کابل پرس

پیوندها میان بحران فلسطین و افغانستان

2009-01-18T18:53:00Z

دردنیای عرب شمار آنانیکه دربارهء تجاوز قوای شوروی بخاک افغانستان به تیوری توطئه معتقد اند کم نیست.
این تعداد افراد که عمدتا چپی های عرب استند به این باور اند که کشیدن پای شوروی درکشالهء افغانستان بعداز سقوط نظام سردارمحمدداوود یک پلان طراحی شده توسط عمال موساد اسرائیل وسی آی ایه بوده تا اذهان عامه مسلمانان را ازاصل مشکل جهان اسلام که همانا اشغال بیت المقدس است به سمت های دیگری منحرف ساحته وخود شان باخاطر آرام منابع نفتی را درهمکاری با رژیم های سازشکار ومزدورعرب به یغما ببرند

..
افغانستان کشوریست سخت مذهبی. دربسیاری حالات اعققادات وباورهای مذهبی مردم نسبت به منافع اقتصادی ومصلحت های زودگذر دنیوی آن چربی میکند. براساس همین باورهای مذهبی بود که ابرقدرت بزرگ مانند اتحادشوروی باوجود بذل کمکهای اقتصادی وپشتیبانی ازطبقات ولایه های محروم جامعه طرف قبول اکثریت مردم قرارنگرفت وباتمام آرزوها وآرمانهای بلند پروازانه مبنی بر اعماریک جامعه پیشرفتهء سوسیالیستی به خاکدان سیاه نشست

فروپاشی امپراطوری شوروی توازن قوا را درسطح جهانی برهم زده وامریکا را به یک بدمعاش خودسر وجنگ طلب ومداخله گر درسراسردنیا تبدیل کرد. شکست پکت وارسا دربرابر ناتو وضعیت امنیتی جهان را دچار خطرات ساخت که هرگز تصورش نمی رفت. .
اشغال سرزمین های عربی بوسیله قوای اسرائیل درطول هفتادسال نوع احساس نفرت وبدبینی را نسبت به یهودیان بصورت عام وصهیونیزم اسرائیل بصورت خاص بار آورده است.
درافغانستان در دهه های چهل وپنجاه میلادی که مراحل آغازین جنگهای اعراب واسرائیل بشمارمیرود مردم به سبب عدم دسترسی به وسایل اطلاعات جمعی وبالا بودن گراف بیسوادی زیاد به اندازه امروز از وقایع دلخراش سرزمینهای اشغالی اطلاع کافی نداشتند
بعداز حادثه هفتم ثور بالخصوص بعدازاشغال افغانستان توسط شوروی واستقرار نظام طرفدارماسکو درکابل تعداد زیادی ازمحصلین فلسطینی درفاکولته های پوهنتون کابل غرض تحصیل جذب گردیدند. سازمان آزادیبخش فلسطین درکابل رسما دفترنماینده گی خویشرا درکنار سایرسفارتخانه ها واماکن دیپلوماتیک درمنطقه وزیراکبرخان شهرکابل بازنمود وارتباطات سیاسی فیمابین دولت تحت الحمایه شوروی درکابل و سازمان مذکور برقرار گردید.
.
ببرک کارمل شخصا به حکم باورهای چپگرایانه اش از صهیونیزم اسرائیل شدیدا نفرت داشت. کارمل هیچگاه ازین عارنداشت که صهیونیزم وفاشیزم را دو پشت وروی یک سکه بخواند.. وی دراکثرسخنرانیهایش ازصهیونیزم بمثابه فاشیرم یاد می کرد وخودرا مانند دیگر انقلابیون چپی متعهد به تحقق آرمان ملت فلسطین میدانست. ولی باوصف همه آنچه که گفته شد وگفته میشود کارمل چنان تاپهء کفر وبیدینی را برجبین داشت که باهیچ چیزی نمیتوانست پاک گردد. مردم به او بعنوان یک عنصر گوش بفرمان مقامات کریملین می دیدند وحتی حاضربودند که ازدشمنان وی چون انور سادات که بااسرائیل پیمان صلح امضاکرده بود کمک نظامی دریافت کنند و دربرابردولت وی و قوای شوروی بجنگند.

. درسال هشتاد دوی میلادی، فاتحه قربانیان کمپهای صبرا وشاتیلا درلبنان که طی آن هزاران زن ومرد وکودک آوارهء فلسطینی بخاک وخون غلتیدند ازطرف مقامات رژیم کابل به بالاترین سویه دولتی وحزبی درمسجد شیرپور کابل گرفته شد.
درپیامیکه ببرک کارمل به آن مناسبت به منشی وقت سازمان ملل متحد فرستاد وی خواستار محاکمهء آرئیل شارون که مسئولیت مستقیم عملیات صبرا وشاتیلا را بعهده داشت در دادگاه بین المللی گردید. امابدبختانه کارمل خودش دروضعیت مناسب نبود که بتواند پیامش شنونده ای پیداکند درعوض وی توانست که روابط تنگاتنگی باکشورهای نظیر لیبیا سوریه ویمن سوسیالیست ، عراق وسازمان آزادیبخش فلسطین پیداکند

طوریکه قبلا ذکرشد کارمل باتمام تلاشهایش بخاطرموجودیت قوای شوروی درافغانستان هیچگاه نتوانست که یک چهره انقلابی چپی مسلمان راهمچو جمال عبدالناصر یا قذافی وعرفات بمردم وجهانیان ارائه کند
.
ازجملهء کوششهای ببرک کارمل درزمینه قانع ساختن مردم مبنی برمسلمان بودن رژیم میتوان از ارسال پیام آشتی جویانهء وی به بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی ایران آیة الله خمینی یادکرد که رزیم سلف وی یعنی حفیظ الله امین رکیک ترین دشنام هارا به او میداد . کارمل درپیامش عنوان امام خمینی از وی خواست تا بین حکومت وی ونظام قبلی باید فرق قایل شود وبرای برقراری روابط دیپلوماتیک با کابل ازهرطریق که ممکن باشد کارمل حاضر به همکاری وتنازل باتهران هست. ولی نه امام خمینی به پیام مذکور توجه کرد ونه هم دیگر مقامات دولتی درایران . ازفعالیت های دیگر رژیم کارمل درراستای اقناع مردم میتوان ازتاسیس شورای سرتاسری علمای دینی افغانستان یادکرد که درآن زبده ترین علمای دینی ازولایات مختلف کشوراعم ازشیعه وسنی درآن عضویت داشتند. دررأس آن ارگان شخصیت تحصیلکرده پوهنتون الازهر مصر دکتورمحمد سعیدافغانی قرارداشت
.
شورای مذکور از صلاحیتهای نسبتتا فوق العاده ای برخورداربود ازجمله اخذ امتحان مضامین دینی از طلبه هایکه درمدارس خصوصی درس خوانده بودند وبه کسب لقب مولوی نایل گردیده بودند بخاطر معافیت ازخدمت عسکری وادامه مسوولیت تدریس وامامت درمدارس ومساجد یگانه مرجع علمی ایکه صلاحیت اعطای تصدیق مولوی بودن را داشت همانا وزارت شوون اسلامی وریاست شورای سرتاسری علمای دینی بود.اماچنانچه دربالاعرض شد که وضعیت اشغال افغانستان مردم راازهرنوع تفکر بالای مسئله فلسطین بازمیداشت.

اماامروز وضعیت طوردیگری است. شوروی سابق با آن هیبت نظامی اش دیگردرجهان وجود ندارد. امریکا یکه تازمیدان است. طفل نازپروده اش اسرائیل به بزرگتری جنایت علیه بشریت دست میزند هیچکس نمیتواند که به حکومت اسرائیل بگوید بالای چشمت آبرو است. درمدت بیست روز کم ازکم سه هزارانسان چه مرد وچه زن وچه طفل کشته میشوند اما کشورهای محافظه کار عرب نظاره گرصحنه بوده وبخاطرفرونشاندن خشم ملت های شان به صدوریک قطعنامه اکتفا میکنند.

مردم افغانستان بعنوان مردمیکه طعم تلخ اشغال را درزمان شوروی سابق چشیده اکنون مشابهتهایرا توآم بایک سلسله رجخان ها وبرتریها نسبت به رژیم کنونی مشاهده میکنند.

اگردیروز کشورشان چهارده سال مورد تجاوز قوای شوروی قرارداشت ، درمقابل هیچگاه مردم به پدیده ء ارتداد وتغیردادن دین درملاء عام آشنا نبودند که کسی بعداز گرویدن به دین مسیحیت مستحق دریافت پناهنده گی درکشورهای اروپائی شود .اگر دیروز کشورافغانها مورد تجاوز شوروی قرارداشت میران فقروبیکاری درکشور هیچگاه به این حد نرسیده بود. فساد اداری درنظام تحت الحمایه مسکو به شدت امروزی آن وجودنداشت. ازهم گسیختگی اجتماعی وتفرقه های قومی وقبیلوی نیز درزمان اشغال شوروی به حدیکه امروزمروج گردیده است آنزمان وجودنداشت..

نسل آن دوران جهاد..تجارب تلخ از حالت اشغال دارند. درزمان اشغال افغانستان توسط شوروی سابق تعداد زیادی ازجوانان عرب درکنار مجاهدین افغان علیه قوای شوروی سابق جنگیدند یکتعداد شهید گشته وآنهاییکه فلسطینی بودند با گرفتن تجارب جنگی وسیاسی درمیدان های نبردعلیه شوروی به عضویت سازمان های حماس والجهاد درفلسطین درآمدند. این دوسازمان اکنون درلست سیاه امریکا بعنوان سازمانهای تروریست قراردارد درحالیکه احزاب سابق مجاهدین به استثنای گلبدین حکمتیار، دیگران همه در دولت کنونی تحت الحمایه امریکا درقدرت شریک اند ولی بازهم اینجا وآنجا صدای نماینده دیده بان حقوق بشرسازمان ملل متحد که مقرآن درنیویورک است شنیده میشود که باید رهبران مجاهدین بخاطرنقض حقوق بشردرسالهای نود محاکمه شوند.

جنگهای ذات البینی مجاهدین دردهه نود میلادی درکابل خاطرات تلخ ازخود بجاگذاشته است. اما تاکنون هیچ یک ازرهبران مجاهدین علنا مسوولیت قومانده دهی آن جنگهارا بعهده نگرفته اند. مثلایکی ازاشخاصیکه زیاد نام وی سرزبانها است پوهاند سیاف میباشد که گویا دستورقتل غیرنظامیان را به جنگجویان تحت فرمان خویش داده است اما وی درچندین مصاحبه این اتهام را رد کرده وخواستارارائهء سندشده است که مطابق به سند مذکورثابت شود که وی مستقیما دستورکشتارمردم غیرنظامی را داده باشد.
پوهاندسیاف ازجملهء رهبران مجاهدین است که درزمان حکومت سردارداوود به جرم فعالیتهای سیاسی به زندان افتید وبعداز اشغال افغانستان توسط شوروی سابق از زندان پلچرخی به شکل مرموزی رها گردیده وبه پاکستان گریخت. گفته میشود که درپاکستان وی شخصا مسؤول شکنجه وکشتن زندانیان سیاسی است که بنام اجنت دولت کابل درشهرپشاور ازطرف پولیس پاکستان وحزب اسلامی حکمتیار گرفتارمیگردیدند.

پوهاند سیاف هرچند یک عالم دین است ولی ازنشست وبرخاست با قاتلان ودزدان وجنایتکاران حرفوی لذت برده وبه این باور است که با مجالست ومماشات با اهل فسق وفجور زمینه های هدایت و رهنمائی آنها را فراهم نموده وآنهارا درراه خیروصلاح رهنممائی نماید. پوهاند سیاف همیشه درصحبت هایش ازتکیه کلام های استفاده میکند که عموما مردمان بدمعاش وچاقوکش از آن استفاده میکند علت اصلی آن همان دلیل است که قبلا ذکرگردید.. وی درسال 2004 میلادی بزرگترین جایزهء بین المللی مسابقه ریش درازان راکه دربرلین برگزارشده بود از آن خودساخت . هرچند خودش درمسابقه حاضرنشد اما عکس وفوتوی وی ازطرف برگرارکننده گان مسابقه به معرض نظرخواهی هیئت داوران قرارداده شد. پوهاندسیاف ازتحصیلکرده های شرعیات وپوهنتون مصراست او مانند دیگررهبران اسلاگرای کشورهای مسلمان درپوهنتون سمت استادی دارد. هزاره های افغانستان او را عبدالرحمن خان ثانی میگویند اما خودش هرگز به چنین لقب دل خوش نکرده است.
گفته میشود که وی به ورزش پهلوانی سخت علاقه مند بوده و درایامیکه طالبان کابل را درتسلط داشتند پوهاند سیاف درپنجشیربا احمدشاه مسعود گاه گاهی دست وپنجه نرم میکرد اما مسعود، قوت جسمی خود را در اولین لحظات تمرین درک کرده بود لذا با زیرکی تمام به سیاف این پیشنهادرا کردکه استاد من اعتراف میکنم که خودت ازمن قوی ترهستی اما من فقط میخواهم که باخودت تمرین کنم وتاکتیکهای را که خودت یاد داری بیاموزم.

مرد دیگریکه نامش سرزبانهای مقامات ملل متحد است مارشال یگانه افغانستان درقرن بیست ویک مارشال محمدقسیم فهیم است که اکنون ازشدت پرخوری بمرض شکر مبتلاگردیده است. این مارشال درایام جهاد علیه شوروی مربوط حزب اسلامی حکمتیاربود ومدت زیادی زیرقیادت قوماندان کشمیردر ولایت کنر علیه رژیم تره کی مشغول مبارزه نظامی بود. او دراولین روزهای بقدرت رسیدن تره کی مدرسه علوم عربی را ترک داده وبه کوه های ولایت کنربا قوماندان کشمیرخان پیوست.. مارشال مذکور اکنون درلست سیاه نهاد حقوق بشر ودرلست سفید مقامات امریکائی قراردارد. چنین معلوم میشود که این رهبران وفرماندهان مجاهدین تازمانیکه علیه منافع امریکا قرارنگیرند هیچ نهاد بین المللی وغیربین المللی قدرت محکمه نمودن آنهارا ندارد. به همان شکلیکه این نهادهای حقوق بین المللی ازاحضاریک افسرعادی اسرائیلی دردادگاه های بین المللی عاجزبوده است.چه برسد به اینکه وزیردفاع اسرائیل یا لوی درستیز اسرائیل را به میزمحاکمه بکشانند..

بازهم اندرباب داکترعبدالرحمن وسازمان راوا و گوشمالی مختصر کبیر جان عبادی

2008-10-18T22:29:00Z

هموطن عزیز کبیرجان عبادی!

نخست ازهمه سلامها واحترامات خویش را خدمت شما وبرادر بزرگ تان آقای ف عبادی ممثل مشهور سینما وتیاتر افغانستان که درسریال مشهور شیرین گل وشیرآغا همان شیرآغای نازنین وشخ بروت بوده و اکنون در دیار غربت بسر میبرند تقدیم میدارم.

Sommaire

ما تا كنون‌ درباره‌ شخص‌ احمد شاه ‌مسعود و جنایات‌ و خیانتهای‌ او گزارشی‌ دریافت‌ نكرده‌ایم‌. شما می‌توانستید بجای‌ آنقدر هتاكی‌، از ترورها و جنایات‌ و میهنفروشی‌هایش‌ به‌ ما بنویسید و بالنتیجه‌ ثابت‌ بسازید كه‌ او با گلبدین‌ فرق‌ ندارد.

اینجانب جوابیهء جنابعالی را درمورد داکتر عبدالرحمن که از نزدیکان وبستگان جناب شما است خواندم. این را نیز میدانم که برادر بزرگ تر شما آقای ف عبادی شوهر همشیرهء داکتر عبدالرحمن میباشد وهمین روابط فامیلی شما را وا داشته است که بعداز گذشت هفت سال از کشته شدن داکتر عبدالرحمن جنابعالی دست به قلم وکاغذ برده وبااستفاده از وسایل مدرن امروزی چون انترنت یک سلسله خزعبلات را که خوش خودتان می آید به خورد مردم بدهید..

در اول خواستم که دربرابر شما سکوت اختیار کنم ولی از آنجائیکه دربعضی حالات سکوت کردن معنای شکست را میدهد لذا مجبورشدم که به اراجیف ولاطایلات شما پاسخ گویم.

کبیرجان!

هرچند خودت بنده را نویسندهء تازه کار وبی تجربه خوانده ای و حتی درسایت آزمون ملی مقاله مرا چرندیات گفته ای ولی بایک مرور سرسری به جوابیه تان معلوم میشود که جنابعالی نیز از سواد کافی برخوردار نیستید. آنجا که :"زعم" را ضم "مائوویست" را ماهویست و "تصحیح" تصیح وصدها غلطی املائی قصدی دیگر ثابت ساختید که جنابعالی نسبت به این بندهء بی مقدار بمراتب در منجلاب بیسوادی دست وپا میزنید.

شناخت دقیق این بندهء فقیر ازجنابعالی این است که شما نه نویسنده بلکه عکاس خیلی خوب کشورما بودید وتاهنوز دکان عکاسی خودت واقع در ایستگاه قلعه نجاران منطقهء خیرخانهء شهر کابل بنام" عبادی عکاسخانه" در یادها وخاطره ها باقی است. هدف بنده از ذکر سابقه مسلکی تان وروابط فامیلی شما با محترم ف عبادی وغیره این بود که برای تان ثابت کنم که درافغانستان جنگ زدهء ما هنوز که هنوز است، داشتن فکر و اندیشه برای دفاع یاتعرض بالای یک جریان ویایک شخص سیاسی معیار نیست بلکه همین روابط وقرابت های فامیلی است که مردم را وادار میسازد تا درمورد اشخاس سیاسی وجریانات فکری به قضاوت بنشینند.

این بندهء حقیر هیچگاه ادعای کمال ندارم وهرگز این ادعا را کرده نمیتوانم که نوشته هایم کاملا درست وبجا وموثق بوده وازهرعیب ونقص مبرا است......حاشا وکلا...

اما هدفم ازنوشتن مضامینم وآنهم صرف وصرف در سایت کابل پرس^? فقط وفقط به جولان آوردن قلم هاست تا دیگران را وادار سازم که آنچه که درحافظهء خویش دارند به خاطر روشن ساختن حقایق تاریخی به خواننده گان تقدیم کنند.
بنده از نویسنده گان شهرت طلب وبنا به قول بهروز باختران، نویسنده های دوره گرد نیستم که براساس حب وبغض های شخصی ومقطعی ازیک سایت به سایت دیگر تغیر مکان میدهند. شما. صرف میتوانید که نوشته های مرا درسایت کابل پرس بخوانید نه درسایتهای دیگر اگر کدام سایتی باذکر نام کابل پرس نوشتهء مرا نشر میکند خانهء پدرش آباد و آن کار خود مدیرهمان سایت است وبنده درآن هیچ دخل وتصرف ندارم.

کبیرجان!

اینکه خودت ازطرف اعضای فامیل وظیفه گرفته ای تا نوشتهء مرا رد کنی کار خیلی خوب وبجا کرده ای اما این را بدان که با این رد کردن، خود را مسخره ساخته ای.

اگر از تصحیح تخلص فنا وفنائی بگذرم وآنرا قبول کنم جناب عالی نوشته اید که داکتر عبدالرحمن متولد چهاردهی نه بلکه متولد سراسیاب ده افغانان بود.

من در نوشته ء خویش از سرآسیاب نام نبرده ام اما جناب عالی سخت خویشتن را مضحکه ساخته اید که سرآسیاب را مربوط ده افغانان ساخته اید. اگر بچه کابل می بودید وآنجا زنده گی میکردید به یقین این جمله مضحک وطنز آلود را نمی نوشتید که سرآسیاب در ده افغانان قرار داشت . با این ادعای خویش شما توانستید که ما را بخندانید.
اینکه از مادر کلانها شنیده اید که داکترعبدالرحمن ایام کودکی را در ده افغانان هم گذرانده است اما این را نمیدانستید که در کجا تولد شده است فقط نام سرآسیاب را شنیده بودید ولی تاکنون از کابل قدیم نمیدانید که سرآسیاب درچهاردهی است یا در ده افغانان..

امیدوارم که درنوشته های بعدی تان به این موارد هم بپردازید وخودرا بیشترازین ریشخند نسازید.
واما اینکه دعوا دارید که داکتر عبدالرجمن فریاد روشنفکران جهاد بود فکر کنم که جنابعالی میخواهید مانند سازمان راوا با کلمات بازی کنید. چنان اوصاف بلند را به ایشان ارزانی فرموده اید که حتی حاتم طاهی نیز در سخاوت خویش درحق مردم چنان سخی نبوده است.

درحالیکه اطلاق کلمه روشنفکر بالای داکتر عبدالرحمن خصوصا حالا که درمیان مانیست خیلی ثقیل و نا بجا است زیرا بعداز پیروزی مجاهدین همه شاهد فسادهای اخلاقی ، خویش خوری عیاشی وخوشگذرانی وپرخوری ودر آخرین تحلیل درایام آخرزنده گی اش همرکاب شدن با انسان فرتوت وبدنامیکه عامل همهء بدبختیها ومظالم درکشور بود یعنی محمد ظاهر شاه سابق از مواردیست که اطلاق کلمه ء روشنفکر را برایشان سخت نازیبا میسازد.

بدون هیچ شک وشبهه ای جنابعالی نیز از فیوضات وبرکات قدرت دولتی داکتر عبدالرحمن در ایام انارشی مجاهدین بهرهء کافی برده اید ، احراز چوکیهای بدون استحقاق از سکرتریت در سفارتخانه ها وآتشهء کلتوری گرفته تا نماینده گی بانکها درخارج وسپس پناهنده شدن به کشورهای اروپائی توانسته است که شما را به دفاع از آن شخصیت بدنام وا دارد. ورنه هیچ وجدان سالم وعقل سلیم این را حکم نمیکند که ازیک خاین بی اندیشهء بی فکر بی تعهد مانند داکتر عبدالرحمن به دفاع برخیزید. قابل یاد آوری میدانم که بنده درابتدا در تعریف ویاهم تخریب اشخاص ورجال سیاسی از افراط کارنگیرم ولی چون ببینم که طرف مقابل برای کتمان حقایق کمر بسته است ناگزیرم که وی را گوشمالی دهم.

نقطهء جالب دیگریکه درنوشتهء شما من یافتم این بود که شما از نقب زدن داکتر عبدالرحمن درحزب غورزنگ ملی داوود منکرهستید درحالیکه تعداد زیادی از همصنفان وهمدوره های وی درطب ننگرهار هنوز زنده اند و از فعالیتهای سیاسی مذکور در بین محصلین پوهنتون ننگرهار همه آگاهی دارند. از ارتباطاتش با داکتر شیرزاد رئیس فاکولته وقدیر نورستانی وزیر داخلهء رژیم داوود، همه خبر دارند چگونه ممکن است که شما این حقیقت تاریخی را دربارهء این عضو فامیلتان منکر شوید؟

شما نوشته اید که شاید خود خوشیوال هم معنای این سخن خودرا نداند که نقب زدن شعله ای ها وعناصر چپی درحزب فرمایشی داوود چه معنی دارد. حالا من برای جنابعالی تشریح میکنم که نقب زدن داکتر عبدالرحمن ازیک جریان فکری دریک حزب سیاسی فرمایشی به چه معنی است.

کبیرجان!

طوریکه خودت هم شعله ای ها را فاقد استعداد لازم برای نفوذ کردن دربین ملت میدانید واین راهم اعتراف کردید که شعله ء جاوید یک جریان مارکسیستی لینینیستی مائوویستی بود اینجانب نیز میخواهم بگویم که شعلهء جاوید یک جریان مارکسیستی بود که بعدها به شاخه ها وگروپهای مختلف تقسیم گردید. سازمان رهایی بخش، اخگر، ساما وراوا از مشهورترین این گروپها است که تاکنون ازبطن شعلهء جاوید بیرون آمده اند.برعلاوه حزب کمونست مارکسیست لینیست افغانستان درکانادا که خودرا وارث حقیقی شعلهء جاوید میداند ودیگران را متهم به انحراف از اصول مارکسیزم لینینزم مائوویسم میکند نیز وجود دارد.شاخه های منشعب از شعله جاوید شاید مارکسیست بمعنای واقعی کلمه نباشند اما یگانه وجه مشترک که میان همهء اینها وجود دارد ضدیت شان بااسلام گرائی است. که آنها دین را یک امر شخصی میپندارند ونقش دین را خصوصا اسلام را درحیات سیاسی واجتماعی مسلمانان نادیده میگیرند وبرای تحقق بخشیدن به این آرمان شب و روز درمبارزه وستیز بااسلام گرایان قرار دارند.

ولی حزب فرمایشی داوود خان یک حزب ناسیونالیست قومگرا که تقلیدی بود از احزاب ناسیونالیست عرب مانند حزب ناصری ویاهم احزاب بعث عراق وسوریه. تفاوت میان حزب فرمایشی داوود و احزاب ناسیونالیست شرق میانه ، این بود که حزب غورزنگ ملی در ایام قدرت مطلقهء دکتاتورمابانه داوود عرض وجود کرد درحالیکه احزاب کشورهای عربی قبل ار رسیدن بقدرت از پائین بصورت طبیعی نشو ونما نمودند. ستون فقرات ایدیالوژیک حزب غورزنگ ملی داوود خان را ناسیونالیسم پشتون تشکیل میداد تا پشتونهای آنطرف مرز دیورند بااین طرف مرز احساس خودی نموده وعلیه دولت پاکستان دست به قیام زده و داعیه استقلال طلبی شان تقویت گردد. اما درعمل دیدیم که داوود خان باهمه اندیشه ها ونیات نیک که داشت نام بدی درتاریخ رهبران سیاسی جهان از خود بجاگذاشت و حالا درقطار دکتاتوران تاریخ حساب می شود.

نقب زدن شعله ئی ها، خلقی ها، و پرچمیها وحتی اسلامگرایان درحزب داوود یک امر کاملا قبول شده وبلا جدال است که هریک از جناح های سیاسی زمانیکه خودرا درخطر میدیدند چارهء جز نفوذ کردن ونقب زدن به داخل حزب نداشتند. امیدوارم که تا اینجا سرت بکلی باز شده باشد.

واما درمورد سازمان الحدید جنابعالی طوری قلمرسائی کرده اید که گوئی از مارکیت خربوزهء شهر آرای کابل حرف میزنید امیدوارم که در مورد سازمان الحدید معلومات خویش تکمیل نموده وبعد به نوشتن پیرامون آن موضوع بپردازید تا نه خودرا ریشخند سازید ونه هم وقت دیگران را ضایع سازید.

مورد مضحک دیگریکه جنابعالی فرموده اید که پشتیبانی سازمان مجاهدین خلق از اشغال افغانستان توسط شورویها است که درین مورد من خودرا صاحب صلاحیت نمیدانم ودرین مورد همزبانان عزیز ایرانی ما که شناخت دقیق از سازمان مجاهدین خلق داشته باشند نظربدهند ویاهم افغانهای ایرانشناس که در ایران مدت های زیادی را گذرانده اند اندرین باب بیشتر قلمرسائی کرده میتوانند.

امابه نظر این بندهء خطاکار، مسعود رجبی رهبر سازمان مجاهدین خلق وهمچنان ابوالحسن بنی صدر اولین رئیس جمهور ایران ازنخستین رهبران ایران بودند که اشغال افغانستان را توسط روسها محکوم کردند. سازمان مجاهدین خلق جریان مارکسیتی نیست بلکه یک جریان چپ ملی مذهبی است که مخالفت با سلطه روحانیون واندیشه ولایت فقیه دارند. سازمانهای انشعابی ازبطن نهضت اسلامی طوریکه جنابعالی نیز متذکر شده اید تنها الحداید هم نیست بلکه سازمان نصر، سازمان مستضعفین، سازمان برادران مکتب توحید نیز هرکدام درایران ظهور کردند. تعدادی تااکنون وجود دارند وتعدادی هم بمرور زمان زایل گردیدند. خوب است که اندرین باب دوستان دیگر نیز ابراز نظر کنند تا بیشتر حقایق تاریخی از پرده های اوهام وخرافات به منصه ظهور رسد .

در آخر میخواهم به هموطنان راوائی خویش که ازبنده درمورد سکوت مرگبار سازمان راوا درمورد احمدشاه مسعود درجنگهای ذات البینی مجاهدین شده اند باید عرض کنم که بهترین سند درمورد این سکوت مرگبار همان شماره 40 پیام زن است که سازمان راوا درمورد احمدشاه مسعود وکارنامه های وی بعداز پیروزی مجاهدین رسما اظهار بی اطلاعی میکند وبرعکس تمام بار مسوولیت را بدوش حکمتیار وحزب اسلامی می اندازد.

پيام زن راوا، شماره مسلسل ۴۰، سرطان ۱۳۷۴- جولای ۱٩٩۵

ما تا كنون‌ درباره‌ شخص‌ احمد شاه ‌مسعود و جنایات‌ و خیانتهای‌ او گزارشی‌ دریافت‌ نكرده‌ایم‌. شما می‌توانستید بجای‌ آنقدر هتاكی‌، از ترورها و جنایات‌ و میهنفروشی‌هایش‌ به‌ ما بنویسید و بالنتیجه‌ ثابت‌ بسازید كه‌ او با گلبدین‌ فرق‌ ندارد.

راوا در این شماره درحالی این نظررا داده است که داکتر عبدالرحمن درحکومت مجاهدین از اعتبار خاص برخوردار بود وبرعلاوه داکتر عبدالرحمن به تاسیس یک نهاد فرهنگی بنام بنیاد فرهنگی امام غزالی درشهرنو کابل نیز همت گماشت که مسوولیت آنرا استاد گل احمد یما یکی از استادان فاکولته علوم اجتماعی که در حکومت داکتر نجیب یکی ازعناصر خاد رژیم بود بعهده داشت.

عبدالله گل مهمند مشهور به عبدالله پویان شاعر نیمه با سواد زبان پشتو ودری که با داکتر عبدالرحمن قرابت فامیلی نیز پیدا کرد دروقت حکومت مجاهدین رئیس شعبه فرهنگ وزارت اطلاعات وکلتوربود وی ازجانب داکترعبدالرحمن موظف شد تا یک هفته نامه ای را بنام "دریز" یعنی موقف با بودجه شخصی داکتر عبدالرحمن بزبانهای دری وپشتو چاپ وانتشار دهد. دراکثر آن شماره ها درمورد سازمان راوا ونقش آن درجامعه افغانی به حد مبالغه آمیز آن قلم فرسائی شده است و از راوا تقدیر بعمل آمده است.

شخص استاد گل احمد یما مسوول بنیاد فرهنگی امام غزالی درآنوقت باوجود آنکه سابقه خادیستی دارد هرسال ازطرف سازمان راوا درمحافل سالروز ایجاد سازمان راوا به سخنرانی میپردازد وسازمان راوا را یگانه سازمان قوی ومنظبط که بتواند روزی قدرت سیاسی را در دست گیرد داد سخن میدهد.

این درحالیست که سازمان راوا هرکس را که کوچکترین همکاری بادولت نجیب ویاهم مجاهدین داشته به باد ناسزا گوئی گرفته وبنام خادی جهادی چنان وی را مورد تعرض قرار داده است که قلم ازبیان آن عاجز است.

ولی سازمان راوا درمورد خادیست جهادیستهای خودش کاملا سکوت مرگبار اختیار نموده وحتی امروز نیز از همان خادیست جهادی ها درزیب وزینت محافل خویش کار میگیرد.

چنانچه درمقاله قبلی ام عرض کردم باردیگر میخواهم تکرار نمایم که داکتر عبدالرحمن درروزهای اخیرسقوط حکومت مجاهدین بدست طالبان چنان قوی و نیرومند شده بود که تشکیلات وی را بنام حکومت در داخل حکومت مجاهدین می نامیدند.

حذف داکتر عبدالرحمن بوسیلهء مسعود درآنروزها اصلا امکان پذیر نبود واین یکی از اشتباهات مسعود بود که هنگامیکه کسی را میخواست بزرگ سازد دیگر همهء پلهای عقبی او را نیز خراب میکرد. همچو انسانهای کم ظرف زمانیکه اولین پلهء نردبان ترقی وصعود را میپمودند دیگر خودشان به سرعت خود را به پله های آخری میرساندند وآنگاه نه از مسعود خبری بود ونه هم ازجهاد چهارده ساله اش. چه بسا که لب به تخریب و انتقاد نیز باز میکردند و مسعود را بعنوان یک عنصر کی گی بی و سی آی ای واستخبارات هند و مصر وفرانسه وآی اس ای واستخبارات ایران وعربستان سعودی وبالاخره تمام کشورهای خورد وبزرگ میخواندند این بود ذره از بنده نوازیهای قهرمان افسانوی جنگهای دهه هشتاد علیه شوروی سابق.

درخاتمه باید خدمت جنابعالی عرض کنم که بنده از جملهء اخلاصمندان فامیلهای نجیب وشریف عبادی هستم واین گوشمالی به هیچ صورت بمعنای گوشمالی تمام اعضای فامیلهای عبادی نیست.

دكترعبدالرحمن

پاسخی به نوشته داکترعبدالرحمن کی بود وچرا کشته شد؟

دو شنبه 13 اكتبر 2008, نويسنده: محمد كبير عبادی

سازمان راوا درزمان داکتر عبدالرحمن تنها علیه حکمتیار وسیاف وربانی می تاخت نه علیه مسعود
داکترعبدالرحمن کی بود وچرا کشته شد؟

چرا سازمان راوا درزمان حاکمیت مجاهدین دربرابر مسعود سکوت اختیار کرده بود؟

جمعه 19 سپتامبر 2008, نويسنده: سیداحمد "خوشیوال"

نگاهی به پیشینهء تلویزیون درافغانستان واستفاده جوئی های ناجایز نبیل" مسکینیار"

2008-10-01T00:00:00Z

بررسی مختصر تاثیرات مثبت ومنفی تلویزیون های آزاد درحیات اجتماعی افغانها

افغانستان تنها کشوریست که به مقایسهء کشورهای همسایه ویکتعداد کشورهای دور ونزدیک، چشم مردمانش خیلی دیرتر به تلویزیون آشناشد.

کشورهای نظیر پاکستان، ایران ، وهندوستان و اتحادشوروی متوفی سابقهء خیلی طولانی تری درایجاد شبکه های تلویزیونی دولتی دارند.

تنها درسالهای پایانی حکومت سردار داوود ،تعدادی از فامیلهای نسبتا مرفه شهرکابل چشمانشان به نشرات امتحانی دولتی بنام " آریانا رادیو تلویزیون" آشنا گردید.

در آغازین روزهای مرحله آزمایشی ، تنها آهنگ که بار بار بصورت امتحانی بعداز ارائه اخبار کوتاه وغیره نشر میشد ، آهنگ محلی مشهور" درخانه درآئی کو مگم زود برآئی" بدخشی بود به صدای حبیب شریف . تااینکه درسال 1356 خورشیدی رسما توسط رئیس جمهور محمد داوود افتتاح کردیده وتلویزیون دولتی به نشرات محدود چندساعتهء خود ازطرف شب آغازکرد.

درخشان ترین چهره های نطاقی درآنزمان در رادیو افغانستان وقت،، دربخش دری مهدی ظفر، ولطیفه کبیرسراج، ودرپخش پشتو نبی باکطین وابراهیم خیل بودند. البته استعمال کلمهء درخشانترین ازطرف اینجانب براساس نظرسنجیهای است که درآنوقتها ازطرف مجلهء پشتون ژغ صورت گرفته بود . مجلهء پشتون ژغ ارگان نشراتی رادیو افغانستان درپایان هرسال خورشیدی کمپاین تبلیغاتی رابخاطر انتخاب بهترین آوازخوان سال، هنرمند سال، نطاق سال، قاری قرآن سال، براه می انداخت.

بعداز افتتاح تلویزیون دولتی، پخش اخبارساعت هشت بزبان پشتو وهشت وسی دقیقه بزبان دری همزمان ازطریق تلویزیون ورادیو پخش میشد، ونطاقان وقت بعوض کلمه رادیوافغانستان، کلمه آریانا رادیوتلویزیون را بکار میبردند.
بعداز بقدرت رسیدن خلقیها ، انکشافات قابل ملاحظهء هم درطول برنامه ها وهم در کیفیت برنامه ها رونماگردید. رهبر تازه بقدرت رسیده حزب که خودرا نابغه شرق وعلامه دهرمیدانست دلچسپی عجیبی به مشاهده چهرهء خود، وایراد بیانات خویش و شندیدن ودیدن دوباره، آن ازطریق تلویریون داشت.

هرچند برای نورمحمدتره کی تلویزیون پدیدهء جدید نبود زیرا وی مدتهای زیادی را بحیث نمایندهء تجارتی دربمبی هندوستان واتشهء کلتوری سفارت افغانستان درامریکا گذرانده بود وچشمش به دیدن فلمهای سینمائی وتلویزیون آشنا بود، اما مشاهده چهره وآواز خودش درزمان قدرت انحصاری ،ازطریق تلویزیون جاذبیت خاص به وی می بخشید.
تا آنزمان همچنان اکثریت مردم درشهرکابل دسترسی به تلویزیون نداشتند، لذا حکومت خلقی ، یک تعداد تلویزیونهای محلی را دربعضی از نقاط شهر بصورت موقتی ازطرف شب دراختیار مردم میگذاشت تا مردم بتوانند ، از ارشادات ورهنمائی های رهبر انقلاب مستفیدگردند.

بناء روزی نبود که نابغهء شرق با اصناف مختلف جامعه، کارگران ودهقانان ودکانداران واهل کسبه و بالاخره اعضای وفادارحزبش در ارتش ، دیدار نداشته باشد، ارائه بیانات طولانی وخسته کن تقریبا به یک مشغله روزانهء رهبر جدید تبدیل شده بود. او دنبال بهانهء میگشت که چگونه خودرا باز درصدر اخبار داخلی قرار داده وراپورتاژ خسته کن آن بعداز نشر اخبار پخش گردد وروز بعدی ترجمهء دری آن توسط نطاقان خوانده شود.
میشود گفت که درکنار سایررقابت ها بین امین وتره کی یکی هم رقابت شدیدآنها برسرظاهرشدن شان درپردهء تلویزیون بود.

امین بیشتر ازتره کی علاقمند ظهورخویش درپرده تلویزیون بود وبه آن عشق می ورزید، وی بعدازآنکه استاد بزرگوارش را راهی دیارعدم ساخت، وقدرت را یکه وتنها غصب کرد به ریاست تلویزیون امر کرد که یک تیم مجهز ومکمل از کمره مین وفلمبردار وتولید کننده ء برنامه بشمول یک خیرنگار از آژانس باختربصورت دایمی دراختیاروی درارگ وبعداز آن درقصر تاج بیک قرارگرفته وتاهنگامیکه وی بخواب نرفته است تمام حرکات وسکنات وی را فلمبرداری کنند.

برپائی کنسرتها ومحافل رقص وپایکوبی درماه رمضان توسط دختران وپسران جوان مکاتب درکمپهای ناحیوی درشهرکابل یکی دیگر ازشهکارهای رژیم خلقی بشمار می آمد.

درهمین دوران بود که موسیقی خصوصا موسیقی ترانه به شکل کورس آن بمعنای واقعی کلمه موسیقی مردمی شد، وازچوکات رادیو وتلویزیون به مکاتب وموسسات علمی گسترش یافت.

تعین هیئت های حکم مسابقه برای انتخاب بهترین استعدادهای هنری دربین طبقه جوان آنزمان ازطرف رادیوتلویزیون آغازشد. استادان مانند استاد محمدعمررباب نواز، استاد محمدهاشم چشتی طبله نواز و آهنگساز، استاد سلیم سرمست آهنگساز، و استاد ارمان آهنگساز، روزانه بمکاتب شهر میرفتند و بهترین حنجره طلائی ها را انتخاب وبه رادیو تلویزیون وقت جذب نموده وبرایش آهنگ وکمپوز درست می کردند.

آن استعدادها که بنا به قول استاد ارمان دراثر تعصبات و ممانعتهای فامیلی زیر خاکستر مدفون بودند، با پیروزی کودتای خلقی مجال رشد وظهور یافتند. ولی دیری نپائید که همهءآنها بااشغال افغانستان توسط شوروی دوباره محو گردیدند. بعداز اشغال کشور توسط شوروی تعداد زیادی ازهنرمندان ازکشورفرار کردند. خانم پریسا مرسل، احمدولی وهنگامه که درآنزمان هنرمندان درباری حفیظ الله امین بشمار می آمدند درشب کودتای شش جدی علیه امین به مشکل توانستند که خودرا از هلاکت نجات داده وسپس راهی کشورهای اروپائی شوند.
پرچمیهای کارملی هرگز پریسا مرسل را بخاطر تشویق شدنهایی زایدالوصفش ازطرف امین هرگز نه بخشیدند زیرا وی نماد ازهنرمند شهرنشین واشراف زاده بحساب می آمد درحالیکه حفیظ الله امین ازنظر پرچمیها نماد از وحشت وبیابانگردی وتعصب قبیلوی که باارزشهای های مدرن شهری سازگاری نداشت محسوب میشد بناء روابط تنگاتنگ آنچنانی فیمابین خانم پریسا مرسل وامین، تبلیغات وپروپاگندهای ضد حفیظ الله امین را توسط پرچمیها دربین شهرنشینان، نقش برآب میساخت. لذا پرچمی ها تصمیم گرفتند که هرچه شده باید پریسا مرسل را بخاطر اعمالش جزا دهند، قابل یادآوری است درزمانیکه خانم پریسا مرسل ، احمدولی وهنگامه مجلس آرای شب نشینی های حفیظ الله امین بودند دوهنرمند پرچمی بنامهای احمدمرید ومسحور جمال درزندان امین بسر میبردند که این هم میتوانست دلیل نفرت پرچمیها از هنرمندان یادشده ، تلقی گردد. برعلاوه تعداد دیگز از هنرمندان مانند استادمهوش واستادسرآهنگ بدلایل مختلف مورد بی مهری های امین قرار گرفته وپخش آهنگهایشان ازطریق رادیو وتلویزیون منع گردید.
گفته میشود که مرحوم استادسرآهنگ بعداز اجرای کنسرت مشهورش درانستیوت گویته، بخاطر سرودن آهنگ " اویار کدیت کاردارم" که مطلع آن باشعری از بیدل مبنی برکج بودن آثار بنای خلق آغاز میشود بازداشت گردیده ودرزمینه انگیزهء انتخاب آن شعر از طرف مسوولان نظام خلقی دربخش هنر وادبیات ، استفساربعمل آمده بود.مطلع آهگ استاد سراهنگ با این شعر بیدل آغاز میشود:

آثاربنای خلق بردوش خطاست

اینجابغیرازکجی نمی آیدراست

. سرانجام، سزای استاد سرآهنگ این میشود که دیگر هیچ آهنگ وی ازطریق رادیو وتلویزیون نشر نگردد وهمکاری باوی قطع گردد

بعداز بقدرت رسیدن پرچمیها واشغال افغانستان توسط روسها وضعیت تلویویون وموسیقی وهنر رنگ دیگری را بخود میگیرد. طوریکه دربالا عرض شد پدید]ه انتقامگیری کماکان آغاز گردیده وهنرمندان زمان حفیظ الله امین یا فرار میکنند یاهم به نحو مرموز کشته میشوند.

خانم پریسا مرسل ، احمدولی وهنگامه وشاه ولی ازجملهء نخستین هنرمندان مشهور بودند که کشور را بخاطر عدم مصوونیت جانی شان ترک گفتند که به تعقیب آن میرمن سلما همراه با برادرش حیدرسلیم و شوهرش رحیم جهانی واستاذ زلاند وتمام اعضای فامیلش، کشوررا ترک میگویند.بدین ترتیب، موج جدیدی از سانسور واختناق مطبوعاتی به رنگ دیگری فضای افغانستانرا مکدر ساخت. شاعران پشتون که درعهد خلقی ها از اعتبار واتوریتهء برخوردار بودند عرصهء زنده گی را برخویش خطرناک ارزیابی نموده وبرای نجات خود وفامیل خویش کشوررا ترک گفتند که نمونه های آن میتواند عبدالباری جهانی باشد که بعداز سقوط حفیظ الله امین خودرا همراه باتعدادی از امینی های دیگر به کشورهای اسکاندناوی رسانده و از آن جا به امریکا رفتند.

دوهنرمند زبان پشتو یکی بنام خان قره باغی ودیگر خانمی بنام بخت زمینه به شکل مرموز درزمان حاکمیت پرچمیها درشهر کابل به قتل میرسند. اختناق وسانسور اشعار کماکان توسط مسوولان دولتی هم درتلویزیون ورادیو وهم درمطبوعات ادامه می یابد. عبدالله شادان ولطیف ناظمی که هرکدام در آن زمان رؤسای جداگانه رادیو وتلیویزیون بودند درحقیقت گلوی نطام وگرداننده گان ماشین تبلیغاتی رژیم تحت اشغال بشمار میرفتند. هیچ هنرمندی حق نداشت که شعری را خودش انتخاب کند وبدون امضای شادان ولطیف ناظمی آنرا در رادیو وتلویزیون ضبط کند، تمام اشعار چک میشد، بکارگیری اصطلاحات مانند مقاومت وجهاد وجهد وغیره کاملا ممنوع بود وحتی اینکه اگر ازشعری چنین استشمام میشد که شاعر به گذشته ها حسرت میخورد واز حالت زار کنونی خویش بیزار است آنرا فورا قطع نموده واجازه پخش وحتی اجازه ظبط آنرا دراستدیوهای رادیو نمیدادند.
باید متذکر شوم که سانسور شعر وموسیقی درافغانستان سابقه بس طولانی دارد، طبق معلومات موثق این قلم ، در آرشیف موسیقی رادیو آهنگهای وجود دارد که از سالهای سال درآن آرشیف محبوس بوده واجازه پخش نیافته است . بعنوان مثال آهنگ را بخاطر دارم که بصدای ظاهر هویدا بود که مطلع شعر چنین است:

نازم آن مشتی که فرق زورمندان بشکند.

آهنگ مذکور که درزمان حاکمیت سردار داوود ظبط نوار گردیده بود بدلیل آنکه مبادا مقامات دولتی ازآن برداشت غلط کنند درتمام نظامهای داوودی، خلقی وپرچمی چانس نشرنیافت. زمانیکه ظاهر هویدا به اروپا مهاجرت نمود آن آهنگ را بصورت آزاد بازخوانی و ضم البوم های خویش نمود.

ببرک کارمل وتلویزیون

عشق ببرک کارمل نسبت به تلویزیون وظاهرشدنهای وقت وناوقت اش باایراد بیانات هشت ساعته ونه ساعته بی وقفه درکنفرانس های حزبی، کمتر ازاسلافش نبود اما بایک فرق که وی برای کارهای شخصی خود تیم تلویزیونی را استخدام نکرده بود. شبی ازشبها یکی از انانسرهای پشتو زبان تلویزیون بنام "حسینی" که ازقندهار افغانستان بود بعداز ختم بیانیه ببرک کارمل چنین انانس داد.
"بیننده گان عزیز!

خوب میدانم که همهء تان منتظر فلم وجالب دیدنی هندی بنام ........ استید که قبلا برای تان وعده داده شده است، اکنون دیگر شمارا بیشتر ازین ملول وخسته نساخته و برای رفع خستگی تان توجه تانرا به فلم هنری هندی بنام..... معطوف میداریم این هم شما واین هم فلم هندی....."

بعداز ختم برنامه درهمان شب، آقای حسینی ازطرف خاد بازداشت گردیده وراهی توقیفگاه ریاست خاد میشود، وبخاطر بکارگیری کلمات درانانس فوق، مورد بازپرس قرار میگیرد اما بعلت خلقی بودن آقای حسینی وارتباطش با صالح محمدزیزی دو روز بعد رها گردیده ولی برای ابد از ظاهرشدنش درپرده تلویزیون جلوگیری بعمل آمد . درزمان کارمل پخش برنامه های دینی تلویزیونی محدود به ایام خاص مانند ماه رمضان وایام عاشورا و روز میلاد پیغمبر میشد، آغاز روزانه تلویزیون همه روزه با پخش سرود ملی صورت میگرفت وبا پخش فلمهای هندی واروپای شرقی پایان میافت. ولی بعداز بقدرت رسیدن دکتورنجیب الله برای اولین بار ، برنامه های تلویزیون دولتی با تلاوت آیات قرآن آغاز میشد. ونیزدرشبهای جمعه نشر برنامه های آموزش قرآن وتجوید به هردو زبان پشتو ودری آغاز شد.

مجاهدین وتلویزیون

بعداز ورود مجاهدین به کابل وسقوط حکومت نجیب الله، تلویزیون دولتی کابل کماکان در دست گروه برسراقتدار (جمعیت اسلامی) باقی مانده وازنشر برنامه های احزاب دیگر جلوگیری بعمل آمد تااینکه حزب رقیب برهبری گلبدین حکمتیار اقدام به ایجاد شبکه تلویزیون شخصی نموده وبه راکتباران تعمیردولتی تلویزیون آغاز کرد وباعث کشته شدن تعداد زیادی از افراد مسلکی وهم خراب شدن بنیه اقتصادی تلویزیون گردید. کوه آسمائی که در آن آنتن تلویزیون دولتی قرار داشت سنگر محکم نیروهای احمدشاه مسعود بود که بافیر راکت های حکمتیار بکلی از فعالیت افتیده ونیروهای ربانی را مجبور ساخت تا از آنتن های سیار استفاده کند که ساحات محدود را زیر پوشش قرار میداد. ناگفته نماند که ایجاد شبکه تلویزیون شخصی توسط حکمتیار اولین گام در راه ایجاد شبکه های تلویزیون غیردولتی درافغانستان بحساب می آید.

باآنچه گفته آمدیم بساط تلویزیون درعهد حکومت طالبان کاملا بی هیچ کم وکاست، برچیده شده وکارمندان آن همه بیکار گردیده وراهی کشورهای بیگانه گردیدند.

تلویزیونهای آزاد ومیزان محبوبیت آنها

به نظر میرسد که درشرایط کنونی تلویزیونهای آزاد نقش عمدهء را درسمت وسو دادن افکارعامه بازی میکنند، زیرا ازیکطرف میزان بیسوادی درجامعهء مثل افغانستان در درجهء بالا قراردارد، وازطرف دیگر مردم تاهنوز بوسایل چون انترنت و مطبوعات دسترسی چندان ندارند تنها وسیلهء ایکه میتواند برای رشد واعتلای فرهنگ جامعه مثمر واقع گردد تلویزیون است . ولی تفاوتهای را میتوان بین تلویزیونهای آزاد داخل افغانستان وتلویزیونهای آزاد خارج از افغانستان ملاحظه کرد درحال حاضر درشهرکابل ایجاد چند شبکه تلویزیونی آزاد به بحثها ومشاجرات جدی مردم پیرامون حیات سیاسی شان دامن زده است. بدنیست که بخاطر روشن شدن قضیه به گفته های مسعود قیام یکی از نطاقان تلویزیون طلوع اشاره کنم که درین تازه گیها سفری به کشور ناروی داشت ودر مصاحبهء خود با کابل پرس وضع تلویزیونهای آزاد را درشهرکابل تشریح کرد. طبق اظهارات مسعود قیام ، هنوزهم تلویزیونهای شخصی از خودسانسوری رنج میبرند ویکنوع ترس وهراس ازصاحبان قدرت در وجود خبرنگاران افشاگر وجود دارد ، آنچه که مسعودقیام درکابل پرس اظهار داشت آئینه تمام نمای وضع آزادی بیان وتلویزیونهای غیردولتی درکشور است. مسعود قیام معتقد است که دولت کرزی دو چهره متضاد را در داخل وخارج کشور در زمینه آزادی بیان از خود به نمایش میگذار.

چهرهء را که به خارجی ها به نمایش گذاشته حاکی از تحمل پذیری، وآزادی بیان ونبود سانسور است. اما آنچه در داخل کشور به ژورنالیستان به نمایش گذاشته چهرهء سانسور وزندان وتعقیب وپازداشت خبرنگاران وغیره است. سال قبل رزاق مامون بخاطر نشر برنامه های جدی اش ازتلویویون طلوع اخراج گردید، مامون درمصاحبه های بعدی اش اظهار داشت که تلویزیون طلوع بخاطر فشارهایکه ازجانب انجنییر ضرار وزیر داخله ورنگین اسپنتا وزیرخارجه بالای تلویزیون وارد میشد تصمیم به اخراج او گرفت . امسال ژورنالیست دیگری در شبکه جهانی آریانا بنام فیاض، بندی، تحقیر وتوهین وسپس اخراج گردید. ولی باوصف آنچه که گفته شد وضعیت افغانهای مقیم خارج باوضعیت داخل کشور فرق دارد. پخش برنامه های تلویزیونی آریانا ازامریکا وهمچنان پیام افغان افغانهای مقیم خارج را بیشتر وا داشته است تا نظریات خویش را درمورد سرنوشت ملت ومردم خویش ابراز دارند، اما آنچه که تلویویونهای خارجی خصوصا تلویویون آقای مسکینیار دارد بکار گیری اصطلاحات والفاظ مغایر ادب واخلاق جامعه است که در صحبت های تیلفونی بیننده گان آنرا میتوان ملاحظه کرد. تلویزیون آریانای امریکا به اندازهء درگند وکثافات استعمال کلمات ردی غرق است بهمان اندازه که تلویزیونهای داخلی درمنجلاب خودسانسوری غرق اند.خصوصا برنامه های افراطی حسن امیری ومخالفانش برشدت استعمال این کلمات می افزاید. درعین حال زیر پا نمودن عادی ترین قواعد خبرنگاری که ارائهء بیطرفانهء اخبار موثق یکی از ارکار اساسی آن بشمار میرود ، نیزبچشم میخورد . درتلویزیون آریانا بمدیریت آقای مسکینیار اکثر خبرهای آن جانبدارانه غیر موثق وبراساس آوازه های سرچوک میباشد. نبیل مسکینیار که خودرا وابسته به جریانهای دموکرات ، آزاد ومستقل معرفی نموده بود د روزی از روزها دربرابر چشم هزاران بینندهء تلویزیون میزان تحمل پذیری واخلاق فامیلی خویش را به نمایش گذاشت.

وی که خود، سانسورچی بی بدیل درتلویزیون شخصی خود بحساب می آید دریکی از روزها دریک برنامه ء زنده ، مهمان برنامه را پیش چشم هزاران بینندهء تلویزیون بی آبرو ساخته ودستوراخراج وی را ازاستدیو صادر کرد. این صحنه به اندازهء تکان دهنده بود که آقای نبیل دیگر، نتوانست آبروی ازدست رفته اش را دوباره احیاکند. قبلا امید برآن بود که پخش نشرات تلویزیون برای افغانها از امریکا بتواند زمنیه دیالوگ وهمدیگر فهمی را مساعدسازد، اما بمرور زمان دیده شد که آقای مسکینیار، از راه اندازی این تلویزیون هدف دیگری را نبال میکند که همانا تاسیس یک حزب قوی مخالف کرزی برهبری خودش . همان بود، که طرح ایجاد حرکت اصلاح را ازطریق تلویزیون خویش راه اندازی نموده وبرای ایجاد آن شب وروز تبلیغات را آغازکرد. اما بعدها دیده شد که زیرکاسه نیم کاسهء دیگر وجود دارد که همانا خرید وفروش افراد وبالاخره احزاب برای مقامات امریکائی منجمله آقای خایلزاد میباشد. رسوائی های بعدی، نشان داد که مسکینیار میخواست که ازبطن حرکت اصلاح، حزب دیگری را بنام غورزنگ ملی بوجود آورد تا با همکاری نواسه های شاه سابق بتواند درانتخابات آیندهء افغانستان سهم گرفته وشرایط احیای حکومتهای خاندانی را بار دیگر درافغانستان مهیا کند، که خوشبختانه این طرح شیطانی ازطرف اعضای شورای رهبری حرکت اصلاح در رأس آن استاد سیدعبدالله کاظم سابق استاد فاکولته اقتصاد پوهنتون کابل افشا گردید.

حرکت ملی اصلاح ونبیل مسکینیار

هرچند استاد سیدعبدالله کاظم بارها وبارها درجلسات متعدد افغانها درآلمان وامریکا این نکته را بیان کرد، که حرکت ملی اصلاح هیچ ربطی به برنامه های تلویویونی آقای مسکینیار ندارد اما واقعیت این بود که حرکت ملی اصلاح هیچ وسیلهء دیگری برای رساندن پیامش جز تلویزیون آریانا نداشت. نبیل مسکینیار، این موضوع را درک کرده بود، وازتلویزیون خویش بعنوان اهرم فشار علیه مخالفینش کار میگرفت.تااینکه خدا دعای آن مظلومین را مستجاب ساخته و استاد سیدعبدالله کاظم و باقی اعضای شورای رهبری حرکت ملی اصلاح از احتیاج نبیل مسکینیار رهائی یافته وبا ارتقای شبکه جهانی پیام افغان ازسطح محلی به سطح جهانی حر کت ملی اصاح توانست بار دیگر اهداف ومرامهای خویش را به بیننده گان افغان درسرتاسر گیتی برساند.

تلویزیون پیام افغان بمدیریت عمرخطاب یکی از نطاقان سابق رادیو افغانستان قبل ازکودتای ثور، توانست که دربین بیننده های افغان نفوذکرده وجلو انحصارطلبی ها وخودسریهای مسکینیار را بگیرد، حالا شخصیت های مانند عارف عباسی وسید عبدالله کاظم به آزادی تمام به ارائه نظریات خیرخواهانه خویش درمورد افغانستان پرداخته میتوانند.

طوریکه دربالا عرض شد سیدعبدالله کاظم یکی از استادان سابق فاکولتهء اقتصاد پوهنتون کابل بود که بعدازکودتای هفت ثور ، زندانی گردید وانواع شکنجه های روحی وجسمی را ازسرگذرانده است. وی درهمین مصاحبهء ایکه دربالا لینک داده شده است آقای کاظم نقاط نظر خویش را دربارهء زلمی خلیلزاد ابراز کرده است. درحالیکه نبیل مسکینیار، دربرنامه های سخیف وطفلانهء خود، دربارهء زلمی خلیلزاد وآوازه های کاندید شدنش درانتخابات ریاست جمهوری آیندهء افغانستان با ادبیات راوائی گفت:

من پاپی گک خایلزاد را نسبت به رهبران جهادی ترجیح میدهم. درحالیکه سیدعبدالله کاظم درموزد خلیلزاد ملاحظات خاص خود را داشته واورا عامل بدبختی های بعداز یازده هم سپتمر درافغانستان میداند. چنان معلوم شد که نبیل مسکینیار همراه باتیم خاص از ناسیونالست های تنگ نظر پشتون مانند آصف وردک خواسته بود ند که درمعاملات پشت پردهء شان با خلیلزاد و نواسهء شاه سابق ، سیدعبدالله کاظم وتمام اعضای شورای رهبری حرکت اصلاح را درمعرض حراج قرار دهد.

رسانه ها، دوکان ها و کابل پرس!

هارون نجفی زاده، روزنامه نگار، در گفت و گو با کابل پرس

دو شنبه 22 سپتامبر 2008, نويسنده: کامران میرهزار

سانسور و روزنامه نگاران افشاگر!

گفت و گوی ويژه کابل پرس با مسعود قیام!

سه شنبه 16 سپتامبر 2008, نويسنده: کامران میرهزار

لطیف پدرام و مخالفانش در منگنه قضاوت آزاد!

2008-09-25T08:50:00Z

حالا که بازار نوشتن تبصره های مخالف وموافق راجع به دشنامهای پدرام علیه خاندان امانی گرم است، واز طرف دیگر تجلیل از سالگرد شهادت احمدشاه مسعود بحثهای زیادی را درسطح رسانه ها ایجاد کرده بدنیست که یک مقاله بیطرفانه وموشگافانه تقدیم خواننده گان کابل پرس^? گردد.

لطیف پدرام رهبر حزب کنگره، ملی، با راه انداختن سر وصداها غوغاهای مختلف توانسته است که خودرا در مجامع سیاسی داخلی مطرح کند. گاه چنین شده است که هر غوغائی یک پیام مضمر را درخویش پنهان داشته است که وی ازطریق دیگری نتوانسته است که آنرا برای مخاطبانش برساندد جز توسل جستن به ایجاد آن غوغا. مثلا درایام انتخابات ریاست جمهوری میشنویم که پدرام تعدد زوجات را در اسلام زیر سوال برده است. ویااینکه گفته باشد موضوع چندزنی دراسلام باید مورد مناقشه قرار گیرد، هدف پدرام ، از آن اظهارات برجسته ساختن هویت سیکولارییستی وفیمنیستی خودش است ونیزجلب حمایت زنان افغانستان . درغوغای اخیر، یعنی دشنام به خاندان امانی ونقد کارنامه های شاه امان الله ، پدرام پیام دیگر دارد وآن اینکه به همهء نویسنده گان وتاریخ نگاران متعصب پشتون این پیام را داد که تاریخ یک کشور مال همهء باشنده گان آن میباشد و نباید درانحصار قوم مشخص قرار داشته باشند، هرقهرمان وآزادیخواه ومحصل استقلال نمیتواند پشتون باشد کما اینکه هرجنگ سالار ودزد سرگردنه تمیتواند تاجک ویا ازبک وهزاره باشد. بعبارت خیلی واضح ، پدرام به مخالفانش این پیام را داد که اگر بت های تاریخی مانند احمدشاه ابدالی وامیرعبدالرحمن خان وامان الله خان که تاکنون بحیث نماد از استقلال طلبی ووطنپرستی برای ما جور کرده بودید، باخاین خواندن احمدشاه مسعود بعنوان یک مجاهد غیرپشتون دیگر ما نیز حاضر به سرتعظیم فرود آوردن به آن بت ها نیستیم.، وحتی تهیدید کرد که اگر حلقات شؤونیستی پشتون بخواهند بیشتر در دشمنی باوی پیش بروند، پدرام حاضر است که مدارک مستند از عیاشی های ملکه ثریا در اروپا را دراختیار همه گان قرار دهد.

عکس از سایت کنگره ملی

تا اکنون مخالفان پدرام ویا هم حلقات مشخص شؤونست پشتون را رسم بر این بوده است که درمورد قضاوت شان راجع به شخصیت های غیر پشتونی مانند احمدشا مسعود ویاهم ولی محمدخان دروازی ویاهم فیض محمد کاتب هزاره وغیره از آدرس ملت وتاریخ سخن گفته اند.
درتازه ترین مقاله آقای سیستانی درپورتال افغان جرمن که مناسبت شهادت ویا مرگ احمدشاه مسعود و نوشته ء بزبان پشتو درسایت بینوا بازهم درمورد مسعود همه از آدرس ملت وتاریخ حرف زده است. یعنی اینکه هرنویسنده ویاهم تاریخ نگار پشتون به ذات خود هم تاریخ بوده است وهم ملت بناء نظروی انعکاس بوده است از تاریخ وهم از ملت. واین رسم دیرینهء درتاریخ حاکمیت پشتونها دارد. مثلا زمانیکه ، حبیب الله کلکانی بعدازنقض عهد وپیمان توسط نادر، از نادر میپرسد که تو برایم در قرآن امضا کرده بودی وامان داده بودی چرا عهدت را می شکنی؟
جواب نادر به حبیب الله کلکانی این است که امضا را من کرده ام نه ملت. من بالای ملت هیچ اجباری ندارم که درمورد تو چه تصمیم میگیرند.

صاحب این قلم درنوشته حاضر میخواهد همهء این عوامل را تا جاییکه عقلش قد میدهد ریشه یابی نموده ، به ابعاد فکری وعقیدتی لطیف پدرام پرداخته واز نظر تاریخی پیشینهء پشتون ستیزی را توسط پدرام وغیر پدرام مورد مطالعه قرار دهد واین هم باید دانسته شود که چه سنخیت میان مسعود و پدرام وپدرامیان عصر حاضر موجود است .

اولا پیروی از طاهر بدخشی

محمدطاهر بدخشی یکی از پایه گذاران جریان خلق بود که درقطار رهبران مانند نورمحمد تره کی ببرک کارمل ودستگیرپنجشیری ، جا خوش کرده بود.
بعداز برگزاری اولین کنگره افتتاحی حزب خلق وسپس انشعاب گروه پرچم ، برهبری ببرک کارمل ،طاهر بدخشی کماکان یکی از مریدان پروپاقرص نورمحمدتره کی باقی ماند.
شعار آن دوران اعضای کنگرهء موسسان را آزادی انسان زحمتکش افغانستان ، محو همه انواع تبعیض، برچیدن بساط هرنوع ظلم وبیداد گری و استثمارانسان از انسان وسرانجام رهائی خلقهای زحمتکش ازیوغ استعمار واستثمار تشکیل میداد.
ایجاد اولین درز در صفوف این افراد بواسطه ببرک کارمل جنرال زاده بود که هوا خواهان تره کی اورا بخاطر تمایز خانواده گی وارتباط وی باخاندانهای اشراف مورد نکوهش قرار داده و وفاداری وی را نسبت به تحقق آرمان زحمت کشان زیر سوال بردند.
درین انشعاب ،طاهر بدخشی همچنان در کنار نورمحمد تره کی قرار گرفت و اورا بعنوان پیر ومرشد یکه از محروم ترین لایه های جامعه برخاسته بود، مورد حمایت قرار میداد.
ولی باعودت حفیظ الله امین و منصور هاشمی ازتحصیلات امریکا، وبازگشت هردوی آنها به حزب ، و زدن برچسب های جاسوسی به آنها ازطرف مخالفین شان برهبری داکتر زرغون بالاخره انشعاب سومی رخ داد که خلقیهای طرفدار داکتر زرغون بخاطر مخالفت شان با دو جاسوس سی آی ایه در کمیته مرکزی حزب انشعاب نمودند. درین مرحله است که محمدطاهر بدخشی نیز ازپیکر حزب خلق جداشده وراه مستقل خویش را پیش میگیرد.
درین راه مستقل ، که طاهربدخشی در پیش گرفت، شعار رهائی انسان زحمتکش رنگ باخت وبعوض آن ، رهائی اقوام مظلوم و ملیت های زیر ستم را شعار مبارزاتی خودساخت.
درابتدای امر، شعار رهائی اقوام زیر ستم شامل پشتونهای غلجائی افغانستان نیز (بخاطریکه از قرنها به اینطرف زیر استبداد قبیله سالارانه درانی ها شلاق خورده بودند وازنعمت سواد وتمام نعمات مادی دیگر جبرا محروم شده بودند و برتری درانی ها در قدرت وحاکمیت محسوس وملموس بود )میشد . طاهر بدخشی مبارزه رهائی اقوام زیر ستم را محدود به افغانستان ندانسته بلکه برای آزادی سززمین های پشتون وبلوچ نیز چند باری سفرهای به پاکستان کرد وملاقات های علنی ونیمه علنی بازعیم ملی پشتونها خان عبدالغقار خان درکابل وپشاور انجام داد . او از داعیه استقلال طلبی پشتونها همیشه حمایت میکرد ولی بمرور زمان ، شعار رهائی اقوام زیر ستم ، بخاطر پشتون بودن حکام وسلاطین چندین قرنهء افغانستان، بدون درنظرگرفتن درانی بودن وغلجائی بودنشان چنین معنی شد که اقوام زیر ستم فقط وفقط تاجکها وازبکها وهزاره ها هستند نه پشتونها.
هرچند پیروان طاهر بدخشی ادعا دارند که آنها هیچ تشکل سیاسی را بنام ستم ملی نمی شناسند وتنها وتنها (سازا) میتواند معرف ایده ها وافکار تاریخی آنها باشد ولی اسناد تاریخی چنین ادعای را رد میکند.
به دلیل اینکه تاقبل ازپیروزی کودتای ثور وحتی تازمان کشته شدن طاهربدخشی پیروان وی مشهور به ستمی ها بودنده سازائی ها ویاهم سفزائی ها.
نام سازا وهم سفزا که مخفف ( سازمان انقلابی زحمت کشان افغانستان) وهمچنین( سازمان فدائیان زحمت کش افغانستان) فقط در دوران داکتر نجیب الله بود که به سر زبانها افتید. ورهبری آنرا محبوب الله کوشانی بعهده داشت. لازم به تذکر میدانم که درزمان حیات طاهر بدخشی، گروه که بعدها بنام سفزا درزمان قدرت نجیب قد بر افراشت همان بقایای انشعابی فرد بود بنام بحرالدین باحث که از پیکر تشکیلات بدخشی بدلایل اختلاف برسر گزینه های روش مبارزاتی قهرآمیز یا صلح آمیز علیه نظام داوود جدا شده بود.
دستگیر پنجشیری، مولف کتاب ظهور وزوال حزب ......... خلق درمورد گروه باحث می نویسد که بعداز پیروزی کودتای خلقی وی موظف شد تا بارهبری گروه بحرالدین باحث که خود باحث ومعاون وی حفیظ آهنگر پور بود در زندان دهمزنگ ملاقات نماید تا اسباب رهائی آنهارا فراهم کند اما بحرالدین باحث وحفیظ آهنگر پور، تنها به رهائی محض قناعت نداشتند بلکه خواهان این بودند که رژیم جدید خلقی، قیام آنهارا در زمان داوود برسمیت شناخته وآنها را بحیث قهرمانان راه آزادی با امیل کردن گلها، درمیان کف زدنها وشور شعف انقلابی از زندان آزاد سازند. دستگیر پنجشیری میگوید که قبولاندن همچویک شرط بلند پروازنه در زمان امین که ماه عسل قدرتش به پایان نرسیده بود کاملا بیجا واحمقانه بود.
نتیجتا اینکه ، همرزمان دیگر باحث بخاطر آزاد سازی رفقای شان از زندان دهمزنگ به گروگانگیری سفیر امریکا پرداختند که نهایتا باعث کشته شدن خودشان وهم سفیر امریکاشد.
همهء این حوادث نشاندهندهء آنست که ستمیها چه از نوع طاهر بدخشی آن ویاهم ازنوع بحرالدین باحثی آن سازمان بنام سازا وسفزا نداشتند.

طاهر بدخشی ونظام فدرال درافغانستان

طوریکه در بالا ذکر گردید طاهر بدخشی سه مرحله از حیات سیاسی را در زنده گی خویش به تجربه گرفته بود. مرحله خلقیگری، مرحله رهائی اقوام تحت ستم وبالاخره مرحلهء زندان حفیظ الله امین و کشته شدنش. کسانیکه در مرحلهء زندان با طاهر بدخشی بوده اند میگویند که وی قبل از اعدام شدنش به عرفان خراسانی نیز رو آورده بود در زندان نماز میخواند وتااندازهء تحت تاثیر مسایل اسلامی نیز قرار گرفته بود. دربعضی از نشریات سازمان سازا که بمناسبت مرگ طاهربدخشی منشر شده است تصاویر باریش انبوه از طاهر بدخشی نیز به چشم میخورد که نمایانگر وضع روحی ومزاجی وی در زندان میباشد.
اما بعدازاشغال افغانستان توسط روسها وشامل شدن بقایای طاهربدخشی درقدرت برهبری محبوب الله کوشانی وبشیر بغلانی با رژیم تحت الحمایه شوروی وقت، شعار این سازمان نیز برای بارسوم تغیر کرد این بار شعار تساوی حقوق همه ملیتهای باهم برادر کشور درسرلوحه برنامه های کاری این سازمان قرار گرفت. درروند چنین تغیرات وتحولات یادشده هیچ سند ومدرک که دلالت برخواست سازائی ها مبنی بر ایجاد نظام فدرالی در افغانستان کند رسما در دست نیست .
طرح نظام فدرال یکی دو بار در زمان حاکمیت داکتر نجیب الله زمانیکه مسوده طرح قانون جدیدرا به نظر خواهی عام گذاشته بود توسط کدام خوانندهء جریده ء انیس مطرح شد که درشمارهء بعدی آن توسط محمد انور ارغندیوال یکی از استادان دانشکدهء حقوق پوهنتون کابل رد گردید. اما بعداز سقوط رژیم نجیب الله و برقرار شدن انارشی در کابل، محبوب الله کوشانی در ولایت مزار شریف، در زیرسایه حکومت جنرالان ملیشه ای چون جنرال مومن وجنرال هلال وجنرال دوستم طی انعقاد یک جلسه ای انحلال کامل سازمان سازا را اعلام کرده وخودش کشور را به قصد آلمان غرض کسب پناهنده گی ترک گفت..
دلیل محبوب الله کوشانی مبنی برانحلال سازمان، بعقیدهء وی، خاتمه بخشیدن بر حاکمیت چنین قرنهء پشتونها درکشور اعلام گردید. ونیز چنین بیان شد که از آنجائیکه سیر تحولات تاریخی به نفع اقوام زیر ستم درحال تغیر است سازا دیگر هیچ انگیزهء نمی بیند که دربرابر نظام موجود برهبری پروفیسور برهان الدین ربانی واحمدشاه مسعود مبارزه اپوزیسونی کند تنها راه حل معضل کشور را در ایجاد نظام برسیستم فدرال درافغانستان میدانیم.
همان بود که طرح نظام فدرالی وارد قاموس مجاهدین نیز گردید و توسط عبدالعلی مزاری رهبر سازمان نصر که درعین حال دبیر کل احزاب نه گانه شیعی در آنوقت بود بکار گرفته شد. به تعقیب آن جنرال عبدالرشید دوستم نیز بدون اینکه درک درست از نظام فدرالی داشته باشد درمصاحبه های خویش از ایجاد نظام فدرالی سخن زد. اکنون تعداد هواداران این نظام دربین مجاهدین سابق نیز پیدا میشود بعنوان مثال صالح محمد ریگستانی یکی وکلای پنجشیر نیز طی یک مصاحبه با پیام مجاهد خواهان ایجاد سیستم فدرالی شده است.

جالبتر ازهمه اینکه وقتی از ریگستانی سوال می شود که فرق بین طزح شما وحزب کنگره ملی تحت رهبری پدرام درچیست؟ جواب ریگستانی این است که حزب کنگره وزنه خاص در اوضاع واحوال کنونی ندارد وهیچ نیرومندی لازم را بعنوان یک حزب قابل حساب نزد ما ندارد.

احمدشاه مسعود وسازا!

تاجاییکه اسناد و شواهد تاریخی نشان میدهد، احمدشاه مسعود ، یگانه قوماندان جمعیت اسلامی درشمال بود که نیرو های وی علیه اهداف وخواستهای سازا در مبارزه و نبرد بود. سازا ومحبوب الله کوشانی قبل از خروج قوای شوروی از افغانستان این وعده را هم به داکتر نجیب وهم برای شوروی داده بودند که سازا یگانه نیروی النترناتیف بعداز بیرون شدن قوای شوروی ازشمال است آنها قدرت کنترول تمام صفحات شمال افغانستان را دارند.
این وعده های سازا به شوروی ها زمانی بیشتر مورد دلگرمی قرار گرفت، که احمدشاه مسعود قبل از خروج کامل قوای شوروی با محبوب الله کوشانی درچمن خوستده ولسوالی فرخار(استراحتگاه شاه سابق محمدظاهر) ملاقات نمود. به تعقیب آن عبدالحمید محتاط نیز بااستفاده از روابط خویشاوندی با مسعود بعنوان معاون اول رئیس جمهور نجیب الله ، بملاقات مسعود شتافت واین دید وادیدها آهسته آهسته برای نیروهای شوروی وهم حکومت نجیب الله کاملا دلگرم کننده بود.
هرچند جزئیات آن ملاقات ها بکلی اعلام نگردید ولی مسعود بعدها دریکی از جلسات شورای نظار درفرخار از چند وچون آن ملاقات ها درجضور صدها تن از قوماندانان مجاهدین پرده برداشت.
مسعود به زبان خیلی ساده وعامیانه ، موضوع را چنین تشریح کرد که: " روسها از کشرر می برایند، آنها به ما چند پیشنهاد کرده بود ند که طرف قبول ما واقع نشد. آنها به ما گفتند که حکومت نجیب حاضر است که حاکمیت مجاهدین را برهبری خودت درشمال بپذیرد ولی شما در گرفتن تصامیم به سطح کل کشور باید از دولت مرکزی پیروی کنید، حکومت نجیب حاضر است که یکتعداد ولایات را بعنوان ولایات خودمختار دراختیار شما بگذارد ولی شما درسیاست خارجی تان تابع کابل باشید ما که از سبب خدا ورضای پرودگار جهاد کرده ایم همه این پیشنهادات را رد کردیم که ما در افغانستان شمال وجنوب نمیخواهیم افغانستان مال همه ء اقوام است همه مردم در جهاد علیه قشون شوروی جنگ کردند تلفات دادند وما به هیچ صورت خواهان شمال وجنوب نیستم"

حوادث بعدی نشان داد که مسعود در ادعای خویش مبنی بر رد امتیازات خود مختاری و برسمیت شناختن شورای نظار ازطرف نجیب صادق بوده است . مسعود درچانه زنی های خود با دو فرد یادشده تعهد خویش را نسبت به اصول وپرنیسپهای جهادی خویش به نمایش گذاشت.
نیروهای تحت امر مسعود، شدید ترین حملات را برنیروهای نظامی سازا در مناطق فرخار گلفگان وبعد باغ ذخیرهء تالقان انجام دادند. سازا اعتبار واتوریته ه خودرا هم نزد نجیب وهم نزد روسها باخت. بالاخره هسته مرکزی سازا به این تصمیم شد که یکی از گماشته های خویش را بصورت دائمی نزد مسعود نگاه دارد که آن گماشته به جز لطیف پدرام کسی دیگری نمیتوانست باشد..
لطیف پدرام به مسعود میپیوندد، ولی بدون هیچگونه پاداشی. سخت ترین شرایط تحقیر وتوهین را در زیر سایه مجاهدین بیسواد وکم سواد تحت فرمان مسعود به تجربه میگیرد.

لطیف پدرام بخاطر نشان دادن کمالات خویش درکمیته فرهنگی شورای نظار بریاست محمدیونیس قانونی دست به ایجاد کورسهای آموزش خبرنگاری زد که واقعا در آن مرحله، ایجاد چنان کورسها برای جوانان تازه وارد به جبهه مسعود نهایت مثمر واقع شد.
ترویج فرهنگ مطالعه وکتاب وتاسیس یک کتابخانه منظم وآموزش علم کتابداری وتوزیع کتب، نیزدر آن دوران از ابتکارات لطیف پدرام بود.

ازابتکارات دیگر پدرام در شورای نظار فعال سازی بخش صدا وسمعی شورای نظار بود که دیکلمه های اشعار، وپخش وترانه های جهادی خصوصا اشعار استاد خلیل الله خلیلی را دربر میگرفت.

دیکله این شعر استاد خلیلی باصدای پدرام که:

گوئید به نوروز که امسال نیاند

درکشور خونین کفنان ره نگشاید

ویا قصیده بث الشکوی بربالین پیغمبر اکرم باصدای پدرام واقعا مو را براندام انسان راست میساخت.
ولی دریغا که باهمهء این کمالات و خدمات پدرام ، پدرام نزد مجاهدین مسعود، تاپه ستمی برجبین داشت مخالفین فکری وی از ولایت بدخشان درجمعیت اسلامی ازهر شیوهء برای دور ساختن ویا محو فزبکی وی استفاده میکردند کسی از بدخشان بنام عبدالسلام پیمان بود که وی از پدرام سخت نفرت داشت.
پدرام نیز موقعیت خودرا درک کرد که وی وقت خویش را ضایع میکند، در موجودیت وی در داخل شورای نظار بود که مسعود بعداز اینکه به مرکز ولایت تخار حمله کرد تعدای زیادی از سرکرده های سازا را بشمول عبدالوهاب شهیدی از کشم ولایت بدخشان که والی ولایت تخار بود بعدا از یک محاکمه ملائی سربه نیست کرد.

پدرام به عبث بودن خود نزد مسعود پی برد، بالاخره در اثر وساطت محمدیونس قانونی پدرام توانست به پاکستان و از آنجا به ایران برود.

پدرام بعداز پیروزی مجاهدین

بعداز پیروزی محاهدین پدرام از ایران بازگشت نمود، اما نه نزد مسعود بلکه نزد رفقای سابق خودش. آنانیکه برقضایا از دریچه های تنگ قومی نگاه میکردند وسلاح ومهمات باد آوردهء نجیب را نیز باخود داشتند همان جنرالهای خون آشام که دست شان تا آرنج بخون ملت غرق بود وهست.
آری!

پدرام از ایران برگشت اما نزد جنرال مومن . همان جنرالیکه بغاوتش علیه نجیب باعث تحولات زیاد در جامعه شد. تازنده بودن جنرال مومن پدرام یکی از مفکرین بود که فکر پشتون ستیزی را بدماغ آن جنرال خون آشام تزریق میکرد و او را هرچه بیشتر درجنایاتش جری تر میساخت.

روابط فیمابین این جنرالان درمزار نیزبرحسب بلند پروازی هریکی گاه گاه دچار تشنج نیز میشد. مثلا جنرال مومن خود را نسبت به مسعود و دوستم یک سر وگردن بالاتر میدانست وی زمانیکه مشروب می نوشید کلمات والفاظ بلند پروازانهء از زبانش خارج میشد. مثلا وی روزی بر جنرال دوستم خرده میگرفت که : جنرال دوستم را من دوستم ساختم ورنه این اوزبیک کله خام را چه مانده بود ورهبری جنبش.
همچنان روز دیگر بر مسعود خرده میگرفت که: مسعود را من مسعود ساختم ورنه پنجشیری را بوزارت دفاع چه کار؟ طبیعی بود که گفتن چنین عبارات در محافل شخصی از گوشهای دوستم ومسعود نیز ناشنیده نمی ماند زیرا جاسوسان وگماشته گان هریکی در وجود دیگری خانه کرده بود.
بعداز تشکیل شورای عالی همآهنگی و تغیرجهت دادن دوستم به نفع حکمتیار، طیارهء حامل جنرال مومن در اولین ساعات قیام علیه نیروهای استاد ربانی در ولایت مزار سقوط داده شده وجنرال مومن وهخراهانش هلاک گریدند. جنرال دوستم هرنوع عمل تخریبی وعمدی را ازطرف خودش رد کرد و وجنرال هلال را فورا بالای قطعات باقی مانده جنرال مومن مقرر نمود.
ولی نیروهای جنرال مومن ازهم میپاشد، تعدادی بدلیل اشتراکات قومی با مسعود، ودیگر اندرابی های جمعیتی دست از جنگ می کشند وتعدادی هم به نفع مسعود و ربانی تغیر موضع میدهند وهم درعین حال تعداد دیگر باجنرال هلال باقی میمانند.

اینجا سرنوشت جنرال لطیف پدرام !!!!؟ خیلی ها تماشائی است، جنرال شاعر به نفع مسعود تغیر موضع میدهد واز راه های صعب العبور شمال خودرا دوباره به مسعود میرساند که این را میتوانیم مرحله تکاملی روابط لطیف پدرام ومسعود بنامیم.
درین مرحله ، کوشش اعظمی پدرام ویارانش این بود که عبدالعلی مزاری رهبر جناح دیگر حزب وحدت را که درهماهنگی بانیروهای حکممتیار قرار داشت وی را بطرف مسعود بکشاند که درین کار هیچ توفیق نصیب هیچکدام آنها نشد بلکه باعث تلفات سازائی نیز شد.
زیرا زمانیکه جنگ شورای عالی هم آهنگی علیه دولت ربانی آغاز میشود استاد ربانی یکی از یاران وهمصنفان طاهر بدخشی را بنام نجم الدین مصلح که رئیس دفتر بریزیدنت ربانی بود نزد علی مزاری میفرستد تاوی را از همکاریش با نیروهای حکمتیار باز دارد ولی عبدالعلی مزاری برخلاف توقع یاران دیگر دلباخته ء معنوی حکمتیار گردیده بود، ودیگر خیلی مشکل بود که آن رشتهء محکم را ستمی های مانند نجم الدین مصلح و کریم تارشی ازهم جدا سازد. همان بودد که بمجزد رسیدن نجم الدین مصلح به غرب کابل دستها وپاهایش بسته گردیده وبه امر امیر بابهء مستضعفان افغانستان، بابه عبدالعلی مزاری اعدام صحرائی گردید اما دریوریکه وی را تاغرب کابل برده بود دریور استاد ربانی بود بخاطر مستضعف بودنش کشته نمیشود اما زندانی میشود که بعدها دراثر میانجیگری جنرال حمیدگل از نزد بابه مزاری تاقبل ازرسیدن لشکر جدید طالبان به دروازه های کابل رها گردید.
لطیف پدرام تا قبل ازسقوط کابل بدست طالبان، درشهر کابل جریدهء را بهمکاری پرتونادری بنام (صبح امید) به نشر میرساند که بودجهء آنرا دفتر استاد ربانی میپرداخت. جریده مذکور هیچگاه بازتاب دهندهء افکا وعقاید مختلف نبود روزی آن جریده مذکور بخاطر نقد ادبی یک مقاله محی الدین مهدی پیرامون شعر جدید وقدیم به امر ستره محکمه ازنشر باز ماند قابل یاد آوری است که محی الدی مهدی درآنوقت معین وزارت پلان بود. وی بااستفادهء سوء ازقدرت دولتی امر مصادره جریده صح امید را از محکمه گرفت که بعدا بار دیگر توسط فرمان فوق العاده پریزیدنت برهان الدین ربانی به نشرات بی کیفیت خود آغاز کرد.
تااینجا من هیچ سنخیت میان لطیف پدرام ومسعود نتوانستم بیابم پدرام مخالف جابجائی واسکان پشتونها درشمال است ولی هیچ سند وجود ندارد که مسعود درمناطق مانند درقد، خان آباد، ینگی قلعه، دشت قلعه وامام صاحب، دشت ارچی که دراختیارداشت علیه پشتونهای ساکن آن منطقه اقدام کرده باشد چه بسا که بهترین نیروهای مسعود را پشتونهای شمال تشکیل میداد.
بناء آبشخور این پشتون ستیزی در وجود پدرام نه مسعود ونه هم حتی طاهر بدخشی بلکه عوامل دیگری است که باید آنرا در وجود مخالفانش جستجو کرد.

محمدگلخان مهمند

دربین شخصیت های تاریخی افغانستان هیچ شخص به اندازهء محمدگلخان مهمند بحث انگیز نیست.این شخص کرکتر نظامی داشت و آخرین وظیفه ء وی درزمان شاه امان الله رئیس تنظیمیه زون شرق بوده است. مرحوم عبدالحق واله که پدرش درعهد حبیب الله کلکانی وزیر خارجه بود ، طی آخرین مصاحبه ء خود با پیام مجاهد، ضمن بیان خاطرات خویش دربارهء سقوط سلطنت شاه امان الله، از شخصت محمدگلخان مهمند هنگام بغاوت مردم شینوار یادکرده است. او میگوید که هنگام بغاوت شینواری ها علیه شاه امان الله ، محمدگلخان مهمند همه ذخایر نظامی را به بغاوت کننده گان تسلیم کرده بود.
کارنامه های بعدی محمدگلخان مهمند، درمرحلهء عودت محمد نادرشاه، ازپاریس به افغانستان وبرچیدن بساط امارت حبیب الله کلکانی بیتشر درتاریخ متجلی میگردد. تصفیه های نژادی خونین درشمال کشور بصورت عام و به یغما بردن زن وفرزند اهالی کوهدامن زمین ،پروان وکاپیسا بصورت خاص، از کارنامه های درخشان تاریخی او بشمار می آید. باانجام آن تصفیه های خونین، مهمند توانست اساس یک حکومت مرکزی قوی را درزیر پنجه های خونین نواسه های خاندان دیره دونی آل یحیی بگذارد. وکشور را تامدت های زیادی ازشر قدرت طلبی ومزاحمت اقوام غیرپشتونی درامان نگاهدارد. او کماکان درایام سلطنت محمدظاهر به سلطهء قهارانهء خود درولایات مختلف خصوصا درشمال کشور ادامه میدهد. او تنها شخصیت نظامی محض نبود بلکه دنبال هویت فرهنگی نیز بود. او ازعقبمانی زبان پشتو درعرصه های مختلف اجتماعی درافغاننستان عقده های زیادی در سینه داشت، و این را ظلم وجفای تاریخی درحق ملت پشتون میدانست. اماوی دنبال عوامل این عقب مانی نیزنمی گشت که چرا زبان پشتو به اندازهء زبان دری پیشرفت نکرده است ومسوول این عقبممانی کیست؟ مهمند میگفت هرکسییکه این ظلم را درحق ملت پشتون کرده است برای من مطرح نیست مهم این است که این که ظلم واقع شده است باید بخاطر برداشتن این ظلم کارشود. روی همین علت بود که زمانیکه وی بحیث حاکم اعلی در ولایت قندهار مقررشد ، به ایجاد یک کانون فرهنگی زبان پشتو مبادرت ورزید. که بعدها آن کانون فرهنگی به کابل انتقال ونامش به پشتوتولنه مسمی گردید.

طبق نوشتهء وحیدمژده، محمدگلخان مهمند حساسیت شدیدی نسبت به زبان دری داشت. هرکسیکه باوی به دری صحبت میکرد، مهمند از او به پشتو میپرسید که چرا برایم دشنام میزنی. تااینکه مخاطب با زور واکراه با پشتوی نیم جان برایش می فهماند که من برای شما دشنام نمیزنم. باز میپرسید که اگر دشنام نمیزنی پس چرا بزبان خودم بامن صحبت نمیکنی؟ طرف مقابل اگر دری زبان میبود هزار قسم وقران را میخورد که که وی به پشتو بلدیت ندارد بعد آقای مهمند بازبان اشاره به او تفهیم میکرد که کوشش کن که پشتو را یاد بگیری وعریضه ات را به پشتوبنویسی. بااین حساب براوی اولین خط فاصل خیلی ضخیم بین زبان فارسی دری یادری افغانی یادری افغانستانی و پشتو کشیده شد. بنابقول "پسرلی " یکی ازشاعران پشتو در زمان کودکی بعداز آموزش قرآن بما دیوان خواجه حافظ شیرازی وگلستان سعدی را می آموختند اما بعدها زمانیکه جوان شدم به جرگه شاعران قندهار پیوستیم به بیهوده گی سعی وتلاش خود پی بردم که چرا عوض آنقدر اشعار سعدی وحافظ ، اشعار خوشخال ختک را حفظ نمیکردم. این را قابل یاد آوری میدانم که تاهمین لحظه ایکه این مقاله را می نویسم ، تمام نویسنده گان، شعرا و منتقدین زبان پشتو درتمام جریانات فکری جمعا به اتفاق آراء درمورد محمدگلخان اتفاق نظر دارند، و وی را بعنوان قهرمان ناسیونالیسم پشتون مورد تقدیس قرار میدهند. درین قهرمان پروری حتی چپی ترین نویسنده زبانشناس پشتون به سطح پوهاند مجاوراحمد زیار که خودرا سوسیالیست اروپائی میداند نیز سهم دارد.
آری!

باچنین خط گذاریها وجدا سازیها اساس تفرقهء فرهنگی میان پشتو زبان و دری زبان درکشور نهاده شد که بعدها توسط تعدادی زیادی ازعلما واهل خبرهء زبان پشتو به یک تیوری وسپس به یک ایدیالوژی فاشیستی بسط وگسترش داده شد.

تیوری پردازان :گل پاچا الفت

گل پاچا الفت یکی از پایه گذاران نهضت (ویش زلمیان) یا جوانان بیدار در دهه دموکراسی قلابی در زمان شاه بود. وی را میتوان پدر فرهنگی فاشیزم مدرن پشتو بحساب آورد.
او بود که برای اولین بار فاشیزم فرهنگی وزبانی را درافغانستان بصورت مدرن آن تیوریزه کرد. هرچند درنهضت جوانان بیدار شخصیتهای مانند نورمحمدتره کی و ابراهیم خواخوژی وغیره نیز بچشم میخورد اما آنها هرکدام براه دیگری رفتند وتنها کسییکه برای اولین بار، افکار واندیشه های محمدگلخان مهمند را درقالب های علمی وتاریخی فصل وباب بخشید گل پاچا الفت بود. گل پاچا الفت خود ریشه ونسب پشتونی نداشت او دراصل سادات واز پدر وپدرکلان بعنوان پیر ومرشد طرق صوفیه در ولایات شرقی افغانستان زنده گی میکردند وبعضی امراض صعب العلاج زمان را با دعا ونیایش شفا می بخشیدند،الفت برخلاف اسلاف خود به آموزش علم و کتاب رو آورد.
گفته میشود که شاعر خوب در زبان پشتو نیز بوده است، استعداد خدا داد شعری وادبی وی باعث شد که وی یکی از بنیانگذاران پشتوتولنه درشهرکابل گردد وبرای پشتوسازی معارف افغاسنتان نیز همت بگمارد. الفت همراه باصدیق الله رشتین اساسگذار دستور زبان وگرامر پشتو بحساب می آیند. درحقیقت با جرأت ادعا کرده میتوانیم که همهء نویسنده گان وشعرای فاشیست مشرب زبان پشتو مانند: عبدالحی حبیبی صدیق الله رشتین قیام الدین خادم وغیره ریزه خواران خوان علمی وفرهنگی گل پاچا الفت بودند. عبدالحی حبیبی یکی از گسترش دهنده گان اندیشهء الفت دریک شعرفارسی امیال باطنی خویش را چنین به نمایش میگذارد:

قوم من! ای توده والا نژاد
وی نیاکان غیورت مردو داد

با تودارم گفتگوی محرمی
تازاسرار حیات آگاه شوی

بشنو ای پشتون باصدق وصفا
حافظ کهسار قلب آسیا

گربزرگی خواهی و آزاده گی
یاچو اسلاف غیورت زندگی

اولآ پشتو لسانت زنده ساز
هم برین شالوده کاخت بر فراز

تا توانی تکیه بر شمشیرکن
قصر ملت رابرآن تعمیر کن

تا توانی تکیه بر شمشیر کن

قصر ملت را برآن تعمیر کن

درین شعر، به وضاحت تمام میتوان خط فکری فاشیزم پشتونی را ملاحظه کرد. اینجا مسوولیت تاریخی یک پشتون مشخص شده است که اگر پشتون است باید به زبان خودش سخن بزند و درراه تقویه زبان خود تکیه به شمشیر بکند.قصر ملت خودرا آباد کند. آنچه که عبدالحی حبیبی بصورت نجوا درگوش یک پشتون زمزمه میکند درست وحسابی آرزوهای وعقده های محمدگل مهمند است که در گوشها زمزمه میشود. تااینجا هیچ علامه ونشانهءایکه دلالت برباطل بودن این فکر کند وجود ندارد، زیرا هرملت حق دارد که دنبال هویت فرهنگی خود باشد باهرزبانیکه میخواهد سخن بزند، اماقضیه زمانی فاجعه بار میشود که برای محو هویت فرهنگی ودیرپای دیگران کمرهمت بسته میشود. بعنوان مثال بعداز پایه گذاری وایجاد پشتو تولنه ، الفت وشاگردانش ، تصمیم به تغیرنامهای اماکن تاریخی از ترکی ودری به پشتو میگیرند. نامهای تاریخی مانند سرخرود به سره رود ، سبزوار به شیندند وغیره اساس برتری جوئی های زبانی را دریک جامعه میگذارند..

فراموش نکنیم که زبان فارسی، چه فارسی دری یا فارسی پهلوی یا هم سغدی که همه ریشه ء تاریخی در زبان دری دارد، حیثیت مادر درطول تاریخ نسبت به متکلمان خود داشته است. متکلمان این زنان شیرین هیچگاه قوم مشخص نبوده اند ، درغنامندی این زبان ازنظرتاریخی ترکها ومغولها باوجود، تفاوت میان زبان اصلی خودشان وزبان فارسی بیشترازهرکس دیگری نقش موثر داشتند.
اماعملکرد فرهنگیان فاشیست مشرب پشتون مبنی برحذف کلی این زبان ازیک جغرافیای خاص ،عمل طفل حرامزادهء را ماند که در دوران شیرخواره گی از سینه مادری تغذیه شود اما بمجرد رسیدن به سن بلوغ ونوجوانی دست به شمشیر برد وسینه های همان مادری را که ازبرکت شیر وی وجودش به قوام رسیده است آنرا قطع کند. مرحوم پوهاند رحیم الهام یکی از استادان دانشکده ادبیات پوهنتون کابل که به هر دو زبان دری وپشتو تسلط داشت ازجمله منتقدین شدید عملکرد های تاریخی پشتو تولنه بود. او ازپشتوسازی لوحه های دکاکین کابل در زمان داوود فکاهی های خنده آوری درسینه داشت که گاه گاهی آنرا درمجالس ومصاحبه های خویش بیان میکرد.

اینجا یک فرق بین محمدگلخان مهمند وگل پاچا الفت وجود دارد. فرقش این است که مهمند خیلی صریح ضدیت خویش را بازبان فارسی ابراز میکرد
اماالفت چنان نبود، به نظر الفت دستگاه حاکمه مسؤول عقب نگاه داشتن زبان پشتو شده بود نه مردم عادی. الفت به این عقیده بود که این سلاطین اگر واقعا پشتون بودند ویا هستند چرا پشتو صحبت نمیکند چرا درمیان خانواده های شان از قرنها به این طرف زبان دری رایج است پس علت اساسی این عقب مانی در زبان پشتو سلاطین وشاهان بوده اند نه مردم. روی همین علت بود که در زمان شاه الفت مورد بی مهری های دربار قرار گرفت وآزار واذیت وی ازطرف ماموران دولتی وقت سبب نفرت وی از خاندان شاهی شد.. الفت دربسا اشعاز خود، بصورت کنایه از بیداد فرهنگی درخاندان شاهی یاد میکند ومحافل حاکمه را مبنی براینکه چرا بزبان دری صحبت میکنند ویاهم اینکه چرا استاد سرآهنگ واستادرحیم بخش در دربارشان بیشتر راه دارند تا استاد اولمیر خاندان را باد سرزنش گرفته و گلایه وشکوه های زیاد نموده است.

بعداز کودتای ثور، بیشترین اعضای خانواده الفت به پاکستان مهاجر شدند واکثریت آنها درحزب اسلامی حکمتیار جاخوش کردند. بدنام ترین چهره درخانوادهء الفت محمد حسن ولسمل نام دارد که چندسال قبل به جرم تجاوز جنسی بالای یک پسربچه نارویجی به حبس ده ساله محکوم وسپس از کشور ناروی اخراج گردید. گفته میشود که حسن ولسمل اکنون یکی از مشاوران فرهنگی رئیس جمهور کرزی میباشد.
حسن ولسمل درسالهای جهاد علیه قوای شوروی با ساختن یک سناریوی جعلی وازقبل تهیه شده توسط خویشاوندانش درحزب اسلامی حکمتیار توانست که به سفارت ناروی در اسلام آباد ، تقاضای پناهنده گی کند ، اوباارائه اسناد وشواهد بمقامات نارویجی نشان داد که زنده گی وی درپاکستان درخطر است. باتطبق این پلان هم آهنگ، وی موفق شد که اجازه پناهنده گی به کشور ناروی را دریافت کند.
بقیه اعضای فامیل گل پاچاالفت اکنون درکشورهای اروپائی شغل تاکسی رانی ویاهم دکانداری دارند.

طالبان

این عامل اخیر ازهمه بیشتر بعنوان عامل اساسی برای پشتون ستیزی پدرام ورفقایش مهم می نماید. طالبان که خاستگاه اصلی شان مناطق جنوب کشور بود، با حاکمیت پنج سالهء خود در کابل وسایر شهرهای تاجک نشین وهزاره نشین بزرگترین تصفیه های قومی را انجام دادند که حتی درزمان هلاکو وچنگیز نیز نظیر آن دیده نشده بود. زیرا چنگیز وهلاکو صرف به کشتن انسانها می پرداختند، زمینهای زراعتی مردم را آتش نمیزدند این حرکت حتی دشمنی را باطبیعت وزمین که در آن تاجک وهزاره وازبک سکونت داشت ادامه داد. چنین دشمنی را متأسفانه ویاهم خوشبختانه که درمناطق وپشتون نشین از طرف طالبان شاهد نیستیم این عامل نیز میتواند برنفرت وانزجار پدرام وهمراهان وی نسبت وبه پشتو وپشتونها موثر باشد.

فاشیستان معاصر پشتون واحمدشاه مسعود!

صاحب این قللم دراولین مقاله ء خویش راجع به شخصیت احمدشاه مسعود، اذعان کردم که هم دوستان مسعود وهم دشمنانش به یک سویه در دوستی ودشمنی باوی پرسه میزنند، هرچند بنده دربالا خیلی مختصر راجع به دشمنان عنعنوی مسعود تماس گرفتم اما درین نبشته کوشش میکنم که کمی به تفصیل درین باره بنویسم.

مسعود، در اوج جنگهایش با قوای شوروی وقت در درهء پنجشیر ازطرف استادخلیل الله خلیلی پشتون تبار فارسی گوی بعنوان احمدشاه ثانی لقب گرفت.

لوای فتح بلند است از دو احمدشاه

جهانگشای کبیر و سپاه دار جوان

همچنان در زبان پشتو نیز تعدادی از شعرای فولکلوریک ومردمی قندهار راجع به مسعود وجنگهایش چیزهای گفته اند، واما زمانیکه پای قدرت درمیان می آید، وسپاه دار جوان به شهر کابل می رسد وموضوع مشارکت درحاکمیت مطرح میشود ، اینجا قضاوت فاشیزم پشتونی رنگ دیگری را بخود میگیرد.

جنگ با مرده ها

یکی ازخصوصیت های بارز فاشیزم پشتونی جنگ با مرده است. فاشیزم پشتونی هیچگاه کسی را عفو نمی کند که برحریم قدرت وحاکمیت آنها دست درازی نموده باشدد. جبیب الله کلکانی، اولین تجاوز کنندهء بود که بعداز اعدام شدنش تاکنون کسی قبرش را نمی داند بهمین ترتیب عبدالخالق هزاره قاتل محمدنادرشاه، از داشتن قبر محروم ساخته شدند. درتاریخ معاصر زمانیکه پشتونهای غلجائی به سرکرده گی حفیظ الله امین وتره کی آخرین سلاله خاندان درانی را یعنی سرداوود را سرنگون کردند وی را از داشتن قبر محروم ساختند.

عبدالعلی مزاری، سومین عصیانگر تاریخی هزاره ها بعداز عبدالخالق واسماعیل بلخی، زمانیکه طالبان به شهر مزار مسلط شدند استخوانهایش را از قبر بیرون کشیده و به دریای آمو انداختند. اما هوادارانش بار دیگر مقبرهء وی را بعنوان اولین مقبرهء او مجددا ترمیم نمودند .

باذکر این مثالها تنها متجاوز تاریخی برحریم حاکمیت سنتی پشتونها که ش در امان مانده است احمدشاه مسعود است. آنچه که از خشم وغضب محمداعظم سیستانی در مقاله اش راجع به تجلیل از احمدشاه مسعود بر می آید این است که چرا حادثه 11 سپتمبر قبل از برچیده شدن کامل بساط بقایای مسعود درشمال رخ داد. چرا جنگنده های هوائی امریکا به یاری قوتهای زمینی نیرو های مخالف طالبان شتافتند. چرا مسعود آبرومندانه در زاده گاهش دفن شد.

استفادهء ابزاری ازقضیهء افشار:

جنگهای میان گروهی مجاهدین بعداز سقوط حکومت نجیب الله تراژیدی است که در آن هیچکس ادعای قهرمانی را کرده نمیتواند وهمان جنگها زمینه ساز تراژیدی بزرگتر بنام طالبان گردید که طعم تلخ آنرا همه چشیدند وتاکنون نیز می چشند. اما آنچه که درنوشته های فاشیستان پشتونی دیده میشود استفادهء ابزاری وخیلی زیرکانه درعین حال ریاکارانه از رخدادها وحوادث تلخ آن جنگهای میانگروهی است که قضیه افشار یک جزء مهم آن بحساب می آید.
چهارده سال از وقوع آن فاجعه میگذرد اما آقای سیستانی بعداز نشر ده ها جلد کتاب، مقاله ومضمون در توجیه عملکردهای مسعود بخاطر برحق بودنش دربرابر اهداف آزمندانه ترکیه وایران وازبکستان واینکه مسعود چگونه خودرا سپر تیربلای آن توطئه ساخته بود یکباره به اندازه یکصد وهشتاد درجه تغیر موضع میدهد وهر پرت وپلای که از نوک قلمش میاید نثار مسعود وپیروانش میکند. تاکنون کست ثبت شدهء سخنرانی محمداعظم سیستانی دریکی از رادیوهای محلی ایرانی درکشور سوید در دسترس این بنده قرار دارد که در آن ، سیستانی در قهرمان سازی مسعود مبالغه بیش ازحد کرده است. همچنان در کتاب مشهور وی راجع به کودتای ثور وپیامد های آن هیچ سطر برای قضیه افشار اختصاص نیافته است .

به نظر این قلم زنده ساختن احساسات ومشاعر متضررین هزاره در افشار نیز جزء یک برنامه هماهنگ وحساب شدهء تبلیغاتی فاشیستان مخالف مسعود است که برای ایجاد فضای بی اعتمادی از آن کار گرفته میشود ورنه هیچ عاقل باور کرده نمیتواند آنانیکه در توجیه عملکرد های طالبان و امیرعبدالرحمن سالها قلم فرسائی کرده باشند دایه های مهربانتر ازمادر برای هزاره بحساب آیند.

نتیجه

آنچه را که خودم ازین همه لاطائلات گوئیهایم میخواهم بدست آرم این است که افغاانستان کنونی کشوریست سخت درمانده وافسرده ومحتاج که در آن هیچ قوم از اقوام ساکن آن درشرایط کنونی درسطح جهانی احساس عزت وافتخار کرده نمیتواند. درمجموع عملکردهای نوع پدرامی وهم نوع محمدگلخان مهمندی آب بوده است که همیشه در آسیاب دشمنان این کشور ریخته شده است.

هیچ یادم نمی رود که در زمان حاکمیت امارت طالبان درشبکهء تلویزیونی الجزیره میز مدور به اشتراک آقانان: گلبدین حکمتیار،یک نمایندهء طالبان، تیسیزعلونی روزنامه نگار عرب و اخضرالابراهیمی نماینده منشی سازمان ملل در امور افغانستان در آن اشتراک داشتند و روی مسایل افغانستان بحث مینمودند.

سخن ابراهیمی خیلی دقیق بود که گفت : "افغانستان درقدم اول ازطرف فرزندان خودش سالهاست که درجهنم سوزان تفرقه ونفاق میسوزد هرچند مداخلهء کشورهای خارجی همسایه وغیرهمسایه را رد نمی کنم اما در مجموع این خود افغاانها اند که زمینه مداخله کشورهای دیگر را مساعد میسازند"

باذکر این روایت در آخر میخواهم به هردو جناح بگویم که دیگز زمان بت تراشی ها وسرتعظیم فرود آوردن به بت درکشوری بنام افغانستان به سر رسیده است مردم افغانستان نه بت تراشی های نوع مهمندی را قبول دارند ونه هم ازنوع طاهربدخشی آنرا.

بیائید که واقعیت های جامعه ء خودرا درک کنیم وآنچه که سزاوار تحسین است تحسین شود و آنکه سزاوار نقد دارد نقدش کنیم واز دوستی ها ودشمنی های مبالغه آمیز راجع به هرشخص وهرپدیدهء تاریخی اجتناب ورزیم.

یاهو

داکترعبدالرحمن کی بود وچرا کشته شد؟

2008-09-19T00:55:00Z

داکتر عبدالرحمن یکی از معاونین فرمانده احمدشاه مسعود درامور سیاسی بود که درتأسیس شورای نظار وبسط وگسترش آن درولایات شرقی افغانستان نقش مهمی را ایفاکرد.

وی مغزمتفکر سقوط حکومت نجیب الله بود. حتی گفته میتوانم که دروقوع کودتای شهنواز تنی، این داکترعبدالرحمن بود که به نماینده گی از مسعود دستور دفاع ازداکترنجیب الله را به جنرالان طرفدار شورای نظار ونیز طرفدارارن کارمل در اردو را صادرکرد. بعباره واضحتر داکتر عبدالرحمن معمار اصلی ائتلاف جبل السراج برای سقوط نجیب وقبل ازآن مهندس ائتلاف باصاحب منصبان عالی رتبه کارملی درحمایت از نجیب وبرضد حزب اسلامی وخلقیها بشمار می آمد..

نام اصلی وی فضل احمد وتخلص اش فنائی بود. وی فارغ موسسه عالی طب ننگرهار بود.

وی بعداز فراغت ازدانشکده طب ننگرهار مدت درکابل در تعمیر سینمای پامیر معاینه خانه یا مطب شخصی نیزداشت که لوحهء آن بنام دکتور فضل احمد فنائی جلب توجه میکرد.

هرچند داکترعبدالرحمن درمنطقهء چاردهی کابل زاده شده بود اما وی دراصل از ولایت نورستان بود. داکترعبدالرحمن یکی ازپیشگامان جریان شعلهء جاوید درافغانستان بود ولی نظر بدستور سازمان خویش بااستفاده از ار روابط خانواده گی باعبدالقدیر نورستانی وزیر داخلهء رژیم سرداوود، توانست که درحزب فرمایشی سردار داوود بنام غورزنگ ملی نقب بزند وبااستفاده ازهویت غورزنگ ملی درجهت خدمت به جریان اصلی شعلهء جاوید خدمت کند.

بعدازسرنگونی رژیم سردار داود وکشته شدن قدیر نورستانی، عرصهء زنده گی برداکترعبدالرحمن تنگ شد. وی وطن را به قصد ایران ترک گفت ومدتهای زیادی درایران آواره وسرگردان میگشت.

بعدازپیروزی انقلاب اسلامی درایران، وبازگشت تحول آفرین پرصلابت ترین رجل قرن ، حضرت آیة الله خمینی ازپاریس به تهران، و سرازیر شدن موج بزرگ از مهاجرین ومجاهدین و تاسیس پایگاه ها و سازمان های مختلف مجاهدین افغانستان، اعم ازشیعه وسنی، داکتر عبدالرحمن توانست که دریکی از سازمان های جدا شده از بدنهء حزب اسلامی وجمعیت اسلامی بنام( الحدید )خودرا تنظیم نماید. سازمان الحدید دارای اندیشه های التقاطی بوده وبرداشت آنها ازاسلام شبیه برداشت سازمان مجاهدین خلق ایران بود، بیشتر اعضای آن سازمان مخلوط بود از دانشجویان افغانی دارای اعتقادات مارکسیستی وهمچنان مهاجرین تازه وارد حزب اسلامی وحمعیت اسلامی که عمدتا پیروان مکتب دکتور علی شریعتی بودند.دانشجویان افغانی درزمان شاه رسما در رشته های مختلف تخنیکی واجتماعی ازطرف حکومت سردار داوود فرستاده شده بودند که باوقوع کودتای ثور دیگر بوطن برنگشتند . سازمان الحدید درزمان قدرت ابوالحسن بنی صدر وصادق قطب زاده ازحمایت بیدریغ رژیم وقت ایران برخوردار بود ولی بعاز سرکوب سازمان مجاهدین خلق وفرار مسعود رجبی وابوالحسن بنی صدر به عراق، عرصه سیاسی وفرهنگی برسازمان الحدید نیز تنگ وتنگ تر گردیده واعضای آن همه تیت وپراگنده گردیدند، تعدادی مانند سیداسحق دلجوحسینی ، وسیدعبدالکریم هاشمی (دانشجوی رشته زراعت)، داکترصدرالدسن سهر، داکترمحی الدین مهدی ، سیداحمدهاشمی فرخاری ، عباس کریمی، عبدالعزیز مراد وداکتر احمد مشاهد به احزاب قبلی خود دوباره برگشته واز یاغیگری خویش دربرابر سازمان مادر، اظهار ندامت نمودند . سیداسحق دلجو حسینی وداکتر محی الدین مهدی عبدالعزیزمراد وعباس کریمی به حزب قبلی خویش یعنی حزب اسلامی حکمتیار برگشتند اما بقیه همه اعضای سابق جمعیت اسلامی بودند

حزب اسلامی اعضای سابق خویش را به آغوش باز پذیرفت ، سیداسحق دلجو حسینی مسوول کمیه ارشاد وفرهنگ تعین میشود وداکتر محی الدین مهدی در ولسوالی اندراب مسوول دعوت وتنظیم حزب اسلامی تعین میشود، اما درجمعیت اسلامی افغانستان بنا برنفوذ بیش ازحد وهابیون از پذیرش مجدد الحدیدی ها ممانعت بعمل می آید . در آنوقت اندیشهء مسلط وحاکم درجمعیت اسلامی ،اندیشهء وهابیت بود که بیشتر توسط عناصر مانند محمدکاظم شارقی ، یاسر، محمدصذیق چکری انحنییر احمدشاه احمدزی، محمدآجان احمدزی، عبدالاحد تارشی، سیدنورالله عماد تبلیغ وترویج میشد. افراد یادشده نفوذ بیشتری بالای رهبری جمعیت اسلامی داشتند. الحدیدی ها درایران مارک وتاپه ملا ستیزی و مجتهد ستیزی را خورده بودند ودر پاکستان نیز دراثر نفوذ سلفیون وپیروان ابن تیمیه که قبلا از آنها یاد شد در موقعیت بدی قرار گرفتند .

داکتر عبدالرحمن درپاکستان، کوشش میکند که خودرا به یکی ازاحزاب میانه رو یا تندرو مجاهدین تنظیم کند، اما نظر به شناختیکه همدوره ها وهم صنفان ننگرهاری وی در دوران تحصیل از او داشتند وبیشتر آنها اعضای حزب اسلامی ومحاذ ملی بودند نه تنها که چنین هدف محقق نمیگردد بلکه سوال مرگ وزنده گی وی نیزمطرح میگردد.

درینجا هیچ عیب نمی بینم که قبل ازپرداختن بموضوع پیوستن داکتر عبدالرحمن به جبهه پنجشیر، اندک وضعیت نظامی وسیاسی آنروزگار جبههء پنجشیر را قبل ازتاسیس شورای نظار ازنظر بگذرانیم و همچنان برخورد احمدشاه مسعود درآن دوران با شاخه های مائوویستی را مورد مطالعه قرار دهیم.

فرمانده مسعود که در آن دوران بخاطر جنگ های بینظیرش باقوای اشغالگر ،لقب عقاب دره وکهسار را کسب کرده بود بخاطر تصفیه پنجشیر ازوجود مخالفین داخلی اش متوسل به روشهای شد که درجمهوری اسلامی ایران نیز تازه ازآن کار گرفته میشد یعنی قلع وقمع آنچه که پسوند کمونیزم مائوویسم ومارکسیزم داشت. درنظام جمهوزی اسلامی ایران آیة الله صادق خلخالی نقش تعین کنندهء بازی کرد اما در دره پنجشیر ملاها وعلمای جید اسلامی مانند مولوی محمد وزیر ومولوی محمد موسی، قاضی عبدالبصیر، قاضی سلیم، مولوی فضل الوهاب ومولوی گل علم وظیفه حضرت آیة الله صاق خلخالی را بعهده گرفتند. تعداد زیادی از اعضای سازمان رهائی بخش مانند انجییر رسول اکبری ومعلم عبیدالله وغیره در دره پنجشیر ویا در پشاور پاکستان سر به نیست گردیدند.

درمناطق درهء هزاره پنجشیر دها تن اعضای سازمان های مختلف چپی مانند ه سازا، سفزا، ساما یا رهائی بخش وغیره بفتوای علمای دینی بعنوان مفسدین فی الارض راهی دیار عدم گردیدند. فرمانده افسانوی که در آنوقتها تحت تأثیر شعار نه شرقی ونه غربی امام راحل قرار گرفته بود بهترین راه برای شکست کمونیزم واخراج قوای اشغالگر را همان راه بنیان گذار جمهوری اسلامی تشخیص داده بود. مسعود درآن دوران روابط تنگاتنگ با نظام نوپای جمهوری اسلامی برقرار کرد. ورود تعداد از جوانان پیرو خط امام به جبهه پنجشیر وسرازیر شدن نشرات وکتب ومجلات ایران انقلابی ازیکطرف باعث تقویه روحیهء مبارزه درمیان افراد مسعود گردید اما ازطرف دیگر، باعث خشم تعدادی از ملاهای سنتی پنجشیرشد. درمیان جوانان ایرانی آنروزگار یکی هم جوان بود بنام (محسن رضائی) وی یک آموزگار ارتشی دربخش عملیات چریکی درشهرها بود که بالاخره در منطقه کوته سنگی کابل گرفتار و توسط رژیم کارمل اعدام گردید.

در و دیوار مکاتب پنجشیر را همانا شعار های جمهوری اسامی ایران وهم شعارهای نهضت اخوان المسلمین مصر پر ساخته بود . مانند "اگر تمدن بی حجابی باشد پس حیوانات نسبت به همه متمدن ترند" ویا این شعار که : اسلام پاسخگوی همه نیازمندیهای مادی ومعنوی بشر وغیره دیده میشد. تیم های ترانه باصداهای دل انگیز جوانان ونوجوانان وسرودن اشعار انقلابی گوشها را نواخته وروحیه شهادت طلبی را در انسان تقویت میکرد.

بعداز آخرین نبردیکه میان مسعود وقوای شوروی صورت گرفت و منجر به امضای آتش بس موقت گردید، سرانجام بعداز به اتمام رسیدن میعاد آتش بس ، مسعود به تمدید آتش بس تن در نداد، وطبق اطلاعات محرمانه ء که بوی رسید روسها کاملا قصد نابودی مردم پنجشیر را حتی بااستفاده از سلاح های غیر متعارف گرفته بودند.
فرمانده جوان، قبل ازآغاز حمله روسها دستور تخلیه کامل پنجشیررا از سکنهء آن صادر کرد. درمدت کمتر ازیک ماه اهالی پنجشیر با تحمل هزاران رنج ومصیبت خانه وکاشانه ء خودرا ترک گفتند کسی بطرف پاکستان مهاجر شد بعضی ها خودرا به کابل نزد افاربشان جابجا ساختند تعدادی هم بولایات شمال رفتند وتعداد دیگری به ایران مهاجرت نمودند. دره پنجشیر از سکنه خالی شد جز پرنده گان وحیوانات دیگر کسی در سرتاسر دره دیده نمیشد. مسعود قوتهای خویش را درارتفاعات بلند ونقاط مرزی شمال پنجشیر بااندراب وخوست وفرنگ عقب کشید.

تنها قوماندان لجوج که درقریه بازارک باقی ماند واز امر مسعود سرباز زد قوماندان عبدالواحد بود که دریک مغاره کوه با وبردن ذخیره آذوقه در آنجا علیه قوای شوروی سنگر گرفت که متأسفانه بدست روسها اسیر وبعدا اعدام گردید.
جریان محاکمه آن قوماندان شجاع را تلویزیون کابل نتوانست حتی بااعمال سانسور هم ازطریق تلویزیون دولتی پخش کند زیرا بقول شاهدان عینی ایکه حین محاکمه ء وی در صالون محکمه ء به اصطلاح اختصاصی انقلابی حاضر بودند قوماندان مذکور باجرأت تمام برای سارنوال وقاضی موظف رژیم کارمل چنین خودرا معرفی کرد:

"نام من عبدالواحد از بازارک پنجشیر ویکی ازقوماندانهای مجاهدین درپنجشیر تحت فرماندهی آمرصاحب مسعود میباشم که توسط روسها اسیر گردیده وحالا نزد شما اینجا آورده شده ام من مجاهد بودم وهستم اگر حالا نیز مرا رها بکنید دوباره به زادگاه خویش برگشته و به جهاد خود علیه قوای اشغالگر ادامه میدهم" پخش تلویزیونی همچو یک محاکمه با استعمال چنین کلمات واصطلاحات درآن فضای خشن سانسور استالینستی مطبوعاتی خودش خریدن مرگ هم برای ناشر وهم برای تهیه کننده ء برنامه بود.

روسها زمانیکه پنجشیررا خالی از سکنه یافتند، خشم شان دوچند شد، درشهر کابل، دستگاه خاد شروع به پرس وپال وجستجوی وتلاشی خانه بخانه ء مردم عادی بخاطر پیدا نمودن فامیلهای تازه وارد پنجشیری نمود که آنهارا جبرا دوباره به پنجشیر ساکن سازند.

این اقدام مقامات خاد باعث خشم ونفرت تعداد از کمونیستان پنجشیری شد وآنها ضمن پخش یک شبنامه که مسوولیت آن را سازمان بنام مخفف (کجا) بعهده گرفت وآنها در آن شبنامه این اقدام دولت کارمل را یک اقدام فاشیستی خواندند ودولت کارمل نیز بعدها زیرا فشار اعضای پنجشیری داخلی حزب از ادامه عملی ساختن اسکان اجباری پنجشیریها دست برداشت. اما درکل وضع اجتماعی مردم پنجشیر درشهرهای کابل ومزار وقندوز بهترنشد، رژیم کارمل هرچه بیشتر فشاربالای مردم عادی پنجشیررا همچنان ادامه میداد. زندانی ساختن پنجشیریها درکابل آغاز شد هیچ فرق میان ریش سفید وجوان وجود نداشت آن ریش سفیدان که بستگان شان مجاهد بود ویا اینکه در مرحلهء آتش بس به پنجشیر سفری کرده بودند ، تعدادی زیاد آنها درزیر شکنجه خاد جان باختند.

مضحک ترازهمه این بود که داکتر نجیب بحیث رئیس خاد هرپنجشیری را که به دستور خودش به پنجشیر فرستاده بود وبه دستور شخص نجیب بعنوان میانجی نزد مسعود اعزام شده بود، آنهارا بدون هیچگونه جرم به اعدام وحبس های طویل المدت محکوم نمودد.

نمونهء خیلی بارز آن گرفتاری وسپس کشتن یکی از روزنامه نگاران مشهور بنام حبیب الرحمن جدیدر است که هم بدستور نجیب نزد مسعود فرستاده شد وسپس توسط نجیب گرفتار واعدام گردید. جدیر تخصیلات روزنامه نگاری را درقاهره انجادم داده بود وسالهای زیادی در وزارت اطلاعات وکلتور اجرای وظیفه کرده بود. بهمین ترتیب گرفتاری وزندانی ساختن داکتر فضل الهادی پنجشیری وده ها نفر دیگریکه اکنون درحافظه ام نیست شامل میشود

رئیس میر داد پنجشیری ، که بارها حامل پیامهای نجیب نزد مسعود بود، بعداز ختم آتش بس ازطرف رژیم دستگیر ومورد شدیدترین شکنجه های روحی وجسمی قرار گرفت حتی خانمش را همرایش یکجا محبوس نموده وتهدید به تجاوز جنسی نمودند این نوع برخورد مخصوص اعضای حزب بود که درحق رفقای حزبی خودشان روا میداشتند..

دریک چنین وضع اسفبار حتی دریوران وکارگران عادی پنجشیری نیز از آزار واذیت دولت وقت در امان نبودند ،سلطانعلی کشتمند صدراعظم رزیم پوشالی طی ارسال یک مکبوب متحدالمال به تمام دوایر دولتی فرمان داد که از استخدام دریورهای پنجشیری خود داری شود به شرکت افسوتر وکا ماز و وزارت ترانسپورت دستور داد تا هر دریور پنجشیری که سن قانونی عسکری مکلفیت ویا خدمت احتیاط را پوره کرده باشد از وظیفه سبکدوش وبه عسکری سوق داده شود.

اما وضعیت درجبهات مسعود طور دیگری بود ،باتخلیه پنجشیر از سکنهء آن وکشیدن قوتها به ارتفاعات دره، مسعود توانست بااین کار خود پنجاه فیصد هدف دشمن تادندان مسلح خودرا نقش برآب کند خود وپیروان خودرا از یک نابودی حتمی نحات دهد.
امادرهء پنجشیر نیزبرای قوای دولتی به یک کابوس ازمرگ تبدیل شد، قوای دولتی مجبور به افراز دوگارنیزیون در سه منطقه پنجشیر شد که بعدها نظر به تلفات وضایعات که به افرادشان وارد میگردید به بیهوده بودن آن نیز پی بردند. مسعود به تجدید گروپمان قوتهای خود پرداخت.

ولی درین تجدید گروپمان، افراد واشخاص مسلکی مسعودررا همراهی نمیکرد، آنهایکه خودرا علمبردار جهاد ومقاومت(اخوانی) میدانستند واز سواد کافی برخوردار بودند همه به پاکستان فرار کردند، آنچه که بامسعود باقی مانده بود اکثریت آنها مردم بیسواد وکم سواد بودند که فقط فن جنگ را آموخته بودند وبس تنهاکسیکه بافامیل خویش یکجا بامسعود باقی ماند و اندک از سواد ونوشتن ملائی برخوردار بود محمدقسیم فهیم بود.

میشود گفت که مسعود به یک قحط الرجالی شدید مواجه شد. قحطی داکتر قحطی دوا وخلاصه همه چیز.
دریک چنین وضعیت رقتبار است که روزی در منطقه خیلاب اشکمش ولایت تخار تعداد از افراد متعهد ومسلکی به سروقت احمدشاه مسعود میرسند.

این افراد مسلکی دقیقا همین اعضای سازمان الحدید بود که برهبری سید احمدهاشمی فرخاری به کمک احمدشاه مسعود شتاقتند.

داکتر عبدالرحمن که خود یک داکتر مسلکی بود همراه با مقدار زیادی ازکمک های طبی موسسات خیریه پشاور ازطریق نورستان واندراب وارد جبهه مسعود میشود. خدمات داکتر عبدالرحمن درکلینیک های صحی فرخار واشکمش ودره خیلاب در آن وضعیت تیره وتار واقعا قابل تحسین وتمجید است.

بعداز قوت گیری نیروهای مسعود درشمال ،و اجرای عملیات پراکنده بالای گارنیزیون های دولتی درولایات تخاروبدخشان سرانجام مسعود تصمیم میگیرد تا تشکیلات نیمه مستقل نظامی خودرا داشته باشد. اولین مشورهء ایکه به مسعود داده میشود مشورهء داکتر عبدالرحمن بود که باید بخاطر ایجاد هم آهنگی بین نیروهای جمعیت باید از نظام شورائی کار گرفت.

ایجاد همچو یک شورا برای قوماندان مخالف مسعود در داخل جمعیت اسلامی مانند عبدالحی حقجو درنهرین وبصیر خالد دربدخشان نمیتوانست تهدید برای آنها تلقی شود. زیرا آنها صرف خودرا مقید به اطاعت از دستاتیر رهبر جمعیت میدانستند نه مسعود، بناء ایجاد همچو یک شورا یک قدم مثبت هم برای بسظ قدرت مسعود مفید ثابت شد وهم حساسیت های داخلی سازمان جمعیت را در نظر گرفت.

جالبتر ازهمه اینکه در اولین جلسهء افتتاحیهء شورای نظار، این داکتر عبدالرحمن بود که بعنوان اولین رئیس شورای نظار به اتفاق همه انتخاب گردید.

ولی آهسته آهسته ماهیت نطامی این شورا بر ماهیت سیاسی وغیر نظامی آن چربی کرد مسعود توانست که قدرت سیاسی داکتر عبدالرحمن را محدود کند وسرانجام خودش بعنوان رئیس شورای نظار تا هنگام سقوط نجیب باقی بماند.
اما این تشکیلات شورای نظار همیشه مورد سوء ظن استاد ربانی قرار داشت. استاد ربانی مانند سایر رهبران پشاور نشین بعداز امضای آتش بس موقت میان روسها ومسعود دل خوشی از مسعود نداشت.

ولی زمانیکه گروه الحدید به مسعود پیوست وافراد مانند داکتر عبدالرحمن از جملهء معاونین مسعود تعین شد این بدگمانی ها بیشتر وبیشتر شد.

حزب اسلامی برهبری حکمتیار این طعنه را به استاد ربانی همیشه میزد که مسعود، با اتحاد با مائووستان مشهور مانند داکتر عبدالرحمن وامضای آتش بس باروسها بعنوان ستون پنجم کمونیست ها در صف مجاهدین عمل میکند.
ولی مسعود تاآخر دربرابر این فشار ها مقاومت کرد، تخریب داکتر عبدالرحمن به انواع واشکال مختلف صورت میگرفت در داخل تعدادی از گماشته های استاد ربانی مانند محمد یونس قانونی وانجییر اسحق به مسعود چنین القا میکردند که وی نماز نمیخواند وی همیشه علاقه مند بازی شطرنج است این شخص برای سبک ساختن آمرصاحب نزد افرادش وظیفه گرفته است.

اما مسعود به همهء این سخنان بایک خندهء معنی دار نقطهء پایان می بخشید. بالاخره دشمنان داکتر عبدالرحمن نیز از نمامت وتخریب وی دست کشیدند وبه بیهوده بودن کار خود پی بردند.

تاقبل از ورود مجاهدین به کابل داکتر عبدالرحمن از اعتبار واتوریته ء خاص نزد مسعود برخوردار بود. وی تا دیر هنگام با شاخه های مختلف مائوویستی ارتباط خویش را حفظ کرد. بعداز سقوط رژیم نجیب الله داکتر عبدالرحمن سفری به اروپا وامریکا کرد ویک تعداد افراد واشخاص مانند : داکتر یوسف صدراعظم سابق، عبدالرحیم غفورزی، داکتر رنگین اسپنتا، داکتر روان فرهادی وغیره افراد واشخاص لیبرال وسیکولار ومائوویست را ملاقات نمود وبه نماینده گی از مسعود توانست توجه افراد مذکور را به حکومت مجاهدین جلب کند.

انعقاد جلسهء شورای هرات نیز به ابتکار داکتر عبدالرحمن صورت گرفته بود که در آن قرار بود طبق پلان مسعود استاد برهان الدین ربانی از ریاست جمهوری استعفا داده وراه برای یک انتخابات جدید هموار گردد تا حربه جنگ از دست حکمتیار گرفته شود.

اما دراثر اصرار حواریون استاد ربانی مانند قوماندان اسماعیل خان وسیدعنایت الله شاداب ومعلم سیداحمد روئین وغیره آن پلان عملی نشد ومسعود بعنوان کودتاچی علیه برهان الدین ربانی محکوم گردید.
با مشاهده این حوادث برهان الدین ربانی از دشمنی ورزیدن کلاسیکی خود علیه داکتر عبدالرحمن دست برداشت وآ]سته آهسته دست دوستی ونوازش را بوی دراز کرد.

آقای ربانی توانست که بین مسعود وداکتر عبدالرحمن رخنه نموده و دربین آنها بی اعتمادی را بوجود آورد. وی آهسته آهسته داکتر عبدالرحمن را علیه مسعود تحریک کرد وبالاخره سخن به جای رسید که استاد ربانی عبدالرحمن رابعنوان نمایندهء خویش نزد حکمتیار فرستاد تا وی عهده دار کرسی صدارت عظمی شود.
ازهمه بدتر اینکه در اوج خرابی روابط مسعود وداکتر عبدالرحمن، داکتر عبدالرحمن نیز به بازی های سمتی آغاز کرد. وی شورای جهادی ننگرهار را متقاعد ساخت که از وی حمایت کنند.
دراثر پافشاری شورای جهادی ننگرهار، مبنی بر بازگشتاندن اسامه بن لادن از سودان به افغانستان، این داکتر عبدالرحمن بود که باارسال طیارهءخاص به سودان مهمانان عرب خویش را به کشور دعوت کرد.
گفته میشود که داکتر عبدالرحمن در ازای این عمل خویش پاداش زیاد نقدی نیز بدست آورد.
ازشهکاری های دیگر داکتر عبدالرحمن یکی هم این بود که وی توانست دهن راوا را علیه مسعود بسته نگاه دارد. در اوج جنگ های تنظیمی در کابل سازمان راوا فقط وفقط رهبران مجاهدین را زیر ضربات دشنام های قرار میداد. انتهای سخن اینکه زمانی یک خوانندهء پیام زن نشریه راوا از دست اندرکاران این مجله پرسید که چرا در برابر مسعود شما سکوت اختیار کرده اید.

جواب سازمان راوا این بود که ما درمورد زنده گی شخصی احمدشاه مسعود هیچ چیز نمیدانیم. اما این را میدانیم که گلبدین حکمتیار بعنوان تنها بنیادگرای مسلمان مسوول تباهی کابل وکابلیان است.
امروز درجنگ های قلمی ایکه بین راوا ومخالفین اش در گرفته است این اقدام سازمان راوا زیر سوال رفته است. اما واقعیت امر این است که موجوویت داکتر عبدالرحمن نزد مسعود مانع هرنوع پرت وپلا گوئی علیه مسعود میشد.عبدالله گل مومند مشهور به عبدالله پویان که در زمان حکومت برهان الدین ربانی رئیس فرهنگ وزارت اطلاعات وفرهنگ بود ارتباط خانواده گی وهم فکری با داکتر عبدالرحمن داشت که بعداز سقوط حکومت ربانی بدست طالبان به سازمان راوا پیوست.

داکتر عبدالرحمن چرا کشته شد؟

بعداز سقوط حکومت استاد ربانی، داکتر عبدالرحمن کاملا مسعودرا ترک گفت. وی که در ایام قدرتش نیز چندبار حامل پیامهای صلح جویانه مسعود نزد شاه سابق افغانستان بود بااستفاده از آن موقف ترجیح داد که بعد از آن درخدمت شاه سابق قرار گیرد

وی بعداز سقوط طالبان یکی از ارکان ائتلاف مجاهدین شمال و نیروهای شاه سابق بحساب می آمد. وی در آخرین مرحله جدید از حیات ساسی اش وارد حکومت بعداز طالبان گردید اما با نیروهای جدید وسیکولار شاه سابق.
اما دیدن چنین صحنه های از نمایش قدرت برای دشمنان داکتر عبدالرحمن غیر قابل تحمل بود. دشمنان وی که در داخل شورای نظار قبلی کم نبودند با بیاد آوردن خاطرات گذشتهء در پنجشیر، وشرایط پیش آمده نتوانستند بیلانس وتوازن ببینند، وی بنا بقول یکی از همرزمان مسعود، که داکتر عبدالرحمن این زیرکی را نیز نداشت که حد اقل مانند کرزی بزیارت قبر مسعود برود برعکس، خودرا کاملا پیروز دانسته ودیگران را به باد استهزاء وتمسخر میگرفت. تااینکه سرانجام هننگام توقف حجاج در میدان هوائی کابل وانتظار بیش ازحد آنها به طیاره حربهء خوبی بدست مخالفین وی افتید وی وی را در دروز روشن باضربات چاقو درمقابل چشمان صدها حاجی عازم خانه ء خدا نقش برزمین ساختند.

دقیقا بعداز کشته شدن داکتر عبدالرحمن بود که کرزی خودرا یک رئیس جمهور بی صلاحیت وحقیر احساس کرد. و برای ترویج واژهء جنگ سالار همراه باخیل عظیم از دشمنان مجاهدین همصدا گردید.

دشمنان و دوستان مسعود هردو به یک سویه راه اغراق را می پیمایند

2008-09-05T00:00:00Z

درین روزها که سخن از مسعود است ونهم سپتامبر، بد نیست که دربین هزاران مقالهء موافق ومخالف یک مقاله نسبتتا بیطرفانه نیز تقدیم خواننده گان گردد.

هیچ جای شک نیست که احمدشاه مسعود ، ازجمله فرماندهان افسانوی مجاهدین در دهه هشتاد میلادی علیه حملات سهمگین شوروی وقت در درهء استراتیژیک پنجشیربحساب می آمد. اماامروز باگذشت هفت سال ازشهادتش هررساله ومقاله ای را که مرور میکنیم، نوع ازکتمان حقایق در آن مشاهده میشود چه ازطرف دوستان مسعود وچه هم دشمنانش.

دوستان وی درقهرمان سازی وی بدلایل مختلف قومی سمتی وزبانی از وی چنان قهرمان میسازند که گوئی نظیروی درتاریخ دیده نشده است اما دشمنانش نیز بهمان اندازهء دردشمنی باوی غلو میکنند که وی را یک عنصر وابسته به سازمانهای استخباراتی بیرونی معرفی نموده وازتمام ابعاد مثبت وی انکار می ورزند که این امر هیچ کمک به روشن شدن حقایق تاریخی کشورما نمیکند.صاحب این قلم که خود در دوران اشغال افغانستان بوسیله قوای شوروی بین پشاور وساحات کنترولی مجاهدین حزب اسلامی وجمعیت اسلامی درشمال در رفت و آمد بودم خود شاهد وحشیانه ترین بمباردمان ها وحملات زمینی وهوائی قوای سرخ در آن مناطق خصوصا درهء پنجشیر بوده ام.

یادآوری وتصویر نمودن آن صحنه های وحشتناک درمقاله کنونی از حوصله خودم وخواننده گان خارج است اما بد نیست که دشمنان ودوستان امروزی مسعود را متوجه یک حقیقت بسازیم که مسعود مجموعهء از اشتباهات ودرعین حال خوبیها بود نه بیشتر ونه هم کمتر. وی نقاط خیلی ضغیف نیزداشت که به هیچ صورت از آن منکر شده نمی توانیم اما درپهلوی آن نقاط خیلی برجسته وممتازیکه وی را از سایر همقطارانش متمایز میساخت وجود داشت. درین مقاله تااندازهء زیاد کوشش بعمل آمده است که به هردو بعد مثبت ومنفی آن توجه شود که بنا به مثل معروف نه سیخ بسوزد ونه هم کباب ویا هردو بسوزد که عدالت برقرار شود.

در دوران اشغال افغانستان بوسیله قوای شوروی،شمار فرماندهان باسوادیکه میتوانستند جنگ را به شیوهء درست آن دربرابر لشکرسرخ رهبری کنند خیلی ها اندک بود.
شکی نیست که فرماندهان خیلی دلاورتر از مسعود نیز درساحات شمالی ودر مجموع ولایات پروان وکاپیسا فرماندهان مانند: نیازی شهید ، بریال شهید ،کریم شاهد شهید از ولسوالی قره باغ ، پادشاه رباط( وغیره شهدای که ذکر هرکدام آنها وقت وحوصله ء زیادی میخواهد، که واقعا شهامت ومردانگی هریک آنها ستودنی است).
وجود داشت که اکثر آنها نظر به تهور وشجاعت که داشتند جام شهادت را نوشیدند.
فراموش نباید کنیم که میان شجاعت وتهور فرق وجود دارد ، درشجاعت میتواند اندک ترس ازمرگ و اقدامات پیشگیرانه بخاطر نجات جان ، وجود داشته باشد، اما درتهور هیچگاه چنین پدیده های وجود ندارد انسانهای متهور گاه به اعمال دست میزنند که نودو نه نیم فیصد میتواند مرگ آفرین وخطر زا باشد.

بیاد دارم آن لحظات را که بنده باهریک از اشخاص بالا که ذکر شان رفت زمانییکه می نشستم وقتی راپور رسیدن قوای مهاجم روس وغیره به ایشان میرسید ، تو گوئی که اصلا چیزی بوقوع نمی پیوندد آنها با اعصاب آرام وخیلی با تأنی به افر اد خویش دستورات لازم نظامی را صادر میکردند ،هیچ اثر از ترس وجبن وفرار دروجود آنها دیده نمیشد.

بیشتر این فرماندهان درحزب اسلامی حکمتیار بودند، اما مسعود از جنس فرماندهان متهور نبود هیچگاه خود وافرادش را به تهلکه نمی انداخت چیزیکه مسعود را نسبت به دیگران، برجسته ساخت نفس در کنترول داشتن خود درهء استرتیژیک پنجشیر بود که وی به دو دلیل توانست که از آن منطقه استفادهء بهتر را دربرابر قوای شوروی سابق بکند.
یکی بلد بودن وی به راه های صعب العبور دره ، چون خودش زادهء همان دره بود، دوم محبوبیت وی نزد اهالی پنجشیر که همه در اطاعت از اوامر وی ازیکدیگر سبقت جسته وحتی از قربان نمودن اولادهای خویش نیز دریغ نمی ورزیدند.

درپهلوی این دوعامل اگر یک عامل فرعی دیگررا نیز برآن اضافه کنم که کار استخباراتی مسعود، در بدنهء دولت دست نشااندده بود که مسعود بدرستی میتوانست از اختلافات خلقی وپرچمی به سود خویش بهره ببرد.
درابتدای هجوم قوای شوروی برخاک کشور تعدادی زیادی افراد ازجناح خلق ، که خودرا حقیر احساس مینمودند، هم بدلایل قومی بامسعود وهم بدلیل مخالفت شان باحضور قوای شوروی وامر ونهی مشاورین روس ،خواستند بامسعود تماس بگیرند.
معروف ترین این اشخاص میرتاج الدین معاون ریاست کشف وزارت دفاع بود که خودش از پنجشیر بود اما توانسته بود که رئیس کشف را موسوم به جنرال خلیل که از ولایت غزنی بود بخود جذب کند، وهردو یکجا مسعود را از نقشه های عملیاتی روسها وپلان های آنها خبرسازند.
هردوی این صاحبمنصبان ارشد وزارت دفاع بعداز کشف فعالیت های شان توسط کی گی بی ،اعدام گردیدند. تعداد مانند همایون صافی از ولسوالی تگاب ، که احتمالا برادر شوهر(ایور) خانم شریفه وردک یکی از نطاقه های رادیو تلویزیون کابل بود به حبس طویل المدت محکوم و دراثر شکنجه وتعذیب طاقت فرسا در زندان، نامبرده اعصاب خویش را از دست داد.البته قابل یاد آوری است که درتیم ریاست کشف آنوقت تنها اشخاص یاد شده نبودند بلکه افراد دیگری نیز وجود داشتند که بعداز دستگیری آن سه نفرمذکور، آنها بدخاطر نجات جان شان به پاکستان فرار نمودند که ازجمله میتوان از جنرال نعیم وردک یاد کرد. بنده آنچه که از زبان شریف صافی برادر همایون صافی شنیدم وی معتقد بود که گویا جنرال نعیم وردک عامل افشاسازی آن تیم به دولت دست نشاندهء کارمل شده بود اما بخاطر رازهای پنهان که تاهنوز درین زمینه افشا نشده است نمیتوان به یقین درین مورد حکم صادر کرد.

امضای آتش بس موقت باشورویها!

تاجائیکه آن دوره ها را بیاد می آورم مسعود توانست هشت تا نه حمله روسها را عقب بزند، اما حزب اسلامی حکمتیار متوجه میشود که اعضای حزبش از پنجشیر رانده شده اند وهیچ سهم نظامی وسیاسی به آنها داده نشده است، حکمتیار به فرماندهان خویش درولایات بغلان پروان وکاپیسا خصوصا اندراب دستور میدهد که باید راه های اکمالاتی مسعود را قطع کنند ،

درآن دوران ،ساکنان پنجشیر بیشتر مواد خوراکی وعلوفه حیوانات خویش را ازطریق ولسوالی اندراب تأمین مینمودند ولسوالی اندراب تنها راه بود که پنجشیریها میتوانستند به شمال افغانستان رفت وآمد نمایند و مواد غذائی موسمی خویش را بعداز مسدود شدن راه کابل از آنطریق اکمال نمایند.
اماچنانچه که گفته شد، حکمتیار از قوت گرفتن رقیب دیرینه اش که درپشاور نیز ازوی خاطرات خوش در ایام حکومت داود نداشت بفرماندهان خویش درولایات هم مرز باپنجشیر دستور میدهد که از آوردن هرنوع فشار لازم بالای قوتهای مسعود دریغ نورزند. دستورحکمتیار بالای فرماندهانش چنان بود که اگر حزب اسلامی می بیند که بین قوتهای مسعود وروسها درگیری رخ میدهد یا بیطرفی اختیار کنند یا علیه قوای مسعود بجنگند تا مسعود در دروجبهه نیست ونابود شود وبعد منطقه به تصرف عناصر حزب اسلامی یا شورویها بیفتد.
برای حکتسیار در آن دوران هیچ تفاوت نداشت که پنجشیر بدست روسها می افتاد یا بدست مجاهدین تحت فرمان مسعود باقی میماند زیرا هردو از دشمنان حزب اسلامی بشمار میرفتند.

استدلال اعضای حزب اسلامی مبنی براینکه اطلاق کلمه مجاهد ومجاهدین جز بالای حزب اسلامی به دیگر تنظیم ها جواز ندار به این منطق استوار بود که:

ازاینکه حکمتیار وحزب اسلامی که وارث حرکت جوانان مسلمان در دانشگاه کابل میباشند از اولین مهاجران در پاکستان وعلمبرداران جهاد علیه نظام داود بحساب می آیند تنظیم های دیگر همه شاخه های انشعابی از بدنه این حزب است که بنا به منافع سمتی وقومی وزبانی از حزب اسلامی جدا شده اند بهمان ترتیب که درعصر حضرت پیامبر اسلام منافقین ، اقدام به تأسیس مسجد جداگانه نمودند که در قرآن بنام مسجد ضرار یاد شد و برپیغمبر امرشد که وارد آن مسجد نشود، وسرانجام ،منافقان عصر پیغمبر رسوا شدند بناء احزاب وسازمان های منشعب شده ازبدنه حزب اسلامی همان حیثییت را نزد ما دارند واین ها همان منافقان عصر پیغمبر اند که بخاطر ایجاد رخنه در صف واحد مجاهدین ازطرف کشورهای غربی گماشته شده اند، بناء یک عضوحزب اسلامی مکلفیت شرعی اش این بود که هم در مقابل کفار اشغالگر بجنگد وهم در مقابل منافقین که همانا تنظیمهای دیگر مجاهدین بود که در آنجمله جمعیت اسلامی ومسعود در رآس آنها قرار داشت.
خوب بیاد دارم که در آخرین حملات روسها قبل ازامضای آتش بس، پنجشیر دریک قحطی کامل بسر میبرد، کندوهای آذوقه مردم تهی شده بود زمین های زراعتی نیز در اثر جنگ های ممتد ازبهره برداری افتیده بود همه مردم بطرف مسعود به چشم یک ولی خدا می نگریستند که شاید این ولی خدا معجزه بکند تا هم مردم آرام شود وهم منطقه بدست روسها نیفتد.
مسعود کاملا خودرا بیچاره احساس میکرد، تمام راه های مواصلاتی واکمالاتی به روی پنجشیر بسته بود، راه اندراب که بوسیله ء افرادجمعه اندرابی مربوط حزب اسلامی کنترول میشد چندین بار به مالداران ومواشی داران پنجشیری دست برد زد وتعدادی را هم بزندان افگند تا بار دیگر آرزوی آمذن اندراب را نکنند.
مناطق نجراب وتگاب نیز بدست حزب اسلامی بود پروان وکاپیسا هم چنان که قبلا ذکر شد بدست فرماندهان حزب اسلامی قرار داشت. راه کوه صافی وده سبز ولایت کابل که بدست افراد مولوی محمد نبی محمدی بود تااندازه باافراد مسعود کمک میکردند اما نچندان زیرا آنها خود آماج حملات پیهم قوای شوروی قرار داشتند.
درچینن یک وضعیت روسها بوساطت تعداد پرچمی های پنجشیری خواستند با مسعود ارتباط برقرار کنند در رأ س هیئت مذکور فرد بود بنام ولسوال داود که خود از اقارب نزدیک مسعود بود وازطرف رژیم کابل بحیث ولسوال پنجشیر مقررشده بود وی خواست بامسعود دیدار نماید در اولین دیدارش وی خودرا حامل پیام حسن نیت لشکر چهل مستقر درجبل السراج معرفی کرد
مسعود از وی پرسید که چه عوامل روسها را وادار ساخته است که این پیام را بمن بفرستند؟
داود خان درجواب گفت که روسها ازنحوه برخورد قوت های شما در برابر عساکر اسیر جنگی که مثل سایرگروپهای مجاهدین مثله نشده ودر آتش افگنده نشده اند خیلی به نیکوئی یاد میکنند.
دیگر اینکه آنها خودت را از جملهء باندها تبهکاری که دربین روسها شایع است که مجاهدین دربرابر تخریب وکشتن قوتهای روسی از امریکا دالر میگیرند حساب نمیکنند آنها بخودت یک احترام خاص قایل استند ومیخواهند با خودت به یک راه حل منطقی برسند.
مسعود بعداز شور ومشوره های زیاد باتعداد از ملاها وموسفیدان وفرماندهان نظامی خویش در پنجشیر مشکلات خویش را درمیان گذاشت، وبعداز کسب موافقه آنها وی تصمیم خودرا با مذاکره باروسها گرفت.

پیامدهای امضای آتش بس باروسها

باامضای متارکه فعالیتهای جنگی موقت در ساحات پنجشیر، مسعود با پیامدهای مثبت ومنفی آن رو برو گردید. یک پیامد مثبت آن برای مسعود این بود که سران رژیم کابل در رأس آن وزیر دفاع وقت موسوم به جنرال قادر سخت خویشتن را حقیر وذلیل احساس کردند بخاطریکه آنها ادعا دار یک رژیم مستقل وغیروابسته به شوروی بودند ، ونیروهای مسعود را جزیک گروه شورشی اشرار چیز دیگری نمیدانستند، اما با آغاز مذاکرات باروسها مسععود به کارمل وجنرالهای افغانی اش این پیام را داد که شما صاحب صلاحیت و تصمیم نیستید، ومن باشما هیچ کاری ندارم زیرا شما مزدوران بی صلاحیت استید بعباره واضحتر میتوان گفت که اولین مذاکرات رو در روی مسعود باجنرالهای شوروی ، شورویها پذیرفتند که آنها با مقاومتگران مشروع مواجه اند نه اشرار بی فرهنگ ،همچنان میتوان گفت که روسها قادر نشدند که مسعودرا کاملا بطرف خودبکشانند درین زمینه روسها هیچ توفیق نیافتند زیرا آرزوی روسها بیشتر از بدنامسازی مسعود بود آنها آرزو داشتند که مسعودرا کاملا از هرحیث چه نظامی وسیاسی خنثی سازند برعکس مسعود توانست که روسهارا درحالت بیم وامید نگاه دارد وقوتهای خودرا به شمال کشور خصوصا مناطق فرخار و ورسج واندراب گسترش داده ونقاط پایگاهی متحرک ایجاد کند که وی درین کار موفق شد.
مسعود توانست سه پایگاه قوی درخارج از پنجشیر منجمله فرخار ورسج ، خوست وفرنگ ونهرین، اندراب ایجاد کند وقوتهای حزب اسلامی را برهبری جمعه اندرابی وادار ساخت تا بدولت ببرک کارمل بپیوندد.

پیامد منفی

یگانه پیامد منفی آن بی اعتماد شدن رهبران مستفر درپشاور بشمول برهان الدین ربانی بود که دراثر تبلیغات شدید حزب اسلامی که گویا مسعود خود مستفلانه تصمیم میگیرد وامکان دارد که فردا وی بعنوان ستون پنجم روسها دربین مجاهدین فعالیت کند سخت مسعود را دربین مجاهدین سایر تنظیم ها منزوی ساخته وضربات مهلک برافراد وی وارد کرد.
این خود یک پیروزی برای روسها نیزتلقی میشد که آنها توانستند بین صفوف مجاهدین درز ونفاق وبی اعتمادی را بوجود آورند.

نفرت ازحکمتیار وحزب وی

زمانی بنده از مسعود درمورد اینکه چرا خواست پنجشیررا خالی ازحزب اسلامی وسایرتنظیمها نماید وی گفت:

"درزمان حفیظ الله امین من توسط افراد تحریک شده عناصر خلقی درقریه جنگللک زخم برداشتم، فرد مذکور تصمیم کشتن مرا داشت اما مرمی به قسمت های سرینم اصابت کرد فردای آنروز قوتهای خلقی با توپ وتانگ وارد دره پنجشیر می شدند خلقی ها که عمدتا از نزدیکان و وابستگان خودم بودند دربین مردم تبلیغ کرده بودند که اگر آنها مسعود را تسلیم حکومت کنند دیگر درپنجشیر جنگ ازبین رفته ومورد تقدیر حکومت قرار میگیرند. همان بود که این نزدیکان و وابستگان هنگامیکه من دربستر مریضی قرار داشتم بخانهء ما حمله درقریه خودما حمله کردند وخواهان تسلیم شدن من شدند.

من به آنها گفتم که چه میشود که خودتان بدست خود مرا بکشید تااینکه زنده مرا به حکومت خلقی تسلیم میکنید بالاخره در اثر همین جار جنجالها شب هنگام باهمه اعضای فامیل توسط فردی بنام خزانه دار مظفر ازقریه آستانه، خانهء خودرا ترک دادیم واز آنجا به منطقه پریان که آخرین نقطه مرزی بین پنجشیر وبدخشان است آواره شدم، آنجا مورد استقبال گرم مردم واهالی پریان قرار گرفتم .

درهمان وقت بود که برایم اطلاع رسید یک کاروان سلاح ومهمات نظامی وافراد مجاهدین حزب اسلامی برهبری اسدالله بنوال به صوب اندراب درحرکت است آنها توقف کوتاهی در پریان داشتند من بااستفاده ازفرصت چند نفر موسفید را بنامها وکیل قیوم وتعداد دیگر نزد آنها فرستادم واز آنها التماس نمودم که این دومین بار است که من در پنجشیر شکست میخورم هم درزمان داود ازشما خواهش میکنم که هیمین کاروان نظامی خودرا به اندراب نبرده همه را درهمین پنجشیر مصرف کنید وی بالای قوتهای دولتی حمله کنید من تعهد میسپارم در صورت که شفا یابم بحیث یک عسکر درخدمت شما قرار خواهم داشت.
اما آنها این پیشنهاد مرا قبول نکردند وبجوابم گفتند که حکمتیارصاحب بما دستور داده تا ولسوالی اندراب را از شر خلقی ها پاکسازی کنیم نه جای دیگررا.
مسعود گغت من از این پیشامد آنها سخت مایوس گردیدم وتوکل خورا بخدا نموده بعداز چندروز زخم بدنم دوباره شفا یافت ازهمان وقت تصمیم گرفتم که باید نوع حملات علیه قوای دولتی را باید ازشکل ایله جاری به شکل منظم آن تغیردهم. درهمان پریان بود که به آموزش نظامی تعدادی از جوانان پرداختم وبار دیگر به ولسوالی حمله کردیم که لله الحمد ایبار بیشتر ازگذشته ومنظم تر ازگذشته توانستیم دربین مردم نفوذ کنیم ومحبوبیت ما دردلهای مردم جا گیرد.
اما زمانی متوجه شدم که در قریه پیشغور عناصر حزب اسلامی آهسته آهسته فعال شده اند عکس این خبیث(حکمتیار) در دیوار را گرفته است که این دیدن عکس ها و مناظره چنین صحنه های مضحک با شناختیکه من از حکمتیار داشتم وآن خاطره تلخیکه از اسدالله بنوال دیده بودم سرانجام موسفیدان پنجشیر را جمع نمودم وهمه درجریان قرار دادم که اگر پنجشیر را میان تنظیم تقسیم کنیم آیندهء خیلی خونباری را درپیش رو خواهیم داشت بناء شما تصمیم بگیرید که کدام حزب مجاهدین را میخواهید که این جا باشد اگر به موجودیت دیگر تنظیم ها راضی استید من مزاحم شما نشده پنجشیررا برای همیشه ترک میگویم شما میدانید وآن تنظیم انتخائی تان.
مردم همه یکصدا فریاد نمودند که ما تنظیم وتنظیم بازی را نمی شناسیم خودت تاکنون ثابت کرده ای که درکنار مردم باقی میمانی و وفادار بع تعهد خود استی ما دیگر هیچ تنظیم را در پنجشیر نمیخواهیم. همان بود که بنده دستور اخراج وبسته نمودن دفاتر حزب اسلامی را در سرتاسر پنجشیر صادر کردم وکمتر با مقاومت مسلحانه روبروشدم."

نقاط ضعف!

باآنچه تااکنون گفته آمدیم مسعود ترکیب ازخوبیها وبدیها بحساب می آمد، حالا اگر دوستان شان برمن خورده نگیرند به نقاط منفی وی نیز باید توجه کنیم.

یکی ازبارزترین خصوسیت های منفی مسعود تاب نیاوردن وی درمقابل پیروزیهای کوتاه مدت بود، وی بابدست آوردن پیروزیهای خیلی اندک سرازپا نمی شناخت زود خودرا می باخت خیلی عاجل خودرا درجملهء فاتحین تاریخ بحساب می آورد هرچند چنین چیزی را خودش بزبان نمی آورد اما حرکات طفلانه وخیلی مضحک وی نمایانگر این بود که وی چنین هوای به سر دارد، از تحقیر وتوهین دوستان خود در ملاء عام نیز خود داری نمیکرد وی وقتی پی میبرد که شخص از نهایت حیا وشرم واخلاص نسبت بوی سکوت اختیار میکند با استعمال کلمات زننده خیلی تحقیر آمیز وی را درمیان دوستان ودشمنانش به یک پیسخ میساخت.
چاپلوسان ومداحان که دراطرافش به نشخوار نمودن همان کلمات بالای فرد مذکور ادامه میدادند، تا آن فرد خودرا همیشه ذلیل وخوار احساس مینمود.

هیچ طرح واضح وروشن سیاسی که میتوانست افغانستان را بعداز خروج قوای شوروی به ساحل نجات بکشاند نزدش وجود نداشت.

مطالعه تاریخی وی درباره أ افغانستان وعملکرد حکام آن خیلی محدود وضعیف بود گاه گاهی بالای یک تعداد افراد چنان اعتماد میکرد که دیگر هیچ نقطه منفی را در باره آنها نمی پذیرفت.

کسانیکه ازاعتماد وی سوء استفاده نمودند وخودرا به رده های نسبتتا بالای قدرت رساندند دیگر مسعود قدرت خورد ساختن دوبارهء آنها را نداشت.

نمونه بارز آن، مرحوم داکتر عبدالرحمن بود که وی دربین مجاهدین پنجشیر متهم به بی نمازی وخوردن روزه وغیره بود، اما مسعود هیچگاه ادعای کس را در مورد وی نمی پذیرفت و تا وقتیکه داکتر عبدالرحمن ، خودش وی را ترک نگفت وی از اعتماد زیاد مسعود برخورداربود.

بالاخره افراد مسعود دراثر کینه های که از داکتر عبدالرحمن به دل داشتند وی را در روز روشن درحضور صدها نفر عازمین بیت الله الحرام باضربات چاقو ازپا در آوردند که آن حادثه ،خود فصل جدید از دشمنی وبی اعتمادی بین حامد کرزی وافراد مسعود درحکومت بعداز طالبان را بازکرد که تا اکنون ادامه دارد.

عدم استقرار فکری

خوب بیاد دارم که دراولین جلسهء افتتاحییه شورای نظار در ولسوالی اشکمش ولایت تخار وی بدترین کلمات را نثار پادشاه سابق محمدظاهر وتنظیمهای به اصطلاح میانه رو، وشخص صبغت الله مجددی نمود، اما روزی رسید که ساعتهای متوالی ازطریق تیلفون ستلایت از اعلیحضرت تبعیدی در روم احوال گیری نموده وازخاطرات سیاسی وی استفادهء لازمی می برد.

این خود میرساند که مسعود، حتی بعداز شکست رژیم داکترنجیب نیز به بلوغ سیاسی نرسید، زمانی طالبان را کمک کرد تاعلیه حزب اسلامی بجنگد وزمانی دیگر در آخرین نفس های حکمتیار ازوی خواست که مقام صدارت را بعهد بگیرد هرچند وی گناه چنین اقدام را برگردن برهان الدین ربانی انداخت اما به هیچ صورت نمیتوان وی رانیز تبرئه کرد. روز ورود این صدراعظم به کابل نیز برای بنده خیلی سوال برانگیز است.

درین روز صدها راکت به هوتل انترکانتینتال ومناطق حومه آن اصابت کرد که درآن صدها فرد غیر نظامی کشته شدند اما طالبان مسوولیت آن حملات راکتی را بعهده نگرفتند پس معلوم نبود آن راکت ها از کدام قسمت کابل فیرشد درحالیکه طالبان تا آن هنگام در مسافت نبودند که راکت های شان هوتل انترکانتیننتال را هدف قرار میداد، معلوم بود که بعداز موافقت حکمتیار به آمدن کابل مسعود برقوایش دستور میدهد که ساحه را زیر آتش بگیرند تا هم طالبان بدنام شود وهم حکمتیار رسوا گردد.

چنانچه که گفته شدنزد من مسعود ترکیب بود، از عناصر متضاد خیانت وخدمت که باید هرکدام آنرا درجایش زیرمحاسبه دقیق قرارهیم.