کابل پرس

وهابیت چگونه در افغانستان رشد کرد؟

لیلما سدید — 2019-04-21T10:21:04Z

وهابیت در افغانستان سابقه طولانی لااقل حدود کمتر از یک صد سال دارد، اما در زمان حکومت کمونستی یا اشغال اتحاد جمایر شوروی سابق اندیشه سلفی، وهابی– جهادی به وسیله ملاهای محلی اعمال شد؛ که مورد حمایت دنیای غرب وگرایش جهادی در مناطق قبایلی پاکستان هم مرز با افغانستان شد. در مقاله خبرگزاری فارس امده است که هزاران داوطلب عرب از کشورهای خاور میانه و زمان شکل گرفتن گروه های مجاهدین در پاکستان وارد پشاور شدند .

Sommaire

چیزیکه بعد از چندی باعث ایجاد نفوذ ایدیولوژی و تشویق افغانستان و گرویدن وهابیت شد .
احمد رشید خبرنگار پاکستانی و دیدگاهش را در رابطه به حزب اسلامی و طالبان در افغانستان در مقاله ای نگاشته است: دشوار است که جهادی ها را تنها مربوط به مفکوره های وهابی تکفیری یا پیروان سرسخت مکتب دیوبندی جهادگر شبه قاره هند دانست، چون به باور او، طالبان شکل گرفته از جنبش دیوبندی توسط حزب اسلامی در کمپ های مهاجران افغان که در پاکستان تبلیغ می شدند، بوجود آمده است؛ که بشکل اسلامگرایان افراطی و اخوان المسلمین وارد صحنه شدند؛ نه صوفی و نه عارف و راستگرا بلکه تنها یک ایدیولوژی افراطی دارند و بس .با آنکه سرمایگذاری این کشورها در بخش وهابیزم در افغانستان موفق نبود، مقامات کشورعربستان سعودی خواهان ایجاد یک دانشگاه اسلامی با بودجه یک صد ملیون دالردر کابل شده بودند که با نظرهای موافق ومخالف همراه شد و عرب ها بدین باور بودند که تاکنون وهابیت قابل قبول و مورد تایید فقه ها و علمای وهابی در افغانستان پیاده نشده است. اما در مقاله پاکستان در رشد تروریزم و دسیسه های پیدا و پنهان اشاره بر مرکز ثقل تروریسم در پاکستان و برعلاوه آن نقش مدرسه های دیوبندی وهابی در پشاور جایی که می توان گفت مرکز رشد گروه های جهادی یا)7 تنظیم( بحساب میاید،شده است، همچنان طالبان و تروریستان که مرکز ثقل القاعده است از پاکستان جهاد علیه روس ها را رهبری و هدایت کردند تا اینکه از طریق دفتر خدمات عبدالله عزام فلسطینی الاصل اردانی باگرایش اخوانی به یاری جهاد افغانستان آمدند و بعد ها در قالب سازمان القاعده و تحت رهبری بن لادن در کنار مجاهدین به افغانستان و مناطق قبایلی پاکستان باقی ماندند که تا امروز یک تعداد شان در انجا بسر می برند .

جهادی های آن زمان واشخاصی که در جهاد ومقاومت و ازبین بردن کمونسیت ها سهم داشتند به این باور بودند که نفوذ غربی ها در افغانستان گسترش یافته و انها نمیخواهند این حالت ادامه یابد، که دست به اعلان جهاد نموداند. پس می توان گفت اهداف این گروپ های جهادی در افغانستان جلوگیری از نفوذ فرهنگی غرب می باشد تا آوردن نظم و قانون و داشتن یک حکومت قوی قدرتمند، اما قضیه برعکس گردید که تا امروز ما شاهد همه جار وجنجال های مذهبی در داخل وحتا کشور های همسایه مانند پاکستان هستیم. در مقاله نقش پاکستان دررشد تروریزم ودسیسه های پیدا و پنهان هر چند رقابت های قومی محوری چون: تاجیک، پشتون، اوزبیک و هزاره تشدید یافت که جمعیت اسلامی به رهبری برهان الدین ربانی، حزب اسلامی گلبدین حکمتیار، جنبش ملی جنرال دوستم و حزب وحدت ملی عبدالعلی مزاری باعث درگیری های شدید برای بقدرت رسیدن در حکومت گردیدند و جنگ های داخلی خونین را آغازگر شدند که هزاران تن کشته، زخمی، معلول و معیوب و صدها هزار مهاجر بجای گذاشت، در این مرحله بود که غربی ها کوشش کردند بی طرفی شان را حفظ کنند و خود را از صحنه جنگ داخلی کنار کشیدند اما در حقیقت آب را گل الود کرده بودند، و بهخاور میانه و شمال افریقا بازگشتند، هنوزهم یک تعداد کمی که علاقه همکاری برای جهادی ها داشتند با بعضی احزابدر ارتباط بودند که در نهایت خود را با احزاب پشتونگرا و مخصوصن گلبدین حکمتیار نزدیکتر یافتند و تا امروز پشتون ها بیشتر تحت تاثیر مفکوره های وهابی قرار دارند ولی قضاوت قطعی در باره تمام این قوم کار مشکل است .
بطور مثال گروهای متاثر از سلفی وهابی در هر دو قالب سلفی جهادی تکفیری و سلفی تبلیغی ارشادی را می توان بطور خلاصه چنین برشمرد: گروهای طالبان ؛ حزب اسلامی گلبدین ، حزب اسلامی یونس خالص؛ حزب جمعیت اسلامی ربانی، حزب اتحاد اسلامی عبدالرسول سیاف و غیره. شکی نیست همه گروپ های جهادی که توسط پاکستان و به کمک مالی امریکا وعربستان ایجاد شده بود در سطوح مختلف تاثیرات خود را داشته اند اما بعضی ها کم و بعضی ها زیاد تر؛ پس محصول حوزه های علمیه طلبه های علوم دینی را میتوان به دو گرایش فکری مسلط بر مکتب دیوبندی و اخوانی تقسیم کرد: اول طالبان بیشتر به وهابیزم مشهور اند و دوم حزب اسلامی گلبدین برجستگی بیشتر در این مورد دارد .
چرا مجاهدین شکل گرفت و گروپ های هفتگانه تنظیمی بوجود امد؟

محمد اکرام اندیشمند در کتاب سالهای تجاوز ومقاومت نگاشته است که تنظیم های مجاهدین به همکاری کشورهای چون پاکستان،امریکا و عربستان سعودی و برهدف سرنگونی رژیم کمونیستی تحت سلطه اتحاد جماهیر شوروی وقت ایجاد شد و هدف انها پایگذاری یک حکومت مقتدر اسلامی بود. اما با کودتای حزب دمکراتیک خلق درماه ثورسال1357، هسته ای از رهبران نهضت اسلامی که در پشاور به حالت تبعید زندگی میکردند، فعالیت خود را علنـی، رسمی وگسترده ساختند. جمیعت اسـلامی به رهبـری برهـان الـدین ربـانی وحــزب اســلامی به رهبــری گلبــدین حکمتیاردفــاتر احزاب خــود را در پــشاور گشودند. با تجاوز نظامی شوروی به افغانستان وسرازیر شدن صدها هزارافغان به پاکستان که سبب جلب وجذب کمک های وسیع بین المللی برای مقاومت گردید. و از میـان احـزاب متعدد، هفت حزبی چون: حزب اسلامی حکمتیار، حزب اسلامی خالص، جمعیت اسـلامی ربانی، اتحاداسـلامی، حرکـت انقـلاب اسـلامی، محـاذ ملـی اسـلامی وجبهه ی ملی نجات اسلامی توسـط پاکـستان مـورد شناسـایی وپـذیرش قرارگرفت. این هفت حزب درسـال1361- 1982 ایـتلاف جدیـدی را بنـام "اتحاد اسلامی مجاهدین افغانستان" تشکیل کردنـد کـه بـه اتحـاد هفتگانـه معروف شد. یکی ازاحزاب مهم درمیـان احـزاب هفتگانـه، حـزب اسـلامی افغانـستان به رهبـری گلبـدین حکمتیـار بـود. وی نـسبت بـه همـه رهبـران احـزاب اسـلامی و جهـادی اداره قـوی ودکتاتورگونه داشت و در پهلوی آن ارتباط نزدیک با ای اس ای پاکستان نیز داشت. در نتیجه ی فشار پاکستان، حکومت موقت مجاهدین به عجله تـشکیل گردید. بیش از پنجصد نماینده از تنظیم های هفتگانه ی پشاور بنام شورای مشورتی در مدینته الحجاج راوالپندی گرد آمدند وطـی سـیزده روز بـه تـاریخ 20دلو 1367 حکـومتی را بوجـود آوردنـد کـه درراس آن صـبغت االله مجـددی قرارگرفت. با سقوط دولت نجیـب االله آخـرین نـشانه هـایی ازدولـت مرکـزی کـه در بسیاری ازشهرهای افغانستان وجود داشت ازمیان رفت. نخستین روزهـای حاکمیـت مجاهـدین درکـشورکه بـا دوره دوماهـه ی انتقـال قـدرت بریاسـت صبغت االله مجددی آغاز یافت. ادارات وملکیـت هـای دولتـی اعـم از بخـش نظــامی وملکــی آن درپایتخــت و ولایــات میــان احــزاب وقومانــدانان تقــسیم گردیـد. ارتـش دولـت نجیـب االله کـه توسـط شـوروی بـسیار مـسلح ومجهـز گردیده بود از هم پاشید وهر بخش وپارچه آن در دست گروه ها وقوماندانان مختلف قرار گرفت. سحرگاه نوزدهم اسد 1371 شهریان کابـل را انفجـارات مهیبـی ازخـواب بیدار کرد. آن روز حکمتیار باردیگر فرمان اشغال پایتخت را صادر کرده بـود تـا حکومـت نـاب اسلامی بـسازد. وبـه قـول خـودش کابـل را از وجـود ملیـشه هـای دوسـتم وکمونیستان تصفیه کند. موصوف روزهژدهم اسد درولسوالی چهارآسیاب کابل بـه خبرنگـاران توضیح داد که دولت برهان الدین ربانی به تعهدات خود دراخراج ملیـشه هـا ازکابل وطرد کمونیستان ازادارات عمـل نکـرده اسـت. روز نـوزدهم اسد قوت های حزب اسـلامی در حالیکـه شـهر را بابـارانی از راکـت وتوپخانـه مورد حمله قرار دادند، تعرض خود را برای تصرف پایتخت ازسوی جنوب وجنوب شرق آغـاز کردنـد. آنهـا در اولـین سـاعات هجـوم از سـوی جنـوب تـا منطقـه گـذرگاه پـیش آمدنـد امـا پیـشروی
شـان بـه زودی از طـرف نیروهـای دولـت جلوگیری شد. از برگزاری جلسه بن اول تاکنون بیشتر از 17 سال می گذرد باانکه شاخه جدا شده حزب اسلامی در حکومت اقای کرزی و اقای غنی نقش فعال را داشته است و در انتخابات سال
2014 گلبدین حکمتیار حمایتش را از کاندید شاخه جدا شده این حزب اعلان کرد و سهم خود را نشان داد .

گلبدین حکمتیار کیست؟

گلبدین که در 19 عقرب سال 1326 در ولسوالی امام صاحب ولایت کندز تولد شده و 69 ساله دارد مکتب را در آن ولسوالی تمام کرد، جوانی اش را در آن ولایت با فامیلش یکجای سپری نموده است ولی در اغاز فاصله میان گلبدین و اعضای فامیلش بدلیل بدرفتاری او در خانه و مخصوصن با خواهرانش ایجاد شد که به زندان رفت، بعد از رهایی از حبس به زادگاهش امام صاحب کندز رفت ولی پدرش پیامی برای برادر دیگرش فرستاد تا خواهرانش را به غزنی بفرستند. سایت راوا نگاشته است که گلبدین دو بار ازدواج کرده است اما با اعضای فامیل خود برخورد سیاسی دیکتاتوری و رهبری گونه دارد و تنها خانم دومی اش از این امر مستثنا می باشد. و به روایت راوا، در زمان جهاد و اقامت وی در پاکستان یک تن از برادرنش را در تشناب به مدت یک ماه زندانی ساخته بود و برای هیچ یک از اعضای خانواده اش رحم نمی کند، شخصی است بسیار خود خواه و متکبر که نتنها برای اعضای خانواده خود بلکه برای هیچ کسی رحم نمی کند. او مکتب عسکری یا نظامی را اغاز کرد ولی بعلت بی دسیپلین بودنش انرا نیمه تمام ماند که بعد در دانشگاه انجینیری درسش را ادامه داد ,در کتاب سال های تجاور و مقاومت که نوشته محمد اکرام اندیشمند است، امده که حکمتیار هنوز صـنف دوم این دانشگاه بود که به اتهام قتل یکی از رهبران شعله جاوید دردانشگاه، به زندان رفت. در سال 1349 نهضت جوانان مسلمان تاسیس شد و حکمتیـار میگوید کـه یگانـه بنیانگذار زنده مانده از نهضت اسلامی افغانستان میباشد و نخستین آغـاز گرجهاد مسلحانه علیه حکومت محمدداود وحکومـت کمونیـستان میباشـد. اوتاکیــد میکــرد کــه نهــضت اسلامی افغانستان ازهمان آغاز مبارزات خود در راه تحقق انقلاب اسـلامی وایجاد حکومـت اسـلامی بـا قاطعیـت گـام برداشـته اسـت .
حکمتیار بعد از مدتی در سال 1971 به حزب جمعیت اسلامی افغانسنان به رهبری پروفیسور برهان الدین ربانی پیوست و در سال 1975 از آن جدا شد و حزب اسلامی را ایجاد کرد. به نقل از سایت راوا: گلبدین حتا از نامش راضی نیست در اغاز پیروزی جهاد از دوستانش خواسته بود که او را عبدالمومن صدا کند وخودش نیز با این اسم دستخط می کرد و حزبی هایش او را برادر حکمتیار خطاب می کردند. گلبدین حکمتیار در سال ۱۳۵۱-۱۳۵۲ زندانی گردید، پس از کودتای محمد داود خان رها شد و به پاکستان فرارکرد، از آن هنگام تاکنون سالها با تمام حکومتهایی که در افغانستان به قدرت رسیدهاند؛ درگیر بوده است و پس از کودتای ثور، بزرگترین مرکز تمرکز نیروهای ضد شوروی گردید، سایت ویکی پدیا نوشته است که او با دریافت بیشتر از ۸۰ در صد کمک های امریکا و سایر کشورها، نیرومندترین و سازمان دهنده ترین ارگان جهادی بود. حزب اسلامی گلبدین اصلی ترین مسوول بحران جنگ و قدرت بعد از پیروزی جهادی ها در افغانستان بحساب می اید و میتوان ارزیابی کرد تا این حزب با تمام احزاب و قدرت های حاکم حکومتی و غیر حکومتی در گیر جنگ بوده است و بایکی متحد و علیه دیگری جنگیده است که هدفش رسیدن بقدرت و انحصارطلبی بوده است .
نویسنده کوردوویز- دیدله گوسگیک هارسیون در کتاب پشت پرده افغانستان، آمده که این حزب از بدو تاسیس الی اکنونتوسط کشورهای چون پاکستان، امریکا و عربستان سعودی حمایت مالی شده است، گلبدین و متحدانش از جمله اولینگروهای مجاهدین وفادار به این حزب بودند که مفکوره کنفدریشن بین پاکستان و افغانستان را پذیرفتند او در یک مصاحبه اش گفته بود:" اگر بقدرت برسم افغانستان را با پاکستان مدغم می کنم". بنابر آن سرمایگزاری بیشتر روی این حزب صورت گرفت که این برنامه عملی گردد اما چنین نشد و پاکستان ناامید گردیدند و نسبت به او بی اعتماد شدند و پروژه تازه را تحت نام طالبانیزم براه انداخت و بلاخره انها را بقدرت رساندند و افغانستان را به یک قرن قبل سوق دادند.
چرا مفکوره های وهابی بیشتر در حزب اسلامی تاثیر گذار است؟

حزب اسلامی ومفکوره های وهابی آن؟

بعد از سفرجمال عبدالناصررهبر فقید مصر توافق بر ان شد که یک تعداد محصلین افغانستان را به دانشگاه الازهر کشور مصر بفرستند تا با مکتب اخوان المسلمین اشنا شوند که از جمله می توان استاد برهاندین ربانی، استاد سیاف و یونس خالص یاد کرد که بعد از برگشت در دانشگاه شرعیات کابل به صفت استاد فعالیت را اغاز کردند که روابط خوب و نزدیک میان این دو دانشگاه برقرارشد که جمعیت اسلامی تحت تاثیر مفکوره اخوانی های مصر قرار گرفتند، اما بیشتر اعضای حزب اسلامی خود را نزدیک به مکتب دیوبندی می دانند، که مفکوره وهابی در ان اثرگذار بود و به این دلیل یونس خالص از حزب اسلامی حکمتیار جدا شد. روایت است که رهبرحزب اسلامی بیشتر گرایش سلفی وهابی را در میان افراد زیرنفوذاش و حتا درجامعه میخواستند عملی بکنند که باعث کشیدگی و تشنج میان دیگر احزاب اسلامی گردید و نتوانست این پلانش را در جامعه تطبیق کند.چون عربستان سعودی یکی از حامیان این ایده ومفکوره از میان جهادی های افغانستان و به حمایت امریکا می باشد که بیشترین سرمایه را عرب ها درآن حزب به مصرف رساندند؛ اما به شکلی که میخواستند نتوانستند نتیجه یی بدست آورند، بعد ازمجاهدین گروهای طالبان رشد و ظهورکرد، که به همکاری و حمایت پاکستان، عربستان سعودی و امریکا بوجود امد و مفکوره وهابیت را با شیوه شدیدتر عملی می خواستند بکنند اما این حکومت بیشتر از 5 سال عمر نکرد. ویکی پدیا نگاشته است که گلبدین یکی از مهمترین فرد در شروع و دوام جنگهای داخلی به شمار میاید و در چندین کودتاه های ناکام در افغانستان نقش داشته است. این حزب از کشورهای چون امریکا، عربستان سعودی و پاکستان حمایه می شد که در سالهای ۱۹۹۳ این کمکها به ۳،۳ میلیارد دلار می رسید. پس دو مسله را می توان در این مورد بازگو کرد، اول: شرکت مستقیم دواطلبان عرب و غیر عرب در جهاد افغانستان در زمان حاکمیت رژیم کمونیستی. دوم : تاسیس مدارس دینی و احداث مساجد، اما بدون کنترول حاکمیت حکومتی. هرچند این مدرسه ها در میان یک عده افغانها تاثیرگذار بود ولی به شکل درونی در جامعه از عمق کافی برخوردار نبود، که در زمان حکومت مجاهدین تعداد مدارس و مساجد بدون کنترول در سراسر کشور افزایش یافت وافراد جوان بیشتر گرایش رفتن به مدارس را داشتند .

در درون حکومت ولی در جنگ با حکومت

حزب اسلامی بعد از ایجاد حکومت انتقالی افغانستان به شاخه ها جدا شد و یک شاخه بزرگ آن به رهبری اقایارغندیوال معاون برحال رییس اجرایی حکومت وحدت ملی ثبت وزارت عدلیه کشور شد و کار با متحدانش را سال هاقبل بشکل رسمی اغاز کرد و تعداد زیاد اعضای آن، از بدو تاسیس حکومت انتقالی الی اکنون به شکلی از اشکال در حکومت سهم داشتند ولی تنها بنیانگذاراصلی آن بدور از حکومت بود؛ اما در طول این ۱۶ سال با گرفتن مسوولیت چندین حمله انتحاری و درگیری بادولت همواره در ناامنی های افغانستان سهیم بوده است؛ پس آیا پیوستن یک جنایتکار و قاتل به روند پروسه صلح مفید واقع خواهد شد؟ در این شکی نیست که جهادی های چون حکمتیار، ربانی، دوستم ،مزاری، محقق، اسماعیل خان و سیاف قاتل هزاران شهروند افغانستان هستند که باید پاسخگو برای ملت باشند و درمحکمه بین المللی حاضر شده و محاکمه گردند، اما همه این احزاب به جز حزب اسلامی حکمتیار 6 حزب دیگر بعد از سقوط حاکمیت رژیم طالبان به حکومت انتقالی پیوستند و دست از خشونت برداشتند؛ درحالی كه بعد از ایجاد حكومت انتقالی الی اكنون با انکه حكومت در انحصار شاخه جدا شده حزب اسلامی بوده و نصف شان به حكومت شریك و نصف دیگرشان در جنگ با حكومت بودند قابل مقایسه نیست. اگر گذشته جهادی رهبر حزب اسلامی را مطاله کنیم بسیار پرسش هایی وجود دارد که بی پاسخ مانده وخواهد ماند، و مهمترین سوال: آیا پیوستن یک جنگسالار که خود حکومت را نامشروع میداند و پروسه صلح را تنها مرجع گرفتن پول و مصروف ساختن یک تعداد می داند چه تاثیری در روند صلح می تواند داشته باشد؟ چون در دوران جهاد آقای گلبدین حکمتیار حاضرنشد با رونالد ریگن رییس جمهور سابق امریکا ملاقات کند و بار بار گفته است امریکا اشغالگر است دوستی و نزدیکی با امریکا خیانت به ارزش های اسلامی و انسانی است و انرا نفرین کرده و از دمکراسی که امریکا از آن پشتیبانی میکند انتقاد کرده است. چگونه امید به اوردن صلح و ثبات در کشور داشت؟ اماهنوزهم سوال هایی مطرح است که چگونه حکمتیار حاضر به امضای آن موافقتنامه شده
است، ایا خود میخواست وارد صحنه شود یا اینکه آورده شده است؟ حزبی که ادعا میکرد در صورت حضور یک تن از نیروهای خارجی در افغانستان حاضرنبود دست از جنگ و خشونت بردارد، چگونه حاضر به معامله با نظامی شد که هزاران نیروی بین المللی هنوزهم درکشور حضوردارند؟همچنان درمورددیگرآیا رییس جمهورغنی صلاحیت دادن مصونیت قضایی به قصاب کابل را دارد؟ ایا دادن مصونیت قضایی به جنایتکاری چون حکمتیار باعث بی اعتمادی مردم به حکومت نخواهد شد؟ جدا از آن، گلبدین حکمتیار یک زمانی گفته بود :" افتخار میکنم در فهرست سیاه امریکا قرار دارم." بلاخره نه تنها خودش بلکه همه حامیانش بشمول حکومت افغانستان تلاش کردند تا نام حکمتیار را كه متهم به جنایت جنگی است، و فردی ناقض حقوق بشر میباشد و امریكا ٥۲ ملیون دالر انعام برای گرفتاری اش تعین كرده بود؛ را هر چه زود تر از لست سیاه که زمانی مایه افتخار این فرد و پیروانش بود، بیرون کنند .
اقای امین کریم سخنگوی حزب اسلامی به خبرگزاری اسوشیتد پرس گفته بود که: "خروج نیروهای خارجی برای گلبدین یک شرط نی بلکه یک هدف می باشد." ولی چندی بعد همین اقای امین به خبرنگاران در کابل اعلان کرد که حکمتیار دیگر تقاضای برای خروج همه سربازان نیروهای خارجی از افغانستان ندارد و از شرط خود منصرف شده است. او که با گروه داعش اعلان بیعت کرده بود ولی پس از موج انتقادهای شدید علیه حزبش مجبور به تکذیب این موضوع گردید؛ و مسوولیت یک تعداد حملات انتحاری در افغانستان را بعد از سال 2001 به عهده گرفتند اما با وجود این همه جنایات هنوز هم خواستار قدرت بیشتر برای حزب اسلامی حکمتیار شده اند.

قصاب کابل، مصونیت قضای دریافت کرد!؟

حکمتیار که بیش از 40 سال برای بیرون راندن نیروهای خارجی در افغانستان جنگیده در این اواخر از این شرطاساسی اش منصرف شده و تفاهمنامه صلح را با اقای غنی و بشکل انلاین امضا نمودند که متن کامل ان در ویبسایتحزب اسلامی نشر شده است که درشت های این موافقنامه شامل موضوعات چون:
– دادن مصوونیت قضایی برای گلبدین و تمام اعضای حزب اسلامی حتی آنانی که به جرم اعمال تروریستی در زندان اند.
– ازادی بدون قید و شرط زندانیان حزب اسلامی که لیست انها به حکومت سپرده میشود .
اعمار شهرک برای 20 هزار مهاجر طرفدار او که از پاکستان به افغانستان می آیند.
رهبری این حزب طی فرمانی خاص از طرف رییس جمهور افغانستان مورد اعزاز واحترام قرار بگیرد.

"امیر"حکمتیار در تمام متن توافقنامه آمده است، گلبدین حکمتیار که از سالها به این سوتنظیم جنگهای مسلحانه خویش را علیه دولت افغانستان و نیروهای بینالمللی در کشور را از پاکستان هدایت میکرد، در اولین روز سخنرانی خود به قطع مداخلات بیرونی در افغانستان تاکید کرد و از گروپ های شورشی چون طالبان خواست که به پروسه صلح بپیوندند.
آیا پیوستن حکمتیار؛ به پروسه صلح و با شرایط می تواند مفید واقع شود؟!
هنوز رنگ قلم های که روی کاغذ امضا کرده بودند نخشکیده بود که سفارتخانه های انگلستان و امریکا از این امضای توافقنامه پشتیبانی کردند. قبل از اینکه مجاهدین وکشورهای اسلام از این توافقنامه پشتیبانی خود را اعلان نمایند سفارتخانه های کشورهای غربی ملت افغانستان راغافیلگر کردند. ولی با امدن به داخل افغانستان انتقادات مغرضانه و بیشرمانه اش را بسوی زنان ، لسان، قومیت و رسانه ها اعلان کرد که بیشتر حساسیت برانگیز شد و باعث نفرت بیشتر میان مردم شد. امضای تفاهمنامه صلح با حکمتیار با گذشت دو سال از تفاهمنامه امنیتی با امریکا درعین روز تصادفی نیست بدین معنا است که حضور 15 ساله امریکایی ها در افغانستان همچنان توسط حزب اسلامی نیز تایید شد چون این حزب جهادی همیشه بر خروج نیروهای بین المللی تاکید میکرد اما دیگر این موضوع عوض شد.
همچنان گروهی از روشنفکران و فعالان سیاسی و فرهنگی در افغانستان میگویند که اقدامات و اعمال گلبدین حکمتیار با دیگر مجاهدین همدورانش چندان تفاوتی ندارد و همان گونه که آنها در حکومت شریک شده اند، آمدن یک قاتل دیگر ، تفاوتی در ماهیت ساختار قدرت، ایجاد نخواهد کرد. ولی با این همه تفاوت که پس از اکتوبر سال ۲۰۰۱ و سقوط طالبان در افغانستان و بعد از کنفرانس بن، همه جهادی ها سلاح های شان را بر زمین گذاشته و در بازی قدرت شریک شدند .و حکومت حامد کرزی عفو عمومی و عدالت انتقالی را اعلان کرد، اما حکمتیار بعد از آن و تا اکنون، )حداقل شانزده سال( به جنگ و خشونت ادامه داد که جنایتهای گلبدین حکمتیار در دوره پانزده سالهی اخیر شامل آن معافیت نخواهد شد. بلکه توافق جدید، در واقع ایجاد نوعی از معافیت جدید، حتا بعد از برقراری حکومت و اقتدار نو است.

پیامد جنگ ها و درد دل بازماندگان شهدای دهه نود!

روزنامه ماندگار به نقل امرالله صالح رییس پیشین امنیت ملی کشور و رییس روند سبز نگاشته که گفته بود، در دهه ی نود میلادی با آن که عاصی حقانیت مقاومت در برابر راکت پراگنیهای گلبدین را درک میکند و میداند که یک طرف از حق دفاع می کند و طرف دیگر به اشاره و هدایت بیگانهگان آمده و میخواهد عطش قدرت خود را با کشتار مردم بهدست آورد و افزود: یک مقوله ی غربی است که میگوید: بعضیها در سی سالهگی میمیرند، ولی در هفتاد سالهگی دفنمیشوند. با کسی که قرار داد بستهاند، یقین داشته باشید که در ذهن و قلب ما و شما در این شهر بیست سال پیش کشته شد و آنچه که باقی مانده، عمر سیاه و بیهودهیی بیش نیست". و افزون بر ان راکت کور گلبدین قلب عاصی را درید و خونش را ریخت، اما افکار او را جاودانی ساخت. همچنان، استاد رهنور زریاب با اشاره به توافق صلح حکومت با گلبدین حکمتیار، این توافق را طنز تلخ گفته بیان داشت: " این پیمان با کسی امضا شده که قهارعاصی از اثر اصابت موشکی جان خود را از دست داد که به دستور همین امیر در کابل پرتاب شده بود". همچنان سازمان ملل در گزارش سال 2014 خود به صراحت اعلام کرد که حزب اسلامی حکمتیار در کنار طالبان مسوول کشتارهای اکثریت غیر نظامیان در افغانستان مخصوصن بعد از سالهای 2002 الی 2015 بوده است. جنگ های داخلی که بیشتر به نام ) جنگ های دهه نود ( مشهور است؛ در کابل اغاز شده بود ارامش مردم و شهر را برهم زد بود، روز ها با صدای فیرگلوله و راکت اغاز می شد و تا نیمه های شب ادامه می یافت. گویی که آسمان رنگش را عوض نموده و جامه تیره از غم کابلیان بتن کرده است. در مصاحبه که من با مسعوده انجام دادم صدای فق فق گریه اش هنوزهم ذهنم را مشغول کرده و می گوید من از ان قاتل خونخور و از ان قصاب کابل انتقام می گیرم، نه غنی و نه هیچ کسی دیگر می تواند خون پدرم را ببخشد و او را معاف بسازد. مسعوده که تازه 15 سال داشت، جنگ های خانمانسوز داخلی میان گروهای مجاهدین اغاز شده بود مهر پدری را چندان ندیده بود که دست نوازش از سرش برای همیشه دور شد. به گفته وی پدرش غریب کار بود از صبح تا شام زحمت می کشید تا اولادهایش در اسایش بسرببرند، او خاطر نشان می کند در ان زمان هر روز وقتی پدرم از خانه بیرون می شد با همه خدا حافظی می کرد چون امیدی برای دوباره برگشتن نداشت.) پدرم ادم نماز خوان بود روز را با نماز صبح اغاز و شب بعد از خواند نماز خفتن به خواب می رفت ؛ ولی همیشه برای ارامی و صلح در افغانستان دعا می کرد.( مسعوده در ادامه با چشمان اشک پر می گوید:" انروز را هرگز فراموش نخواهم کرد و دردی انرا برای همیشه در سینه خواهم داشت. نی رییس جمهور غنی، نی هیچ کسی دیگر این صلاحیت را دارند که خون شهدای ان زمان را ببخشند من و یاهیچ یکی از اعضای فامیلم و یا خانواده های دیگر نمی خواهند که ان قاتل جنایتکار دوباره وارد شهر کابل شوند و باعث کشتار بیشتر در افغانستان شوند." موصوفه که اعضای حزب اسلامی را قاتل مردم افغانستان می خواند می گوید که این همه بدبختی و دربدری در زمان مجاهدین زیاد شد که بیشترین خسارات را " گلی بی دین" انجام داده و باید با وی هیچ گونه همدردی صورت نگیرد. وی که رنگ ابی اسمان کابل را به سیاهی شب تشبیه می کند می افزاید راکت و مرمی مانند برگ خزان یکی پی دیگری برسرمردم می بارید کسی نمی توانست قامت خود را بلند کند. شب ها و روزها مردم در زیرزمینی های خانه های شان با شکم گرسنه بسر می بردند چه روز های بدی نبود که سپری نکردیم و با این همه سادگی انرا رییس جمهور بخشید. ؟ هرگز نه! وی حکایت می کند که در ان زمان نه برق ، نه آب ، نه دوا ، نه هم غذا و نه مواد ارتزاقی درست پیدا نمی شد قیمت ها به اخرین سطح بلند رفته بود، مردم برای گرفتن یک عدد نان خشک ساعت ها در صف منتظر می ماند بجز نان خشک نیم شکمه و چای، مردم نمی توانستند چیزی بیشتر از آن بخرند. ولی در ان زمان فامیل های قومندان های مجاهدین درکل بشمول اقای حکمتیار واقای برهان الدین ربانی در عیش و مستی بسر می بردند، ولی مردم بیچاره یک توته نان خشک را شکم سیر نمی یافتند، ایا این عدالت است؟ جهاد بخاطر خود یا بخاطر مردم؟ او میپرسد. مسعوده که این عمل رییس جمهور غنی را غیر منصفانه بیان می کند و می گوید که کجا بود این شخص بی احساس اگردر انزمان درد از دست دادن فامیل یا اقاربش را میدید هرگز حاضر نمی شد که این گونه اشخاص را معافیت بدهد. امروز اگر نی فردا ولی بیاد داشته باشیدکه اولاد من از دامن اولادش خواهد گرفت چون دنیا به این حالت تا قیامت باقی نخواهد ماند .
با آنکه جنگ های داخلی به اوج خود رسیده بود صدای فیر، و بوی دود و باروت و اتش چهره شهر را به ماتمکده مبدل ساخته بود ساعتی نبود که از مردم این شهر قربانی نگیرد ، همه مردم دست و پاچه و سراسیمه اینسو و انسو فرار می کردند. همان بود که مهاجرت به کشورهای همسایه اغاز شد. که در نتیچه ان جنگ ها بیش از دو ملیون کشته، زخمی ،معلول و معیوب بجا گذاشت و صدها هزار ساکنان افغانستان نیز به کشورهای چون ایران و پاکستان مهاجر شدند .

فرشته نام دارم وعبدالله پسر ۲۲ ساله ام را در اثراصابت فیر راكتیار در سال ۹٦۱۳ از دست دادم، او تازه دوره خدمت عسكری اش را به پایان رسانده بود و برای ادامه تحصیل قرار بود به تركیه برود، اما در اثر فیر راکت کور گلبدین شهید شد. وی ان حالت را هیچگاهی فراموش نکرده اما می گوید من به هیچ وجه با این کار رییس جمهور موافق نیستم او نمی تواند خون سرخ این شهدا را ببخشد، اگر عدالت خواهی شود من حق خون اولادم را از او می گیرم. مادر عبدالله درد تلخ و تحمل ناشدنی دارد, هرزمانی كه راجع به این موضوع صحبت كند از درد بخود میپیچد، و انقدر احساساتی می شود كه اظهار كردنش خیلی مشكل است. با چشمان اشك پرو دیده ای گریان این گونه حكایت می كند:" همان روز وقتی از خانه بیرون می شد، پیشم امد و گفت مادرجان برایم دعا كن كه زنده برگردم، گفتم بچیم عمرت عمر خدر بگردد و بسلامت برگردی، تشویش نكن انشاالله بخیر تا چند هفته ای دیگر از شهر خون اشام دور می روی". حلقش ازخشكی بهم می چسپید و گلونش چنان عقده كرده بود كه صحبت كردنش را دشوار ساخته بود، این مادر می گوید انروز اخرین دیدار با پسرجوانم بود رفت و دیگر برنگشت نامرد های ظالم و خدا ناترس ها شهیداش ساختند. با اوازبلند اه ای پرسوزی کشید و گفت من هیچ گاهی قاتل پسرم و دار و دسته گلبدین و جهادی ها را نمی بخشم. این جفای بزرگی است که رییس جمهور غنی در حق این مردم و خون شهدا انجام داده است.
سایت سازمان انقلابی زنان افغانستان یا راوا نگاشته که داکتر نسیم لودین، داکتر طب که ریاست سازمان صحت و معاونت های اجتماعی افغانی ها را در پشاور بر عهده داشت، بتاریخ ٧ جون ۱۹۸۹ برون از منزلش با ضرب گلوله بقتل رسید. خویشاوندان تیراندازی را دیدند. ایشان دو تن از مردانی را که داکتر لودین را محکم گرفته بودند شناختند ،ولی مردی را که بروی شلیک کرد تشخیص ننمودند. عقیده بر این بود که آن دو تن از اجنت های دولت افغانستان بوده باشند که وفاداری خویش را به حزب اسلامی )حکمتیار( منتقل نموده بودند. همچنان پروفیسور سید بهاوالدین مجروح ،یک روشنفکر برجسته افغانی که یک نشریه مستقل ماهانه را به زبان انگلیسی ازجانب مرکز اطلاعات افغانی در پشاور منتشر میساخت، پس از تهدید های مکرر به مرگ، در ۱۱ فبروری ۱۹۸۸ به قتل رسید. او بخاطر دفاع از حل سیاسی معظله افغانستان معروف بود. وی توسط تفنگداران در منزلش در پشاور کشته شد. عقیده بر این است که چندین تهدید علیه زندگی وی بوسیله حزب اسلامی )حکمتیار( صورت گرفته بود. در پهلوی آنها مینا کشور کمال موسس انجمن انقلابی زنان افغانستان، گفته میشود که در ماه فبروری ٧۱۹۸ در منزلش در کویته، پاکستان بدست اعضای حزب اسلامی )حکمتیار( به قتل رسید. در گزارش این نهاد امده است که در ماه مارچ ٥۱۹۹ اجساد ۲۲ تن در یک قبر دستجمعی در چهار آسیاب کشف گردید. خبرنگارانی که عملیات سربازان حکومت رییس جمهور ربانی را هنگام باز کردن این قبرها مشاهده میکردند، گزارش دادند که اجساد قربانیان در یک نهر آبیاری به فاصله ۳۰۰ متری از سرک عمومی که چهارآسیاب را به کابل وصل میکرد، یکجا روی همدیگر دفن شده بودند را در یافت کردند. چنین کشفیات تاکنون هم ادامه دارد. همچنان گفته میشود که در اوایل اپریل ٥۱۹۹ قبر دسته جمعی دیگری مشتمل بر ۲۰ تا ٥۲ تن جسد زنان و اطفال در زیر زمینی فاکولته طب در پوهنتون کابل کشف گردید. نعشها در الماریهای لابراتوار جابجا شده بود. اجساد پوسیده و متلاشی شده بودند و شناخته نمیشدند.

در کتابی بنام مینا؛ قهرمان زن در افغانستان و نوشته ایلودی هرمه چایلد امده است که حکمتیار در زمان حکومت کمونستی بروی زنان مظاهره کننده در شهر کابل تیزاب پاشید و انها را تهدید به مرگ کرده بود، حتا مخالف رفتن زنان در مکتب، دانشگاه، کارو اشتراک شان در راهپیمای ها بود که با تیزاب پاشی میخواست مانع پیشرفت انها در جامعه شود اما زنان قهرمان افغانستان برای مبارزه با این همه نابرابری در مقابل همه غداران چون کمونیست ها، مجاهدین ،طالبان و حتا نابرابری های حکومت فعلی ایستاد شدند و مانع اعمال زشت انها گردیدند .
در نتیجه میتوان گفت یكی از موضوعات محوری و اساسی در مورد افغانستان مسله حقوق بشر و حقوق زن می باشد ، موافقتنامه اخیر با رهبر حزب اسلامی حكمتیار كسی كه ناقض حقوق بشر و مرتكب جنایات جنگی شده و بدین دلیل در لیست سیاه ملل متحد است، اتحادیه اروپا و در كل غرب روی این موضوعات بر حكومت افغانستان همیشه تاكید کردند ،اما دیده شد که این همه جنایات پرده پوشی شده و نمیخواهند در مورد ان صحبت شود که این مسله برای یک تعداد شهروندان افغانستان درد اور است. حکومت افغانستان در بهترین حالت، صاحب حاکمیت مشروطه است که اقتدار خود را از طریق معامله، سازش و امتیاز دادن به گروهها جنگسالار، مافیا، چهرههای با نفوذ سیاسی، اقتصادی ،اجتماعی و مذهبی اعمال میکند. از این رو، دست حکومت در آوردن اصلاحات و دفع موانع موجود در برابر تحولات، به شدت تنگ است.

قانونی شدن مرگ با عزت و پایان زندگی در بلژیک!؟

لیلما سدید — 2014-02-14T20:26:32Z

بلژیک اولین کشوریست در جهان ، که اجازه می دهد تا بیماری لاعلاج ، وحشتناک و درد بی درمان اطفال زیرسن ۱۸ را به ( رضایت خود وفامیلش) که " Euthanasia " ګفته می شود، به شکل قانونی بقتل برسانند.
امروز ۱۳ فبروری ؛ این قانون که دونیم ماه قبل ازطرف مجلس سنای بلژیک به تصویب رسیده بود، با ۸۶ رای موافق ، ۴۴ رای مخالف و ۱۲ رای ممتنع به تصویب در آمد.
طرفداران این قانون به این عقیده اند و می ګویند که مرګ با عزت حق همه بشمول اطفال است و آنها نیزحق انتخاب را دارند ، هرچند نمایندګان مجلس اصرار داشتند، شکی نیست که اعمال کشتن کارآسان نیست ، اما از روی ترحم این اجازه را می دهد تا هرکس برای پایان دادن به زندګی پردرد وبی درمان خود تصمیم بګیرد . چون در واقعیت از این درد وحشتناک وبی حاصل نجات می ابد .
رهبران مذهبی وادیان مختلف این کشور نیز به این اقدام مخالفت کرده و انرا شدیدا محکوم نمودند ، رهبرکلیسا ورییس دانشګاه کاتولیک بلژیک به این عقیده است : " که زندگی هدیه ازطرف خداوند است و ما حق دور انداختن آن را نداریم. "

او می گوید که حمایت عظیم مردم برای تصویب این لایحه علامت دیگری ازفرسایش ایمان است . و این مسیر خطرناک برای جامعه خواهد بود.
داکتر بوغدو متخصص اطفال در شفاخانه سند لوک بروکسل از تصویب این قانون توسط پارلمان کشورش حمایت می کند و می ګوید : " این که هر روز طفلت را در حال جان کندن ببینی وازمریضی اش تمام وقت رنج ببری وبدانی که به درد بی درمان مبتلا شده وقابل تداوی هم نیست پس ترجیح می دهید تا طفل تان راحت شود و زندګی را خاتمه بخشد. "
به ګفته خانم بوغدو اکثر اوقات والدین مریض می ګویند که طفل شان را نمی خواهند در این حالت تمام سال ببینند و خواهش می کنند که او را بقتل برسانند . اما وی می افزاید آن زمان اجازه چنین کاری نبود و فعلن که شکل قانونی را پیدا کرده است می توانند با توافق هردو جانب دست بکار شوند.

نامبرده علاوه می کند مریض سرطانی که تداوی ندارد و چند مرتبه عملیات می شود ولی متاسفانه امیدی به زنده ماندن طولانی اش نیست برای مریض و فامیلش همچنان درد کشیدن طفل شان مرګ تدریجی است که بهتر است در مورد تصمیم ګرفته شود.
هرچند در سال ۲۰۰۲ میلادی بلژیک برای افرادی بالای سن ۱۸ و تعداد بزرګسالان تحت تداوی دوامدار وبی درمان ، که می خواستند با زندګی شان وداع ګویند نیز چنین اقدامی، البته با رضایت شخص مریض و فامیلش صورت ګرفته بود که در آن زمان متخصصین طبی این مرګ را از( روی ترحم) نامګذاری کرده بودند. ولی متاسفانه این رقم در سال ۲۰۱۲ میلادی به ۱۴۳۲ واقعه انجامید، که اکثر این اشخاص بیشتر از ۶۰ سال و سرطان بی درمان داشتند.
اما ایل وان هالف Els Van Hoof ، سناتور حزب دموکرات مسیحی بلژیک، به شدت با این قانون مخالف است. او اصرار دارد اطفال نمی توانند پیامدهای این درخواست را درک کنند. واګر والدین تصمیم ګیرنده این کارباشند که از روی ترحم ودلسوزی می خواهند چنین کاری صورت ګیرد،کاملن اشتباه است.
خانم هالف می ګوید: " اطفال [ از نظر قانونی ] قبل از سن ۱۶ سالګی اجازه نوشیدن الکول وسګریت را ندارند، آنها نمی توانند قبل از 18سالګی رای بدهند ویا هم ازدواج کنند.چرا که آنها درک درست ندارد، اما زمانی که در مورد زندگی و مرگ صحبت می کنید، آنها می توانند تصمیم بگیرند ؟ این درست نیست. "
فراتر از آن ، او معتقد است که این قانون تصویب شده غیر ضروری است ، بلژیک در حال حاضر اجازه می دهد تا آنچه آرام بخش وتسکین دهنده نامیده می شود اجرا ګردد، اما این تصمیم عاقلانه نیست .
قرار است پس از آن این قانون توسط فیلیپ پادشاه بلژیک به امضا برسد تا مورد استفاده قرار ګیرد.
هالند کشور همسایه بلژیک "مرګ به رضایت خود " برای اطفال بالاتر از ۱۲ سال را به رسمیت شناخته است.
طبق قانون اجرای (مرګ به رضایت خود) چندین شرط دارد:
مریض باید بارها درخواست مرګ کرده باشد.
مریض باید در آخرین مراحله غیر مدوا باشد.
مریض باید هوشیار باشد و معنای مرګ خود خواسته را درست بفهمد.
پدر و مادر و داکتر باید با این درخواست توافق داشته باشند.
مریض باید درد شدید داشته باشد و برای آرام شدن آن راهی باقی نمانده باشد.
در ماه نوامبر سال ګذشته میلادی ۱۶ متخصص بیماری‌های اطفال در نامه‌ای سرگشاده به نمایندگان مجلس خواستار تصویب این قانون شده بودند.
قابل ذکر است که بعد از تصویب این قانون توسط مجلس سنای این کشور حدود دونیم ماه قبل یک تعداد طرفداران حقوق اطفال در ګردهمایی که در بروکسل داشتند خواهان رد این قانون شده بودند

راسموسن؛ ما رییس جمهور افغانستان را نفهمیدیم چرا تاخیر می کند!

لیلما سدید — 2014-01-28T11:30:00Z

اندرس فوغ رسموسن سکرترجنرال ناتو عین اعلام راپور سالانه ۲۰۱۳ درمقر نانو در بروکسل که با خبرنګاران صحبت می کرد عدم امضا توافقنامه امنیتی میان امریکا و افغانستان را باعث کندی کار در برنامه های اینده ناتو وجامعه جهانی در افغانستان خواند.
سکرتر جنرال ناتو همچنان هشدار داد که رهبری افغانستان با تاخیر در امضای توافقت‌نامه امنیتی با واشنګتن، تداوم کمک های مالی جهان از نیروهای امنیتی افغانستان را با خطر جدی روبرو کرده‌است.
موصوف گفت: " رهبری سیاسی افغانستان نباید تاثیرات منفی امضا نکردن توافقت‌نامه امنیتی در کشور های کمک کننده به افغانستان را نادیده بگیرد چون حکومت افغانستان توانایی پرداخت یک ماه معاش نظامی ان کشور را ندارد "

این راپور در۲۳ صفحه نوشته شده و سه ونیم صفحه آن مربوط فعالیت های ناتو با افغانستان در سال ۲۰۱۳ میلادی می باشد همچنان در راپور امده است که ادامه این همکاریها، مشوره دهی و تریننګ در اعلامیه مشترک که در کنفرانس سران ناتو در سال ۲۰۱۰ در لیزبن درج شده بود.
وی در اظهاراتش در این نشست خبری ګفت ، پیشرفت در کارهای نیروهای ناتو ن مورد تمجید قرار داده ولی بار دیګرتاکید کرد، اگر توافقتنامه امنیتی بین کابل و واشنگتن امضا نشود "مذاکرات ما تکمیل نخواهد شد "
سکرترجنرال افزود: " بناعن اګر این سند امضا نشود در پایان سال ۲۰۱۴ امسال ماموریت جنګی امریکا و ناتو در افغانستان خاتمه خواهد یافت و ما نګزید ګزینه صفر را برای نیروهای خود درافغانستان تعین کنیم که ان خروج تمام نیروهای ناتو از انکشور خواهد بود. "

نامبرده خاطرنشان کرده گفت؛ افغانستان 352 هزار نیرو دارد و من نمیدانم اگر این کشور کمک های بین المللی را به دست نیاورد چگونه آنها را تمویل خواهد کرد؟ چون بودجه مالی انکشور کافی نیست که معاش یک ماهه انها را بپردازد ایا بدون کمک های بین المللی این امکان وجود دارد؟
وی ګفت : " من نمی‌دانم حکومت افغانستان چگونه قادر است بدون کمک مالی جامعه جهانی این همه بودجه را تامین کند. اگر نیروهای ما پس از ۲۰۱۴ در افغانستان نباشند بسیار مشکل خواهد بود که برای نیروهای امنیتی افغانستان منابع مالی جستجو ګردد. "

پس ازسال ۲۰۱۴ میلادی ؛ سالانه حدود ۴ میلیارد دلار برای حمایت از نیروهای امنیتی افغانستان ضرورت است که در اجلاس شیکاګو کشورهای عضو ناتو انرا تعهد کرده‌اند.
راسموسن ګفت که دیگر کشورهای عضو این سازمان نیز حاضر اند در این ماموریت کمک کنند اما منتظر اند تعهدات خود را پس از امضای توافقت‌نامه امنیتی میان افغانستان و امریکا اعلام کنند. او تاکید کرد که ناتو حاضر است که همکاری کند اما نمیداند چرا در این مورد حکومت افغانستان می خواهد تاخیر کند وی علاوه کرد که فهمیدن یا درک کردن رییس جمهور کرزی مشکل است

راهپیمایی مهاجران افغان به روایت عکس

لیلما سدید — 2014-01-15T20:01:40Z

دومین دور راهپیمایی 66 کیلومتری افغان های مهاجر
چهار شنبه 15 ژانويه 2014, بوسيله‌ى لیلما سدید

دومین دور راهپیمایی 66 کیلومتری افغان های مهاجر

لیلما سدید — 2014-01-15T13:52:16Z

صدها مهاجر افغان با گذشتاندن دوشبانه روز از بروکسل، بتاریخ ۱۳ جنوری سال جاری به شهر که بزرگترین کلیسای این کشور، که ۶۶ کیلومتردورتراز پایتخت واقع است ، راه پیمایی کردند تا خود را نزد پاپ برسانند و حمایت وی را نسبت به ایشان جلب نمایند.
این راهپیمایی همزمان با رسیدن سردی زمستان وبارش دوامدارباران ،آغاز شد که پناهجوی افغان را یک تعداد باشندگان بلژیک نیزهمراهی می نمودند و66 کیلومتر راطی کرده خود را به شهرگینت که در شمال این کشور واقع است، رساندند.
پناهجویان افغان دربلژیک، روز شنبه ساعت ۸ صبح این راهپمایی را آغاز کردند و روز اول ۲۶ کیلومتر به طرف شهر(فلیگین)جایکه وزیرمهاجرین درانجا زندگی میکند، رفتند، وبقیه این فاصله را درمدت دو ونیم روز دیگر پیمودند تا خود را به بزرگترین کلیسای بلژیک برسانند و از پاپ ویا بقول معروف« پدر کلیسا » کمک بخواهند تا از ایشان حمایت کند.

این پناهجویان می‌گویند تا زمانیکه حکومت بلژیک برای شان وعده وهمچنان ضمانت ندهد که ایشان را می پذیرد و در پهلوی آن از دوباره فرستادن شان به افغانستان خود داری نکنند، راه پیمایی شان را ادامه خواهند داد. مقامات شاروالی شهرفلیگین برای این معترضین جای بود وباش آماده نموده بودند ، ولی با آنهم افغانها شب سردی را در مرکز سپورت سپری کردند .

من که با این پناهجوی ۲۶ کیلومتر را در روز اول پیمودم از استقبال و خوش آمدید مردم محلی نسبت به افغان ها خورسند گردیدم وامیدوارم که این راهپیمایی هاپیام های مثبت برایشان این پناهجویان داشته باشد.
جان فرانسوا ازحزب سوسیالست و یکی از تنظیم کنندگان این برنامه برایم گفت که این راه پیمایی به خاطر حمایت و تعین سرنوشت افغان های که بیش از ۷ الی ۸ سال، در این کشور بدون اسناد زندگی می کنند؛ راه اندازی شده است.
موصوف علاوه کرد: تازمانی که«حکومت بلژیک برای افغانها رحم نکند» و درمورد شان تصمیم مثبت نگیرند این راه پیمایی ها ادامه خواهد داشت، چون وی خوشبین است که چنین تظاهرات نتیجه خوب در بر خواهد داشت.
او گفت کشورش برای این افراد باید اجازه زندگی و بودباش را بدهد و تازمانیکه افغانستان آرام نشده است باید انها را در کنار خود داشته باشند، و دیپورتیشن را توقف بدهد.

به گفته او؛ گرچه از ملاقات اولی که به طرف مونس در اخر ماه سال گذشته انجام پذیرفت نتیجه چندان خوبی بدست نیامد چون مقامات خواستند که باید این پناهجویان دوباره خود را تسلیم نمایند تا دوسیه های شان به نوبت بررسی گردد، اما وی امیدواراست که این مرتبه به یک توافق مثبت دست یابند.
موصوف گفت:((ما خواهان قطع دیپورت کردن افغانها هستیم ،چون شرایط افغانستان هنوزهم امن نیست و اگرانها دوباره فرستاده شوند به سرنوست یک شهروند افغانی بنام« عارف» که دیپورت گردید وسرانجام کشته شد دوچارخواهند شد که در این مورد« خون افغانها » توسط بلژیکی ها می ریزد.))

اقای جان افزود که دراین راهپیمایی حدود ۶۰ نهاد مختلف و محصلین درحمایت ازافغانها شرکت نموده اند و همکاری شان را با افغان ها اعلام کردند.

خانم مروه محبوب که در این راه پیمایی شرکت نموده به نمایندگی اززنان افغانها می گوید: هدف از این راهپیمایی جلب توجه حکومت بلژیک و بی توجهی آنها به مهاجرین می باشد، و در پهلوی آن می خواهند؛ وضعیت افغانستان را، همانطوریکه سوریه در خط اول قرار دارد، و مهاجرین شان پذیرفته می شود افغانها نیزدر همان سطح قرار بگیرند.
وی خاطر نشان کرد که درمسیر راه استقبال شدند و مردم حمایت شان را نسبت به انها اعلام کردند وخوشبین است که این راه پیمایی ها نتیجه خوب خواهد داشت.

قابل ذکر است پناهجویان زمانی که ازمحل بودوباش خانم مگی دی بلاگ وزیرمهاجرین عبورمی کردند ، نامه ای را که آن به گونه تکت طیاره درست شده بود به صندوق پستی وی انداختند، که در آن گفته اند اگر خودت برای یک هفته افغانستان سفر نماید و بدون محافظ به شهر گشت و گذار کنید آنزمان خواهی دانست که زندگی کردن چقدر مشکل است.
سرانجام پناهجویان بعد ازطی کردن۶۶ کیلومتر در شهر گینت رسدند که خوشبختانه مورد استقبال قرار گرفتند و پدر کلیسا نیز حمایت اش را درقبال افغانها اعلام کرده گفت اگر در بروکسل جای بودوباش ندارید این «شهر و کلیسا» مکان دیگری است برای شما. او همچنان از این پناهجویان خواست که مقررات و قانون را باید مراعات کرد و دوباره خود را تسلیم نماید.

معترضین از کلیسا به مرکز تیاتردعوت شدند جای که ده ها سال قبل اهسپانیوی های مهاجربه همین شکل دراین مکان گردهم آمده بودند وخواستاراقامت دراین شهرشده بودند که تاکنون دراین جا زندگی می کنند.

شاروال گینت نیزدراین مرکز حضورداشت، دردیدار با افغانها وافرادی دیگری که ایشان را همرای کرده بودند؛ سخنرانی نموده گفت:این راهپیمایی ها شاید مفید واقع شود و باید همیشه تظاهرات تان به شکل مسالمت آمیزباشد. ولی او از این پناهجویان خواست که خود را باید دوباره تسلیم کنند تا دوسیه های شان بررسی گردد و کشورش درمورد آنها تصمیم بگیرد .

وی افغانستان را جای خطرناگ خوانده ازکشورش انتقاد کرد ، باید در مورد سرنوشت اینها تصمیم بگیرند چون افغانستان جای امن نیست .

یک تن از فیلم سازان بلژیکی نیز حمایت اش را از افغانها اعلام کرده گفت که افغانها مردم مهربانی هستند وتوانایی های خوبی دارند باانکه کشورشان شاید شدید ترین جنگ های چندین ساله است اما همیشه تلاش کردند تا برای کشورشان خدمت نمایند.

وی یاداور شد که دررابطه به افغانستان نیزکتابی نوشته است ودرمورد این کشور وجنگ های آن خوب می داند، او ازکشورش خواست که نگذارند این مردم تمام عمر شان را به جنگ سپری کنند.
همچنان اقای خلیل راستین که مرکز فرهنگی بنام حمایت از افغانها در این شهر دارد نیز در این گردهمایی شرکت نموده وسخنانش را با شعرسعدی« بنی ادم اعضای یک دیگراند» بزبان ندرلندی اغازکرد و افغانها را تشویق نمود تا قانون این کشوررا احترام گذاشته خود را دوباره تسلیم کنند تا درمورد شان تصیم گرفته و از این حالت بی سرنوشتی نجات یابند.

یک تن از اعضای وزارت مهاجرین نیز در این محل سخنرانی کرده شدیدا از آن وزارت انتقاد کرد وخاطرنشان ساخت که همه روزه از طریق رسانه های گروهی می شنوند و می بینند که در افغانستان امنیت تامین نیست ولی نمیداند که چرا درمورد مهاجرین تصمیم مثبت گرفته نمی شود.
خانم نتالی که محصل دانشگاه است و دراین راهپیمایی از بروکسل تا اینجا امده است، می افزاید: « ما تازمانی با اینها راه پیمایی می کنیم که درموردشان تصمیم درست گرفته شود، و آرزو می کنم که این همه برنامه ها هرچه زودتر پیش از اینکه هوا کاملن یخبندان شود نتیجه بدهد.»

عظیم مرادی یکتن از این پناهجویان که از یک سال بدین سو جواب رد گرفته می گوید که تمام دنیا از حالت دشوار افغانستان می دانند ولی اینکه در مورد مهاجرین تصمیم مثبت نمی گیرند سخت ناراحتش ساخته است .
وی حاضرنیست که دوباره افغانستان برگردد و می گوید تازمانی این راهپیمایی و تظاهرات شان را ادامه خواهند داد که نتیجه مثبت بدست بگیرند.
احمد خالد پناهنده دیگرکه بافامیلش سالهاست بدون سرنوشت در این کشور بسرمی برد، می گوید اگر بلژیک مهاجرین را نمی پذیرد دو کار برای شان انجام دهد: اول نشان انگشت شانرا از سیستم کامپوتری حذف کنند دوم افغانستان را باید درست درک نمایند وبرای انها اولویت قایل شوند.

تمام تظاهر کنندگان افغان،خواهان پناهندگی ازحکومت بلژیک می باشند و همچنان شعار می دهند و می گویند که ما حق خود را می خواهیم ، وازحکومت بلژیک ضمانت می خواند که از این کشور انها را اخراج نکنند، وپروسه برگشتاندن را متوقف سازند.

خاطرنشان باید ساخت که حدود ۴۵۰ تن از پناهجویان افغان از ۴ماه بدین سو دست به تظاهرات زده بودند که در نتیجه یک بار این مظاهره به خشونت گراید و بیش از ۵۰ تن انان توسط پولیس دستگیرشده بودند. افغانها می گویند که چند تن انها دوباره به افغانستان برگشتانده شده اند.

قابل ذکر است که بتاریخ ۲۱ ماه دیسامبر سال ۲۰۱۳ افغانهای مهاجر ۷۶ کیلومتر تا شهر مونس منزل نخست وزیر که خود شهردار ان منطقه است، راهپیمایی کردند.

آیا افغانستان تنها از پشتونهاست؟

لیلما سدید — 2013-10-24T20:30:00Z

Sommaire

اگر يك غير پشتون رييس جمهورکشورشود و بتواند زمام حكومت را بدست ګیرد، اين يك حادثه تاريخي و فصل جديدي از تاريخ افغانستان است، نه يك حادثه معمولي. ؟!

ایا ممکن خواهد بود روزي در افغانستان ‏‎‎, یک شهروند تاجیک , هزاره, ازبک, پشه ای ویا نورستانی به حیث رییس جمهور کشور ما برګزیده شود؟ اګر از این همه بګذریم ایا اګاهان ومکتب رفته ګان کشور ما حاضرخواهند شد, تا به نخبګان غیرپشتون رای بدهند؟

ایا جهانی که سخن ګفتن از پایان تعبیض نژادی در ان هنوزهم سمبولیک است برای تحقق ان تلاش زیاد ضرورت نخواهد داشت؟ باید نسل های زیاد دراین مورد ازخود قربانی های فراوانی بدهند. چون دیموکراسی قویترین کشورجهان یعنی ایالات متحده امریکا نشان داد که سرزمین اش قلمروتحقق دموکراسی جهان است .

درحالی که انتقال قدرت سیاسی درنظام های که متولیان ان، خویش را صاحب وواجد اخرین حقیقت می دانند، با ریختن خون ، کشتاروشکنجه ممکن می ګردانند, اما دیموکراسی می تواند زمینه ی انتقال صلح امیز وبا نشاط قدرت سیاسی را، ازطریق اراده ازاد مردم بدست اورد .

دیموکراسی تحمیلی و یا زور سالاری

یک تن از فعلا جامعه مدنی افغانستان که نخواست نامش ذکرګردد، چنین می ګوید : اگر يك غير پشتون رييس جمهورکشورشود و بګذارندکه حكومت كند، اين يك حادثه تاريخي و فصل جديدي از تاريخ افغانستان است، نه يك حادثه معمولي.
به باوروی ؛ البته وقتش هست كه این تغيير را تجربه كنيم. اما اين سياست قدامت چندين صد ساله دارد. خوب برهمه حال ، حق با مبارزه و سياست خردورزانه و تحمل به دست مي آيد و اين مبارزه را با ديگران یکجا باید انجام داد.
موصوف می ګوید : مردم نیاز به تغیرات جدی در راس حکومت دارند و می خواهند که این تغییر را هرچه زودتر تجربه کنند ؛ و دموكراسي را که یك پروسه رو به رشد اما ناقص است، باید تجربه کنیم . چون یک غیر پشتون توانایی انرا دارد ومردم نیز از ان حمایت می کند، ولی اینکه تا چه حد جامعه جهانی انرا قبول خواهد کرد منتظر باید ماند.

افزون برآن : از نگاه قانوني همه برابريم، شاید اين یک دستاورد باشد. اما اكنون مهم است که اين برابري در عمل پياده شود؛ برابري قانوني داريم اما ازنگاه فرهنگي و تاريخي هنوز با آن كنار نيامده ايم. اين كار فقط با دموكراسي واقعي ممكن است. پس به این منظور که دیموکراسی فعلی تا حدی تحمیلی است، اما از زورسالاري هاي دوره هاي گذشته بهتر است.

نامبرده درمورد برګزاری انتخابات شفاف ابراز نګرانی نموده می افزاید : هنوز پیش از وقت است تا در مورد انتخابات شفاف ،عاری از جعل وتقلب صحبت کرد، اما تجربه از ګذشته ها نشان داده است که انتخابات چندان شفافیت نداشته وتقلب بیش از حد صورت ګرفته بود.)
به عقیده وی تلاش زیاد بکاراست تا دیموکراسی واقعی و برابری شهروندی درافغانستان حکمفرما شود. با انکه پیشرفت ها درعرصه های مختلف صورت ګرفته است، اما کافی نبوده ولی دیده شود که درچند ماه اینده تحولات چګونه خواهد بود.

پس چرا درافغانستان این دیموکراسی تحقق نمی پذیرد؟ وصاحبان قدرت که همیشه شعار دیموکراسی را درسرخط بیانیه های شان قرارمی دهند وازان به عنوان سپر دفاعی درمقابل جهانیان استفاده می کنند، پس چرا نمی ګذارند که انقلاب دیموکراسی دراین کشوربرپاګردد؟

فریبا نوا ژرونالیست وتحلیګرمسایل افغانستان با تلویزیون الجزیره ، به این باور است که یک شهروند غیر پشتون نیز چانس دارد که رای بګیرد، اما هستند بعضی نیروهای که اجازه نمی دهند او ریاست کند . مشروط براینکه او رییس جمهور انتخاب شده از طرف مردم می باشد.
خانم نوا امیدواراست که انتخابات یک نتیجه مثبت به افغانستان بدهد ، ولی موصوفه دید دیګر نسبت به اوضاع فعلی داشته می ګوید ، چون بازکردن راه به طالبان ، بیشترمردم را نګران ساخته واین ترس خود باعث ناکامی پیشرفت می ګردد، که باید در این زمینه توجه بیشتر صورت ګیرد تا مردم نسبت به اینده امیدوار باشند.

چون درایالات متحده امریکا یک شهروند سیاه پوست که سالیان متمادی به صفت برده ازانها استفاده می شد، اکنون می تواند به صفت رییس جمهورانتخاب ګردد،اما درافغانستان انتخاب یک شهروند غیرپشتون ازطریق انتخابات ازاد،عادلانه ،شفاف ، بدون تخلف وعاری ازمداخلات اشخاص جنګ سالار، زورمند و کشورهای منطقه و جهان چنان به نظر نمی رسد، اما آرزوی اکثریت شهروندان دیګر، برنده شدن یک غیرپشتون درانتخابات ریاست جمهوری سال اینده می باشد.

هژمونی غلط و باور های غیر واقعی

مجیب خلوتګر، رییس اجرایی دیده بان رسانه های آزاد (نی) می ګوید؛ اګر یک غیر پشتون هم انتخاب شود ، نمى تواند بدون أقوام ديگر حكومت كند. همانطور كه يك پشتون نمى تواند بدون ديگر أقوام حكومت كند. نظربه قانون أساسي هر شهروند حق مساوي دارد. اين هژمونى غلط و باور هاى غير واقعى ماست كه همه چيز را براى يك قوم قبول كرده ايم. فکر كنم جامعه جهانى هم حالا مى دانند كه ديگر أقوام كمتر از پشتون ها نيستند. به همين دليل پشتون ها در داخل كشور دچار سر خوردگى شده اند.

به عقیده وی انتخابات افغانستان در شرائط كنونى ممكن است در يك فضاى كاملن دموكراسى انجام نگردد. اما كوشش نهاد هاى مرتبط در اين زمينه مى تواند مشروعيت انتخابات را تضمين كند. اين بستگى دارد به اراده ى دولت در مديريت و برگزارى انتخابات.

بی عدالتی جامعه جهانی تابکی ؛؟

این سوالی است که در ذهن فردـ فرد این سرزمین همیشه خطور می کند. حتی جامعه جهانی نیزبه حق این ملت جفا کرده اند، چنانچه درکنفرانس بین المللی بن اول از طریق ارا ،اقای ستارسیرت برنده ګردیده بود، صرف به دلیل اینکه از قوم پشتون نبود پرنده هما را بزور به شانه های اقای کرزی نشاندند. که خود نمایانګر بی عدالتی جهانیان درقبال این ملت مظلوم است، نه تنها پشتون ها بلکه خارجی ها نیز به این باوراند که جز پشتون ها، دیګراقوام افغانستان نمی توانند غلام ویا فرمانبردار انها باشد.

ایا چنین انقلابی درقاره اروپا،زادګاه دیموکراسی میسرخواهدشد، تا یک فرزند هندوستانی تبارانګلیسی در بریتانیا، یک ترک تبارالمانی در جرمنی ویا فرزند یک الجزایری در فرانسه از طریق ارای اکثریت مردم به مقام ریاست جمهوری خواهد رسید؟

این تنها بار اول نیست که دراين کشور بی عدالتی صورت ګرفته است، اګربه دومین دورانتخابات ریاست جمهوری افغانستان مرورکوتاه نماییم به خوبی ان حقایق را درمیابیم ، چون درنتیجه شمارش ارا، وبا وجود تخلفات ګسترده ، انتخابات به دوردوم کشانده شد امابراثرمداخله یک تعداد کشورهای خارجی وافراد دست نشانده اقای کرزی درکمیسیون برګزاری انتخابات ، نتیجه به نفع اقای حامدکرزی اعدان ګردید. افزون بران معاون نماینده سازمان ملل برای افغانستان ازتخلف ومداخله یک تعداد افرادی با صلاحیت وبعضی سفارت خانه های خارجی درافغانستان نیزخبرداد، که حتی این اختلاف نظردر سطح رهبری یونما باعث شد تا معاون سازمان ملل متحد برای افغانستان از سمت اش برکنارګردد.

امریکا ومداخلات همسایه ها

درمصاحبه که با داکتر عبدالله عبدالله کاندید ریاست جمهوری دوره ګذشته، درسفری که به اروپا داشت انجام دادم ، وی به چند نکته مشخص اشاره نموده بود؛انتخاب یک کاندید که بتواند وحدت ملی را درنظر بګیردوبرمنافع ملی کشوربی اندیشد مهم نیست که شهروند پشتون ویا غیرپشتون باشد، درصورتیکه توسط ارای ملت انتخاب شود باید بر رای مردم احترام ګذاشته شود.
وی از مداخله کشورامریکا، همسایه های افغانستان ،نماینده ګی سازمان ملل متحد درافغانستان و یک تعداد افراد دیګرنیز یاداور شده ابراز امیدواری کرد که انتخابات پیشرو با چنین مشکلات مواجه نګردد.

ایا درافغانستان سرزمینی که من در ان زاده شده ام روزی ممکن خواهد بود مسایل قومی ونژادی حل ګردد؟ آیا در راس حکومت یک شهروند غیرپشتون قرار خواهد ګرفت ؟

چوکی ریاست جمهوری یا ناموس پشتون ها

خانم فهیمه ، عضوسابق پارلمان کشورمدت ها قبل ګفته بود: افغانستان تاکنون به پختګی نرسیده که مردم ان تمام اقوام را یک ملت بدانند، ویا بالای هم اعتماد داشته باشند تا بتوانند برکاندید غیرپشتون رای بدهد. وپشتونها چوکی ریاست جمهوری را ناموس خودفکرمی کنند. بعید است که یک شهروند تاجیک ، هزاره ویا اقوام دیګرافغانستان چوکی ریاست جمهوری را لمس کنند چه رسد برانکه حاکم آن شوند.

وی براین باور است که هروقت همه اقوام این مفکوره را که شهروند دیګرهم حق دارند رییس جمهورشود از ذهن شان دورکنند می تواند کمک به برګزاری یک انتخابات ازاد و عادلانه نمایند، و یک فرد غیر پشتون نیز موفق خواهد شد که از طریق ارای مردم دریک انتخابات شفاف برنده ګردد.
نامبرده خاطرنشان ساخت : (کشورهای غرب هم به این عقیده اند که بجزپشتون ها دیګر اقوام افغانستان نمی توانند بپذیرندکه فرمانبردارخوب برای شان باشند وبه همین دلیل است که بیشترخارجی ها درانتخابات مداخله می کنند.)

تابکی تخم نفاق در این سرزمین

اقای محسنی یکی ازرهبران اهل تشیع افغانستان درزمان لویه جرګه اظطراری ګفته بود که اګردرافغانستان روزی یک تاجیک، هزاره ویا ازبک به چوکی ریاست جمهوری رسید انروزدیګر تخم نفاق دراین سرزمین پاشیده نخواهد شد ویک صلح دایمی و ثبات در این ملک برقرار خواهد شد. اما وی تاکیده کرده بود مشروط براینکه مداخله کشورهای خارجی و مخصوصا پاکستان نباشد.

جنرال عبدالرشید دوستم دریک ګردهمایی که در میان مردم شبرغان چندماه قبل داشت، ګفته بود: اګر افغانستان خانه همه ملت افغان است پس باید به تمام اقوام به یک نظر دیده شوند وهرکه شایسته هرمقام است برایش داده شود از ریاست جمهوری ګرفته تا تمام دوایردولتی، وی خطاب به شهروندان شبرغان ګفته بود که این حاکمان قدرت هستند که ما برادران تاجیک ،هزاره وازبیک را با هم درګیرمی سازند و خودشان به چوکی ریاست جمهوری شیشته و تماشا می کنند.
وی همچنان یک ضرب المثل افغانی را که تفرقه بیانداز، و حکومت کن) تکرارمی کرد . او اضافه نمود که مردم افغانستان با هم متعهد شوید.

ایا رهبری افغانستان به قوم پشتون ها تنها رقم زده شده است که زمامداراین ملک باشند؟ اګر چنین نیست چرا دیګر اقوام نمی توانند در راس قدرت قرارګیرند، ایا روزی ممکن خواهد بودچنین حادثه انقلابی در افغانستان بوقوع بپیوندد؟