهنگی اسیر نگهداشته بود، برعکس با پشتیبانی از سیاست های استعماری خارجی با قیافه ننگین در برابر قدرت خارجی ،مانند غلام خود را خوار وزبون احساس میکرد . طوریکه قبلا بدان اشاره شده است بعد از حصول استقلال کامل سیاسی افغانستان برهبری شاه امان الله دیری نگذشته بود که محافظه کاران برهبری سپه سالار محمد نادر شخصی که بدوستی برتانیه تمایل داشت و از دوره تحول بطی جامعه افغانستان جانبداری میکرد ،جبهه جدیدی تشکیل داده شگافی در دولت "جوانان افغان "بوجود آورد و با همفکران داخلی و همدستان خارجی بکار شکنی و سبوتاژ و فعالیتهای تخریبی دست زدند . یکی ازین تخریب کاران محمد هاشم بود که مدت بیش از دوسال سمت سفارت افغانستان را در مسکو داشت ،بعد ها به کرسی صدارت نشانده شد.

مداحان قدرت و جعلکاران تاریخ همواره گویا باصطلاح از سیاست خارجی "متوازن"حکومت استبدادی محمد هاشم ،در بین دو کشور قدرتمند همسایه صحبت و بدون پشتوانه از آن دفاع کرده اند .در حالیکه نویسندگان منتقد و مبارز وآزاد اندیش که خود تاریخ زنده وحامل تصاویر دردناک جامعه افغانستانی بودند با موجودیت واقعیتها و اسناد معتبر همیشه وابستگیها و سیاستهای یک جانبه حکومت را به نفع دولت انگلیس ،ضد منافع ملی دانسته اند. اسناد آرشیفی که بازگو و افشا کننده واقعیت ها است بصورت نمونه معرفی میگردد تا در پرتو آن عالمانه قضاوت شود. در سندی آمده است :"...محمد هاشم گفت ،زمانیکه امان الله 22نفر محصل افغانستانی را برای تربیه نظامی به شوروی می فرستاد من مخالفت خود را به فرستادن آنها بآنکشور ابراز کردم..."

در سندی دیگری تذکر رفته است "...محمد هاشم به سفیر انگلیس گفته است که او مخالف پالیسی خارجی امان الله بود،به همین لحاظ از وظیفه سفارت افغانستان در مسکو استعفآ کرد.."

طبق سند محرم :"...محمد هاشم در زمانیکه سفیر افغانستان در مسکو بود، در صحبتش با سفیر انگلیس در مسکوعلنآ از امان الله بدگویی کرد و چنین وانمود میساخت که بهترین کاندید سلطنت محمد نادر میباشد "

در یکی از اسناد دیگر میخوانیم :"محمد هاشم و برادرانش طرفدار فرستادن محصلان به شوروی و کشورهای اروپایی نبودند و فکر میکردند که این تحصیل به ضرر کشور است و مفکوره های که بدرد افغانستان نمی خورد بدست می آرند، در عوض آنها باید در داخل کشور تحصیل نمایند.."

طبق یکی از اسناد"... کانگرس وسرخ پوستانیکه فعالیتهای قبایل سرحد را بحرکت آورده و تکان دادند،هاشم خان صدراعظم در مورد آن گفت ، که کانگرس و عبدالغفار خان بیشترین کوشش خود را به خرچ میدهند که شورش سرحد را در مجلس آینده کنفرانس میز مدور مطرح کنند ،واین مساله مورد نگرانی و علاقه هند برتانوی و حکومت افغانستان است ..." نفوذ سرخ پوستان ، کانگرسیها و خلافتیها که از وفاداران امان الله بودند،در بین افریدیها زیاد است. حکومت افغانستان میگفت که نفوذ کانگرس در بین قبایل قدمی برای جذب قبایل پتان توسط هندوستان است که اکثریت هندو میباشد..."

مسایل سرحدی یکی از مسایل بود که در روابط انگلیس ..افغان در طول سالها1930 مورد توجه بود.
مرور بسیار مختصر، نمایانگر آنست که گرچه معاهده 22 نوامبر 1921 استقلال کامل سیاسی افغانستان را تامین نمود ولی مشکلات سرحدات آزاد را حل نکرد و خط دیورند کماکان باقیماند.چنانیکه دولت افغانستان باطنآ از این قضیه ناراضی بود، مردم سرحدات آزاد نیز شاکی بودند ... لهذا در زیر نقاب تشریفات ظاهری، کشیدگی و انزجار دایمی بین دولتین باقیمانده و اقدامات نظامی انگلیس مدتهای دیگر جهت استیلای کامل بر مردم سرحدات آزاد ادامه یافت..."

سپه سالار محمد نادر که در عصر امان الله خود را از هوا خواهان و مدافعان جدی حقوق قبایل سرحد میدانست پس از حصول قدرت سلطنت روش منفی را در پیش گرفت ، چنانچه علاوه بر نوشته نویسندگان و مؤرخان شوروی در اسناد محرم نیز در این رابطه مطالب نوشته اند.

در سند محرم آمده است "...در زمان که حکومت نادرشاه در افغانستان چندان استحکام نیافته تود، در امور مربوط به قوای سرحد علاقمند نبود و انگلیسها نیز از این فرصت استفاده کردند ، چنانچه نادر خان ملا محصل و ملای چکنهو را که در منطقه مهمند فعالیت میکردند نزد خود خواسته و برایشان گفت که اعلان جنگ مقدس بمفاد افغانستان نیست و ماع فعالیت شان گردید. زمانیکه مشکلات زیاد گردید (1933) نمایندگان قبایل بخاطر اخذ کمک علیه انگلیس بکابل آمدند ولی بدون هیچ نوع دستآوردی بازگشت کردند وبجز محض نصایح سودمند چیزی بدست نیاوردند.

گرچه عین پالیسی نادر شاه بعدآ در زمان قدرت صدارت محمد هاشم خان ادامه یافت ، ولی گرمی سابق را از دست داد. بخصوص زمانیکه در قبایل وزیری و مسعود"پیرشامی" در تبلیغات خود از اعاده پادشاهی امان الله سخن راند و جریده "اصلاح" تشویش افغانستان را با لحن اتمام حجت به برتانیه نشر نمود.

در سال 1935 زمانیکه انگلیسها بخاطر سیاست پیشروی خود در منطقه سرحد با سوقیات مسلحانه بشمول بمباردمانهای هوایی آغاز کرد ،یکتعداد اقوام خوگیانی ، شینواری و صافی ،افریدی کوهدامنی ،کوهستان،با عده دیگر از قوم مهمند پیشتیبانی کردند.و با لشکریان مهمند یکجا شدند. ملاها و برخی از قومندانان مذهبی که جمله 140 نفر میشدند، در جلسه تاریخی سوم اکتوبر در یکی از مساجد شهر کابل فیصله کردند وقطعنامه به حکومت تسلیم کردند و حکومت را بخاطر آنکه چرا واقعه مهمند را در اخبار اصلاح نشر و علنی نکرده بود مورد انتقاد قرار دادند فورآ بعد از جرگه صدراعظم از ساعت 5عصر تا 9 با ایشان صحبت کرد ...فیض محمد وزیر خارجه به جلال آباد روانه شد تا با پادشاه گل پسر حاجی سرنگرایی و برخی از لیدرهای شنوار و خوگیانی به مهمند بروند تا روی موضوع صحبت کنند...فیض محمد وزیر خارجه والی ننگرهار و داؤد نایٌب الحکومه و فرقه مشرووالی مرکز محمد گل مهمند در جرگه جلال آباد آرامش و ضدیت با برتانیه را خاموش کردند.

در سند آرشیفی آمده است:"ملا عبدالباقی که در بین مردم افریدی نفوذ زیاد داشت و آدم پخته بود هدایت گرفته بود که با سید انور به جلال آباد رفته با داؤد خان مشر جلال آباد ملاقات کند ... چند نفر از افریدیهای دیگر و مهمندها نیز جلال آباد امدند . داؤدخان در این جرگه در مورد آتی صحبت کرد:.. داؤدخان در صحبت مخفی و جداگانه با ملاعبدالباقی و معدود دیگر گفت که کوشش کنید:

1) در بین افریدیها و مهمندها مفکوره طرفداری امان الله را خنثی کنید.

2) مشترکآ بکوشید عملی انجام ندهید که حکومت هند برتانوی را تحریک کنید که دست باقدامات نظامی بزند.
در ختم جرگه 8000 افغانی بین افریدیها و مهمندیهای شامل جرگه توزیع گردید.

طبق سندی در وقت هاشم خان نظارت شدید بالای آنانیکه به سفارت شوروی میرفتند ایجاد شد روابط افغانستان با اتحاد شوروی محدود بود. مثلآ تا سال 1956 تعداد اعضای سفارت شوروی به هشت نفر محدود نگهداشته شد.
در سند آمده است "هاشم خان از شنیدن اینکه (ام.ان.روی.)(انقلابی کمونست که مهاجرین هندی را در آسیای مرکزی تربیه نظامی میداد تا برای فعالیتهای انقلابی در هند آماده باشند و پلانش آن بود که از طریق کابل منطقه سرحد شمال غرب بحیث مناسبترین مراکز عملیات بداخل هند استفاده شود) در 1930 در هند زندانی شد، خشنود گردید.."

به نوشته نذیر کبیر سراج بعد از دعوت زعمای شوروی ( بولگانین و خروسچف)بوطن شان ، محمد داؤد خان به وزارت دفاع آمد و بالای میز طعام چنین گفت".. زعمای سابق افغانستان از شوروی ها میترسیدند و حزر داشتند. از اینکه با آنها روابط نزدیک قایم سازند(منظور از هر دو عموهایش بود) دید که آنها آمدند و انسان های بودند مانند ما و شما نه بلا و هیولا و اینکه کمکهایی بما وعده داده اند".

ماخذ

1: میر غلام محمد غبار. افغانستان در مسیر تاریخ جلد

2: پوهاند سید سعدالدین . نخستین کتاب در باره جنبش مشروطیت .

3: اسناد آرشیفی( ال ــ پی ــ اس ــ 10 ــ203)

4: اسناد محرم ( اف ــ 371 ــ 52 ــ 274)

5: هاشمی. ص 171، بحواله اسناد محرم.

6: اسناد ارشیفی. تلگرام دفتر خارجه به سفارت کابل. 14 دسمبر 1928

دشمنان تاریخی امان الله از او دفاع می نمایند!

احمد خالد — 2008-08-15T10:55:08Z

اخیراً گروه افغان ملت با استفاده از تسلط خود بر کرزی و امکانات وسیع مالی واقتصادی دولت و کمک های جامعه جهانی یک بازی جدید را به بهانۀ اینکه دکتورعبداللطیف پدرام رهبر کنگره ملی افغانستان به شاه امان ا لله توهین کرده است، براه انداخته است. این گروه با راه اندازی مظاهرات در کابل و برخی ولایات دیگر به بهانه دفاع از امان الله خان دست به تنشجهای قومی و زبانی زدند، که هموطنان شریف و نجیب افغانستان شاهد مشاهده فوتوهای رهبر افغان ملت، انوار الحق احدی و پلکارتهای گروه افغان ملتی پیشا پیش گروهکهای مضاهره کننده بودند.

جالب اینست، کسانیکه در زیر چترقومگرایی افغان ملیتی ها دست به مظاهره به طرفداری شاه امان الله خان زدند، پدران شان به کمک انگلیسها در خوست، پکتیا و ننگرهار شاه اما ن الله را کافر و مزدور روس خوانده، برای سر نگونی او از هیچ تلاشی دریغ نورزیدند. داستان ملای لنگ درخوست و شورش ملاهای شنواری درننگرهار را تاریخ معاصر کشور هنوز فراموش نکرده است. هنوز امان الله خان نزد اکثر مردم افغانستان قاتل پدر خود امیر حبیب الله خان میباشد. هــــــنوز جنایات امان الله خان در به شهادت رسانیدن مستوفی الممالک محمد حسین خان پدر مرحوم استاد خلیل الله خلیلی، سلطان شعرای افغانستان در گوشها طنین دارد. هنوز گریه و ناله مردم بومی صفحات شمال کشور که به حکم و فرمان امان الله خان از خانه هایشان اخراج و بجای شان پشتونها ساکن گردیدند، شنیده میشود.

بی شرمانه مجلس سنای افغانستان در تحت رهبری صبغت ا لله مجددی به پیروی از توطئه های افغان ملتی ها ذریعۀ یک قطع نامه مسخره خواهان محاکمه پدرام و منع فعالیتهای سیاسی حزب کنگره ملی افغانستان شدند. شگفت آور اینست که صبغت الله مجددی فرزند همان خانواده حضرات مجددی است که به تحریک انگلیسها و چاپ فوتو های ساختگی وعریان ملکه ثریا خانم شاه امان الله، او را کافر نامیدند و تا روز سرنگونی شاه اما ن ا لله آرام نه نشسته حکم تکفیر امان الله و همسنگر او محمود بیگ طرزی را صادر نمودند. اما اکنون آقای صبغت الله مجددی در جملۀ هواخواهان دروغین امان ا لله خان در آمده اورا غازی و مجاهد کبیر خطاب می نماید.

پرسش اساسی اینست که آیا افغان ملتی ها با سوء استفاده از نام شاه امان الله چه می خواهند؟ ازنظر نگارنده، افغان ملیتی ها چندین هدف را با ابزار سازی شاه امان ا لله تعقیب می نمایند:

یکی اینکه میخواهند با دکتور پدرام تصفیه حساب نمایند. چه از مدتها قبل قبیله سالاران برتری طلب تحت رهبری کرزی- احدی مصروف توطئه و پیدا نمودن بهانه ها برای بیرون راندن جناب دکتورپدرام از صحنه سیاسی افغانستان می باشند. زیرا ایشان فکر میکنند که کنگره ملی و پدرام بحیث رهبر آن، یگانه سازمان سیاسی در افغانستان است که با شجاعت از سیاست های تبارگرایی کرزی و حزب افغان ملت که در تار و پود دولت کرزی ریشه دوانیده است انتقاد می نمایند. افزون بر آن در میان تمام روشنفکران و شخصیت های سیاسی کشور، در عرصه سیاست افغانستان، پدرام پیشگام ترین شخصیت در مخالفت به سیاست های غرب بخصوص آمریکاییها و انگلیس ها در افغانستان، در رابطه به کشتار مردم ملکی توسط آنان و همچنان سازش سری و پنهانی آنان با طالبان و پاکستان به حساب می آید. تجارب حکومت داری کرزی در هفت سال اخیر نشان داده است که گروه افغان ملت-کرزی هر نوع انتقاد را می توانند تحمل کنند، اما نقد بر سیاست های قومگرایی شانرا هر گز تحمل کرده نمی توانند. به بیان دیگر دولت کرزی نمی خواهد که شخصیت هایی بمانند پدرام و کنگره ملی، سیاست های تبارگرایی و برتری طلبی حکومت قبیله گرای او را افشا نماید. چنانچه در هفت سال اخیر هر گروه ایکه در برابر تعصب و رویکرد های قبیله گرایی کرزی و متحد او آقای احدی مقاومت نموده، به دسایس مختلف به کمک حامیان خارجی خود اورا از صحنه سیاسی کشوربیرون رانده اند. مثال برجسته این حرکتهای نا مسؤلانه شان، راندن جنرال دوستم از صحنه سیاسی افغانستان، راندن پوهاند سید امیر شاه حسنیار از وزارت تحصیلات عالی، راندن استاد شجاع خراسانی از دانشگاه تعلیم و تربیه و کشیدن پوهندوی عین الدین نصر از دانشکده زبان و ادبیات دانشگاه کابل میباشد.

نقد عادلانه و شفاف پدرام از روشهای حکومت داری شاه امان الله و دیگر رجال افغانستان در دوسده اخیر خشم تبارگرایان حکومت کرزی را بر انگیخته و از آن بهترین بهانه برای تصفیه های سیاسی و قومی با دکتور عبداللطیف پدرام ساخته اند که نه طرف تائید مردم ونه منابع آگاه و چیز فهم کشور واقع گردیده است. متوجه باید بود که این نخستین و یا آخرین توطئه و بهانه جویی علیه وی و دیگر رقبای سیاسی حلقات متعصب دولت کرزی نیست. چنانچه چندی قبل در یک توطئه دیگرعلیه جنرال عبدا لرشید دوستم و پدرام بپولیس های پاکستانی تبار دولت لشکرکشیهای شباروزی را بدور خانه جنرال دوستم آغاز کردند و تا امروز اثرات، نظامی، روانی و تبلیغاتی آن در مطبوعات کشورجاری است. درین توطئه تبار گریایان مؤفق نشدند متاعی خوشبو و خوش منظربدست آورند. ولی هرچه حاصل شان گردید بوی بد و گندیده کردار بد، رفتار بد و پندار بد خودشان بود که مطبوعات کشور را پیچانده بودو هنوز کثافتکاریهای ایشان در تبانی با سارنوال بدنام شان خبر آفرین مطبوعات کشور میباشد.

کوتاه سخن اینکه امان الله خان خود از هیچ پشتون متعصب کمتر نبوده است. درد اینجاست که حاکمان پشتون تبار سده های اخیر کشور، درتاریخ معاصرافغانستان را مسخ کرده حرکتهای تباری، پشتون پرستیها و برتری جوییهای قبیلوی و زبانی اورا کمتر ازدیگران نشان داده اند. همین اکنون برخی از مشکلات میان قومی افغانستان محصول سیاست های قوم گرایی وی بخصوص انتقال نا قلین پشتون به صفحات شمال و غصب ملکیت مردم شمال به نفع ناقلین پشتونهای ماورای خط دیورند میباشد.

اما باوصف آن همه خیانتهای ملی و قوم گرایی ها و عکس العمل نادریها در مقابل طرفداران او تا حال سیاست های تحول طلبی و تجدد خواهی او در آوایل سده بیستم باعث آن شده است که مؤرخین افغانستان حتا فقید غبار از تذکر سیاست های قوم گرایی امان ا لله خود داری نمایند.

افتخار آغاز گری اوصاف قومی و زبانی و تبار گرایی شاه امان الله به آقای پدرام میباشد که شجاعانه اعمال ضد ملی و ضد مردمی و ضد میهنی اورا بباد اتقاد گرفت و این نه تنها تهمت به شاه پدرکش نیست، بلکه روشن سازی واقعیتهای تاریخی است که نباید تاریخ نگاران ما ازآن واقعیتها بی اطلاع مانده از او غازی و مجاهد و قهرمان ملی دروغین بسازند.

کلام آخر اینکه همه انسانها در پهلوی اینکه کار های خوبی انجام میدهند، اشتباهاتی نیز دارند. در جهان امروز در پرتو دانش نوین خیانت و خدمت هیچ انسان پنهان نمی ماند. این تفکر پوچ قبیلوی که هر شخصیت پشتون مقدس، واجب الاحترام و ملی است و هر انسان غیر پشتون دزد، سقابزاده، گلم جمع، جنگ سالار،مزدور و غیر ملی است، نه تنها قابل قبول و تحمل نیست، بلکه عمل مغرضانه، هویت کش و حربه ایست که میتواند آهسته آهسته افسانه های دزدان دامان کوههای سلیمان و تحقیقات متخصصان یهودالاصل کانادایی مبنی بر بدجنسی و بد ذاتی گروههای متجاوز بخاک خراسان زمین را روشن سازد.

قومگرایان باید بدانند که پیامد چنین روشهای توهین آمیز و تبعیضی در مقابل اقوام بومی و اصیل افغانستان نه تنها به نفع وحدت، یک پارچگی و راندن دشمان واقعی و اصلی افغانستان از کشور نمیباشد بلکه باعث آن میشود که هیچ شخصیت پشتون تبار مورد احترام غیر پشتونها قرار نگیرد. توجه باید داشت که درعصر کنونی هیچ قدرتی نمی تواند به زور کسی را محبوب القلوب اذهان دیگران بسازد. ونیز هیچ نوع توهین و تحقیر شخصیت های مرده و زنده تاجک، اوزبک، هزاره، ایماق، تورستانی، پشه یی و همه غیر پشتونها قابل تحمل نیست. بی شبهه هر توهین از هر منبع ایکه چشمه گرفته باشد، بی پاسخ نمانده درب گوینده آنرا سختر می کوبد.