کابل پرس

قرارداد امنيتی با امريکا، حکومت ملوک الطوايفی و يا حکومت فدرالی

2014-01-27T21:30:00Z

در رابطه به مراحل مختلف قرارداد امنيتي، مشکلات و تناقضات حقوقي ، خواست های رئيس جمهور و مضاری که در صورت عدم امضای اين قرارداد برای افغانستان متصور است به قدر کافي از طريق رسانه ها و کارشناسان امور، معلومات ارايه گرديده که مورد بحث ما نيست . مسئله مورد بحث ما اينستکه علت اصلي «زير پرده» چيست که رييس جمهور را مجبور به وعده خلافي، تناقض گويی، خواست های نا موجه و خلاف منافع مردم افغانستان ساخته تا از اجرای اين امر مهم شانه خالي کند .

يک تعداد از کارشناسان داخلي و خارجي و رسانه های داخلي و خارجي، سبب اين معضل را به موضوع انتخابات و منافع شخصي آقای کرزي مرتبط می دانند . آنها می گويند : « آقای حامد کرزي ، امضای قرارداد امنيتي را به تعليق در آورده است، تا در انتخابات1393 دست باز داشته، و از امريکايی ها می خواهد تا در انتخابات مانند گذشته مداخله نکند، و در مقابل از کانديد مورد نظر و نتيجۀ انتخاباتی که به نفع کانديد مورد پسند آقای کرزي اعلان می شود، پشتيباني و آنرا مشروعيت بخشد . بنابرين ملحوظ آقای کرزي در حکومت آينده نفوذ قابل ملاحظه خواهد داشت و به صورت غير مستقيم ، سياست افغانستان را سمت و سو خواهد داد .»

اگرچه برين برهان ، عمداً بنابر مصلحت های سياسي در داخل و خارج از افغانستان می پردازند؛ اما از لحاظ عملي با واقعيت های سياسي افغانستان و سياست امريکا در قبال افغانستان سازگاري ندارد .

امريکا بخاطر پيروزي کدام کانديد خاص و يا مصلحت مردم افغانستان نمی انديشد . امريکا بخاطر منافع استراتژيک خويش در افغانستان حضور دارد؛ خوشبختانه افغانستان در قرن حاضر بر خلاف گذشته در خط منافع امريکا قراردارد، و اثرات آنرا ما امروز در افغانستان مشاهده می کنيم . امريکايی ها طرفدار سقوط حکومت مرکزي در افغانستان نيستند. امريکايی ها در انتخابات گذشته زمانی مداخله کردند که آقای کرزي در انتخابات تقلب نموده بود و با آن هم اکثريت آرا ء را بدست نيآورده بود . امريکايی ها بخاطر که وضعيت سياسي بی ثبات نگردد، در انتخابات مداخلۀ « مُصلحانه » نمودند، و آقای جان کيری وزير خارجه برحال امريکا، داکتر عبدالله را متقاعد ساخت و آقای کرزي را برندۀ انتخابات اعلان کرد . اگرچه آقای اوباما و ساير رهبران سياسي امريکا با آقای کرزي اختلافات سليقه يی و شخصيتي دارند؛ اما اين اختلافات به حدی نيست که بالای سياست امريکا اثر گذارد و آنرا به مخاطره اندازد . امريکايی ها خوب می دانند که حکومت افغانستان يک حاکميت ائتلافيست، و تغيير شخصيت های سياسي، تحول بنيادي را درسياست افغانستان به بار نمی آورد . امريکا می خواهد تا پروسۀ انتخابات به صورت طبيعي به پيش رود و انتقال قدرت صورت گيرد، و از هر کانديد ی که آقای کرزي طرفداري کند و او را به پيروزي رساند، امريکا پشتيباني خواهد کرد؛ زيرا امريکايی ها در افغانستان طرفدار درد سر های اضافي نيستند، و صرف در مسايلی که منافع شان ايجاب کند مداخله خواهند نمود ؛ پس در مسئله انتخابات کدام مشکلی با آقای کرزي ندارند .

اگر به حکومت افغانستان نيک بنگريم، حکومت افغانستان- يک حاکميت طبقاتي، سهامي و اشتراکيست، بين اقليت پرجوش که منافع آنها در آن حفظ بوده و در حکومت آينده همچنان پايدار و محفوظ خواهد بود . زيرا اکثريت خاموش جامعه هيچ بديلی برای اين حکومت ندارند، و نه طرح و نه کانديدی در اين انتخابات دارند ؛ يگانه بديل حکومت، طالبان به شمار می رود که آنها هم از طرف مردم ، جامعۀ حهاني و امريکا، قابل اعتماد و پذيرش نيستند . از سوی ديگر، چون آقای کرزي قدرت سياسي را در اختيار دارد، برندۀ انتخابات هم کانديد مورد علاقۀ شان خواهد بود . انتخابات افغانستان از قبل توسط آقای کرزي مهندسي شده است؛ شما هرگاه به لست کانديد های انتخاباتي نگاه کنيد، به خوبي در ميابيد که اکثر ايشان، افراد وابسته به آقای کرزي هستند که به نفع کانديد مورد پسند آقای کرزي، انصراف و ائتلاف خواهند کرد ؛ پس بحث منافع و هراس آقای کرزي از حکومت آينده يک مبالغه به نظر می رسد . جامعۀ جهاني و مردم افغانستان در رابطه به انتخابات در مقابل يک عمل انجام گرفته قرار گرفته اند . پس بحث حکومت مردمی، عدالت اجتماعي و عدالت انتقالي ، افسانه يی بيش نخواهد بود .

سوالی که در اينجا پيش ميايد، اينستکه : « پس علت اصلي اختلاف بين آقای کرزي و امريکايی ها در چيست ؟ »

علت اصلي اختلاف آقای کرزي با امريکايی ها، تغيير سياست امريکا در افغانستان است

هرگاه ما به سخنان و کنش های سياسي آقای کرزي و نخبگان سنت گرا، در سال های اخير توجه کنيم، يک سلسله تشويش ها و هراس ها را در گفتار و کردار شان ميابيم، که به شکل گِله آميز، امريکايی ها را مورد خطاب و عتاب قرار می دهد . آقای کرزي طالبان را برادر می خواند، از طالبان می خواهد تا با او کمک کنند و کمرِ او را در حکومت داري ببندند ، ( در مقابل کي؟ ) زنداني های طالبان را بار بار ، رها می کند، و بلاخره در صحبت های اخير ، تشويش و هراس دروني خويشرا چنين ابراز می کند : « امضای قرارداد امنيتي، باعث ملوک الطوايفي در افغانستان می گردد .» حتا آقای اشرف غني احمدزي در سخنانی اين هراس دروني خويشرا می رساند : « امريکايی ها تنها پشتون ها را زنداني ميسازد .» در مجموع اين کنش ها و سخنان بدين معناست که، آقای کرزي و نخبگان سنت گرا ، امريکا يی ها را متهم به و عده خلافي و تضعيف نقش سنتي پشتون ها در ساختار سياسي افغانستان می کنند، و امضای قرارداد امنيتي را در آينده باعث خطر برای منافع خويش می دانند . دراينجا باز سوالی که مطرح می شود اينستکه: « آيا واقعاً سياست امريکا در ارتباط به افغانستان تغيير نموده است .»

استراتژي امريکا تغيير نکرده، تنها سياست امريکا در ارتباط به شيوۀ حکومتداري افغانها در افغانستان بعد از تجارب زياد و حضور فعال در منطقه به خصوص بعد از حکومت آقای اوباما تغيير نموده است؛ تغيير پاليسي امريکايی ها در افغانستان شايد برای آقای کرزي و يک تعداد نخبه گان سنت گرا قابل تحمل نباشد ؛ اما در آينده، يگانه را ۀ حل برای معضلات افغانستان خواهد بود . برای اثبات گفته های خويش مجبورام به گذشته بر گردم .

بعد از حادثۀ « 11 سپتمبر» که سياست امريکايی ها متکي به اطلاعات«ISI» و امريکايی های افغاني تبار بود، آهسته ، آهسته به بن بست مواجه گرديد . پاکستاني ها و نخبه گان سنت گرا ، برای امريکايی ها تلقين نموده بودند که ، علت جنگ های داخلي و ايجاد گروه طالبان و تروريزم در منطقه عبارت از آنستکه : « مشروعيت نظام سياسي در افغانستان زير سوال رفته بود، پشتون ها در حاليکه 85 فيصد نفوس افغانستان را تشکيل می دهند، در حاشيه رانده شده اند، قدرت در دست اقواميست که 15 فيصد نفوس افغانستان را در بر می گيرند، که اين موضوع در صحبت که آقای «کولن پاول» وزير خارجه امريکا درسال2001 با شبکه جهاني CNN داشتند، به خوبي از گفتار شان آشکار می گردد که تا چه اندازه يی سياست مداران امريکايی بي خبر از واقعيت های جامعه افغانستان بوده و تا چه حدی متاثر از ای ISI و امريکايی های افغاني تبار بوده اند . بنابرين امريکا بايست بخاطر از بين بردن تروريزم يک حکومت قوي مرکزي را به رهبري پشتو نها در افغانستان ايجاد کند ، و همچنان به خلع سلاح جنگسالاران شمال اقدام کند تا در افغانستان صلح تامين گردد و پشتون ها از مخالفت با حکومت و همکاري با تروريزم و کشت مواد مخدر دست بر دارند .

امريکايی ها در افغانستان حکومت مرکزي را به رهبري آقای کرزي با صلاحيت های بيش از حد ايجاد کردند، و به خلع سلاح جنگسالاران اقدام نمودند . آقای اوباما در حاليکه به پاليسي امريکا در ارتباط به افغانستان متردد بود، 30 هزار عسکر تازه نفس را به افغانستان رهسپار ساخت که متاسفانه در بهبود اوضاع موثر واقع نگرديد . امريکايی ها متوجه گرديدند که بار مصارف اقتصادي، تلفات نظامي و فشارافکار عامه برضد جنگ افغانستان، بر دوش امريکا بيش از حد گران گرديده است . سياست امريکايی ها که متکي بر اطلاعات ISI و امريکايی های افغاني تبار بود، با واقعيت های عيني جامعه افغانستان سازگاري نداشت؛ بنابرين جنگ با طالبان و تروريزم و کشت و قاچاق مواد مخدره در افغانستان، ختم نگرديد؛ بلکه اضافه گرديد . حکومت آقای کرزي فرا قانوني عمل می نمود، در حاليکه در اثر جنگ های داخلي، تمرکز قدرت از هم گسيخته بود، و در مناطق مختلف افغانستان، افراد قدرت مند و با نفوذ با تمايلات قومي، زباني و مذهبي حاکميت داشتند . در نتيجه صلاحيت بيش از حد رئيس جمهور و سوء استفاده از آن، باعث گرديد تا اشخاص قدرت مند و با نفوذ به افراد غير مسئول مبدل گردن و سوء اعتماد بين مرکز و اطراف به وجود آيد، و بروکراسي ، جنگ و فساد در افغانستان ادامه يابد .

امريکايی ها بعد از حضور فعال در افغانستان به نتيجه رسيدند تا اشتباهات گذشته را جبران کنند؛ بنابرين تصميم گرفتن تا از يکطرف منافع استراتژيک شان در افغانستان حفظ باشد، از سوی ديگر مصارف نظامي را به حد اقل رسانند، و همچنان تهداب حکومت متمرکز سنتي را به حکومت غير متمرکز و کثرت گرا و مردمي، آهسته، آهسته تبديل کنند . در نتيجه فيصله کردند تا اخير 2014 حد اکثر قوای نظامي خويش را از افغانستان خارج ساخته، تنها پايگاه های نظامي را در مناطق مختلف با تعداد عساکر محدود در افغانستان مستقر سازند . امريکايی ها اعلان نمودند که، « بعد از اين جنگ آنها تنها عليه تروريزم است و نه عليه طالبان.» اين سياست امريکايی ها ، خشم آقای کرزي را بر انگيخت و سبب سردی روابط آقای کرزي با امريکا شد و تا حالا اين کشمکش جريان دارد . در اينجا سواليکه به ميان می آيد اينستکه:« هدف امريکايی ها از اين بيان چه بود، و چرا خشم آقای کرزي را برانگيخت؟»

هدف امريکايی ها از اين سخن آن بود که : امريکا ديگر از ديد و نظر ديگران در افغانستان سياست نمی کند، و به وعده های خويش در مقابل حکومت متمرکز سنتي وفا دار نيست ؛ امريکا طرف های اصلي منازعه را در افغانستان، جبهه مقاومت و طالبان می داند، و ديگر طرفدار به حاشيه کشانيدن آنها نيست . امريکايی ها در آينده می خواهند با تحکيم موقعيت افراد قدرتمند و با نفوذ در مناطق مختلف افغانستان از نقش حکومت مرکزي بکاهند، و آنها را از نقش افراد غير مسئول به افراد مسئول مبدل سازند، تا آنها در پيشرفت مناطق خويش بکوشند و يک رقابت سالم بين اطراف و مراکز قدرت به و جود آيد، و سبب تامين امنيت ، ثبات و از بين رفتن فساد در مناطق مختلف افغانستان گردد . بنابرين امريکايی ها در نظر دارند تا اداره مناطق جنوبي را برای طالبان دهند و در غير آن برای افراد قدرت مند و با نفوذ منطقه که بديل طالبان باشند و اگذارند، که اين روند آهسته، آهسته از نقش حکومت مرکزي و سنتي در افغانستان خواهد کاست، در آينده سبب صلح و ثبات و حکومت فدرالي در افغانستان خواهد گرديد . سياست جديد امريکا که بر خلاف سياست بريتانيای کبير که درتقويت پايه های حکومت سنتي در افغانستان عمل می نمود، مورد قبول و پذيرش آقای کرزي و افغانهای سنت گرا که خود را در موقعيت منزعج می بينند نمی باشد . بناءً آقای کرزي و افغانهای سنت گرا و تکنوکرات که از پايه های اجتماعي در داخل افغانستان برخوردار نيستند، منافع و نقش خويش را در حکومت های بعدي در خطر می بينند، کوشش می کنند تا دامن اختلافات را با امريکايی ها وسيع سازند؛ از سوی ديگر به اختلافات قومي و زباني در افغانستان دامن زنند، تا خود را مدافع حقوق پشتونها جلوه دهند؛ بدين لحاظ طالبان را تشويق به همکاري با خويش می نمايند، تا آنها به ايشان بپيوندد . طالبان بارها گفته اند که آنها با حکومت کرزي مذاکره نخواهند کرد؛ اما از مفاهمه و مذاکره با جبهه مقاومت پشتيباني کرده اند؛ زيرا طالبان آقای کرزي را طرف اصلي قدرت نمی دانند؛ در حقيقت آقای کرزي و طالبان، يکديگر را به نفع خويش استعمال می نمايند؛ حال آقای کرزي در موقعيت حساس در مقابل طالبان قرار گرفته است؛ زيرا طالبان از کرزي می خواهد که هرگاه او واقعاً راست گو ست و طالبان را برادر می خواند و از منافع پشتون ها دفاع می کند، بايد اول حسن نيت خويشرا ثابت سازد، يعني- زنداني های طالبان را آزاد کند - دست امريکايی ها را از عمليات نظامي به خصوص شبانه کوتاه سازد- قرار داد امنيتي را با امريکايی ها امضاء نکند ؛ اما واقعيت های سياست جهاني و داخل افغانستان برای کرزي چنين حقی را خواهد داد، موضوعی قابل بحث می باشد؛ از سوی ديگر طالبان ، آقای کرزي را خواهند بخشيد که به اين سوال، آقای داوود زي پاسخ روشن داند: « طالبان ما را نخواهد بخشيد.»

نتيجه

من زمانی که نتيجۀ اين مطلب را می نوشتم، چشمم به خبر تازۀ جلب شد که آقای کرزي باز تاکيد نموده است که : « از ايجاد حکومت ضعيف و ملوک الطوايفي در افغانستان جلوگيري خواهد کرد .» جناب رييس جمهور بياييد با مردم صادق باشيم، مردم افغانستان چهار دهه ست که دچار جنگ، بدبختي و بيچاره گيست؛ مردم ما اقسام نظام ها را از جمله: شاهي مطلقه، اميري، شاهي مشروطه، جمهوري ، سوسياليستي، اسلامي ، امارتي و حکومت ملوک الطوايفي به رهبري شما که اشتباهاً نام آنرا حکومت دموکراسي گذاشته اند، تجربه نموده اند؛ اما متاسفانه غير از درد ، رنج ، نابرابري ، بی عدالتي ، جنگ ، تعصب و تبعيض چيزی ديگری، نصيب شان نگرديده است . آقای رييس جمهور بنابر تجارب گذشته و نتايج آنها، می شود که اين حکومت ملوک الطوايفی شما را کمی رنگ و روغن قرن بيستم و بيست ويکم بماليم، و در چوکات يک قانون اساسي، مدني و جزايی، مطابق به ضروريات مردم افغانستان به حکومت فدرالي مبدل کنيم؛ اين چه مشکلی دارد؟ هدف از حکومت و حاکميت برای انسان عاقل و باوجدان، خير و صلاح مردم است که آنرا بايست از هر طريقی تجربه نمود و ملت خويش را به سر منزل مقصود رسانيد !

آقای رييس جمهور شما جلو تحولات سياسي را که به صورت طبيعي و يا جبري از طرف ابر قدرت ها پلان گذاري و عملي می گردد، نمی توانيد بگيريد . گر، نيک به تاريخ نظر کنيم، سلسله های بزرگی از امپراطوري ها به رهبري اقوام مختلف ايجاد گرديدند- وسعت يافتن- منقرض شدن؛ امپراطوري احمدشاه بابا، بعد از استقرار، منقرض گرديد، جای آنرا ملوکِ بارکزايی و محمد زايی گرفت، سبب دوام اين حکومت ها رقابت بين ابرقدرت های وقت بود . امروز ما خوشبختانه در عصری زنده گي می کنيم، که به جای شمشير، منطق حکومت می کند. پس جای برای تشويش و هراس برای برادران سنت گرا و جود ندارد؛ بديل حکومت سنتي پشتون ها، حکومت سلطنتي تاجکي، هزاره گي، اوزبيکي و ساير اقوام برادر نخواهد شد؛ بلکه، بديل آن- حکومت مردمي، بنابر عدالت اجتماعي که نماينده گي از تمام مردم افغانستان کند، خواهد شد !

آقای رييس جمهور، امروز خط منافع ابر قدرت ها خط ديورند نيست تا آنها مطابق به ميل شما عمل کند؛ امروز خط منافع ابرقدرت ها شمال کوه هندو کش است، که اثرات خود را خواهد داشت. برشما لازم است، تا با واقعيت های زمان حال حرکت کنيد؛ گر نه، گِرد باد تحولات سياسي جهان، شما را با خود خواهد برد . امريکايی ها با امضای قرارداد امنيتي و يا بدون آن در افغانستان خواهند ماند . اما بهتر آنستکه قرارداد امنيتي را با امريکايی ها امضاء کنيد، در غير آن شما نفوذ کشور های عضو شورای امنيت را که افغانستان برای شان اهميت ندارد، غير مستقيم در سياست افغانستان دخيل می سازيد، که در نتيجه رقابت بين ابرقدرت ها، منافع افغانستان صدمه خواهد ديد، و باعث طولاني تر شدن بحران در افغانستان خواهد گرديد .

اکثريت خاموش، اقليت پرجوش

2014-01-18T20:30:00Z

در حاليکه چند ماهی برای برگزاري انتخابات باقي مانده، وهمچنان تا اخير 2014 تمام نيروهای نظامي خارجي بايد افغانستان را ترک کند؛ از سوی ديگر قرارداد امنيتي تا هنوز با امريکايی ها به امضاء نرسيده است. بناءً اين عوامل سبب بحران اقتصادي، سياسي در کوتاه مدت گرديده، و در آينده باعث عواقب خطرناک و جبران ناپذيری در حيات سياسي ، اقتصادي و اجتماعي در افغانستان بجا خواهد گذاشت .

با در نظر داشت وضعيت بحراني و بازي های قدرت سياسي در افغانستان، بين بازي گران داخلي، سوالی که به ميان می آيد اينست که: « برنده و بازندۀ بازي های قدرت سياسي در افغانستان کي خواهد بود؟ »

بنابر شواهد تاريخي، هميشه رهبري جوامع انساني را « اقليت پرجوش» در مراحل مختلف تاريخي، در ساحات مختلف سياسي، مذهبي و اقتصادي بدوش داشته ، و زمانيکه « اقليت پرجوش» به بلوغ سياسي رسيده است، بنياد حاکميت های مترقي و پيشرفته را برای « اکثريت خاموش» بناء نهاده است .

ا فغانستان در اوايل ،شاهد بازي های قدرت بين « اقليت پرجوش پشتون» به اشکال قبيله يی و خانداني بوده است. در جريان قرن بيست تا به حال « اقليت پرجوش» ساير اقوام در کشمکش و بازي های قدرت سياسي، سهيم گرديدند . اقليت پرجوش در افغانستان، رهبري تحولات سياسي را در دهه های اخير بدوش داشته ؛ اما متاسفانه در تقسيم منافع سياسي، نتوانستند باهم کنار آيند ؛ بنابرين اقليت پرجوش در ايجاد يک حکومت قابل قبول برای همه در افغانستان ناکام گرديد، و اکثريت خاموش هم نتوانست در کنار و سايه حاکميت « اقليت پرجوش» به آرامي و رفاه برسد .

اقليت پرجوش که در افغانستان در حال تحول و تغيير است، در شرايط فعلي عبارت از : « تيم آقای کرزي، اپوزسيون سياسي ( مجاهدين) و اپوزسيون مسلح ( طالبات و حزب اسلامي) می باشد .» تعداد اقليت پرجوش شايد از لحاظ کميت ، قابل ملاحظه نباشد؛ اما « اقليت پرجوش» افغانستان را با زورگويی ها، خودخواهي ها و قدرت طلبي ها ، دچار معضلات و مشکلات فراوانی ساخته است ، که اين وضع برای « اکثريت خاموش» جايی برای نفس کشيدن و حيات باقي نگذاشته است . در حاليکه «اقليت پرجوش» با احساس مسووليت پذيري، امکان و صلاحيت آنرا دارد تا در افغانستان، صلح ، آرامش ، عدالت اجتماعي و قانون را حاکم سازد؛ اما اين از تصور به دور است، زيرا « اقليت پرجوش» تا حال به بلوغ سياسي نرسيده است .

آقای کرزي عمداً با خواست های غيرواقعبينانه و نا موجه، بار مسووليت خويش و طالبان را بدوش خارجي ها می گذارد، و از آنها تقاضا دارد تا در افغانستان صلح وثبات و عدالت را تامين کند . هرگاه آقای کرزي نمی خواهد با جامعه جهاني و امريکا همکاري و قرارداد امنيتي داشته باشد ؛ پس، بديل و طرح آقای کرزي به جای جامعۀ جهاني و امريکا که بار تمام مصارف و حمايت سياسي افغانستان را بدوش دارد، کيست و چيست ؟ البته که جواب منفي ست . آيا حامد کرزي برای مردم افغانستان ضمانت می دهد که با قطع روابط با امريکا، افغانستان دوباره دچار جنگ های داخلي، تجزيه، فقر، بی ثباتي و هرج و مرج نمی گردد ؟ جواب منفی ست . پس چرا آقای حامد کرزي چنين قماری را با سرنوشت مردم خويش بازي می کند ، بازندۀ اين قمار سياسي کي خواهد بود ؟

با تاسف بايد گفت : تجارب نشان داده است که« اقليت پرجوش » ما، هميشه به خاطر منافع شخصي، منافع « اکثريت خاموش» را به قيمت ارزان فروخته اند . هويدا ست که برندۀ اين بازي قدرت ، « اقليت پرجوش» خواهد بود؛ زيرا آنها تا امروز، تمام امکانات دولتي را در اختيار داشته و صاحب ميلياردها و ميليون ها دالر گرديده اند ؛ در صورت بحران سياسي، يکتعداد با پول ها ،باز به خارج می روند؛ يکتعداد با نفوذ داخلي و ارتباطات خارجي در جبهۀ مخالف قرار می گيرند و يک تعداد صاحب تاج و تخت در افغانستان می شوند .

بازندۀ اصلي اين بازي ها در حقيقت بازنده گان سابق - اکثريت خاموش جامعه خواهد بود . اکثريت خاموش با فقر ، جنگ های داخلي، اختلافات قومي، زباني،مذهبي و منطقه يی گرفتار خواهد شد؛ مادران ،زنان و کودکان، بی پدر ، بی شوهر و بی پسر خواهد شد؛ فرهنگ جنگ، انتقام ، تعصب، وحشت ، نفرت همه جا را فرا خواهد گرفت . اکثريت خاموش و دنباله رو که گرفتار اختلافات و مشکلات ،خانواده گی، اخلاقي ، اجتماعي، زباني ، مذهبي و حتا نژادي می باشد بار تمام مصيبت ها را بدوش خواهد کشيد . يکی از عوامل بدبختي «اکثريت خاموش» آنست که : « اکثريت خاموش» به زمان گذشته نسبت به زمان حال و آينده، ارزش بيشتر قايل اند، اکثريت خاموش با افتخارات و افسانه های گذشته افتخار نموده و زنده گي می کنند؛ اکثريت خاموش با تعصبات گذشته، متعصبتر می گردد، با گريه های گذشته گريه می کند، با خنده های گذشته قهقهه سر می دهد، بلاخره تمام اعمال، رفتار و گفتار اکثريت خاموش از گذشته و يا تقليد از گذشته گان است. اکثريت خاموش به اندازه يی به گذشته عشق دارند که در اين عشق دچار جنون و خود فراموشي گرديده اند . اکثريت خاموش فراموش کرده اند که در زمان «حال» بسر می برند، فراموش کرده اند که زمان «حال» ضروريات و مقتضيات زمان خود را دارد- انسان ديروز ، انسان امروز نيست، جامعه ديروز ، جامعه امروز نيست، فرهنگ ديروز ، فرهنگ امروز نيست، ملت ديروز، ملت امروز نيست و بلاخره شرايط اجتماعي ، سياسي، مذهبي و اقتصادي ديروز، شرايط... امروز نيست .نگاه به تاريخ و گذشته برای عبرت کاريست پسنديده؛ اما با گذشته زنده گي کردن کاريست عبث، و حقيقت و جود انسان را در زمان « حال»زير سوال می برد. از سوی ديگر انسان را نسبت به زمان « حال» بيگانه ساخته، و او را نسبت به آينده بی اعتماد و بی تفاوت می سازد . بنابرين اکثريت خاموش دچار گرفتاري های زيادی هستند ، که اين گرفتاري ها سبب گرديده تا اقليت پرجوش جامعه به جای شان تصميم گيرد ، سخن گويد، عمل کند و بر آنها حکومت کند .

نتيجه

در حقيقت اقليت پرجوش، آيينۀ اکثريت خاموش اند.همانطوريکه اخلاق يک فرد نماينده گي از اخلاق خانواده گي شخص می کند؛ همانطور، رفتار، کردار، گفتار و تفکر افراد يک جامعه و يا يک اجتماع، نماينده گي از ذهنيت حاکم فرهنگي، اخلاقي و مذهبي يک جامعه می نمايد . پس حکومت « خوب و بد » نماينده گي از اکثريت قاطع يک جامعه می کند . بنابرين، جنگ های داخلي، اختلافات قومي، لساني، مذهبي و منطقه يی، نماينده گي از جامعه نابسامان افغانستان می کند.ما نبايد به اين زودي ها خواهان تغيير بنيادي در کشور خويش باشيم ؛ اما يگانه اميد و آرزو آنست، تا «اقليـت پرجوش» جامعه که هميشه چرخ تحولات کشور را به چرخش در آورده است، به بلوغ سياسي برسد و يا بنابر قول مشهور « خداوندج هدايت شان کند» تا از راهی معقول و عقلايی به تقسيم منافع بپردازند، تا در سايۀ حاکميت شان، اکثريت خاموش در صلح و آرامي و يک جامعه فارغ از تعصب به حيات خويش ادامه دهند .

بررسی نسبی عمقِ استراتژی امريکا در افغانستان

2014-01-11T14:00:00Z

سياست رسمي ايالات متحده امريکا در ارتباط افغانستان عبارت از اين است که : « امريکا عملاً در جريان مبارزه عليه تروريزم ، کشت و قاچاق مواد مخدر در افغانستان حضور نظامي دارد . بخاطر که افغانستان دوباره به مرکز تروريزم ، کشت و قاچاق مواد مخدر ، اعمال خلاف حقوق بشري و جنگ های داخلي دچار نگردد ،از حکومت نوپای افغانستان، حمايت سياسي، نظامي و اقتصادي می کند ؛ بنابرين دولت امريکا، قصد دارد تا بعد از 2014 در افغانستان، نقش داشته و خواهان امضای پيمان امنيتي با حکومت افغانستان می باشد . »

Sommaire

بنابر مقولۀ سياسي:« درسياست حقايق گفته نمی شود؛ واقعيت ها را بايست از اَعمال، رفتار وگفتارِ رهبران سياسي درک و احساس نمود.» برای دريافت واقعيتِ موضوع، لازم می بينم تا تيوري های مطرح را که از طرف صاحبنظران و کارشناسان سياسی در رابطه به استراتيژي و حضور امريکا در منطقه و «افغانستان» اظهار گرديده، برای خواننده گان عزيز مطرح نموده، و نقطه های مثبت و منفي آنرا بررسي نمايم.

– يک تعداد از کارشناسان به اين عقيده اند که:«جنگِ افغانستان برای امريکا ختم گرديده، امريکا توانست، اسامه بن لادن را از بين ببرد و گروهِ القاعده را مضمحل سازد، و طالبان را تنبيه کند. پس حضور امريکا با مصارفِ ده ها و صدها ميليارد دالر در سال به هيچ عنوانی ،توجيه پذير نيست. زيرا امريکا منحيث يک قدرت بزرگ، با امکانات اطلاعاتي و تکنالوژي پيشرفته ،میتواند منطقه و افغانستان را از دور کنترول و نظارت کند.»

*بلی، نظريات کارشناسان بسيار واقعبينانه بنظر می رسد ؛ اما از لحاظ عملي، با سياست های امريکايی ها همخواني ندارد. امريکا می تواند ،با ضمانت کشور های عربي و پاکستان، با مصارف بسيار قليل، قدرت سياسي را دوباره برای طالبان دهد. امريکا در حاليکه چراغ سبز از سوی کشورهای عربي، پاکستان وطالبان دريافت می کند، ولی امريکا به خواست کشور های مذکور و طالب ها،علاقهء نشان نداده است. بلکه تاکيد دارد تا از حکومت کابل حمايت کند، و پيمان امنيتي را با حکومت کابل امضاء کند، و درافغانستان حضور نظامي و نقش فعال سياسي داشته باشد.

تعدادی از کارشناسان را عقيده براينست که، «امريکا با بازی دراماتيک (11 سپتمبر) موضوع تروريزم را وسيله قرارداد و ده ها هزار سرباز خويش را با وسايل پيشرفته نظامی در افغانستان جابجا ساخت. امريکا با يک بازي حساب شده بعد از پيروزي مجاهدين ،عمداً آنها را به فراموشي سپرد تا درگير جنگ های داخلي گردند، بعداً با همکاری پاکستان، انگلستان و کمک مالی کشور های عربی ،سازماندهی و مديريت گروه طالبان را به عهده گرفت. امريکا با اين نيرنگ توانست، از يک سو سوء اداره اخواني ها و طالبان ديوبندي را در داخل و خارج به نمايش بگذارد؛ از سوی ديگر افکار عمومي را در داخل افغانستان و جهان برای لشکر کشي به افغانستان مساعد سازد . بعد از سقوط اتحاد جماهير شوروی، افغانستان برای امريکا از اهميت زيادی بر خوردار گرديد. امريکا ،افغانستان را به حيث دروازۀ بسوی آ سيای ميانه می داند. امريکا چشم به منابع سرشار کشور های آسيای ميانه دوخته است ، و حضور خويش را در افغانستان برای بدست آوردن اين منابع ضروري و لازمي می دانند.»

*هرگاه امريکا به منابع آسيای ميانه نظر دارد؛ پس به اساس کدام استراتژي می خواهد که در آسيای ميانه نفوذ کند ؟ امريکايی ها ، آگاه اند که اين ذخاير در ساحۀ نفوذ روسها قرار دارد؛ روسها سدهای آهنينی را، برای جلوگيري از نفوذ غربي ها در اين کشورها، ايجاد نموده اند.روسها در بسياري از کشورهای آسيای ميانه دارای پايگاه نظامي هستند؛ از سوی ديگر حکومت های طرفداری خويش را در اين کشور ها حاکم ساخته، و از آنها حمايت سياسي، اقتصادي و نظامي می کند . روسها برای جلوگيري از بحران های اجتماعي در اين کشورها، امتيازاتی را برای اتباع کشور های آسيای ميانه در روسيه فراهم ساخته - اتباع کشورهای آسيای ميانه می توانند بدون ويزه داخل روسيه شوند، آزادانه رفت و آمد انجام دهند. روسها در بدل اخراج پايگاه نظامي امريکا در « ماناس» برای حکومت قرغزستان کمک های مالی را وعده داد، و مصروفيت های شغلي را با تابعيت دوگانه برای قرغزها فراهم ساخت. اتباع کشور های آسيای ميانه که در روسيه مشغول کار و بار هستند، سالانه ميلياردها دالر را به کشور های خود سرازير می کنند، که اين سبب - باعث تقويۀ اقتصادِ مردم منطقه و تحکيم پايه های حکومت های ايشان می گردد؛ از سوی ديگر باعثِ تحکيم استراتيژي روسها در منطقه، و تضعيف نقش غربي ها می گردد.

امريکا با مبارزه با تروريزم ، طالب ها و دور نگهداشتن آنها از سرحدات آسيای ميانه در حقيقت، برای منافع روسها منحيث سپردفاعي عمل می کند . در حاليکه نفوذ تروريست ها و طالب ها در آسيای ميانه می تواند - اين کشور ها را از نفوذ روسها خارج ساخته و زمينه برای نفوذ غربي ها در منطقه فراهم گردد. پس کنش سياسي غربي ها در منطقه ، ابهاماتی را در ذهن هر فرد در رابطه به اسراتژي امريکايی ها در افغانستان به وجود می آورد . البته هدف بنده هم در اين نوشتار توضيح و روشني در رابطه به اين مسايل خواهد بود.

– تعدادی از کارشناسان «تيوري توطئه» را مهک قرار داده، می گويند:« امريکا در تلاش است تا نظمِ نوين را در جهان حاکم سازد. که اين پروژه شاملِ کشورهای افريقايی ، آسيايی بخصوص کشور های «اسلامي» می گردد. امريکا با لشکرکشي ها و دست اندازي هايی در امور داخلي کشورها، آنها را بی ثبات ساخته و زمينۀ تجزيه و پارچه پارچه شدن آنها را فراهم می سازد. اين پروسه آغاز گرديده، بسياري از کشور ها از جمله:سودان، ليبيا، سوريه ، عراق و حتی افغانستان، پاکستان، ايران در اين مرحله قرار دارند. امريکا با اين سياست کوشش می کند تا کشورها را به جزايری کوچک و بزرگ منقسم سازد، تا از يکسو آنها مصروف درگيري های قومي، زباني، مذهبي و منطقه يی گردند، و امريکا منابع کشور ها را در مقابلِ سلاح تبادله نمايد. در اختتام ايجاد کشورهای کوچک با اختلافات متذکره، برای امريکا زمينه را فراهم می سازد تا از تهديد هايی که احتمالاً از طرف کشور های «اسلامي» متصور است، در امان باشد، و از سوی ديگر اين کشور ها را بدون دردسر، کنترول و نظارت کند. حضور نظامي امريکا در افغانستان هم چنين اهدافی را تعقيب می کند؛ زيرا امريکا باوجود داشتن نفوذ سياسي، اقتصادي، نظامي و برتري های اطلاعاتي يی که در منطقه دارد، از برقراري صلح و ثبات در افغانستان شانه خالي می کند.»

*بعد از حادثۀ پرتشنج که باعث پريشاني و آشفتگي توده ها می شود، و برای آنها بی نظمي غير قابل درک ميباشد، و مردم در پي درک و فهم وقايع می گردند؛ بعد از جنگ اول جهاني، در آستانۀ جنگ دوم جهاني ، بعد از تشکيل حکومت اسرائيل در1948 ، بعد از جنگ شش روزۀ در 1967 و بعد از سوء قصد های ضد امريکايی در 11 سپتمبر 2001 تئوري توطئه به خواست ادراک و حواس پاسخ ساده لوحانه ميدهد .

هرگاه ما منافع استرتيژيک امريکا را در منطقه از نگاه تئوري توطئه به بررسي گيريم ، به يک سلسله واقعيت ها و تناقضاتی بر خواهيم خورد که با سياستِ عملي امريکا در منطقه در تضاد است. طرحی که از طرف جيمز بلکول استراژيست حزب جمهوري خواه امريکا ، پيشکش گرديده بود، در حقيقت مانند صدها طرحيست که سالانه از سوی نهاد های تحقيقاتي در زمينه های مختلف برای ارگانهای حکومتي (امريکا) ارسال می گردد. محتوی طرح آنست که در مقابل نظمِ کلاسيک بريتانيای کبير در منطقه ،(افريقا و آسيا) نظمِ جديدی را با دلايل منطقي و اهدافِ سياسي برای دولتمردانِ امريکايی پيشنهاد می کند؛ اما اين طرح تا چه اندازه يی با منافع و سياست های عملي امريکا در منطقه همخواني دارد و يا ندارد، موضوعيست قابلِ بحث... امريکا با رژيم هايی که با منافع امريکا در منطقه، سرِسازش ندارند ، در جستجوی براندازي اين رژيم ها می باشد؛ اما اينکه امريکا طرفدارتغيير جغرافيایِ سياسي کشور های منطقه باشد، و نظمِ جديدی را در منطقه ايجاد کند، کاريست دشوار و عبث که از همه بيشتر منافع خود امريکا را در منطقه ضربه ميزند تا کشوری ديگر! امريکا در منطقه بخاطر منابع نفتي خليج فارس حضور دارد؛ کوچکترين برخورد نظامي، سياسي در منطقه باعثِ بلندرفتن قيمتِ نفت می گردد، که قابل تحمل مصرف کننده گان کشورهای اروپايی و امريکا نمی باشد . پس به فرض مثال: هرگاه امريکا با اين هدف از کشورهای عربي شروع و تا به پاکستان، اين طرح را عملي سازد؛ تمام اين کشورها و منطقه به آتشکده يی مبدل خواهد شد، که کنترول آن از قدرت امريکا خارج خواهد شد. ازسوی ديگر اين جنگ دامنِ چاه های نفتي را خواهد گرفت، و صدور نفت را به کشورهای غربي مختل خواهد ساخت . البته که اين سبب باعث يک فاجعه در کشور های اروپايی و تمام جهان خواهد شد. کشورهای مانند روسيه از اين موقع استفادۀ سوء نموده، قيمتِ نفت را در بازار های جهان بلند برده، که از يکسو باعث تمرکز سرمايه در روسيه شده ، وبلمقابل کشورهای اروپايی و حتی امريکا را تضعيف خواهد نمود. همچنان اگر در اين مناطق حنگ های داخلي شعله ور گردد، هيچ ضمانتی وجود ندارد که گروه های اسلامی ، اسلام را وسيله قرارداده و به کمک کشورهای روسيه و چين، خواستدار خروج امريکا از منطقه گردد ، که اين هم ضربۀ مرگباری به کشورهای غربي خواهد بود . پس تطبيق چنين پروژه يی به نفع امريکا نيست؛ امريکا در منطقه به خاطر منابع نفتی حضوردارد ؛ تازمانيکه اين منابع هست؛ حضور خواهد داشت؛ اما حضور بی دردِ سر! تجارب نشان داده است که امريکا بخاطر منافع خود در منطقه از ارتجاعي ترين رژيم ها پستيباني نموده ، در مقابل از داعيه های آزادي خواهي و تجزيه طلبي ملت های مظلوم پشتيباني نکرده است.

– تعدادی از برادران اخواني ، ديوبندي(طالبان) وگروه های افراطي ،«حضور امريکايی ها را در منطقه به مثابۀ جنگهای صليبي و ضد اسلامي می دانند. به نظر اين صاحبنظران غربي ها يا کشورهای مسيحي بخاطر توهين ، تحقيرمسلمانان و ارزش های مذهبي ايشان در منطقه فعاليت دارند. از سوی ديگر کشورهای اسلامي را اشغال نموده، منابع طبيعي آنها را غارت کرده، و ارزشهای غربي و مذهب مسيحی را در کشورهای اسلامي تبليغ می نمايند. بناًء جنگ غربِي ها در منطقه يک جنگ مذهبي و صليبي می باشد . پس برای تمام مسلمانان فرض است تا بخاطر دفاع از دين و ارزش های اسلامي به جهاد و مقاومت در برابر اشغالگران صليبي به پا خاسته و به جهاد مقدس اقدام نمايند.»

* حضورنظامی کشورهای غربي را در منطقه بخصوص افغانستان نبايد جنبۀ مذهیي و صليبي داد، و از آن به عنوان پيراهن خونآلود عثمان، ماهي سياسي گرفت. بعد از رنسانس و به حاشيه رفتن کليسای مسيحي از قدرت سياسي، وايجاد حکومت های سيکولار در کشورهای اروپايی، ديگر مذهب در استراتيژي آنها نقشی ندارد، و نخواهد داشت. علل جنگ های کشور های اروپايی در قرون19 -20 که بيشتر آن در ميان ملل مسيحي مذهب به وقوع پيوسته، بنابر ملحوظات جهان گيري، ايجاد مستعمرات و وسعت آنها، تسخير منابع طبيعي و در مجموع در اثر تضاد و تقسيم منافع صورت گرفته است، نه براساس ارزشهای مذهبي ! جنگ منافع که يک پديدۀ طبيعي ست، تنها مختص به کشورهای غربي نبوده بلکه تاريخ کشورهای اسلامي مملو از اين حوادث تاريخي می باشد، که تا حال در بين کشورهای اسلامی ،احزابی افراطي و حکومت های قبيله يی جريان دارد، که باعث فجايع بیشماری انساني گرديده است.

درحاليکه کشور های اروپايی بعد از انقلاب صنعتي به بزرگترين قدرت های نظامی در سطح جهان تبديل گرديدند، و تا امروز به حيث بزرگترين قدرت نظامي، اقتصادي، سياسي و اطلاعاتي و تبليغاتي بشمار می روند ؛ اما در استراتيژي آنها مذهبي سازي جهان وجود نداشته است . هرگاه اين ابر قدرت ها،مانند قديم به جبر به مذهبي سازي مردم کرۀ زمين شروع می کردند ، شايد امروز به جز از مذهب مسيحي در دنيا مذهبی و جود نمی داشت، در حاليکه خوشبختانه نفوس مسلمانان از ميليار د به بالا رسيده است. حتی کشور های اروپايی برای سرزمين های از دست رفته روم شرقي(ترکيه) که در زمان سلجوقي ها و عثماني ها اکثريت نفوس آنرا رومي ها و اقليت های ارمني ... تشکيل می داد، برای بازپسگيري اين سرزمين ها اقدامی نکردند؛ بلکه عثماني ها را در مقابل روسيه تزاري کمک و ياري نمودند. پس بهتر و احسنتر است تا جنگ منافع کشور ها را با ارزش های مذهبي، اخلاقي و انساني خلط ننموده ؛ زيرا امروز نهاد های بسياری بنابر ملحوظات انساني، در نقاط مختلف جهان مصروف کمک و ياري رساندن، برای آسيب ديده گان از جنگ، فقر و حوادث طبيعي هستند، که آنها احترام به کرامت انساني و بشري را شعار قرار داده و به رنگ پوست، مذهب و دين وشکل وصورت انسانها کاری ندارند. بنی آدم آعضاء يک پيکر اند- که در آفرينش ز يک گوهر اند- چو عضو به درد آورد روزگار- ديگر عضو ها را نماند قرار. (سعدي)

با بررسي مطالب فوق، ابهامِ ما راجع به استراتژي امريکا در منطقه (افغانستان) بيشتر می گردد، و سؤالاتی در نزد خوانندۀ اين نوشتار پديد می آيد؛ اما ، می شود تمامِ سؤالات را در يک نکته خلاصه نمود . امريکا در منطقه بخصوص در افغانستان به دنبالِ چيست؟ می شود به صورت کلي گفت: امريکا در منطقه و افغانستان در جست و جوی منافع خويش است. بلی، بحث منافع در تعاملاتِ سياسي، يک گفتمانِ درست و عقلايست؛ اما باز بحث چگونگي منافع امريکا در افغانستان مطرح می گردد، که امريکا در افغانستان چه منافع دارد ، که بيش از يک دهه در اين کشور، سياست فعال سياسي و نظامي دارد، و بازهم در يک چوکات قانوني می خواهد در افغانستان حضور داشته باشد.

غرب و امريکا در منطقه و افغانستان به صورتِ بسيار مرموزی سياست می کنند. خواست و استراتيژي آنها نه تنها برای صاحبنظران، بلکه برای اوليای امورسياسي قابلِ دَرک نيست. آقای کرزي در نشستی که با نماينده گانِ مطبوعاتِ آزاد داشت، به اين مسئله اشاره نمود: « عمق استراتيژي غرب برای ما قابل درک نيست.» عجز آقای کرزي در مقابل پاليسي های غرب و امريکا يک سخن نو نيست؛ زيرا سياسيون و نظامي های پاکستان قبلاً ناخورسندي و بی اعتمادي خويش را در اين مورد اشعار نموده بودند. از سوی ديگر، سياسيون و کارشناسان روسي هم در ارتباط به حضور و عدم حضور ناتو در افغانستان ، گپِ قاطع ندارند . گاهی موجوديت ناتو را در افغانستان برای روسيه، خطرآور قلمداد میکنند؛ گاهی حضور ناتو را در منطقه به خصوص در افغانستان توجيه می کند.

امريکا بعد از جنگِ دوم جهاني، در شرق دوُر و خاور ميانه وارثِ مناطق استرازتيژيک کشور های بريتانيا و فرانسه گرديد، آهسته ، آهسته خاور ميانه منحيثِ خط سرخ منافع امريکا شناخته شد. در مقابل امريکا وظيفۀ تأمين امنيتِ کشور های اروپای غربي را در مقابل اتحاد جماهير شوروي به عهده گرفت.

با فروپاشي اتحاد جماهيرشوروي، غرب چشم طمع به ساحۀ نفوذ و ذخاير انرژي شوروي سابق دوخت ،که نه تنها شامل اروپای شرقي، قفقاز شمالي -جنوبي، آسيای ميانه، بلکه شامل روسيه می شد؛ اما ايجاد کشور جمهوري فدراتيف روسيه،به حيث وارثِ حقوقي اتحاد جماهيرشوروي، و قدرت نمايی اين کشور در تعاملات بين المللي به خصوص در آسيای ميانه ،قفقاز جنوبي، قفقاز شمالي و اروپای شرقي، اثراتی را در سياست جهان به جای گذاشت . پس بهتر است تا يک تبصرۀ کوچک راجع به وضعيت سياسي ، اجتماعی و اقتصادي اين کشور بزرگ جهان داشته باشيم، که البته ما را به هدف نزديک خواهد ساخت.

جمهوري فدراسيون روسيه در1991 عملاً بعد از انحلال اتحاد جماهيرشوروي با مساحتِ17075400 کيلو متر مربع که تقريباً 76 در صد خاک شوروي سابق را تشکيل می دهد، در جغرافيای سياسي جهان عرض اندام کرد. روسيه که وارث امپراطوري های سلف خويش است؛ اما اين ارث در حاليکه روسها را صاحب 11.5 فيصد خشکي جهان ساخته که تراکم نفوس در هر کيلومتر به8.7 نفر می رسد . همچنان روسيه صاحب بزرگترين منابع آب معدني و ذخاير زير زميني در جهان است ؛ اما دولت روسيه وارث تمامِ نابساماني های سياسي، اجتماعي، مذهبي، اقتصادي ، مشکلات ارضي با همسايگان و به ويژه به کمبود نيروی بشري مواجه می باشد. اين معضلات باعث چالش های زيادی در روسيه گرديده ؛ از سوی ديگر روابط روسيه را با جمهوريت های سابق اتحاد جماهير شوروي، خدشه دارساخته است ؛ از طرف ديگر، منابع سرشار طبيعي و اختلافات ارضي با کشور های چين و جاپان ، سبب گرديده که قدرت های بزرگ جهان برای بدست آوردن اين منابع و اراضي از دست رفته دست به تحرکاتی زند که اين تلاش ها ، تماميت ارضي روسيه را در آينده به خطر مواجه خواهد ساخت.

حکومت روسيه بعد از افزايش قيمت نفت و گاز در بازار های جهاني ، توانست اقتصاد روسيه را سر و سامان دهد، و تمرکز سرمايۀ دالري را در کشور ازدياد بخشد. حکومت نوپای روسيه به رهبري آقای پوتين با استفاده از پول های نفت و گاز، پايه های حکومت ِ خويش را در روسيه استحکام بخشيد. آقای پوتين با استفادۀ امکانات حکومتي، حزب روسيه « متحد »را ايجاد کرد. حزب «روسيه متحد» در انتخابات پارلماني توانست اکثريت کرسي های پارلمان روسيه را بدست آورد، و دستِ آقای پوتين را برای ايجاد قوانين جديد آزاد گذارد. در حقيقت پوتين توانست، تمام قدرت را منحصر به خود و حزب « روسيه متحد » سازد، و رقبای داخلي را از صحنۀ سياسي در حاشيه راند ؛ از سوی ديگر آقای پوتين که تا سال 2004 مصروف حل مشکلات داخلي روسيه بود، بعد بخاطر جلوگيري از نفوذ غرب در ساحات نفوذ روسيه دست کمک برای رژيم های حاکم در اروپای شرقي و آسيای ميانه دراز کرد، و با کمک های مالي ، نظامي و حمايت سياسي از اين حاکمان، دست غربي ها و اسلام گراه ها را تا اندازه يی کم ساخت.

سياست ِ حکومت روسيه به رهیري آقای پوتين، متکي به جايگاهِ تاريخي روسيه در جهان است. آقای پوتين که خود را پطرکبير دوم روسيه می داند، آرزو دارد تا وقار وحيثيت گذشتۀ روسيه را در سياست بين المللي باز گرداند ؛ اما اين آرمان و آرزو ، مخالف واقعيت های داخلي روسيه می باشد ؛ از سوی ديگر مخالف تحولات داخلي کشور های آسيای ميانه و رقابت ها در سياست جهاني ست . روسيه زمانی به يک امپراطوري بزرگ تبديل شد که قدرت های بزرگ اروپايی ، مشغول وسعت بخشيدن مستعمرات خويش در آمريکا، افريقا و آسيا بودند، و روسيه با استفاده از اين موقع توانست امپراطوري خود را به شرق ، شمال و جنوب آسيا گسترش دهد . اتحاد جماهير شوروي ، بر اساس و پايه های محکم روسيه تزاری عرض اندام نمود. رقابت ها در جهان امروز بر عکس گذشته ، متکي به بازي های اقتصادي ست که در يک ساحۀ محدود جغرافيايی و مرکز منابع انرژي قرار گرفته است . امروز مرکز ثقل رقابت های اقتصادي و بازي های قدرت های بزرگ جهان در مناطق «اورآسيا» قرار دارد؛ زيرا خاور ميانه به شکل سنتي ساحۀ نفوذ غربي ها بشمار می رود . امروز نه تنها ساحات نفوذ اتحاد شوروي سابق ، بلکه قلمرو آن قدرت بزرگ گذشته : اروپای شرقي، قفقاز شمالي، قفقاز جنوبي و کشور های آسيای ميانه و حتی خود روسيه مرکز رقابت های ابر قدرت های بزرگ قرار گرفته است . برندۀ اين بازي ها در حقيقت قدرت بزرگ آينده و صاحب جهان خواهد بود. پس بدون موجب نيست که نخبگان ، اساتيد دانشگاه ها و کارشناسان امور سياسي در روسيه، برای کرملين توصيه می کنند :« ما نبايد بخاطر منافع کوتاه مدت، منافع دراز مدت روسيه را به خطر مواجه ساخت. » منافع ملي روسيه ايجاب می نمايد که کرملين از درِ مخالفت و مخاصمت با کشور های اروپای غربي و امريکا کار نگيرد، و با واقعيت های جهان امروز هم آهنگ گردد. روسيه با غرب مشترکات فرهنگي، مذهبي، زباني و نژادي دارد. روسيه بايست در مسئله اقتصادي و ساحات نفوذ خويش با کشور های اروپايی، راهی انعطاف پذيري را در پيش گيرد؛ زيرا تاريخ شاهد استکه سياست های مخاصمت آميز با غرب باعث عقب مانده گي روسيه گرديده است. آغازجنگ سرد موجب تشديد مخاصمت با کشورهای غربي گرديده، و در آينده برای تماميت ارضي و منافع ملي روسيه خطر ناک می باشد. اما سياست عملي روسيه برخلاف اين ادعا را ثابت می کند. آقای پوتين در ارتباط به حملات تروريستي اخير در شهر ولگاگراد، گفت: « روسيه بزودي پاسخ عاملان انفجار های ولگاگراد را خواهد داد؛ پاسخ ما طوری خواهد یود که نقشۀ خاور ميانه را تغيير خواهد داد. وی همچنان ، رژيم حاکم عربستان سعودي را يک رژيم تروريستي توصيف نمود.» سخنان آقای پوتين در حقيقت، تهديدی بود برساحات نفوذ سنتي امريکا ، يعني: «خاور ميانه»؛ اما اين سخنان آقای پوتين تا چه اندازه يی واقعبينانه و جنبۀ عملي خواهد داشت، آنرا زمان ثابت می کند. اما تمام موانع و مشکلاتی که سد راه رسيدن روسيه به حيثيت گذشته آن می گردد، می توان در چند مورد ذيل خلاصه نمود.

مشکلات داخلي

اقتصاد روسيه تا اواخرقرن«19» متکي به کشاورزي بود . سپس روند تکامل اقتصاد روسيه در جريان جنگ اول جهاني و جنگ های داخلي دچار وقفه گرديد. استالين پايه های پيشرفت صنعت مدرن را در اتحاد جماهيرشوروي بنياد نهاد؛ اما بيشتر توجه مقامات کرملين در آن زمان متوجه توليدات ماشين آلات ثقيله بود ، و کمتر به توليدات مصرفي در روسيه توجه گرديد ، که اين روند تا هنوز جريان دارد. بعد از انحلال شوروي سابق 1991 و ظهور روسيه که ميراث دار مشکلات فراوان اقتصادي بود ؛ اما روسيه به کمک مالي و قرضه های کشور های غربي توانست به پا ايستد. روسيه با اجرای قوانين بازار آزاد و خصوصي سازي ملکيت های دولتي، اقتصاد روسيه به وضعيت بغرنجی روبرو گرديد ، زيرا نهاد های اقتصادي سابق از بين رفت ، و از طرف ديگر سيستم جديد تا هنوز استقرار نيافته است، و سقوط توليدات صنعتي به مشاهده می رسد . در روسيه 37 درصد نيروکاري مصروف کارهای صنعتي می باشد ،صنعت کشتي سازي، طياره سازي، موترسازي و ماشين آلات ثقيله در حالت نيمه جان بسر می برد. کمپني موترسازي « مسکويچ » و « ولگا » سقوط نموده ، و تنها کمپني « لادا» با توليدات موتر های بی کيفيت در بازار های داخل روسيه فعاليت دارد . اکثريت مردم روسيه از موتر های ساخت جاپان، جرمني، امريکايی و فرانسوی استفاده می کنند. روسيه تمام مواد مصرفي خويش را از خارج ، بخصوص چين و ترکيه وارد می کند. زراعت و کشاورزي هم در روسيه انکشاف قابل ملاحظه يی ننموده، و تنها 12.5 در صد نيروکاري مصروف زراعت در روسيه استند ، که ضرورياتِ داخلي را کفايت نمی کند، و روسيه مواد خوراکه و ميوه جات را از خارج وارد می کند. اقتصاد روسيه - يک اقتصاد مصرفيست که تمام ضروريات مردم از خارج وارد گرديده و 50.5 در صد نيروی کاري مصروف کارهای خدماتي هستند. اقتصاد روسيه در مجموع متکي به عوايد نفت و گاز و مواد خام معدنيست، تا اندازه يی از فروش سلاح ، تکنالوژي فضايی و گمرکات و ماليات عوايدی داخل بودجه دولت می گردد.

وضعيت سياسي و اجتماعي روسيه هم به بن بست مواجه گرديده است . قدرت نمايی در مقابل غرب، بلند بردن بودجه نظامي ، توسعۀ ساحات نفوذ روسيه در اروپای شرقي ، قفقاز جنوبي و شمالي و آسيای ميانه ،( تعدادی از کارشناسان روسي به اين نظر اند: « يکی از تکتيک های امريکا آنست که روسيه را در موقفی قرار دهد تا روسيه به توسعه مناطق نفوذ خود اقدام کند و مصارف نظامی وتسليحاتي خود را بالا برده و در نتيجه اقتصاد نو پای روسيه که متکي به نفت و گاز است ، متلاشي گردد.») و امتياز دهي برای جمهوري های سابق شوروي که باعث مهاجرت ميليون ها کار گر غير قانوني در روسيه گرديده است. از سوی ديگر تمرکز سرمايه در شهر های بزرگ که باعث تمرکز بيش از 74 در صد جمعيت در شهر های بزرگ گرديده است. از طرف ديگر در 65 در صد خاک روسيه که در مناطق آسيايی قرار دارد، تنها 28 درصد نفوس زنده گي می کند، متباقي نفوس در 35 درصد اروپايی حيات بسر می برند، که اين بيان گر عدم رشد متوازن اقتصادي ، سهولت ها و خدمات اجتماعي را در فدراتيف روسيه نشان می دهد.

يکی از مشکلات ديگر حکومت روسيه را کمبود نيروی بشري و يا رشد منفي جمعيت نشان می دهد . حکومت روسيه تا به حال نتوانسته برای رفع اين معضل راهی دريابد، اگرچه بعضی اقداماتی و سهولت هايی برای مادرانی که از دو طفل بيشتر دارند در نظر گرفته شده است؛ اما به علت محدود بودن و بروکراسي حاکم در روسيه باعث تشويق فاميل های روسي نگرديده است. بنابر گزارش تحقيقي «بي بي سي» تا سال 2030 جمعيت روسيه تقليل می يابد؛ اما حکومت روسيه در رابطه به افزايش نفوس خوشبين می باشد . نفوس روسيه تا سال 2004 به 143782338 نفر می رسيد و رشد نفوس تا سال 2004 به 0.045 فيصد ، 23 درصد نفوس را سنين 0-14 سال و 66 درصد نفوس را سنين 15-64 سال تشکيل می داد ؛ اما تعداد بيشتر 66درصد نفوس را افراد سال مند تشکيل می دهد .

عواملی که ذکر گرديد ، و همچنان انحصار قدرت دولتي در دست گروه خاص، و استفاده آنها از منابع دولتي و تقسيم غيرعادلانه ثروت که مردم روسيه را به دوطبقه دارا و فقير منقسم ساخته ؛ فساد حاکم در ادارات دولتي که روسيه را شامل لست کشور های فاسد جهان ساخته ؛ حضور ميليونها کار گر غيرقانوني از جمهوري های سابق شوروي که زمينه کار را برای خود روسها محدود ساخته است. از سوی ديگر، افزايش بيش از حد اين مهاجرين، باعث افزايش جرايم جنايی، و نرخ مسکن و کرايه مسکن گرديده است. نبود پروگرام عادلانه برای جلوگيري از افزايش مهاجرت ِ کارگران غيرقانوني از طرف دولت، باعث تنش ها بين روسها و مهاجرين کشورهای آسيای ميانه و قفقاز گرديده، که هر روز اين تنشها افزايش يافته، و در سطوح مختلفِ جامعۀ روسيه و حتی در نشراتِ ديداري و شنيداري به وضاحت ديده می شود ،و به اين تعصبات دامن زده می شود ، و بعضاً به مردمان آسيای ميانه توهين می گردد.

حکومت روسيه که خواستدار نفوذ سياسي در جمهوري های سابق شوروي می باشد، و بنابر تعهداتی که با حکومت های جمهوري های سابقه دارد، نمی تواند جلو اين معضل را بگيرد. بنابرين با صدور قوانين ارتجاعي و عوام فريبانه، از طرف حکومت ، زمينه زنده گي آبرومند و کار آبرومند برای مهاجران مشکل گرديده؛ از سوی ديگر باعث فساد و بحران اجتماعي و تنش های مليتي بين مردم می گردد که سال ها در فضای صلح و آرامش زنده گي نموده بودند .

عوامل بالا باعث دوري مردم روسيه از حکومت آقای پوتين گرديده، و ديگر آقای پوتين و حزب ايشان از محبوبيت سالهای قبلي برخوردار نيست. مظاهرات و اعتصاباتی که به بهار روسي مسمی بود، و در مخالفت با آقای پوتين و تيم حاکم برگزار گرديده بود، در حقيقت مخالفت مردم را در مقابل تيم حاکم نشان می داد. اگرچه حکومت روسيه رفتار خشن در مقابل مخالفين سياسي از خود نشان می دهد و به اشکالی مختلف آنها را در حاشيه می راند، از حضور آنها در رسانه های دولتي و شخصي جلوگيري می کند؛ اما در مجموع مردم روسيه اعتماد خود را نسبت به حکومت از دست داده، و ادامۀ اين حکومت ، هرگاه با بحران اقتصادي همراه باشد، عمرِ طويل نخواهد داشت .

مشکلات روسيه با جمهوري های سابق شوروي

حکومتِ روسيه بخاطر جلوگيري از نفوذ غرب و اسلام سياسي و افراطي در اين کشور ها با رژيم های حاکم کمک و مساعدت مالي و سياسي می نمايد؛ اما اين کمک ها به حدی نيست که باعث پيشرفت و تکامل اقتصادي در اين کشور ها گردد . در حقيقت بسياري از اين جمهوري ها در حالت بن بست سياسي ، اجتماعي و اقتصادي بسر می برند، و نيروی کاري و جوان شان، مصروف کار های شاقه در روسيه هستند. بايد گفت که تنها دو جمهوري فقير« تاجکستان و قرغزستان» برای کرملين گوش شنوا دارند، ساير جمهوري ها مانند: «ازبکستان، ترکمنستان، قزاقستان، اوکراين و ديگران...» در صورتی که خواست کرملين مخالف منافع شان باشد، برخلاف مَيل کرملين عمل می کنند. به فرض مثال : « در نشست ِ سازمان همکاري های شانکهای، روسيه تاکيد کرد که ، حضور پايگاه های ناتو درکشورهای آسيای ميانه، منوط به رضايت تمام اعضای اين سازمان است ؛ اما به نظر رييس جمهورقزاقستان، تصاميم شانکهای بالاتر از منافع قزاقستان نيست در صورتی که مخالف منافع ملي ما نباشد از آن پيروي می کنيم. حکومت قزاقستان در 2011 مستقلانه در ارتباط به تحويلي بندر « آکتاو ا» تصميم گرفت تا آنرا در خدمتِ ناتو قرار دهد، که اين سبب باعث تشويش روسيه گرديده بود . در نشستِ شانکهای 2013 روسيه خواست تا اين نوع اقدامات را منوط به اجازۀ کشورهای عضو نمايد. در ساير موارد هم کشور قزاقستان با روسيه از لحاظ منافع ، نظر مشترک ندارد . قزاقها در مورد استفادۀ روسها از پايگاهِ فضايی « بايکونور» چندان خورسند به نظر نمی رسند. »

حکومتِ ترکمنستان در حاليکه روابط خوب با روسيه دارد، و قسمت عمدۀ گاز ترکمنستان توسط خط لولۀ گاز کمپني « گاز پروم روسيه » صادر می شود؛ اما بر خلاف توقع روسيه می خواهد با عملي ساختن پروژۀ « ترانس خزر» گاز خود را با همکاري کشور های غربي از طريق دريای خزر و ترکيه به اروپا صادر کند.

حکومت گرجستان عملاً شامل مناطق نفوذ امريکا و ناتو قرار گرفته ، و با عملي شدن ايجاد سيستم دفاعي«ABM» امريکا در گرجستان، حلقۀ محاصرۀ روسيه ، تنگتر می گردد. اگر چه سواحل بحري روسيه 37653 کيلومتر می رسد؛ اما بيشتر اين سواحل در قطب شمال قرار داشته و يا دريا های مرتبط به آن از طريق تنگه های تحت کنترول کشور های ديگر به آبراه های بين المللي متصل می گردد؛ بناءً روسيه از وضعيت خوب در برقراري ارتباط دريايی با ساير کشور ها برخوردار نيست.

اوکراين هم بعد از «انقلاب نارنجي » خواستدار نزديکي با کشور های اروپايی می باشد. اگرچه اوکراين از طرف کرملين به اشکال مختلف تهديد می گردد؛ اما سياسيون اوکرايني در اين بازي بسيار زيرکانه عمل می کنند. به فرض مثال : « اوکراين در مناقشه اخير توانست از حکومت روسيه 16 ميليارد دالر به شکل قرضه دريافت کند؛ زيرا حکومت ِ اوکراين برای حل مشکلات اقتصادي به مقدار ی قابل ملاحظۀ پول ضرورت دارد؛ اما هيچ گرانتي و جود ندارد که اوکراين در آيندۀ قريب باز تمايل برای اروپايان نشان ندهد . مردم اوکراين با مشترکات فرهنگي، مذهبي و تاريخي که با اروپايی ها دارد ؛ منافع خويش را در آينده با اتحاد و نزديکي با جامعۀ اروپا می دانند نه با کشوری لرزان مانند روسيه!

مشکلات روسيه با چين در آسيای ميانه

کشور چين که در اين اواخر رشد اقتصادي قابل ملاحظۀ داشته است؛ اما به صورت مرموزی به تجهيز اردوی خويش اقدام نموده است، و بلند رفتن بودجه نظامي چين در هر سال اين ادعا را ثابت می کند. روسيه منحيث بازار بزرگ برای خريد اموال چينايی بشمار می رود . چيني ها تحرکات خود را بسيار محتاطانه با همآهنگي روسها در منطقه بخصوص در آسيای ميانه به پيش ميبرند. نفوذ چين بيشتر در آسيای ميانه در ساحات اقتصادي محدود می شود، که ابعاد بسيار گسترده دارد. در سال 2009 خط لوله انتقال گاز از ترکمنستان از طريق ازبکستان و قزاقستان به منطقۀ «سين کيانگ» چين به فعاليت آغاز کرد. يکی ديگر از پروژۀ بزرگ چيني ها ، « ساختِ جادۀ چين غربي به اروپای غربي و راه آهن فرا آسيايی» می باشد که عملاً کار آن آغاز گرديده است. از سوی ديگر چينی ها در شهر های سر حدي روسيه ، مناطق بيشماری را به اجاره گرفته، و چيني ها در اين مناطق اسکان يافته اند و مصروف کار و امور زراعتي می باشند. با در نظر داشت اختلافات ارضي بين دو کشور که قبلاً باعث درگيري گرديده بود، تحرکات و نفوذ چيني ها در آيند ه برای روسيه دور از خطر نخواهد بود. از سوی ديگر نفوذ اقتصادي چين در آسيای ميانه برای امريکايی ها هم قابل تحمل نخواهد بود، و باعث تشديد رقابت ها در منطقه خواهد شد .

مشکلات روسيه با امريکا و کشور های اروپای غربي در آسيای ميانه

نفوذ غرب در آسيای ميانه برای روسها مشکل آفرين جلوه می کند؛ زيرا اين نفوذ بر علاوه که در ساحات اقتصادي عمل می کند ، غرب در تلاش است نظام های سياسي اين کشور ها هم تغييرکند؛ اما نفوذ و فشار غرب در اروپای شرقي و قفقازی جنوبي نسبت به آسيای ميانه بيشتر احساس می گردد. اما در آسيای ميانه نفوذ کشور های اسلامي برای روسيه مسئله ساز است. سازمان های راديکال اسلامي مانند : «حزب التحرير » سال هاست که در کشور های آسيای ميانه فعاليت دارند. به نظر نويسندۀ کتاب « عروسک های الله » نفوذ گروه های افراطي اسلامي در تاتارستان ، و قفقاز شمالي هم رو به افزايش است .

با بررسي مطالب فوق تا اندازه يی به اصل مطلب- عمق استراتيژي غرب در منطقه و افغانستان نزديک گرديده ايم . حال برای رسيدن به عمق استراتيژي غرب، راجع به تکتيک های غرب که برای رسيدن به اهداف مشخص در منطقه « اور آسيا » دنبال می کند به روشني می پردازم .

استراتژي امريکا متکي به سه اصل علم سياست : قدرت- حفظ قدرت- توسعۀ قدرت، استوار است. اصول ذکر شده با همديگر رابطۀ تنگاتنگ دارد؛ هيچ قدرت و نظام سياسي بدون در نظرداشت اصول فوق نمی تواند به حيات سياسي خويش ادامه دهد . امريکايی ها با ايجاد دولت قوي- حفظ اين امپراطوري-توسعۀ آن کوشيده اند و در اين راه موفق بوده اند . اما بايد خاطر نشان ساخت که اصول فوق ثابت نبوده، با تحولاتِ سياسي در جهان متحول می گردد. بعد از سقوط اتحاد جماهيرشوروي1991 و ختم جنگ سرد، سياست دفاعي امريکايی ها تبديل به سياست اِعمالِ نفوذ در ساحات نفوذ اتحاد جماهيرشوروي سابق، جمهوري های اروپای شرقي، قفقاز ، آسيای ميانه و حتی خود روسيه را در بر می گرفت. بعد از انحلال شوروي سابق، امريکايی ها طرفدار انقراض کلي نهاد های حکومتي در شوروي سابق نبودند. غرب با کمک های مالي ، قرضه ها و همکاري های اقتصادي و اطلاعاتي در تحکيم پايه های حکومت جديد روسيه کوشيد، بنابر گفتۀ صاحبنظران روسي : « غربي ها در ساحات مختلف اقتصادي، سياسي ، اجتماعي و فرهنگي، با ما همکاري و مساعدت نمودند، حتی در تدوين قانون اساسي 1993 نقش فعال داشتند ، و همچنان در بخش تعليم و تربيه، وتغيير محتوای کتب تاريخي فعاليت داشتند.» غربي ها بعد از سقوط شوروي سابق از دولت جديد روسيه تقاضا داشتند، تا از سياست سنتي ، کهنه ، خود بزرگ بيني و خصمانه در مقابل غرب بپرهيزد ، و مانند ساير کشورهای اروپايی، عضويت اتحاديۀ اروپا و ناتو را کسب نمايد، و منافع مشترک باکشورهای غربي داشته باشد. بنابرين ديدگاه، روسها بايست مناطق نفوذ خويش را ( اروپای شرقي ، قفقاز و آسيای ميانه ) با غربي ها تقسيم کند، تا غربي ها در اين کشور ها سرمايه گذاري نموده و در ايجاد حکومت های ليبرال کمک کند ، و بلاخره سهمی در سرمايه گذاري منابع انرژي آسيای ميانه داشته باشد . اما حکومت روسيه بعد از به قدرت رسيدن آقای پوتين، از اين تقاضای غرب شانه خالي نمود، و در مقابل به توسعۀ نفوذ خود در اين کشور ها افزوده است. اين پاليسي روسيه سبب گرديد که غربي ها با روسيه از در مخاصمت پيش آيند . غرب با همکاري ترکيه و کشورهای عربي دست به تحرکاتی در ساحات اروپای شرقي ، قفقاز و آسيای ميانه زده است . حضور امريکا در منطقه و افغانستان از همين چشمه آب می نوشد؛ اما تا هنوز حکومتِ روسيه در مقابل فشار های غربي ها مقاومت می کند، و در حقيقت در سياست منطقه و جهان بن بستی را به وجود آورده است .

نتيجه

سياست امريکا در منطقه و افغانستان، شباهت به پلنگی دارد که از دور شکار خود را تحت نظارت دارد، تا در موقع مناسب او را زمين گير سازد. بلی ، سياست امريکا در منطقه و افغانستان يک سياست زمان گير است . امريکا برای يک مدت طولاني بايد در افغانستان حضور داشته باشد ؛ زيرا امريکا بالای پاکستان و کشورهای عربي اعتماد ندارد، طالبان هم انتخاب معقول برای امريکا نيست، صرف به حيث وسيلۀ فشار در معادلات قدرت از ايشان استفاده می شود. امريکا طرفدار نفوذ طالبان و گروه های افراطي در آسيای ميانه و به قدرت رسيدن اين گروه ها در آسيای ميانه نه می باشد ؛ زيرا عواقب آن برای امريکا خطرناک خواهد بود . امريکا می داند که حکومت روسيه از داخل با مشکلاتی روبروست، و امريکا با وسايلی که در دست دارد از بيرون به اين مشکلات می افزايد تا حکومت روسيه را زمين گير سازد ، و به تقاضا ها و خواسته های غرب جواب مثبت دهد .

امريکا از افغانستان خارج نمی شود ؛ بخاطری که اصل سوم سياست امريکا حکم می کند که ، امريکا بخاطر بقای خود نقاط استراتيژک جهان را در کنترول داشته باشد . به قول آقای ديترنيک مايز کارشناس امورسياسي در برلين : « اگر امريکا بخواهد قدرت جهاني باقي بماند، بايد حضور خود را در افغانستان و آسيای مرکزي حفظ کند؛ اگر منطقه را ترک کند، اين آغاز پايان کار امريکا به عنوان يک ابر قدرت خواهد بود . » بدين لحاظ است که امريکا با تحمل مصارف مالي و تلفات جاني عساکر خويش، بازهم تاکيد دارد ، در افغانستان حضور داشته باشد ، ومصارف اردوی افغانستان را با مصارف بودجه افغانستان بپردازد .

با بررسي مسايل گفته شده می شود نتيجه گرفت که افغانستان در عمق استراتژي امريکا قرار ندارد؛ بلکه عمق استراتيژي غرب عبارت از : «منابع آسيای ميانه ، کنترول و نظارت بر تحرکات چين در منطقه و به بحران کشانيدن آن، جلوگيری از ايجاد يک حکومت قوي در روسيه و محاصره اين کشور از طريق خشکه و بحيره سياه و محدود نمودن وسعت جغرافيايی آن و بلاخره ايجاد حکومت های طرفدار غرب در اروپای شرقي ، قفقاز و کشور های آسيای ميانه و حاکميت در منطقۀ « اورآسيا» سرمايه گذاري بر منابع انرژي آسيای ميانه و صدور آن به بازار آزاد از طريق کمپني های غربي .» اما افغانستان هم جزء مناطق « اورآسيا » می باشد، و اين مناطق مرکز توجه ابر قدرت های جهانيست . از سوی ديگر افغانستان به صفت راه عبوري به طرف کشور های آسيای ميانه ست، که از اين لحاظ برای امريکا بسيار مهم است و افغانستان در خط منافع امريکا در منطقه قرار دارد. پس می توان گفت که کشور ما در بدترين و خوبترين نقطۀ جهان قرار دارد . بدترين نقطه بخاطر ی که مرکز رقابت های کشور های بزرگ در حال و آيند خواهد بود و ثبات سياسي آن در حال تزلزل خواهد بود . خوبترين نقطه به علتی که ، هرگاه قدرت های منطقه و جهان باهمديگر به برسر تقسيم منابع انرژي منطقه با هم به تفاهم برسند و يا امريکا در اين بازي ها بر ساير رقبا پيروز گردد ، و يا حکومت روسيه با غرب برسر تقسيم منابع به تفاهم برسد ؛ در آن صورت غرب در منطقه سرمايه گذاري خواهد نمود و اولين اقدام امريکا تامين امنيت در افغانستان خواهد بود. کشور ما در آن صورت به يک کشور ترانزيتي تبديل خواهد شد که عايدات سرشاری را به افغانستان سرازير خواهد نمود . استراتيژی غرب که قدرت بزرگ جهان بشمار می رود ، اين راه را تعقيب می نمايد . در هر حالت ما منتظر تحولات در آنسوی دريای آمو بايد باشيم ، که تحولات مناطق اورآسيا ، سرنوشت سياست جهان را رقم می زند و کشور ما هم از آن متاثر می باشد .

موسسه مطالعات ايران اورآسيا .
روزنامه لوموند چاپ پاريس .
روزنامه نزويسيما گزيته؛ مقاله، الکسي مالا شنکو .
خبرگزاري مهر به نقل از خبر گزاري الغد .
سايت خبري بي بي سي .
تلويزيون РНТВروسيه .

از غرغر ديورند تا به طومار تضرع برای ميا نوازشريف صدراعظم منتخب مردم پاکستان!

2013-06-07T15:26:44Z

چند هفته قبل آقای کرزی با شعار های احساساتی،پراز تزوير و نيرنگ اعلان نمودند که آنها خط ديورند را که يک خط مرزی بين المللی بين افغانستان وپاکستان می باشد،به رسميت نمی شناسند،وهيچ وقت هم آنرا به رسميت نخواهند شناخت. به تعقيب آن روابط بين افغانستان و پاکستان به وخامت گرائيد،و سبب تنش ودرگيری مرزی بين افغانستان وپاکستان گرديد.اقای کرزی به اين هم اکتفاء نکرد، به يک سلسله تبليغات وسياست های ماجراجويانه برعليه پاکستان دست زد،از آن جمله سفرِاز قبل پلان ناشده به هند می باشد. اگرچه اين سياست ها و پاليسی های ناهم آهنگ آقای کرزی يک پديده ی نونيست مردم افغانستان با حرف های متناقض و شخصيت چند رنگ او معرفت حاصل نموده اند.اما به هر صورت،غرغر ديورند با يک کمپاين سراسری ازطرف تيم حاکم وافراد فرصت طلب درداخل و خارج ازکشور مبلغانِ زيادِ پيدا کرد؛و حتا يک تعداد افراد استفاده جو واز دنيا بی خبر اعلان آماده گی برای جنگ با پاکستان را درداخل و خارج از کشوراشعارکردند .اما خوشبختانه اين نيرنگ و تزوير حکومت کرزی به موقع از طرف افغانان آگاه خنثی گرديد؛ و هدف اصلی حکومت را،برای مردم واضح ساخت که خوشبختانه کنش امروزی حکومت کرزی حقانيت اين ادعاء را ثابت می کند.

اما امروز حکومت کرزی با تغيير180 درجه درسياستِ خويش، بعد از انتخاب آقای نواز شريف به حيث صدراعظم منتخب پشتونها، بلوچها، سنديها، پنجابی ها و کشميری ها؛ ندای دوستی و برادری را با پاکستانی ها سر داده است.آقای کرزی از طريق تيلفونی با نوازشريف صحبت نموده،پيروزی شان را در انتخابات تبريک گفته،و از ايشان تقاضا نموده تا در تأمين صلح در افغانستان کمک کند، و همچنان از ايشان رسما دعوت بعمل آورده تا به افغانستان سفر نمايد.

اگر چه اين کنش حکومت کرزی خلاف ادعاء چندِ قبل دررابطه به خط ديورند می باشد، که ايشان دعوی بيش ازنيم خاک پاکستان را داشتند،و درحقيقت خواهان تجزيه پاکستان شدند.
نمی دانم آقای نوازشريف به اساس کدام دليل وبرهان چنين خدمتی در حق حکومت کرزی نمايد، که اين سوال را بايد ازايشان کرد؟ به هر صورت ما به پاکستان نسبت به هر کشور دنيا ضرورت داريم؛ بايد روابط افغانستان با پاکستان به صورت عقلائی و واقعبينانه در بدل منافع هر دو کشورحل و فصل گردد. اما اين آرزو بدون ايجاد يک حکومت مردمی در افغانستان که در آن اشتباهات گذشته جبران گردد، و از مردم افغانستان يک تعريف درست و عادلانه صورت گيرد، و به اساس آن وحدت ملی تأمين گردد، دور از تصور خواهد بود.

اما حکومت کرزی به اين هم قناعت وبسنده نکرده است؛ بلکه با يک کنش وقيحانه و شرم آور به نام مردم کنرها،طومارِ را به امضاء 25 هزار نفر،با محتوی تضرع و زاری به صدراعظم يک کشور بی گانه و در حال مخاصمت باافغانستان ارسال نموده است. به اساس گفته های افراد بنام نهاد های مدنی کنر از نواز شريف تقاضا شده که، همانطوريکه مردم ايشان را در انتخابات پشتيبانی نمودند؛پس ايشان هم به خدمت مردم اقدام نمايند؛ در تأمين صلح در افغانستان کوشش کنند؛ و از ارسال تروريستان در افغانستان و پرتاب موشک در افغانستان جلوگيری نمايند.

يکی از شيوه های غلط استدلال در علم منطق آنست که، برای رسيدن به مقاصد غرض آلود، از کلمات برحق ودلايل موجه، استفاده نمود. در اينجا مشکلات مردم کنرها بجای و خواست ايشان از نواز شريف به هيچ وجه قابل توجيه نيست.آيا مسئول تأمين امنيت در افغانستان، خدمات اجتماعی وبلاخره رفع مشکلات مردم افغانستان حکومت پاکستان است و يا حکومت افغانستان؟؟؟

دراينجا مسئولين حکومتی افغان به يک مغالطه استدلال سياسی دست زده اند،بدين مفهوم که:بنام ،مردم کنرها،تأمين صلح و بلاخره بخاطر جلوگيری از تربيه و ارسال طالبان به افغانستان ازنوازشريف تقاضا و تضرع بعمل آمده است.تا پاليسی ها و سياست های خويش را در رابطه به افغانستان تغيير داده. تا در افغانستان صلح، و حدت ملی،برادری برابری، عدالت اجتماعی و سر انجام فساد اداری ريشه کن گردد؛ وگر نه شعله های اين مصاعب و آفات تابه اسلام آباد خواهد رسيد، و پاکستان هم دچار اين مشکلات و بحران ها می گردد!!!

من نمی دانم حکومت آقای کرزی از مفاهيم حاکميت ملی، منافع ملی(که در افغانستان و جود ندارد.) و سرانجام ازمسئوليت ملی در مقابل اتباع خويش آگاهی دارند و يا نه؟؟؟
آيا دولتمردان ما نمی دانند که آقای نوازشريف بخاطر منافع ملی و حاکميت ملی پاکستان در مقابل مردم پاکستان مسئول اند، نه در مقابل مردم افغانستان؛ آقای نوازشريف صدراعظم منتخب مردم پاکستان است نه صدراعظم منتخب مردم افغانستان؛ پس هيچ مسئوليت حقوقی و اخلاقی در مقابل مردم افغانستان ندارد؛ بلکه مسئوليت حقوقی و اخلاقی در مقابل مردم پاکستان دارد!!!
برعکس در مقابل مردم افغانستان،رئيس جمهور منتخب و کابينه، نماينده گان پارلمان افغانستان مسئوليت دارد. تا ازمنافع ملی دفاع نمايند. البته بايد گفت که در افغانستان، تأمين صلح، ايجاد سيستم حکومت داری سالم،تصويب قوانين جديد برای رفع، مشکلات ،تعصب و تبعيض های زبانی،قومی، سمتی و مذهبی، و همچنان تأمين خدمات اجتماعی وعدالت اجتماعی، از بين بردن فساد، زورسالاری و بلاخره ايجاد پاليسی های جديد در سياست داخلی و خارجی از اولويت های کاری حکومت کرزی و پارلمان باشد. که بايست مردم افغانستان اين خواست ها وحقوق شان را از حکومت کرزی و مسئولين دولتی تقاضا نمايند؛ نه از کشور های بی گانه بخصوص از پاکستانی ها !!!

اگرچه فغان، داد وعرض يکی از شيوه های کهن وريشه درتاريخ ما دارد،که امروز نام کشورما افغانستان به مفهوم «فغانستان» می باشد؛ و قبائل آن طرف سرحد هميشه ازبرای رفع مشکلات به قدرت های بزرگ مراجعه می نمودند واز آنها پول اخذ می کردند .

و ارسال طومار به نواز شريف، به مفهوم آنست که در افغانستان حاکميت و جود ندارد ويا حکومت توانايی برای حل مشکلات مردم را ندارد؛ پس مردم بايد برای حل مشکلات خويش برای پاکستانی ها وساير قدرت های منطقه مراجعه وعرايض خويش را پيش کش نمايد.

اگرچه امروزهم نهاد های اجتماعی بخاطر گوش زد ازمشکلات وچالش ها،به آدرس رئيس اتحاديه اروپا ورئيس جمهور امريکا نامه می نويسند.
اما موقف اتحاديه اروپا و يا امريکا و يا سرمنشی سازمان ملل، با نفوذ که درعرصه های مختلف اقتصادی،سياسی، فرهنگی در جهان دارند، قابل توجيه می باشد. و اين امتياز آنها، برای شخصيت های فزيکی و حقوقی اين حق را می دهد تا بخاطر رفع مشکلات درعرصه های مختلف به ايشان، نامه نوشته و توجه آنها را در زمينه جلب نمايد.

دولتمردان افغانستان و مردم ما بلاخره بايد به اين حقيقت پی برند که حل مشکلات جامعه افغانستان درپاکستان،ايران،هند،مسکو،لندن و بلاخره در امريکا نيست. بلکه مشکل در مغز های ماست، و حل آن هم در مغز های ما می باشد نه جای ديگر!!!
افغانستان خانه مشترک تمام مردم افغانستان است،هيچ کس در اينجا بی گانه و غريبه نيست؛ اما ما بايست اين را تنها در شعار خلاصه نکنيم؛ بلکه در عمل بايد به آن ايمان داشته باشيم؛ و با ايجاد حکومت مردمی که در آن ديگر از اقليت و اکثريت حرفی نباشد؛ در آن از تعصب و تبعيض حرفی نباشد؛ در آن ارزش های انسانی مورد احترام باشد؛ سيستم حکومتداری به اساس واقعيت های جامعه پايه گذاری گردد؛ مشکلات لسانی، مذهبی، قومی و اقتصادی وجبرتاريخی منحيث يک واقعيت پذيرفته شود؛ و برای حل آن از طريق مدنی و عقلائی راهی درست و معقول بيابد. در آن صورت و حدت ملی تأمين گرديده و مردم به آينده اميد وار گرديده و به خاطر کشور خويش جان خود را فدا خواهند نمود. و ديگر دليل برای مخالفين مسلح و غير مسلح هم برای مخالفت و جود نخواهد داشت. اگر کدام مخالف داخلی و يا خارجی هم باشد؛ در آن صورت با تمام مردم افغانستان مواجه خواهد بود نه تنها با حکومت؛ در آن صورت هر توطئه خارجی و جهانی در مقابل و حدت مردم افغانستان کارگر نخواهد بود.

خوب و بد زند گی، برسرهم ريختند
تاکند ازهم جدا، بازوی دهقان کجاست؟
«استاد خليل الله خليلی»
در خاتمه بايد گفت که در سياست های جهانی تعويض حکومت ها ،افراد و دولتمردان سياسی باعث تغيير در خط منافع کشور ها نمی گردد. و دولتمردان جديد و انتخابی صلاحيت آنرا ندارند تا در پاليسی هايی که مربوط به منافع کشور شان می شود؛ تغيير ايجاد کنند. شما در امريکا بعد از جمهوری خواهان و يا دموکراتها در خط منافع شان کدام تعديل کلی را مشاهده کرده ايد؟ البته که جواب منفی است؛ صرف افراد تغيير می کند و شعار های انتخاباتی و سياست های روز در امور اجتماعی و قسماً اقتصادی،ديگر استراتيژی همان است که هست.

انتخاب نوازشريف به حيث صدراعظم هيچ گونه تغيير در خط منافع پاکستان دررابطه به افغانستان به وجود نخواهد آورد.زيرا جنگ داخلی و حکومت بی ثبات و يا ايجاد يک حکومت طالبانی در حدود صلاحيت های داخلی در افغانستان از جمله منافع حياتی پاکستان در افغانستان است؛ پاکستانی ها می خواهند تا افغانستان منحيث يک ايالت به نام کشور مستقل توسط طالبان با يک حکومت دينی وقرون وسطائی رهبری شود؛ و پاکستانی ها با خاطر آرام از منابع معدنی و آبی افغانستان استفاده کنند و از طرف ديگر افغانستان را محل خريد کالا های تجارتی خويش سازند.

معلومات برگرفته از سايت فارسی بی بی سی.

يک سند از خيانت ملی!

2013-06-05T21:38:08Z

شايد افغانستان از جمله کشورهای درجه يک باشد، که در آن رهبران و دولتمردان سياسی به خيانت های بي شمار ملی و ضد منافع ملی،دست يازيده باشد. زيرا در افغانستان برعکس ساير کشورها،خط منافع ملی مشخص وتعيين نگرديده است.
آنچه که بنام منافع ملی در کشور از آن ياد می شود؛ در حقيقت منافع شخصی،گروهی وقومی را تبارز می دهد.هرگاه درافغانستان گروه های سياسی و افراد،در کشور های خارجی مسلح شوند،به خاطر براندازی نظام سياسی در کشور؛ويا عمليات انتحاری(استشهادی) را برضد مردم خود انجام دهد؛ ويا به خاطر منافع قومی و شخصی،منافع کشور را فدا سازد؛ و همچنان رئيس جمهور کشور به صورت غير قانونی از کشور های خارجی و سازمان های استخباراتی،پول دريافت کند؛خيانت ملی به حساب نمی رود. هرگاه نهاد های مدنی و افراد،برعليه اين بی عدالتی های اجتماعی به مبارزه بر خيزد؛ به خاطر ارزش های انسانی اعتصاب کند؛ويا به جای پوهنتون «دانشگاه» بگويد و بنويسد؛ اين عمل او ضد منافع ملی،خيانت ملی و بلاخره متهم به القاب مختلف و بر چسپ غلام خارجی می خورد.
اما متاسفانه امروزبنابرعوامل اقتصادی، مذهبی و قومی،تمام فساد پيشه گان و افراد زور مند مورد احترام مردم قرار می گيرد؛همه مردم کوشش می کند، تا با ايشان روابط دوستی برقرار کند؛و ايشان را در محافل به جای مناسب نشاند و غذای درجه اول را تقديم ايشان کند؛ و تمام سخن های شان را با دل و جان شنوند. که اين فساد پرستی خود به خود باعث تشويق افراد ديگر به فساد وسرانجام به خيانت ملی می انجامد. زيرا وقتی انسان متوجه گردد که به ارزش های انسانی واخلاقی،مردم ارزش قايل نيست.افراد دست به خشونت و فساد می زند،و در رابطه به جامعه و مردم وسرنوشت خويش بی تفاوت می شود.که متاسفانه جامعه ما امروز به اين مرض گرفتار گرديده است.

اين چه جبريست که در مُلک خدا می بينم؟
همه سو، فتنه و جهل، فناء می بينم!
«کاتوزيان»

جسارت بنده را با بزرگواری تان ببخشيد،حال به سوی اصل موضوع می روم!

به گزارش بخش سياسی شبکه اطلاع رسانی افغانستان (afghanpapaer)، معدن مس عينک دومين معدن بزرگ دست ناخورده مس در جهان است؛ که ذخيره آن بين 240 الی280 ميليون تن تخمين گرديده،که مقدار مس موجود درآن بين دوعشاريه سه فيصد و دو عشاريه پنج فيصد می رسد.(اندازه قبول شده صفر عشاريه چهار فيصد است.)

ارزش پولی اين معدن به اساس محاسبات جيولوجيکی و نرخ موجوده مس در بازار های جهانی بين70الی80هزارميليارد دالر می باشد. چينی ها اين معدن را در بدل808 ميليون دالر برای 30 سال از دولت کرزی صاحب،خريداری نموده که برای استخراج آن سه ونيم هزار ميليارد دالر سرمايه گذاری کرده اند.

يعنی چينی ها طی 30 سال مبلغی بالغ بر70 بيليون دالر(70.000.000.000.000.000دالر)سود خالص به جيب می زنند،که با ارائه اين ارقام قضاوت را برای هموطنان وا می گذاريم،که در اين معامله چه خيانت بزرگ صورت گرفته است.

اين از بابت رقمی؛ اما خيانت بزرگتر چينی،جنايـت محيط زيست است. چينی ها در نظر دارند،تا استخراج اين معدن را ازسال2014 آغاز نمايند. معمولا استخراج معادن فلزی(مس) به دو طريق رايج است:يکی استخراج سرباز و ديگری استخراج زيرزمين.

استخراج سر بازنسبت به استخراج زير زمينی خيلی ها آسان و کم مصرف و سريع می باشد؛ ولی خطرات ناشی از استخراج سر باز نسبت به استخراج زير زمينی خيلی سنگين بوده،ساحات وسيعتری را آلوده ساخته و تعداد کثير مردم را از نگاه صحی و اقتصادی متضرر می سازد، و ضرر آن برای محيط دو برابر استخراج زير زمينی است.

متاسفانه چينی ها درنظر دارند تا اين معدن را به طريقه سربازاستخراج نمايند.دراين نوع استخراج سنگهای معدنی به ذرات بسيار کوچک در حد ذرات گرد و غبار تبديل می شوند، که به آسانی توسط باد ها به مناطق دور تر انتقال داده می شوند. اين ذرات که حاوی ذرات کوچک مس، مواد راديو اکتيو و عناصر سنگين می باشد؛ از طريق تنفس هوا داخل مجار تنفسی ساکنين نواحی همجوار معدن گرديده، و هم به آسانی توسط آبهای جاری و آب باران به حوزه های آبی به خصوص حوزه آبگير دريای لوگر، کابل و سروبی وارد می شود، که در نهايت اين ذرات باعث کاهش قدرت آبگيری اين درياها و سبب توليد سيلاب های شديد در هنگام آب خيزی می گردد.

به علاوه اين ذرات کوچک باعث ايجاد رسوب درذخيره گاه های بند برق می شود،که توليد برق درآنها را کاهش داده و با مشکلات فنی روبرو می سازد،که باعث کاهش عمر اين بند ها نيز می شود.

سولفور موجود در ذرات اين معدن می تواند،بعد از ترکيب شدن با اکسيجن هوا به هوا رفته، و در آنجا با بخار آب و باران تعامل کرده،تيزاب سولفور را ايجاد نمايد،که بعد از سرازير شدن به دريای کابل و لوگر،باعث کشته شدن يکباره ماهيان و از بين رفتن پروژه پرورش ماهی در بند درونته خواهد شد.

اگر تيزاب سولفور ازطريق باران داخل آبهای زيرزمينی ،چاه ها و کاريزها گردد، پس ازحل در خاک،باکتری های موجود در خاک را از بين می برد، و حاصل خيزی آنرا نابود می سازد؛ و از طريق آب، غذا داخل وجود انسانها می گردد.
بر اساس تحقيقات صورت گرفته، تيزاب سولفور سرطان زا بوده و باعث توليد سرطان معده، پانقراس و امعا می گردد، و قدرت بينايی را تضعيف کرده و سرانجام به کوری می انجامد.

مواد جانبی ديگری که در معدن مس موجود است، به نام عناصر ثقيله ياد می شوند،که تعداد آنها به 25 عنصرمی رسد،که از جمله می توان به عناصر اريسنيک،کوبالت،جست،سرب،يورانيم،سيماب،آهن،نقره و طلا اشاره کرد که درمعدن مس عينک نيز موجود اند.

درحين استخراج اين عناصرمختل گرديده،وازطريق حل شدن در آب و يا ازطريق باد به مناطق دوردست منتقل می شوند، که سرانجام از طريق هوا،آب و غذا داخل بدن انسانها و حيوانات گرديده و به مرور زمان سبب به وجود آمدن امراض سرطانی و ساير امراض صعب العلاج در گرده ها،شش،قلب ،معده و مراکز عصبی بدن می گردد.

تجمع بيش از حد اين عناصر در بدن انسان، باعث مشکلات عصبی در کهن سالان و تضعيف قوه آموزشی در اطفال می باشد.همچنين اين عناصر بيشتر اطفال را در رحم مادر مورد حمله قرار داده و ايشان را پيش از تولد معيوب ساخته، ميزان تولدات اطفال معيوب و سقط جنين و تولد اطفال مرده را در ميان مردمانی که در اطراف و نواحی معدن زندگی می نمايد افزايش می دهد.

در واقع به هر اندازه که مقدار زياد مواد معدنی استخراج گردد، به همان اندازه مقدار اين عناصر در خاک ،هوا،آبهای جاری و آبهای زير زمينی افزايش می يابد، و ميزان مرگ و مير از اين نگاه بيشتر شده، تعداد اطفال معيوب در جامعه اضافه تر گرديده، و بيماری های سرطانی و امراض صعب العلاج کثرت می يابد. اين يکی از خطرات بزرگی است که در نتيجه استخراج معدن مس عينک، توسط چينايی ها متوجه صحت هموطنان ما به خصوص در لوگر،کابل و جلال آباد می باشد.

مشکل ديگر زباله های حاصل از اين معدن است. به طور معمول برای به دست آوردن يک هزار کيلو مس بايد يکصدهزارکيلو سنگ جابجا شود. که بر اساس محاسبات در پايان 30 سال چينی ها برای به دست آوردن سالانه چهارصد هزار تن مس،بايد سه صد بيليون تن سنگ را جابجا کنند، که اين مساله دو مشکل اساسی را برای هموطنان ما به بار می آورد.

يکی اينکه بعد از 30 سال گودال بزرگ و عميق در جای اين معدن باقی می ماند، که عمق آن قريب دوهزار متر و وسعت آن حدود بيست کيلومتر مربع خواهد بود. اين گودال به مرور زمان توسط آبهای جاری پر گرديده و آبهای زير زمينی در آن سرازير می شود. زمانيکه ارتفاع آب در اين گودال بلند تر ازعمق آبهای زيرزمينی گردد،آب اين گودال داخل آبهای زيرزمينی شده و سبب مسموم شدن آنها توسط عناصر ثقيله می گردد.

مشکل ديگرعبارت از انباشت سنگ ها می باشد، که برای استخراج اين معدن از زمين کنده شده، و مقدار آن به چهارصدميليون تن در سال می رسد، و در طی 30 سال کوه بچه ای را به ارتفاع بيش از هشتصد متر تشکيل داده، که ساحه بين 20الی30 کيلومتر مربع را در بر خواهد گرفت، که باز هم سبب گسترش امراض تنفسی،قلبی... در مناطق همجوار معدن خواهد شد.

از طرف ديگر برای استخراج اين معدن مقدار وسيع آب ضرورت است. آب درهمه مراحل چه در اثنای کندن سنگ ها،چه درحين آسياب نمودن سنگهای معدنی،در زمان پروسس آنها و درحين ذوب نمودن به کار می رود.بنابرمحاسبات صورت گرفته برای استخراج معدن مس عينک بين30الی40 هزار متر مکعب آب در يک شبانه روز لازم است.

شواهد نشان می دهد که حوزه دريای لوگر، برای کشت و زراعت خود اين منطقه کفايت نمی کند. لذا با استفاده از اين آب موجود برای استخراج مس عينک، مردم لوگر به کلی با کم آبی شديد دچار می شود. زمين های زراعتی شان خشک می شود، باغستان هايشان صدمه ديده، حاصلات زراعتی آن ها از بين رفته و خود به فقر مبتلا می شوند.

چينی ها چاره ديگری جز استفاده از آبهای زير زمينی ندارند، که در اثر استفادهء بيش ازحد،سطح آبهای زير زمينی خيلی عميق شده، و يا طبقات آبدهی به کلی از بين می روند، که برای احيای مجدد آن حد اقل يک دو ميليون سال زمان لازم است.

تجربه کنونی در جهان نشان داده است، که فروش معدن يک کشور به کشور ديگر و يا به کمپانی بيگانه، نه تنها سطح زنده گی مردم را در آن نواحی بلند وبالا نمی برد؛ بلکه آنچه مردم دارند را نيز از آنها گرفته،ذلت،خواری،فقر و بيماری و حتی بی آبرويی را در آن مناطق افزايش می دهد.

مساله قابل تعمق ديگر در معدن مس عينک اين است، که در اثنای به فروش رسانيدن اين معدن، زد و بند های ماهرانه ای صورت گرفته و از متن قرار داد هيچ منبعی اطلاع ندارد. اما برخی گزارشات حاکی از اخذ 30 ميليون دالر رشوت درثبت اين قرارداد می باشد. چينی ها از فساد اداری و رشوه ستانی در کشور های عقب مانده آگاهند. سران و رئيس جمهورهای اين کشور ها را رشوت می دهند، و معادن آنها را به قيمت نازل و با شرايط آسان استخراج و خريداری می نمايند.زيرا به هر اندازه ای که قوانين معدن کنی سهل و پيش پا افتاده باشد به همان اندازه استخراج معدن کم مصرف تر و ارزانتر می باشد.

از آنجايی که افغانستان يک کشور صنعتی نيست و فعاليت پروژه های معدنی به مقياس پروژه مس عينک برای مردم ما بيگانه است،مردم با اثرات مواد شيميايی حاصله از معدن آشنائی ندارند؛ لذا تلفات انسانی چه در داخل معدن و چه درساحات ما حول آن به مراتب بلند خواهد بود.

با ارائه اين مطالب بايد گفت که فروش معادن کشور برای اجنبی ها، سودی برای مردم و وطن به بار نخواهد آورد، بلکه بلعکس مردم بيچاره ما را با فاجعه های الم انگيز دچار می سازد، و در سوگواری عزيزان شان می نشاند.

از جانب ديگر پاکستان (با تحريک غربی ها و عرب ها) که دشمن ديرنه مردم افغانستان است؛ همان طوريکه از نا آرامی وطن و بيچارگی مردم ما بهره برده و از ويرانی ما آباد گرديده است. يکبار ديگر از فروش معادن افغانستان به بيگانگان بهره ور می شود. چون استخراج معادن چه معدن مس عينک و چه ساير معادن، توسط اجنبی ها زمين های زراعتی را مسموم ساخته،حاصل دهی آنها را از بين می برد و هم سبب به وجود آمدن خشکسالی و کم آبی در مناطق معدنی می شود. در نتيجه سطح حاصلات زراعتی در آن نواحی کاهش يافته و به کلی از بين می رود و مردم ما مجبور می شود که مواد غذايی خود را از پاکستان خريداری کند.

در واقع مردم ما بايد در معادن کار شاقه نمايد تا مواد معدنی ما را چينايی ها و خارجی ها تاراج نمايند، و پولی را که مردم ما از انجام کار های شاقه به دست می آورند، به پاکستانی ها دهند تا از ايشان غذا خريداری نمايند. که در انجام اين معامله چينايی ها پولدار می شوند پاکستانی ها ثروتمند می گردند، و مردم افغانستان مريض ، عليل، ناتوان و بيچاره می شود. و اين خدمت بزرگ حکومت کرزی برای پاکستانی ها و ثروتمند شدن چينايی ها می باشد.

بر گرفته از تحقيقات« پروفيسور فروزان»
عنوان مطلب از رزاق مأمون.
ياداشت:اگرچه ارقامی که دراين موضوع تذکرداده شده است،ضرورت به وضاحت دارد که متوجه پروفيسور «فروزان » می باشد.
اما از لحاظ اطلاعات و آگاهی که در ارتباط به عواقب خطرناک محيط زيست وخيانت در قرار داد های معادن دارد، قابل قبول و با ارزش است. بدين لحاظ بنده آنرا با خواننده گان کابل پرس^? شريک ساختم.

تحصن و اعتراضات دانشجويانی دانشکده علوم اجتماعی، يک اعتصابی قومی، مذهبی و سياسی نيست!

2013-05-25T15:20:26Z

اگر چه مراكزى دانشگاهى، جايی براى مبارزاتى سياسى وسازماندهى احزابى سياسى نيست؛ بلكه محلى براى تحصيلی
علم ودانش است. اما اين استدلال در كشورهايی كه درگير معضلاتى داخلى استند، مصداقى ندارد . زيرا در اين كشور ها، اختلافات سياسى، مذهبى، تعصب و تبعيض، قومى، زبانى، سمتى و بى عدالتى هاى اجتماعى بى داد مى كند. اين كنش ها و واكنش ها مانند تارعنکبوت در تمامى ارگان هاى دولتى، ريشه دارد؛ مراكزى آموزشى نيز از اين آفات بركنار نخواهد بود. اما مبارزه ی آگاهانه و به دور از تعصب ، براى رفع معضلات در اين كشور ها، براى فرد، فرد،اين اجتماعات ضروری مى باشد، به خصوص مراكز علمى كه مركزى اصطكاك اين كنش و واكنش هاست.

دركشور ما نيز در دوره ظاهر شاه ، دانشگاهى كابل ،مركزى ثقل، مبارزاتى سياسى، بين احزابى چپى و راستى قرار گرفت. متاسفانه كه اين احزاب به خاطرى گرفتن قدرت،با استفاده از ايده ئولوژى هاى بيگانه، دست به خشونت زدند. اين كنش ها باعث از بين رفتنی زيرساخت نظام، در افغانستان گرديد.ازسويى ديگر،كنش و واكنش هاى احزابى چپى و راستی،ضربه اى مهلكى را به دين اسلام و جنبش هاى روشنفكرى در افغانستان وارد ساخت.

امروز هم مراكز دانشگاهى، نظر به واقعيت هاى جامعه افغانستان، مرکزی اين مشكلات و چالش ها مى باشد. كه از آن گريزى نيست. اما مى شود، با استفاده از تجارب گذشته، و براى حلى معضلات داخلى، از اين مبارزات، منحيث قوه فشار، برعليه بى عدالتى ها، تعصب و تبعيض، استفاده نمود و آنرا سمت وسو داد.

امروز در مراكز تحصيلى، اعتصابات و اعتراضات مختلفى، با رنگ هاى سياسى و مذهبى و قومى ، صورت مى گيرد. اما اين مبارزات نبايد، جنبه مذهبى ، قومى و مورد سوء استفاده سياسى و خارجى قرار گيرد.زيرا مبارزه به خاطرى ايده ئولوژى هاى خاص، هيچ مشكلى مردمی ما را دواء نمى كند؛ بلكه به معضلات وعقب ما نده گى ها و بدبختى هاى ما مى افزايد.

اما مبارزه به خاطرى ارزش هاى انسانى، آزادى، عدالت، مساوات، حق بيان، حق آزادى انديشه و تفكر، حق انتخاب وانتخاب شدن و بلاخره ساير حقوق و آزادى هايی كه درحكومت مردم سالارى تامين مى گردد. اين ارزش هاى انسانى، مربوط به كدام ايده ئولوژى خاص و حكومت هاى غربى نيست؛ و حقيرشمردن اين ارزش ها به مفهومی تحقير انسان و حقی اوست. زيرا اين ارزش ها در اثر مليون ها سال تكاملی و مبارزه ی انسان در روى زمين به وجود آمده است.

از سويی ديگر اين ارزش ها،در نتيجه ی، تز ها و انتى تز های قومى، زبانی،قبيله يى، مذهبى، استبداد ی وديكتاتورى و سر انجام در اثر زحمات و تلاش هاى روشن گران و فدا كارى هايى مبارزان ، براى انسان امروزبه ميراث مانده است؛ كه اين ميراث گرانبها، پر ارزش ترين، نمونه اى از تكامل انسانيت به شمار می رود .

اما نبايد ارزش هاى انسانى را، با غرايز انسانى،حسی قدرت طلبی و جنگ منافع كشور ها به مقايسه گرفت. و اين ارزش ها را نمادى از استعمار، كمونيزم و غربزده گى دانست. زيرا در سايه اى ارزش هاى انسانى و حكومت انسانى،ما مى توانيم، به مدارجى از انسانيت وحاكميت سياسی برسيم. ما به جز از ارزش هاى انسانى و حكومت انسانى، نمى توانيم با هيچ ايده ئولوژى خاصى حقوق تمام انسان ها را تأمين كنيم؛صرف با اين ارزش ها و راهكار ها مى توانيم، حقوقی آدمان را، در سويه های مختلفى، اقتصادى، سياسى، مذهبى و اجتماعى تأمين كنيم.

اما تحصن و اعتصابات، دانشجويانى دانشكده علوم اجتماعى، يک اعتراضى سياسى، قومى،زبانی و مذهبى نيست.
هرگاه شما به شعار هاى آن ها توجه كنيد؛ در آن ارزش هاى انسانى و مردم سالارى را مشاهده مى كنيد؛ نه شعار هاى مذهبى( زنده باد خمينى) و يا خواسته هاى قومى و سياسى كدام گروهى سياسى خاص را؛ هرگاه شما در تصاوير دانشجويانى هزاره را مشاهده مى كنيد؛ اين نماينده گى از پويايى سياسى و مبارزه اى حق طلبى ايشان مى كند؛ كه به خاطری مبارزه با تعصب، دست به تحصن مى زنند؛ كه شما فردا مبادا، گرفتارى كدام تعصب و تبعيض شويد.

پس شما دانشجويانى ساير اقوام در اين امر خير و افتخار آميز، دانشجويانى هزاره را تنها نگذاريد؛ و با آن ها يک صدا شويد؛ به خاطر دفاع از ارزش هاى انسانى، عدالت ، آزادى، مساوات، و مبارزه با فساد و تعصب و تبعيض از طريق صلح آميز به پا خيزيد. هرگاه شروعی يک امر حق را دانشجويانى هزاره نمودند؛ پس ختمى آن را بايد، دانشجويانى اوزبيک، تركمن، پشتون و تاجک نمايد!!!

اما دانشجويانى عزيز، شما تنها با خواست اينكه يک رئيس و يا يک استاد، از كار بر كنار شود؛ به عدالت و
جامعه اى كه در آن تعصب و تبعيض و جود نداشته باشد نخواهيد رسيد. زيرا تعصب و بى عدالتى ها و فساد به صورت سيستماتيک در حكومت نهادينه شده و به حق تبديل گرديده است. هرگاه شما خواسته باشيد با اين مرضى مزمن مبارزه كنيد ؛بايد در مرحله ی اول با همديگر در رابطه به ارزش هاى حكومت مردم سالارى، تفاهم واعتقاد پيدا كنيد؛ در مر حله ی دوم به صورتى سيستماتيک بر عليه آن به مبارزه آغاز كنيد.

هرگاه بنيادی يک حاکميت سياسی به اساس تقلب به وجود بيايد؛ تعصب وتبعيض خود به خود درآن نهادينه مى
شود. يكى از مظاهر تقلب و اساس حكومت هاى تبعيضى«لويه جرگه» مى باشد؛ كه در آن به عوض مردم افغانستان؛ ارباب زور، زر و تزوير، سرنوشت اكثريت مردم ما را تعيين و يا با آن معامله مى شود.

از طرفى ديگر قانون اساسى ما كه نماينده گى از حقوق مردم افغانستان مى كند؛ شما درآن تعصب وتبعيض،
فراوانى را مشاهده مى كنيد. در قانون اساسى صلاحيت هاى رئيس جمهور، بدون حد و مرز مى باشد؛ كه باعث،مشكلات ادارى و سوء استفاده سياسى شخص رئيس جمهور گرديده است. موضوع زبان و هويت در قانون اساسى مبهم و به صورت مدنى و عقلائى حل نگرديده است.

امروز تمام پست هاى دولتى بين زور مندان تقسيم گرديده است. كه هر شخصى به اساسى تعلقاتى قومى درادارات به تغيير و تبديل مسئولين حكومتى مى پردازد. اما يک كارمند عادى دولت كه سال ها در خدمتى حكومت بوده؛ و از طرفى ديگربا آن معاش بخور و نه مير، روز خود و فاميل خويش را مى گذراند؛ به نامى اصلاحات ادارى، منفک گرديده و پست او را براى خويشاوندان و يا به پول مى فروشند. بى عدالتى،تعصب و تبعيض درادارات و تأديه معاشات مأمورين دولتى و غير... به حدى بالائى رسيده است.

پس براى مردم افغانستان و به خصوص اهل مكتب و دانشگاه لازم است، تا با اين بى عدالتى ها به صورت اگاهانه، بدون تمايلات قومى ، مذهبى وزبانى به مبارزه بر خيزد؛ و اين اعتصابات و اعتراضا ت را به شكلی همه گانى در يک فرايندى«جنبش سبز افغانها» به همه نقاط كشور به صورت صلح آميز و بدون خشونت برساند.تا آهسته، آهسته حكومت ،مجبور به اصلاحات گردد و بسوى يک آينده ی كه در آن تعصب و تبعيض و بى عدالتى اجتماعى و جود نداشته باشد، گام بر دارد. البته که برای رسيدن به اين هدف، صبر، تحمل و زحماتی زيادی را بايد، متقبل شد.

سخنان اخير آقای محمود کرزی، آغاز روشنگری نخبه گان پشتون!

2013-05-21T17:00:00Z

من پيش ازاينکه،راجع به اظهارات اخيرآقای محمود کرزی به روشنگری پردازم.لازم می بينم، برای دريافت واقعيتی موضوع،در رابطه به اظهارات ايشان که درنشستی،با استادان از ولايت ننگرهار و قندهارداشتند؛ و همچنان، سخنانی که،با بخش« فارسی بی بی سی» داشت،به کنکاش پردازم.

من به نقل قول ازبخش «فارسی بی بی سی» که هردونقطه نظر آقای محمود کرزی درآنجا،نشرگرديده است،می پردازم:

بی بی سی به نقل از سايت اينترنتی«بينوا» می نويسد:«آقای محمود کرزی درنشستی با استادان از ولايت ننگرهارو قندهارگفته، ديگر برايم مهم نيست که پشتون ها بيشتراز اين در قدرت باقی بمانند. رهبران پشتون درسه صدسال دوره حکومت شان،هيچ خدمتی نکرده اند. ما نيزبه عنوان فرزندان احمدشاه بابا و ميرويس نيکه، نه خود وديگران را فريب بدهيم.»
«بياييد خود مان مسئله خط ديورند را با پاکستان حل کنيم؛ مردمان آن سوی مرز به درد ما نه می خورند.»

بی بی سی می نويسد:«شک و ترديد هايی در مورد صحت اين سخنان وجود داشت. شماری آن را اعتراف تاريخی خواندند؛شماری آن را کمپاين انتخاباتی،تلقی نمودند.»

پس به سراغ محمود کرزی رفتيم،و از او در اين مورد پرسيدم؟

آقای محمود کرزی می گويد:«سخنانی که به نقل از او در سايت بينوا نشرشده،مزخرف و افتضاح است.»

اوگفت:«تنها در اين جلسه ما گفتيم،در زمان جنگ های سرتاسری در جهان که مردم به زور،عوض اينکه خودشان توليد کنند؛ اموال ديگران را می گرفتند؛گذشته گذشت؛اکنون مردم بايد،تحصيل کنند،تلاش کنند؛ بين خود تبادله و خريد و فروش کنند،وخود را برسانند.»

«همچنان محمود کرزی، توهين به احمدشاه ابدالی را نيز رد کرد.اما تاکيد می کند که برای او مهم نيست،که چه کسی و از چه قومی ريس جمهورآينده افغانستان می شود.»
«همچنان محمود کرزی،خط مرزی ديورند را تحميلی و غيرعادلانه می داند،که برافغانستان تحميل گرديده است.»

حال به روشنگری به خاطری دريافت واقعيت، از سخنان آقای محمود کرزی می پردازم.

قبل ازاينکه راجع به سخنان آقای محمود کرزی به روشنگری برسيم.بايد گفت که اظهارات ايشان بيشترشباهت به پاسخی سوالات را می رساند. که امکان دارد، ازطرفی استادانی که از وضعيت سياسی،سرنوشت انتخابات و ازنقشی سايراقوام در اين پروسه به تشويش استند، اظهارشده باشد.
زيرا به اساس معلومات ازسايت «تول افغان»ايشان به منزل آقای محمود کرزی، تشريف برده بودند.پس معلوم
می شود که اين اظهارات آقای محمودکرزی درکدام مجلس عمومی مطرح نگرديده بلکه سوالات ومسايل به شکلی گِله گزاری از طرف استادان مطرح شده است.زمانيکه پاسخ واظهارات آقای محمودکرزی اقناع خاطری ايشان را برآورده نه کرده است؛ از محمودکرزی رنجيده اند،وموضوع را در رسانه ها پخش نموده اند.

اما وقتی آقای محمودکرزی،سخنان خود را در بی بی سی، مزخرف می داند؛ اين يک عملی جديد از طرف
ارباب قدرت در افغانستان نيست. شما اگرسخنان «سيدقاسم رشتيا مسئول بخش اطلاعات وفرهنگ حکومت
ظاهرشاه در1947» راکه در مورد خط ديورند،گفته است،تحليل کنيد،به خوبی موقف دو روئی زمام دارانی
افغانستان را واضح می سازد.از سويی ديگر،بعضی ازارزش های قومی و قدرت طلبی ارباب زور،به مروری
زمان به حقايق و مقدسات تبديل گرديده؛ و از طرف مردم نا آگاهانه مورد قبول و احترام قرار می گيرد.
خط ديورند،يکی از اين دروغ های شاخداريست که امروز منحيث خط سرخ در پاليسی های حکومت افغانستان قرارداشته و دارد.

هرگاه با تامل وانديشه،به هردوسخنان آقای محمود کرزی توجه کنيم؛ به يک هدف درهردو اظهارات خواهيم رسيد.بدين مفهوم که وقتی آقای محمودکرزی به قول سايت «بينوا»اظهارميدارد،که:«برايم مهم نيست که پشتون ها بيشترازاين در قدرت باقی بمانند.زيرا در اين سه صد سال هيچ خدمتی نکرده اند.افغانستان هيچ وقت يک کشورآزاد و مستقل نه بوده.
ما به عنوان فرزندان احمدشاه بابا وميرويس نيکه، نه بايد به داکوگری هايی آن ها افتخار کنيم،و خود و ديگران را فريب بدهيم. ما بايد برای اقوام ديگر هم وقت بدهيم؛ تا در سرنوشت سياسی،سهيم گردند.

و بعدا آقای محمود کرزی به قولی سايت بی بی سی،اظهارمی دارد که :« تنها دراين جلسه ما گفتيم در زمان جنگ های سرتاسری درجهان که مردم به زور اموال ديگران را می گرفتند، گذشته. اکنون مردم بايد تحصيل کنند و تلاش کنند. با جهان و بين خود تبادله و خريد و فروش کنند و خود را برسانند. همچنان اظهار ميدارد که به پشتون ها و احمد شاه بابا توهين نکرده است.»

دراينجا هردو اظهارات آقای محمود کرزی يک مفهوم را می رساند. درگذشته نه تنها احمدشاه بابا، بلکه تمام شاهان وسلاطين ازطريق لشکرکشی وغارت کشورهای ديگرخود را تغذ يه می نمودند. دررابطه به خدمات زمامداران لازم به روشنگری نه می بينم؛ دراين مورد بسيار زياد ازطرف اهل قلم معلومات ارائه گرديده است.
اما يک موضوع را بايست خاطرنشان ساخت که وقتی ازاعمال زمام داران وحاکميت های استبدادی انتقاد صورت می گيرد،و حقايق گفته می شود؛اين روشنگری ها به مفهوم توهين به کدام قومی خاص نيست و نبايد از آن سوء استفادهء سياسی وتبليغاتی کرد.هرگاه افراد وگروه های سياسی با وجود اين حقايق و کارنامه ها ازاين فجايع دفاع می کنند؛ در حقيقت شريک جرم آن ها گرديده وقابل انتقاد ونقد استند!!!

اما در رابطه به اصل حاكميت داخلى وخارجى، يعنى استقلال و آزادى بايد گفت كه : مفاهيم اصل استقلال، آزادى، مستعمره و تحت الحمايه ،يک مساله نسبى،ونظربه شرايط زمان و مكان،دراعصارمختلف،داراى آثارى گوناگونى مى باشد. از اين مفاهيم اثبات خوبى و بدى، حاكميت سياسى، يک كارى نادرست است.

من كوشش مى كنم اين موضوع را دربعد داخلى وبين المللى به تفصيل بى گيرم.

هرگاه به تاريخ كشورخويش به خصوص بعد از حاكميت اعراب نظركنيم. در آغاز كشورما جزء قلمرواعراب
بوده است . دراين مرحله حاكمان هم عربى بودند، وحاكمانى كه از مردم محل انتخاب می گرديد، آن ها هم دست نشانده عرب بوده است. اما در زمانى كه حاكميت هاى مستقل، دراين سرزمين به و جود آمده است؛ به نحوى ازانحا، مشروعيت خود را از قدرت هاى بزرگ مى گرفتند، وتحت حمايه آن ها قرار داشتند .
شاه محمود غزنوى در خاطرات خود مى نويسد:" سال ها در خدمت خليفه بودم؛ اما هيچ وقت مورد اطمينان و
اعتماد او قرار نه گرفتم." از اين سخن سلطانی بت شكن معلوم مى گردد،كه او تحت نفوذ وتأثير خليفه ای بغداد
قرارداشته است.
بعد از ايجاد حاكميت مقتدر" مغولى هند" و حاكميت" صفوى ها" در فارس؛ سرزمين ما، جزء قلمرو آن ها و يا
خط فاصل بين اين امپراتورى ها بوده است.

درزمان احمدشاه، تيمورشاه وزمان شاه، افغانستان يک كشور مقتدر و مستقل به شمار ميرود. اما در زمانى
حاكميت، باركزائى ها، محمد زائى ها( به جزاز شاه امان الله،حبيب الله كلكانى وحكومت ظاهر شاه ) و ديگران همه به نحوى ازانحا، تحت نفوذ و متأثر از قدرت خارجى ها بوده است.

طوری كه قبلا گفته شد، مفاهيم استقلال، آزادى، غير مستقل وآزاد نبودن، مفاهيم كلاسيک و نسبى هستند. و در
آن" اصل منافع" كشورها ومردم آن ها بسيار مهم است.

هرگاه به کارکرد ها وهوشيارى مردم هند و رهبران سياسى آن ها نگاه كنيم؛ مردم هند و رهبران آن ها با خارجی ها به خصوص انگليس ها، از راهى تسامح پيش آمدند. هندى ها با اين پاليسى توانستند، حكومت هاى اشغالگر را از بين برند. از سويى ديگر جلو تاخت وتاز قبائل را از طرف غرب بگيرند .هندى ها توانستند با استفاده ازتجارب انگليسها،هندوستان را به يک كشور صنعتى تبديل نمايند. گاندى با استفاده از سياست عدم خشونت توانست، انگليس ها را متقاعد به پذيرش استقلال و ترک هندوستان كند.

اما در افغانستان، زمام داران برعكس عمل نمودند. درجايى كه منافع آن ها ايجاب مى نمود مردم را برعليه خارجى ها قرار داده، وقتيكه منافع شان تامين مى گرديد؛ با معامله با خارجى ها، منافع واستقلال كشور را به خارجى ها به قيمت حاكميت خويش، به بهائی ارزان مى فروختند.
اما متاسفانه كه اين كنش وعمل خصمانه عليه مردم تا هنوز جريان دارد. زمام داران و گروه هاى سياسى، به خاطرى تحكيم قدرت و غصب قدرت سياسى، به آن عمل مى كنند.

امروزدر بعضى مواقع، آقاى كرزى و گروه هاى سياسى مسلح وغير مسلح غرضمندانه، اعلان مى كنند كه :
افغانستان يک كشوراشغال شده، وحاكميت دردست خارجى ها مى باشد؛پس براى استقلال و آزادى كشوربايد،
جهاد نمود. متاسفانه كه اين ذهنيت بين مردم و حتى اهل قلم هم نفوذ كرده است.

امروزگروه هاى مسلح و سياسى آگاهانه به خاطرى گرفتن قدرت وفرارازمسئوليت، ويک تعداد مردم نا آگاهانه
به اين تبليغات دامن مى زند. من دراينجا به دفاع از حكومت كرزى نه مى پردازم؛ بلكه به خاطر دفاع از منافع
کشوروضرورت دولت، كه در افغانستان يک امر مهم و حياتى مى باشد مى نويسم. زيرا بقاى حكومت ودولت در افغانستان، بدون پذيرش مسئوليت وهمكارى با خارجى ها، متصور نيست.

درجهان امروز، ايجاد نهاد هاى بين المللى و معاهدات بين المللى در ساحات حاكميت سياسى، اقتصادى، نظامى
اجتماعى و فرهنگى، استقلال و آزادى دولت ها را در رابطه به حاكميت داخلى و خارجى، بسيار محدود ساخته
است. دولت ها به خاطرى منافع ملى خويش، يک سلسله محدوديت ها را در رابطه به استقلال و حاكميت مى پذير ند. امروز در جهان هيچ كشورى داراى استقلال و حاكميت بدون قيد و شرط نيست. زيرا چنين استقلال وحاكميت باعث انزواى دولت ها گرديده، وسرانجام محكوم به زوال مى گردد.

درمورد كشورخويش بايد گفت كه، افغانها مسايل و مشكلات داخلى را با جنگ منافع خارجى ها خلط مى نمايند.
امروزاگر نيروهاى نظامى"٣٨"كشور جهان در افغانستان مستقر است؛ اين استقرار نيروهاى خارجى به مفهوم اشغال كشور ما نيست!!! دولت و مردم افغانستان منحيث عضو جامعه ى بين المللى مى توانند به خاطرى منافع كشور خويش، به عقد معاهدات بين المللى در ساحات اقتصادى، نظامى،سياسى واجتماعى بپردازند.وبه خاطرى
حفظ تماميت ارضى و منافع كشور خويش، تقاضاى كمک نظامى از كشور هاى خارجى كند.وهمچنان مى تواند به خاطرى منافع كشور خويش پايگاه هاى نظامى خارجى را به صورت دايمى و موقتى دركشورايجاد كند.
هرگاه اين كنش دولت براى منافع ملى باشد؛ به هيچ صورت به مفهوم اشغال و سلب حاكميت نمى باشد. اما اگر
امروز در كشور فساد، بى عدالتى هاى اجتماعى،تعصب وتبعيض، قوم پرستى، اراذل سالارى، انتحار،مسموم نمودن و عوام فريبى، بى داد مى كند. اين همه آفات محصول كنش هاى زمام داران است، كه با آن با خرد بايست نگريست و برخورد نمود.

همچنان وقتی که آقای محمود کرزی می گويد که بايد که ما مسئله خط ديورند را حل کنيم،و پشتون های آنسوی
مرز به درد ما نه می خورد.کاملا يک سخن به جا و منطقی است. زيرا پشتون هايی آنسوی خط ، اضافه تر پاکستانی استند، تا افغانستانی.ازطرفی ديگرپشتون های پاکستانی،از حقوق و وجايبی در مقابل قانون پاکستان برخوردار استند.از طرفی ديگرهيچ مکلفيتی در مقابل قانون افغانستان ندارند.در صورت افغان شمردن آنها در حق سايرافغانستانی ها ما ظلم وخيانت کرده ايم!!!

وقتى آقاى محمودكرزى مى گويد كه: ما بايد براى اقوامى ديگر وقت دهيم، كه درراس حاكميت سياسى قرار
گيرند.صرف نظراز اينكه ايشان به كدام ملحوظ اين سخن را گفته و يا نه گفته است؛ اما اين يک سخنی درست ومعقول است.زيرا به اساس سخن ايشان، در اين سه صد سال حاكميت سياسى، امتيازات حكومتى، ارزش هاى
قومى، تاريخى،افتخارات،و ارزش هاى لسانى و زبانى همه و همه از پشتون ها بوده است؛ اما براى مردمى ما به جز رنج ودرد، هيج ارمغانى نداشته است.
اما متاسفانه، امروزتمام اقوام افغانستان، رهبران واقعى و ملى ندارند، تا مردم به دَ ورآن ها جمع شوند. زيرا يكى از خيانت های حكومت كرزى، اراذل سالارى بنام اقوام بود، نه خدمت براى ايجاد احزاب قوى مردمى، كه امروز جاى گزين حكومت كرزى مى شد.
هرگاه در انتخابات ٢٠١٤ افرادى گروپ كرزى مانند:" اشرف غنى احمدزى، احدى،جلالى، داكتر وردک وغيره...ويا از جبهه مخالف مانند" داكترعبدالله،قانونى،سياف، دوستم و محقق در انتخابات پيروز شود. حكومت گروه اولى تداوم سياست هاى زبانى، قومى،سلسله مراتب برادر بزرگ و كوچک وبلاخره سياست هاى ناكار وناكام خواهد بود.هرگاه گروپ مخالف برنده گردد، تداوم حكومت هاى تنظيمى و جنگ سالار خواهد بود. زيرا هردو گروه كدام سياست مشخص براى بيرون رفت از بن بست سياسى ندارند.

يگانه خدمتى كه آقاى كرزى بعد از اين كرده مى تواند آنست، كه اقاى كرزى در انتخابات٢٠١٤ بدون قيد و
شرط از اقاى بشردوست پشتيبانى كند؛ تا يک تيم جديد افغانان وطندوست بى طرف قدرت سياسى را حاكم شود.
البته چنين حكومتى اثراتى مثبت در پروسه وحدت ملى، صلح،از بين بردن فساد،بی عدالتى اجتماعى و بلند رفتن روحيه اردو و پوليس خواهد داشت، و افغانستان آهسته، آهسته به سوى مردم سالارى مسير خويش را در مى يابد.

نتيجه
اظهاری چنين اعترافات اززبانى شخصى كه متهم به فساد است،نازيبا به نظر مى رسد.اما آغازى از روشنگرى
نخبه گان بشتون به شمار مى رود. اگرچه مردمی ما، بيان چنين اعترافات و اظهارات را ازقشراليت،شاعران،
روزنامه نگاران و نويسندگان" پشتون" انتظار داشتند. زيرا درپهلوى حاكميت هاى قومى واستبدادى بخصوص
بعد از استقلال، يک ذهنيت نادرست قومى درافغانستان،پايه گذارى گرديد.كه دراين فرايند نقش نخبه گان پشتون
بسيار قابل درک است.
در اثر اين ذهنيت سازى و تاريخ سازى، ارزش هاى تاريخى، فرهنگى، زبانى و سمتى يک قوم منحيث ارزش
هاى ملى شناخته شد. اين اشتباه تاريخى، باعث سوء استفاده و سردرگمى ارباب قدرت گرديد؛ از سويى ديگر
سبب بى اعتمادى و نفاق بين اقوام گرديد. ما امروز در داخل و خارج از كشور اثرات منفى آنرا، در لايه هاى
مختلفى اجتماعى احساس مى كنيم.
بايد اظهار داشت كه: يگانه اهميت ارزش هاى تاريخى، عبارت از پند و عبرت از اشتباهات گذشته گان است.
از سويى ديگر واقعات تاريخى، به درد ما نمى خورد؛ زيرا مربوط به گذشته گان است ودر زندگى كنونى ما
كدام اثری ندارد.
پس ما بايد از گذشته بياموزيم و نه به آن افتخار كنيم؛ وحقايق را براى نسل جوان با در نظرداشت ، ارزش هاو
ضروريات بشر امروزى، در ذهن شان، ذهنيت سازى كنيم.

همان طوريكه پاب از تعصب كليسا در مقابل گاليله، معذرت خواست. همان طوريكه حكومت و زمام دارانی
استراليا،منحيث وارثين حكومت هاى سابق، از بومى هاى اصيل استراليائى معذرت خواست. ما هم بايد جرعت
وشهامت آنرا داشته باشيم،تا مظالم و تعصبات حكومت هاى گذشته را محكوم، و در صورتى كه ضرورت باشد،
معذرت خواهى كنيم.
زيرا وحدت ملى بر اساس تبليغات ضد پاكستانى، برسر كردن قره قلى، اراذل سالارى، پندهاى مذهبى، اكثريت
واقليت، اصل برادر بزرگ وكوچگ، ترجيحى ارزش هاى يک قوم بر ديگران، غصب و انحصارقدرت وسر
انجام با آهنگ هاى رپ بيژن جان قندزى، تامين نمى گردد!!!

ما بايد به خاطر صلح و وحدت ملى،از نظريات انديشمندانى علوم سياسى استفاده نمايم. ما نبايد ارزش هاى دموكراسى را با ارزش هاى قبيله يى و ارزش هاى مذهبى خلط كنيم. ما بايد هر سيستم ادارى( متمركزغيرمتمر كز) كه به نفع مردم افغانستان باشد، و ما را بسوى پيشرفت سوق دهد، بدون تعصب آنرا به كار گيريم!!!

زيرا سيستم حكومتدارى،مانند سيستم ارگانيزم انسان مى باشد؛هرگاه غرايزى انسان اشباع نگردد؛بدن نمى تواند
در مقابل عوامل خارجى استاده گى نمايد؛ در نتيجه انسان به انحراف كشانيده شده، سر انجام انسان مى ميرد.
سيستم حكومت دارى نيز نظربه شرايطى زمان و مكان، دچار اشكال مى گردد. پس براى ارباب قدرت لازم
است؛ تا نظر به شرايط زمان ومكان و واقعيت هاى جامعه، به ايجاد قوانينى جديد دست بزند.

درغير آن سيستم حكومت دارى با نظامى فرسوده به بحران مى انجامد؛ و سبب اختلافات سياسى، اجتماعى،
اقتصادى و مذهبى مى گردد. هرگاه از راهى معقول و مدنى جلو آن گرفته نشود؛ اين دولت ها، محكوم به زوال
و تجزيه خواهد بود.

بحران مشروعيت سياسی و خط مرزی ديورند!

2013-05-12T09:15:32Z

روابط کشورما با پاکستان امروز وهند بريتانوی ديروز هميشه پرتنش بوده است.اما متاسفانه اين کنش و واکنش ها هميشه نتايج نامطلوبی را درسرنوشت مردم افغانستان گذاشته است. در اينجا در ذهن من و خواننده اين سؤال می گذرد که در اين منازعات ودر گيری ها چرا هميشه مردم افغانستان بازنده ،و نتايج منفی اين درگيری ها تا هنوز گريبان گيرمردم ما می باشد؟

اما برعکس پاکستان امروزی، چرا هميشه در اين بازی ها تا هنوزسود می برد؟ آيا دولت مردان هند بريتانوی و پاکستان امروزی نسبت به دولتمردان افغانستان اهليت سياسی بيشتر،احساس وطندوستی بيشترداشته اند و دارند؟

دراين ارتباط بايد اظهارداشت که درتاريخ کشورما به اين کنش و واکنش ها رنگ و روغنی سياسی، تبليغاتی ودروغ پر
اگنی ماليده شده است.تا هنوز از احساسات مردم افغانستان مانند گذشته به خاطر منافع شخصی وگروهی برضد پاکستان استفاده می شود.من دراينجا درارتباط به سؤال اول و دوم کوشش می کنم به صورت تاريخی و تحليلی به روشنگری پردازم،ودررابطه به سوال اخيرضرورت به توضيح نمی بينم،و قضاوت آن را به مردم عزيزمی گذارم!

يکی ازعواملی که مردم افغانستان دراين معضلات و درگيری ها هميشه گرفتار بوده اند وهستند و تا هنوزرنج می برند،و
رنج خواهند برد«بحران مشروعيت سياسی حاکمان و زمامداران کشورمی باشد.»

بعد ازفروپاشی امپراتوری نادرافشار،احمدخان ابدالی که بخشی از مليشه های لشکر نادرافشاررا تشکيل می داد،با استفاده
ازموقع و ثروت که از خزانه ی نادرافشار به دست آورده بود،راهی قندهار شد و درآنجا اعلان شاهی نمود.

اما مشروعيت سياسی حکومت احمدشاه ابدالی ازدو جهت آسيب پذيربود؛ يکی اينکه حکومت جديد درنقطه اصطکاک دو قدرت بزرگ يعنی امپراتوری مغولی هند وامپراتوری فارس به وجود آمده بود .دوم اينکه رؤسای قبايل نمی خواستند که ريس يک قبيله کوچک بالای شان حکمروايی کند.

ازسويی ديگرنظام قبيله يی قبايل پشتون نيزطرفداريک حکومت مرکزی نبود؛ زيرا ازيکطرف آنها با امپراتوری های متذکره عهد و پيمان داشتند ونمی خواستند که خويش را با آنها مواجه سازند.ازسويی ديگرچون نظام قبيله يی سلسله مراتب وتشکيلات خود را دارد؛ وروسای قبايل نمی خواستند قدرت شان درمقابل حکومت مرکزی محدود وامکانات شان درخدمت حکومت جديد قرارگيرد.بدين لحاظ بود که درغياب احمد شاه شورش های انجام شد اما به جای نرسيد.

احمدخان ابدالی بعد ازاعلان پادشاهی«1747»درک نموده بود که تنها با اعلان پادشاهی نمی شود حکومت خويش را استحکام وتوسعه بخشيد .پس بادرايتی که داشت و تجارب را که درلشکرنادرافشارکسب نموده بود؛کوشش نمودبا يک سلسله اقدام های غافل گيرانه،مشکل مشروعيت حکومت نوپا را تا اندازی حل نمايد.فلهذا به لشکر کشی های به طرف ايران و خراسان به خصوص هند اقدام نمود.

با اين اقدامات احمدشاه توانست،ازيک طرف رقبای خارجی خويش را به حاشيه کشاند؛ ازسويی ديگرذهنيت داخلی وبه
خصوص روسای قبايل را مصروف جهاد، گرفتن غنيمت و لشکرکشی نمايد. دراين بازی احمدشاه پيروزگرديد،وتوانست
حکومت مرکزی با قلمرو وسيع ايجاد کند؛ ازسويی ديگرکيش شخصيت خود را در بين مردم به خصوص قبايل پشتون،با استفاده از ثروت هايی که از هند به دست آورده بود ،منحيث شاه بقبولاند.

اما بعد از وفات احمدشاه ابدالی، اين فتوحات قطع شد،اما تيمورشاه و زمانشاه توانستند،با استفاده از امکانات به دست آمده
ازدوران احمدشاه ابدالی اين حاکميت را حفظ کنند. اما بعد ازوفات ايشان، اختلافات شهزاده گان سدوزايی برسرقدرت و نفوذ قبايل به خصوص بارکزايی ها باعث بحران های داخلی گرديد ودست مداخلات خارجی را باز نمود.

شهزاده گان ابدالی،نتوانستند از بحران های داخلی به شيوه احمدشاه ابدالی جلوگيری نمايند؛زيرا نه درايت احمدشاه را داشتند و نه شرايط زمان و مکان ايجاب می کرد!
(زيرا حاکميت هايی که به اساس زور ولشکرکشی صاحب قدرت می شود؛ازيک سوثروت به دست آمده سبب فساد می گردد؛ از سويی ديگرچون انگيزه ی ثروتمند شدن لشکريان به عللی ازبين می رود، ديگرآن ها دليلی برای حفظ چنين حاکميتی را نه می بينند؛از طرف ديگرسيستم قبيله يی که به اساس عواملی ثروت طلبی داخل حاکميت میشود؛ازيکطرف باعث سلسله مراتب در حاکميت گرديده وبه نحوی از انحا کوشش می کند که درقدرت سياسی نفوذ کنند واز ضعف های حاکمان به نفع قبيله استفاده نمايند؛ازسويی ديگرکنش و واکنش ها به خاطرحاکميت و تضعيف حاکميت،سبب کشمکش بين حاکمان و روسای قبايل گرديده و در نتيجه باعث بحران های داخلی و همچنان زمينه را برای مداخله خارجی آماده می سازد.)

طوريکه قبلا اظهار گرديد،شهزاده گان سدوزايی ازيک سوگرفتارجنگ های داخلی برسرقدرت بودند؛ ازسويی ديگرقبايل
ديگربه خصوص بارکزائی ها که درقدرت نفوذ قابل توجه داشتند، می خواستند تا ازاين اختلافات استفاده نموده وبه نحوی
قدرت را از آل احمدشاه غصب نمايند.ازسويی ديگربرعکس دوران احمدشاه،به جای امپراتوری نادرافشارحاکميت مقتدر
قاجار درايران و حاکميت انگليس ها به جای امپراتوری مغولی هند هسته گذاری شده بود،که نقش آن ها دراين معضلات بدون تاثير نبود.

بحران های مشروعيت وحاکميت بين شهزاده گان سدوزايی وبرادران بارکزائی افغانستان را دچارجنگهای داخلی ساخت
وحاکميت های ملوک الطوايفی به وجود آمد.اين وضع زمينه را برای مداخلات کشورهای بزرگ مساعد ساخت.
دراين زمان انگليس ها از وضعيت نابسامان و جنگ های داخلی در افغانستان درهراس افتاد، که مبادا عدم موجوديت حاکميت مرکزی دراين سرزمين باعث نفوذ ابرقدرت ها گردد،و منافع هند بريتانوی را درمنطقه تهديد کند.بدين لحاظ بود که از شاه شجاع استقبال نمودند؛زيرا انگليسها می دانستند که شاه شجاع وارث احمدشاه ابدالی ودرمقابل دوست محمدخان غاصب اين حق می باشد.
درحقيقت برادران بارکزائی به خصوص شخص دوست محمدخان هم به اين واقعيت پی برده بود،وبا القاب«امير» و نه
«شاه»در افغانستان امارت می کردند.

انگليسها با امضاء معاهده 26جون«1838»با شاه شجاع به غرض نگهداری ازسرحدات هندبريتانوی درمقابل ابرقدرت
ها؛ و شاه شجاع به خاطرحصول تاج و تخت از غاصبين بارکزائی با لشکر انگليس ها راهی افغانستان شد.

(که مشابهت های زيادی با آمدن کرزی بعد ازکنفرانس «2001»بن با لشکر ناتوبه افغانستان داشت.)

ذهنيت مردم و قشربا نفوذ جامعه، برای آمدن وارث احمدشاه ابدالی آماده بود. بدين لحاظ مردم و طبقه ی با نفوذ جامعه، درمقابل شاه شجاع و لشکری هندبريتانوی کدام حساسيتی از خود نشان ندادند؛ و شاه شجاع با لشکر خارجی بدون جنگ، در«1839»وارد قندهار شد، وتاج و تخت ارثی را تصاحب نمود،و در17 اگست1839داخل کابل گرديد.

اميردوست محمدخان بدون مقاومت جدی به شمال فراری گرديد؛ وبا وجود پشتيبانی مردم شمالی،شبانه ازاردوگاه فرار، و خود را به انگليس ها تسليم نمود«1840». (انگليس ها او را برای روز مبادا ،به هند فرستادند.)

اما حاکميت شاه شجاع با تقابل با قدرت روز افزون مکناتن دچار بحران گرديد؛ زيرا قشر با نفوذ جامعه، روحانيون و روسای قبايل،هميشه برای حل مشکلات خويش به مکناتن مراجعه می نمودند و از او پول دريافت می کردند.
اين سبب ازيک سو مکناتن را در مقابل شاه شجاع دريک موقعيت بالا قرارداد؛ازسويی ديگرباعث سوء تفاهم بين شاه و
مکناتن گرديد.چون انگليس ها از روحيه ی پول پرستی، قشر با نفوذ و روحانيون به خوبی آگاه بودند؛ برای اين طبقه معاش ماهوار تعيين نموده بودند، که ازطرف مکناتن برای شان پرداخته می شد.

به اساس اسناد تاريخی وبه خصوص،«کتاب افغانستان درپنج قرن اخير»تاديه پول برای قشرمتذکره، بنابرعللی به تاخير
افتاد؛و مکناتن منحيث يک شخص مغرور به عرايض اين اربابان زر و زور و زِر وقعی نگذاشت؛ اين عمل سبب رنجش
خاطر ايشان گرديد؛ ازسويی ديگرشاه شجاع هم بخاطری که ازبی مهری انگليس ها به فغان آمده بود، ايشان را تشويق به مخالفت نمود.
افراد صاحب رسوخ جامعه که روزی مکناتن را به جايی شاه شجاع،ترجيح می دادند، نزد او برای حل مشکلات مراجعه می نمودند و از او پول دريافت می نمودند، سرانجام به نتيجه رسيدند،که به خاطربی مهری های مکناتن،مردم را برضد قشون انگليس بشورانند؛ بناء آنها از احساسات مردم استفاده نموده، و روحانيون «1842»برضد انگليس ها اعلان جهاد نمودند.

(که در اينجا نقش،قدرت های بی گانه وبرادران ناراضی بارکزائی قابل تامل است.)

مردم افغانستان که هيچ حساسيتی در مقابل انگليس ها و مظاهر تمدن نداشتند،يکبار در برابريک عمل انجام شده قرار
گرفتند.اما اين تقابل مردم در برابرانگليس ها،که ناشی ازخودخواهی و قدرت طلبی،دولتمردان افغان به وجود آمده بود،
اثراتی ناگواری را تا به امروز در سرنوشت مردم افغانستان گذاشت.

در اين جنگ مردم افغانستان مردانه از وطن خوددفاع نمودند،کشتند و کشته شدند؛اما خسارات مادی و معنوی مردم افغانستان به مراتب بيشتر از انگليس ها بود.اما اين جنگ يک روحيه و ذهنيت منفی را دربين مردم افغانستان درمقابل خارجی ها،به وجود آورد؛مردم بعد از آن با مظاهرتمدن وپيشرفت و جريان های ترقی خواهی به مخالفت برخاستند؛و اين فرايند تا به امروز جريان دارد و ارباب غرض از آن سوء استفاده می نمايند؛تا به امروز مکاتب ما سوختانده می شود،و دختران ما به جرم آموختن سواد،مسموم می گردند.

همچنان اين تقابل با انگليس ها، باعث تغييرنظرو روحيه ی خصمانه انگليسها درمقابل مردم افغانستان گرديد؛ که اين تغييرنظرو نفرت ايشان،درخاطرات نويسنده گان انگليسی،ادعای مارا ثابت می کند.بعد ازاين درگيری،انگليسها،حاکمان افغانستان را، قابل اعتماد و يک شريک استراتيژيک خوب نمی دانستند؛ واين ديد انگليسها،آهسته،آهسته،زمينه را برای شريک استراتيژيک بديل و قابل اعتماد، در منطقه مساعد می ساخت.

اما اين جنگ در مقابل انگليسها برای مردم افغانستان به قيمت گرانی تمام گرديد؛بعد ازاين افغانستان،تمام خاک های به
دست آورده را،آهسته آهسته از دست داد،و محاط به خشکه گرديد؛ازسويی ديگراين تقابل با انگليسها،مردم افغانستان را
ازکاروان پيشرفت و ترقی بازماند؛وگرفتار جنگ های داخلی،حکومت های استبدادی،مذهبی تا به امروزگرديد.

طوری که قبلاعرض گرديد،مخاصمت با انگليسها،آنها را معتقد ساخت،تا درمنطقه يک شريک استراتيژيک قابل اطمينان
با درايت و باثبات بجويد.بدين لحاظ بود که انگليسها بعد ازخروج ازنيم قاره هند«1947»برای تامين منافع استراتيژيک خويش به تشکيل پاکستان اقدام نمودند.و همچنان در«1947»رفراندم به خاطرحق تعيين سرنوشت پشتون ها،برگزارشد،
و دراين رفراندم پشتون ها آرای خويش را به خاطر الحاق به پاکستان دادند.

بايد گفت که اگرچه نقش مداخلات پاکستان دربحران های کشوربسيارمهم است،ويگانه عامل خارجی بدبختی های کشور
مداخله پاکستان در امورداخلی ما می باشد.اما پاليسی پاکستان قابل تامل است؛ هرگاه يک کشورديگربالای نيمی ازخاک
ما ادعای ارضی کند،و درحقيقت ،باعث تجزيه و محوجغرافيه ی سياسی ما گردد؛عکس العمل ما چی خواهد بود؟؟؟

البته بايد گفت که «پاکستان»امروزاز اقوام پنجابی،سندی،پشتون،کشميری و بلوچ تشکيل يافته است؛و به اساس تهداب های علم سياست، پايه گذاری گرديده است. دراين کشورحاکميت ازطريق انتخابات آزاد مشروعيت خويش را حاصل می کند.همچنان به خاطر حل بحران های هويت،حاکميت، راه های درستی پيشنهاد گرديده است؛ نام پاکستان،آگاهانه به نام هيچ قومی اکثريت نامگذاری نگرديده است؛بلکه تمام اقوام ساکن دراين کشور،با حفظ هويت های قومی در زيربيرق پاکستان منحيث شهروندان پاکستانی،دارای حقوق مساوی می باشند؛سيستم اداری پاکستان با درنظرداشت،موجوديت اقوام
مختلف،يک سيستم فدرالی می باشد،که به اساس آن،تمام اقوام ساکن درپاکستان در سرنوشت سياسی،دخيل بوده و حاکميت
ايالت ها دردست خود مردم منطقه قرار دارد؛همچنان به خاطرجلوگيری ازنفوذ سه قوه،در کارهای يکديگرسيستم تفکيک
قوه،در نظرگرفته شده است .
وهمچنان سيستم صدارتی پارلمانی درنظرگرفته شده است،تا ازقدرت بی حد وحصرريس جمهورجلوگيری گردد؛زبان رسمی پاکستان،زبان رسمی کدام قوم خاص نيست،بلکه زبان رسمی انگليسی واردو می باشد،و سرود ملی پاکستان،بدون تعصب به زبان فارسی می باشد.
البته بايد اظهارداشت که پاکستان به نسبت،جنگ سرد بين ابرقدرت ها،درگيربحران های سياسی گرديده است؛ودراين
پروسه از نقش مثبت «اردو»پاکستان نمی توان چشم پوشی کرد.و همچنان رهبران سياسی و دولتمردان پاکستان،ازبدو
تاسيس تا به امروز، توانسته اند موازنه سياست های بين المللی را در نظربگيرند،و آن را در چوکات منافع پاکستان،
هم آهنگ سازند،ويک شريک استراتيژيک خوب برای کشور های غربی باشند.

اما بايد اين حقيقت را کتمان نکرد،که هرگاه دولتمردان افغان ازدردوستی، تسامح ،تعاون،تامل و دورانديشی بخاطر منافع کشورباقدرت های بزرگ بخصوص انگليسها معامله می نمودند؛وبرای آنها ثابت می نمودند،که يک شريک استراتيژيک
خوب و قابل اطمينان برای شان خواهد بود؛شايد امروز پاکستانی وجود نمی داشت؛و مردم افغانستان در پهلوی هند،در
يک جغرافيای سياسی ديگرو بهتر ترو دريک کشور پيشرفته زندگی می کردند؛و مردم افغانستان گرفتار چنين بدبختی ها
ونابسامانی ها نمی بود.
اما متاسفانه زمامداران و قشرصاحب رسوخ و قدرتمند جامعه بخاطر منافع شخصی،قومی،زبانی منافع مردم افغانستان را فدا ساخته،و مردم مارا در مقابل قدرت های بزرگ قرار داده،که اين فرايند تا به امروز جريان دارد،و مردم ما ازاين بی خردی ها وخودخواهی ها رنج می برند،و خون فرزندان شان به هدرمی رود،و بسوی يک آينده تاريک و نامعلوم سرگردان اند.

حاکميت های مسلط از زمان احمدشاه ابدالی تا دوران آقای کرزی گرفتاربحران مشروعيت بوده اند؛ وبخاطرگريز از
انقلاب هاو شورش های مردمی،گاهی مردم را به جنگ ها تشويق نموده؛ گاهی به قيمت فروختن خاک به کمک خارجی ها اين بحران ها را به زور خاموش نموده و سلطه ی قدرت خاندانی خويش را بالای مردم ما تحميل نموده؛گاهی بخاطر
اقتداری قدرت استبدادی،اختلافات قومی،زبانی،سمتی و مذهبی را دامن زده وبا ايجاد بحران های جديد به مشکلات مردم
افزوده اند.
زيرا يکی ازخسيسه های حکومت استبدادی آنست تا يک دشمن موهوم را در اذهان مردم ذهنيت سازی نموده،تا درمواقع
حساس افکارمردم رابه وسيله آن به بی راهه کشانده و عمرحاکميت خويش را طويل سازد.

بعد از امضای معاهده ديورند توسط اميرعبدالرحمان خان،تمام شاهان اين معاهده را تاييد نموده وافغانستان تا«1947»
تشکيل پاکستان،هيچ مشکل سرحدی با هند بريتانوی نداشته است.اما بعد ازتشکيل پاکستان ادعای الحاق سرزمين های
از دست رفته را نمود.
اما اين پاليسی دوام نداشت،وافغانستان کشورپاکستان را1947 به رسميت شناخت و اولين سفير،کاکای شاه ،شاه ولی خان
بود که به کراچی فرستاده شد.اما افغانستان در«1949»معاهده ديورند را غيرقانونی اعلان نمود.اما انگليسها در1950
پاکستان راجانشين هند بريتانوی ومکلف به حقوق و وجايب آن دانستند.
اما پاليسی حکومت ظاهردوامدارنبود وبعدا روابط سياسی و ديپلماتيک،با پاکستان از سرگرفته شد؛و بعدا در زمان داود
بازروابط تيره گرديد،اما بعدترروابط ديپلماتيک ودوستی از نوآغازگرديد.

حال به صورت اختصار راجع به بُعد حقوقی خط مرزی «ديورند» به روشنگری می پردازم:

يک تعداد صاحبنظرانی که خط مرزی ديورند را بی اعتبار می دانند،به دلايلی مثلا :«حکومت افغانستان و پارلمان آنرا
بی اعتباراعلان نموده است؛خط ديورند با هند برتانوی امضاء شده؛ولی امروزاين حکومت وجود ندارد؛ پس معاهده از اعتبارساقط است.
خط ديورند در اثرفشارو جبرامضاء شده بدين لحاظ اعتبار حقوقی ندارد؛ خط ديورند برای مدتی«100»سال امضاء شده
ومدت آن سپری گرديده وقابل اعتبارنيست.»

اما دلايل حکومت افغانستان بيشترسياسی می باشد و از نظر حقوقی بسيارضعيف است.الغای معاهده ديورند،از نگاهی
حقوق بين الملل،يک عمل خلاف حقوق بين المللی می باشد.زيرا براساس قاعده حقوق بين الملل«ممنوعيت انکارپس از
اقرار» عمل حکومت و پارلمان غيرقانونی و اثراتی حقوقی ندارد،و معاهده ديورند،بين افغانستان وپاکستان از اعتباری
حقوقی بر خور داراست.

از نگاهی حقوق بين املل و موضوع «جانشينی»پاکستان جانشين هند برتانوی بوده و از تمام حقوق وامتيازات ومکلفيت
های آن بر خور دار می باشد. از لحاظ موضوع جانشينی،تغيير نام ويا تشکيل دولت های جديد درجای دولت سابقه،دولت
ها را از حقوق و وجايب شان محروم نمی سازد.

در رابطه به موضوعی که خط ديورند به اساس فشارانگليسها امضاء شده ،بايد گفت که:نظر به شواهد تاريخی وخود سند
و دست خط اميرو اقرار اميردرمعاهده ديورند،که از آن اظهارخوشی می نمايد،دلالت برکدام جبر وفشاری را نمی نمايد.
از طرفی ديگردو طرف معاهده هردونماينده کشورهای بزرگ نيست بلکه يکطرف انگليسها و طرف مقابل نمايند ملتی که
آنها را از خاک خود رانده است؛اين موضوع هم دلالت برخود اراديت امير می کند.از طرفی ديگر مرور زمان و تاييد
سايراميران افغانستان هم دلالت براختياری بودن معاهده ديورند می کند.

همچنان در ارتباط به موضوع مدت قرارداد ،معاهده ديورند بايدگفت که در آن ميعاد معينی در نظرگرفته نشده است ،و
اين رامی شود به مراجعه به اصل متن ثابت ساخت.

بعد ازايجاد پاکستان تمام زمام داران افغانستان به شمول آقای کرزی به صورت مستقيم وغيرمستقيم،پاکستان رابه رسميت
شناخته اند،و خط ديورند را خط مرزی وسرحد ميان دوکشورقبول نموده اند.زيرا شناسائی يک کشور جديد که متشکل از
سرزمين،نفوس وحاکميت است؛وبه اساس موضوع «جانشينی»از تمام حقوق ومکلفيت های کشور اولی برخورداراست؛
درحقيقت شناسائی وروابط ديپلماتيک با کشور جديدالتشکيل،به مفهوم،شناخت ،پذيرش و احترام به حقوق ومکلفيت های
کشور جديداست.
اما در داخل کشور در اثرقدرت طلبی های خويش دچار بحران مشروعيت سياسی گرديده اند، و از موضوع خط ديورندمنحيث«پيراهن خون آلود حضرت عثمان »استفادهء سياسی و تبليغاتی نموده اند.

حکومت ظاهرشاه پاکستان رابه رسميت شناخت وروابط ديپلماتيک خويش را با ايجاد سفارتخانه و قنسولگری درپشاور
آغازنمود.اما چون حکومت ظاهرشاه ميراث استبداد نادری بود،وظلم وستم اين خاندان مردم افغانستان را به فغان رسانيده
بود؛و ازسويی ديگر حاکميت شاهی ديگر قابل قبول مردم نبود،و همچنان ايجاد احزاب چپی و راستی واختلافات خانوادی
سلطنتی کشوررا دچار بحران ساخته بودو حکومت گرفتاربحران مشروعيت سياسی گرديده بود.در اين زمان نيز حکومت
بخاطر فريب و به بی راهه کشانيدن افکارمردم موضوع خط ديورند را دامن زد که اين سبب تنش درروابط پاکستان و افغانستان گرديد؛ و از طرفی ديگردولت به خاطر تشديد و به بی راهه کشاندن افکار مردم تخم نفاق رادربين مردم کاشت
و موضوعات لسانی و قومی را دامن زد و عملا پروگرام پشتونيزه سازی کشور را آغاز نمود،واين دوفرايند تا به امروز
ازطرف دولتمردان قدرت طلب به خاطرفريب مردم وبرای تحکيم قدرت خويش از آن استفاده سياسی می نمايند.

بعدازکودتای محمدداود که برضد ظاهرشاه انجام شد،واين کنش اساس کودتا را در کشور نهادينه ساخت؛وبعداً افغانستان رادرعمق بحران ها فروبرد. جمهوريت محمدداود چون ازاساس به اثر کودتا به وجود آماده بود؛پس از آغازگرفتاربحران
مشروعيت سياسی گرديد. اگرچه محمد داود با لويه جرگه ساخته گی،خواست تا بحران مشروعيت جمهوريت خويش را با
تصويب قانون اساسی مرفوع سازد.
اما پاليسی های نادرست محمد داود،که ازعقده حقارت درمقابل شاه امان الله خان،واحساس خجالت در مقابل خيانت جد اعلی «سلطان محمدخان» ناشی گرديده بود؛کشور را به دامان روس ها انداخت.احزاب چپی وراستی حکومت محمد داود
را تهديد می نمودند؛ محمد داود بخاطرمشغول ساختن اذهان عامه وبه حاشيه کشانيدن نيروهای چپی و راستی، باز از استراتيژی خط ديورند استفاده نمود؛ که اين استراتيژی به ضررافغانستان تمام گرديد؛ازيک سوروابط افغانستان رابا جهان
اسلام و کشور های غربی خدشه دارساخت؛ازسويی ديگرپاکستان رابه سياست خصمانه درمقابل افغانستان ترغيب کردکه بعدا لانه رهبران فراری اخوانی گرديد، و تا به حال منحيث مهماندارمخالفين مسلح کشور ما، پاکستان می باشد.

ديکتاتورانی پرولتاريا که از آغازگرفتار بحران مذهب و مشروعيت بودند؛ آنها نيزبا پاليسی های مشخص ولويه جرگه
های فرمايشی،از پاليسی پشتونستان وخط ديورند،استفاده نمودند؛تا اگرشود ذهنيت مردم را گرفتار اين عوام فريبی ساخته
و برمشروعيت حکومت خويش بيفزايند؛اما جايی رانگرفت و سبب حوادث غم انگيز بعدی در کشور گرديد .

حکومت کرزی بعد ازکنفرانس بن «2001» به کمک خارجی ها پايه گذاری گرديد. دوره اول رياست جمهوری آقای کرزی را می توان، مشروع ترين حکومت درتاريخ معاصر کشوردانست. بخاطری که، برای اولين باردرتاريخ معاصر
افغانستان،مردم ما دارای حق انتخاب گرديد،و بخاطرانتخاب ريس دولت به سوی صندوق های رای رفتند.

اما از جمله دست آوردهای حکومت آقای کرزی که به آن می بالد عبارت از: «تصويب قانون اساسی،ايجاد نهادهای مدنی
،اجتماعی وسياسی،آزادی های اجتماعی،فردی و آزادی بيان ورسانه های آزاد،دفاع ازحقوق زنان واشتراک آنها درقدرت
باز سازی سرک ها وسيستم های آبياری، مکاتب و دانشگاه ها و فراهم شدن زمينه تحصيل برای جوانان و تغييراتی در
نظام اقتصادی ومعيشتی مردم و همچنان ساختمان های خصوصی وايجاد شهرک های رهايشی که مظهری ازاين فرايند می باشد.»
اما بايد اظهارداشت که اين بازسازی ها وارزشهای معنوی،بسيار آسيب پذير می باشد و در يک درگيری آثاری ازآن باقی
نخواهد ماند.از سويی ديگراين همه دست آوردها نتيجه کمک خارجی ها می باشد نه حکومت کرزی!

زيراحکومت کرزی درايجاد يک نظام مردمی، سيستم اداری دولت داری و جلوگيری از بحران های مشروعيت سياسی،
بحران هويت،بحران حاکميت وبحران اقتصاد، ناکام گرديد. پاليسی سياست های داخلی حکومت، واقعبينانه ،علمی و به
اساس نتيجه وقايع تاريخی دوصد سال اخيرنبود.بلکه تمام سياست های حکومت،پاليسی های تکراری حکومت های ناکام
واستبدادی چند دهه اخيراست. حکومت کرزی به خاطرتحکيم قدرت و عملی ساختن پاليسی های خويش،تمام منابع دولتی
وميلياردها دالری کمک های خارجی را به مصرف رساند.

افغانستان امروزی گرفتار بحران مشروعيت سياسی می باشد؛ زيرا حکومت کرزی در انتخابات دور دوم به اساس تقلب ونيرنگ برنده گرديد؛ازسويی ديگرحکومت کرزی زمينه را برای ايجاد احزاب سياسی مردمی،مهيا نساخت،برعکس برای بقای قدرت خويش،از گروه های مافيايی و مسلح در چوکات حکومت استفاده نمود.

امروزحکومت گرفتاربحران هويت است؛زيرا حکومت کرزی راهی درست ومنطقی را به خاطرحل بحران هويت انجام
نداد؛برعکس به اساس توصيه،پاليسی سازان دوران حکومت ظاهرشاه ومحمد داود، بخاطربقای قدرت خويش به اختلافات
زبانی،قومی،سمتی و مذهبی دست زد؛امروز وحدت ملی در کشوربسياردريک حالتی شکننده قرار دارد،که درصورت
خارج شدن اوضاع از کنترول،امکانات تجزيه و جنگ های داخلی دور از تصور نيست.

امروز دولت گرفتاربحران حاکميت است؛زيرا حاکمان دولت نماينده گان واقعی مردم نيستند؛زيرا حکومت کرزی،آگاهانه
سيستم حاکميتی جنگل را در افغانستان نهادينه ساخته است؛ روبای مکاردر راس اين حاکميت قرارگرفته است؛حيوانات
درنده و خونخوار،هرکدام به اندازی زور و دندان ها وپنجال های تيزسهمی دراين حاکميت دارند.
« هرکی را زوربيش تر- حق و صلاحيت شد بی شمار» (کاتوزيان)

امروزحکومت کرزی گرفتاربحران های اقتصادی و اجتماعی می باشد؛ اگرچه درافغانستان،ميليارد ها دالرامريکا وکشور
های خارجی به مصرف رسيده است.دولت در بخش های اقتصادی وصنعتی سازی کشورهيچ پلان وپروگرامی ندارد،با
وجود آبهای طبيعی فراوان،دولت درايجاد بندهای برق و مدرنيزه سازی سيستم آبياری دربخش زراعت وکشاورزی هيچ
اقدامی انجام نداده است.دست آورد حکومت به جزازچند سرک پخته وساختمانهای شخصی وميليونرشدن، يک طبقه ای خاص،و مسايل که قبلا تذکر داده شد،چيزی ديگری نيست.

امروز مردم ما در حالت فقر،بدبختی،بيکاری دست وپنجه نرم می کنند؛ اما اراکين دولتی صاحب ميليون ها دالرگرديده است؛ امروزجوانان ما از فقرنمی توانند، يک همسربگيرند،اين سبب اجتماع را دريک فساداخلاقی وانحراف های جنسی وجرايم جنائی سردچارساخته است.اما اراکين دولتی،دارای چندين همسرومصروف بچه بازی وسگ بازی می باشند.
امروز اراکين دولتی از امتيازات بلند دولتی و معاشات بلند دالری برخورداراستند؛اما يک معلم که با ارزش ترين وظيفه را بدوش دارد،اما معاش يک معلم ويا مامور ما به اندازی«5فيصد» معاش يک شخص پرقدرت نيست و بی عدالتی های اجتماعی در اين حکومت به اوج خود رسيده است.

من دربالا کوشش نمودم که شمه ای از مشکلات وپرابلم های مردم و بحران های اجتماعی،سياسی واقتصادی را که فعلا
کشور و مردم ما،دراثرجفای حکومت کرزی ويارانش به آن گرفتاراست،توضيح نمايم.

تيم حاکم درقدرت به هيچ صورت،دست ازقدرت برنمی دارد،زيرا در جريان يک دهه حاکميت،به مرض«جنون قدرت»
گرفتارگرديده است.ازسويی ديگرسوء استفاده «ارباب قدرت» از امکانات دولتی وچپاول دارائی عامه،آنها را به هراس
انداخته است،که مبادا درصورت انتخاب حکومت جديد،وبيرون شدن قدرت ازدست تيم حاکم،آن ها به ميزمحاکمه وبازخواست،قرارگيرند.
فلهذا حکومت وتيم حاکم دراين اواخربه خاطر فريب افکارعامه وبه بيراهه کشاندن ذهنيت عامه به يک سلسله توطئه ها دست می زند،به طور مثال:

ايجاد تنش درروابط افغانستان با امريکا؛تيم حاکم به خاطر ماندن در قدرت،از امريکا می خواهد تا از موقف حکومت کرزی درسياست های داخلی ونتايج انتخابات«2014»پشتيبانی نمايد.بدين لحاظ امضاء پيمان استراتيژک را با امريکايی ها به تعويق انداخته است.

ايجاد تنش ها و اختلافات زبانی وقومی؛ يکی از راهکارهای ديگرتيم حاکم دامن زدن به اختلافات زبانی وقومی درکشور
می باشد.حکومت عملا در جلسه ی شورای وزيران اين موقف را اتخاذ نمود،و مردم را حتی ازسخن گفتن به لهجه ها ، که يک امرطبيعی زبان هاست، برحذرداشت.

ايجاد تنش واختلافات مرزی با پاکستان، يکی ازتوطئه هايی ديگرحکومت به خاطراغواء واستفاده ازاحساسات مردم می
باشد.ازقرارمعلومات وارزيابی گفته های مسئولين دولتی،تنش های مرزی در ولسوالی«گوشته» ننگرهار،که دراثرادعای
ارضی برپاکستان به وقوع پيوسته است؛يک دروغ اشکاراست.

به قراراظهارات چند سال قبل آقای والی ننگرهار :«درمرزها وموقعيت پسته های مرزی،پاکستان کدام تغييری به وجود نيامده است ومثل گذشته درخطوط خود مستقر هستند.»ازسويی ديگرهيات پارلمان،که به خاطربررسی موضوع به منطقه رفته بودند،اظهارات متناقضی داشتند،خانم صافی اظهارکرد که:«پاکستانیها 45 کيلومتربه خاک افغانستان داخل شده اند.»
آقای پدرام اظهارداشت که:«برای تمام مردم ولسوالی های سرحدی،شناسنامه،پاکستانی توزيع گرديده است،واين ولسوالی ها به پاکستان فروخته شده است.»

اما مسئول کميسيون دفاعی پارلمان آقای «همايون،همايون» اين گفته ها را تاييد نمی کند،ومی گويد که: « اين وظيفه
از کميسيون دفاعی پارلمان می باشد ومن تا هنوزنتيجه ارزيابی خود را برای پارلمان گزارش نداده ام؛نمی دانم که اين وکيل صاحب ها به امرکی به منطقه رفته وارزيابی ها ونظريات شخصی خويش را اظهار می دارند،هيچ شخص و مقامی
صلاحيت خريد و فروش خاک را ندارد وچنين معامله ای صورت نگرفته است.البته که در پست های مرزی از طرف پاکستان تغييراتی آمده است.ما ازمسئولين پوليس سرحدی تقاضا نموديم که يک نقشه ی که خط مرزی را بين پاکستان و افغانستان معين کند نشان دهند،آنها برای ما دونقشه يکی از زمان روسها وديگری که يک نقشه ی انگليس ها بود،برای ما نشان دادند که با هم تفاوت دارند و تا هنوزنزد پوليس ما نقشه ی درست سرحد که مرزها رامعين کند وجود ندارد.»

اين اظهارات نماينده پارلمان من را به ياد اظهارات يک جنرال پاکستانی می اندازد،به گفته ای او:«در امتداد خط مرزی ديورند چندين کيلومترخاک که مربوطی افغانستان می گرديد ومسئولين افغان فکرمی کردند که آن مربوط پاکستان می باشد،اما ما افغان ها را متوجه ساختيم .»

همچنان سخنگوی ناتو اظهارداشت:«ناتو هيچ پست نظامی خويشرا درافغانستان به دسترس پاکستانی ها قرار نداده واين ادعای بی بنياد می باشد.وموضوع تسليمی پست ها برای پاکستان مربوط به سال های2002و2003 می باشد.»

همچنان پاکستان اظهارداشت که اين موضوع درنشست وزرای دفاع دوکشور مورد بحث قرار گرفته بود.

از قرار گفته ها چنين استنباط می شود که پست های نظامی ناتوکه درآن طرف خط ديورند قرار داشته،تقريبا 10سال قبل
برای پاکستان،تسليم داده شده است.و در اين باب اظهارات والی ننگرهار هم صدق می کند؛همچنان دولت افغانستان در آن
زمان کدام واکنشی نداشته است؛زيرا اين پست ها در خاک پاکستان قرار دارد.
ازسويی ديگرچون درجريان جنگ های سه دهه سرحدات بازاست و مردم دوطرف خط دارای شناسنامه افغانی وپاکستانی
می باشند که جای برای تبليغات اضافی ندارد.ازطرفی ديگر به اساس اظهارات مسئولين دولتی وپاکستانی ،افغانها به نسبت جنگ ها به مشکلات تخنيکی در رابطه به تعيين وشناخت حدود مرزها دچاراستند،که علت سبب تنش های سرحدی
گرديده است؛ ازسويی ديگر دروازه سرحدی از سابق درخط مرزی وجود داشته و پاکستان دراين اواخرخواسته است آن را ترميم کند.
پس به خوبی معلوم می شود که حکومت کرزی،آگاهانه دست به بحران آفرينی می زند.حکومت می داند که توانائی مقابله
با اردوی پاکستان را ندارد؛ بحران های سياسی،اقتصادی،اجتماعی در افغانستان ايجاب چنين اقداماتی را نمی نمايد.
اما حکومت کرزی می خواهد که پاکستان دست به عکس العمل جدی بزند و حکومت ازآن استفاده سياسی و تبليغاتی را جهت دوام اقتدارخويش نمايد؛وازيکطرف به«موضوع فساد درارگ» يعنی گرفتن رشوه ازطرف ريس جمهورازسازمان های اسخباراتی خارجی،ابهام دراذهان مردم ايجاد کند وآنها را به بی راهه کشاند.

اما پاکستان از نيت حکومت کابل آگاه بود، ودر رابطه به تنش های مرزی هيچ عکس العمل جدی نشان نداده است،صرف
سخنگوی وزارت خارجه پاکستان با اعلاميه ای خواسته است تا مسئولين دوکشور اين موضوعات را برسی کنند.

امروز حکومت کرزی با وجود اشتباهات يک دهه،روابط ما را با امريکا دچارابهام ساخته است؛در حاليکه افغانستان برای بقای خويش،محتاج کمک و پشتيبانی امريکايی ها می باشد.از طرفی ديگرحکومت به اختلافات قومی و زبانی،
دامن می زندو همچنان فساد،بی عدالتی های اجتماعی و مشکلات اقتصادی و جنگ های طالبان و انتحارو زورگويی
های جنگ سالاران کشور را دربن بست وبيراهه کشانده است.

هرگاه دولت مردان افغان،اشتباهاتی گذشته را تکرارکنند،اثرات آن به مراتب خطرناک تر نسبت به اشتباهات دوقرن قبل
خواهد بود. هرگاه دولت مردان افغان به خود خواهی های خود ادامه دهند، وبازمردم افغانستان را در مقابل خارجی ها
قراردهد وما نه توانيم يک شريک خوب برای امريکا و کشورهای غربی باشيم؛تاريخ تکرارخواهد گرديد و خارجی ها
بخصوص امريکايی ها،درجستجوی شريک بديل وپلان B را اجرا خواهند کرد.

درآن صورت کشوربه سوی جنگ های داخلی خواهدرفت،وتجزيه خواهد شد؛اما فرايند تجزيه بسياردوامدار خواهد بود،
موضوع تقسيم سرحدات،تقسيم آبها و معادن از يکطرف وموجوديت اقوام مختلف و مذاهب مختلف،باعث اختلافات قومی
مذهبی وسمتی گرديده و جنگ های قومی وفرقه ئی و کشتارها به مراتب وحشتناکتراز گذشته خواهد بود.اما يگانه قربانی
اين کشمکش ها انسان مظلوم سرزمين ما خواهد بود.

افغانستان در مسير تاريخ«ميرغلام محمد غبار»
افغانستان در پنج قرن اخير«ميرمحمد صديق فرهنگ»
مقالات
از احمدشاه ابدالی تا امير عبدالرحمان خان«آرشيف آريائی»
ما و پاکستان«محمد اکرم انديشمند»
نگاهی به رد پذيرش معاهده ديورند و موازين حقوق بين الملل«آرشيف آريائی»
مسئله پشتونستان از سَراب تا مُرداب«اکادمسين اعظم سيستانی»
تلويزيون طلوع برنامه«کنکاش»
سايت فارسی بی بی سی

چرا برای بشردوست رای بدهيم؟

2013-05-05T17:23:12Z

در شرايط و حالاتی که ما افغان ها، چه در داخل ويا خارج از کشور زندگی می کنيم ؛ وضعيت وبن بست سياسی در کشور، کنش و واکنش های زندگی،ما را راحت نخواهد گذاشت. بحران جاری کشوراز مردم افغانستان به خصوص دولتمردان و قشر«تعليم يافته» می خواهد،با درنظرداشت واقعيت های ديروز و امروز جامعه ی افغانستان، باروشنگری برخورد نموده وعاقلانه رفتارکند؛ يا آماده باشد،که سيرتحولات سياسی،اجتماعی، اقتصادی،مذهبی، ذهنيت حاکم جامعه، مداخلات خارجی ودست تقديروقسمت،سرنوشت ما را رقم بزند!!!

من در نوشتار قبلی(بياييد برای بشردوست رای بدهيم)به صورت گذرا،به خاطر بيرون رفت از بحران جاری درکشور،
از هموطنان عزيز،تقاضا نمودم تا در انتخابات«2014»برای بشردوست رای بدهيم. البته از تمام هموطنان گرامی که آنرامطالعه نمودند، و در زمينه نظريات خويش را ارائه کردند وهمچنان از جناب کامران ميرهزار که صندوق نظر خواهی را در ارتباط به انتخاب آقای بشردوست در فيس بوک کابل پرس^? گذاشتند،اظهار سپاس و قدردانی می نمايم.

به نظرمن،تمام رسانه های آزاد وسايت های اينترنتی که در راستای آزادی بيان در داخل و خارج از کشور نشرات دارد؛
به نحوی از انحا در رفع بحران جاری کشورکمک می نمايد. اين سايت ها می توانندبا نشرات آزاد و بی طرفانه، با در نظرداشت نتايج روشنگری روشنفکرانی پنج قرن اخير،در رفع بحران های جاری کمک نموده؛و يا با تزهای استبدادی،
قومی،زبانی،مذهبی و با آنتی تز های ايجاد شده از آن در تشديد بحران های جاری کشور نقش بازی نمايد.
اما به هر صورت اين نشرات آزاد،تزها وآنتی تز ها سبب می گردد،تا سرانجام «قشرتعليم يافته»جامعه به خود آيد و به
خرد گرايده،وبه خاطر خويش،مردم،وطن و نسل آينده، به سنتز برسد، و راهی حل های معقول را برای بيرون رفت از
بحران جاری در کشوربيابد. تا جامعه ی ما به طرف يک ذهنيت مشترک به خاطرصلح وتوسعه و نوسازی و مدرنيسم،
راهی خويش را در يابد.

تجارب تاريخی نشان داده است که قشراليت جامعه دراثرتزهای مذهبی،استبدادی و آنتی تز های ايجاد شده ازآنها به سنتز
رسيده،و با اتکا به خرد به روشنفکران مبدل گرديده است.به اساس انديشه های اين قشر متفکر بوده است،که ما امروزاز لحاظ فکری و نظری و امکانات مادی نسبت به اجداد خويش، دريک حالت بهترمی انديشيم و زيست می کنيم.اگرچه تعداد قشرمتفکرفيصدی کمی از نفوس جوامع انسانی را در مراحل مختلف تاريخی تشکيل داده است.اما نظريات ايشان باعث ذهنيت های مروج جوامع گرديده،که اين ذهنيت ها، انسان را به تعالی رسانيده ويا انسان را گرفتاربلاء ها وآفات اجتماعی و...ساخته است و تا امروز جوامع بشری از نظريات آنها متاثر می باشد و تا روزی که اجتماعات بشری وجود داشته باشد به روشنگری اين طبقه ضرورت خواهد داشت.

اين متن نيز متوجه قشرباسواد جامعه می باشد، كه به دلايل وعوامل مختلف سياسی،اجتماعی،اقتصادی،مذهبی،زبانی،
،قومى،سمتى وذهنيت حاكم درجامعه، در رابطه به مسايل سياسى و بحران هاى كشور باهم اختلاف نظر دارند . اما مهرو محبت مردم، ميهن در قلب هاى شان نه خشكيده است. اگر چه اختلاف نظر در رابطه به مسايل مختلف يك امر طبيعى به نظرمى رسد؛ اما بايستى اين تعارض هاى فكرى «اهل تعليم و تربيه»واقعبينانه و با خرد درتضاد نباشد. زيرا ما مى توانيم با اتكا به خرد،به اساس دلايل و براهين،اختلافات خويش را،با درنظرداشت تقاضا هاى انسانى،انسان امروز حل و فصل نمايم. پس ما می توانيم بعد از ايجاد تفاهم بين «قشراليت جامعه» به سوی ذهنيت سازی و نوسازی،انديشه ها گام بر داريم.

البته بايد خاطر نشان ساخت که در عصری که ما زندگی می کنيم،پيشرفت تکنالوژی به خصوص در بخش اطلاعات،
جهان را بسيار کوچک ساخته است. در اين عصر جهانی شدن، مردم و روشنفکران به سوی پسامدرنيسم،گام برداشته اند،
و به خاطرحل بحران های ايجاد شده از مدرنيته، در جستجوی سنتز می باشند.
پس برای مردم وبه خصوص«قشرنخبه»جايی برای تعلل،فرارازمسئوليت، منفی بازی وتوجيه های بی مورد نمی گذارد. زيرا بی مورد خواهد بود،که ما با وجود تجارب عصررنسانس وايجاد نظريات نوين وبديل بازهم به تعصب های مذهبی
،قومی،زبانی ويا به خاطرايده ئولوژی های خاص و نظام های استبدادی،قومی،زبانی جهد و تلاش کنيم.

افراد خرد مند،از تجارب ديگران پند و عبرت می گيرند؛ پس برقشرمتفکرجامعه لازم است،تا با استفاده ازکوهی تجارب وپيشرفت های علمی، متفکران و فلاسفه، در گام نخست خويش را به روشنفکران مبدل ساخته، و بعداٌ برای حل بحران های کشوربا روشنگری بر خورد نموده، و در ايجاد يک ذهنيت انسانی و ملی که در آن همه ارزش هايی بشری در نظرگرفته شده باشد گام برداشته شود. زيرا در شرايط فعلی، درگام نخست تفاهم بين «قشرنخبه»،ايجاد «قشرروشنفکر» و درمرحله ی بعدی، ايجاد ذهنيت نوين برای مردم افغانستان يک ضرورت مُبرم می باشد.

بحران کنونی کشور زاده ی ذهنيت سازی قشر قدرتمند و متفکر جامعه می باشد؛ زيرا اين ذهنيت نادرست از يک طرف مردم ما را با هم ديگربی اعتماد ساخته، و از سويی ديگر مردم ما را به مرض بی تفاوتی در مقابل سرنوشت شان مبتلا ساخته است.
همچنان بايد گفت که اثرات اين ذهنيت های نادرست، در جريان های سياسی و تحولات بعدی نقش داشته است و باعث،
معضلات وناهنجاری سياسی در اين پروسه ها گرديده است. از طرف ديگراين عوامل کشور و جامعه ی ما را آسيب
پذير ساخت، و زمينه را برای مداخلات کشور های خارجی مهيا ساخته است.
وقتی مردم افغانستان در رابطه به وطن و سرنوشت خويش يک ديد مشترک داشته باشند، اين سبب باعث وحدت ملی در
بين مردم گرديده، وآن ها را ازمرض بی مسئوليتی علاج می کند. هرگاه ما به اين اهداف نائل گرديم، درمرحله ی بعدی می توانيم با تشکيل جنبش های سياسی، ملی، مردمی به سوی انتخابات رفته، و قدرت سياسی را ازچنگال«تيکه داران
زر و زور زِر» خارج ساخته و کشور خود را به طرف صلح و ترقی سوق دهيم.

پس انديشمندان ميهن مى توانند در اين زمينه همكارى نموده و اين فرايند را رنگ و رونقى بيشتر بدهند.هرگاه با نظر من،هموطنان و صاحبنظران مخالف باشند،آن ها می توانند به خاطر بيرون رفت از بحران فعلی،راهی حل ها و پيشنهاد
هايی خويش را در زمينه ابراز دارند؛زيرا هر اقدامی که به اساس يک احساس ملی و درک واقعی از جامعه باشد،و با
ارزش های انسانی مطابقت داشته باشد و اساسات علمی وجامعه شناسی داشته باشد،می شود با آن کنار آمد.

« دلايل قوی بايد و معنوی - نه رگ های گردن به حجت قوی » (سعدی)

ندا به خاطر انتخاب بشردوست در انتخابات «2014» يک سلسله ابهام ها و سؤالاتی را در ذهن خواننده به وجود می
آورد. در نخست کوشش می کنم اين سؤالات را در يافته، و بعداٌ آن ها را خورد و ريزه ريزه کنم، وبعد از ارزيابی به
اساس سلسله مراتب به موضوعات مختلف تقسيم بندی نمايم.ازسويی ديگر چون موضوع با «چرا» آغاز گرديده است،
و جواب برای چرا کار آسانی نيست؛ فلهذا در زمينه از فلسفه به خصوص از«فرايند ديالکتيک علمی و اصطلاحات ديالکتيک هگل،تزيا کنش، آنتی تزيا واکنش، سنتزيا نتيجه و صورت معقول» استفاده کنم، و همچنان از تاريخ،علوم سياسی، جامعه شناسی کمک می گيرم.

(هر انسان به مفهوم عام کلمه يک فيلسوف به شمار می رود، وفلسفه ی خود را دارد.اما در اينجا سؤالی پيش می آيد که:
پس فرق بين فلسفه ی يک شخص عادی، با فلسفه ی يک فيلسوف در کجاست؟ هر انسان از بدو تولد وقتی با چشمان خود
به اطراف نگاه می کند؛ سؤالاتی راجع به اشخاص و اشيائی که در نظر اش می بيند، برايش پيدا می شود، و به آن ها می انديشد. اما بعد از مرحله ی رشد، وقتي که تکلم می کند،هميشه به پرسش ها می پردازد، و می انديشد واين فرايند تا
آخرعمر انسان دوام پيدا می کند.
البته بايد گفت که انديشه هايی هرانسان متاثرازعوامل داخلی وخارجی می باشد.هرگاه کودک سالم از يک مادرسالم تولد
گردد،پس کودک به صورت طبيعی قدرت انديشدن سالم را دارا می باشد. اما وقتی که کودک در اين دنيا پا می گذارد،
انديشه های او،متاثر ازخانواده، محيط اجتماعی، تبليغات مذهبی، تبليغات رسانه های شنيداری و ديداری وذهنيت حاکم
در جامعه می شود. زمانی که انسان دريک محيط بسته ی مذهبی،استبدادی،قبيله ئی، پدرسالاری، رشد کند،طبيعی است
که انديشه های او متاثر از اين عوامل خواهد بود. زيرا نظام استبدادی، استبداد می آفريند،محيط سنت گرائی مذهبی تعصب و خشونت می آفريند؛ مگر اينکه انسان،به کمک علم و دانش، تعقل و تفکرو آشنائی با انديشه های نو و محيط های مناسب،انديشه ی خود را به تعالی رساند.اما فلسفه ی يک فيلسوف، چون با تجارب بيشتر،سعی و تلاش بيشترو استفاده از نظريات ديگر فلاسفه بسط و توسعه،ميابد؛ پس فلسفه ی او جامع تر،علمی تر و قابل قبول ديگران می گردد.

من هم در اينجا به خاطری که به نتايجی ملموسی دست يابم ازفرايند ديالکتيک علمی استفاده می کنم. اولترلازم می دانم
تا راجع به مفاهيم ديالکتيک به روشنگری پردازم :
ديالکتيک يعنی مبادله گفتار و استدلال و اسمی که از آن مشتق می شود يعنی مباحثه و گفتگو و تبادل نظر؛ اما در اينجا
مقصد ما از ديالکتيک جديد يعنی دوران هگل می باشد.فرايند ديالکتيک هگل يعنی،تضاد ها و تناقضات ذهنی انسان و طبيعت می باشد که راه را بسوی صورت معقول باز می کند. در اين فرايند تز ها باعث آنتی تز ها گرديده و سبب ايجاد
پروسه جديد يعنی سنتز می شود.اما اين حالت را با سازگاری نبايد به اشتباه گرفت؛زيرا درنهاد جديد،ارزش تز و آنتی تز حفظ می گردد.البته بايد خاطر نشان ساخت که سنتزفرايند آخری نبوده،و زمانی خود سنتزبه يک تز و انتی تزتبديل
گرديده و محتاج نهاد جديد خواهد شد.
اما ديالکتيک مارکس که برخلاف ديالکتيک هگل که اساس آنرا ايدئاليسم ساخته است فرق دارد.ديالکتيک مارکس گرچه
متاثر از ديالکتيک هگل است؛ اما اساس آنرا ماترياليسم تشکيل می دهد.از همين لحاظ است که ديالکتيک مارکس بر اساس اقتصاد استوار است و تمام مسايل را متاثر از اقتصاد می داند.
اماديالکتيک علمی براساس ايدئاليسم و ماترياليسم بنا نشده است، بلکه اساس آنرا تجارب علمی تشکيل می دهد. در فرايند
ديالکتيک علمی از نظريه های نسبيت،شناخت ، روانشناسی و جامعه شناسی استفاده می شود.امروز از فرايند ديالکتيک
در تئوری های توسعه و نوسازی و مدرنيته استفاده می شود، و راهکارهای مناسبی را به خاطر حل بحران های کشورها
پيشنهاد می کند.)
حال برمی گرديم به موضوع اصلی(چرا برای بشر دوست رای بدهيم؟)

افغانستان منحيث يک کشور، عقب مانده، فقير که گرفتار معضلات و اختلافات سياسی،اجتماعی،مذهبی،قومی، زبانی
است؛ از طرف ديگربحران های اقتصادی،نفوس، محيط زيست و بی سوادی در اين کشور بی داد می کند، و اين سبب
زمينه را برای مداخله ی کشور های خارجی مهيا ساخته است. اين وضعيت نابسامان کشور، در رابطه به انتخاب آقای
بشردوست،سؤالاتی را در ذهن مردم به وجود می آورد.به فرض مثال : درشرايط فعلی کشور که دچار بحران های مختلف است،آيا صدای انتخاب بشردوست،يک امرواقعبينانه خواهد بود؟هرگاه شرايط برای انتخاب بشردوست،آماده است
پس فرايند آن چگونه است؟هرگاه شرايط برای انتخاب بشردوست آماده نيست،پس علت در چيست؟آيا بحران کنونی کشور ما يک فرايند مدرنيسم است،که ساير کشور ها هم آن را پشت سرگذشتانده است؟آيا حل بحران های کشور ما، به زمان بيشترو ريختاندن خون بيشتر نياز دارد؟ کشورهای پيشرفته جهان چگونه بحران ها و معضلات خويش را حل نموده و به اين توسعه رسيده اند؟مردم افغانستان چگونه می توانند خود را از اين معضلات رهايی بخشند؟مردم افغانستان به غير از آقای بشردوست کدام انتخاب ديگر دارند؟ انتخابات«2014»چه اثراتی را درزندگی مردم افغانستان خواهد داشت؟ نقش مردم، دولتمردان، قشرتعليم يافته، در حل بحران ها، چگونه خواهد بود؟ چرا دولتمردان،قشرنخبه و مردم افغانستان تا هنوز نتوانسته اند،راهی بيرون رفت از اين معضلات را دريابند؟

«صاحب نظران ميهن می توانند در رابطه به هر سؤال به کنکاش پرداخته ونظريات خويش را با ما شريک سازد.»

حال کوشش می کنم از سؤلات فوق مسايل را برای روشنگری دريابم، و بعد در ارتباط به آن ها به روشنگری پردازم.
چون نسبت سنگينی موضوعات نمی شود آنرا دريک ويا دو نوشتار خلاصه نمود؛ پس کوشش می کنم به صورت متواتر
در نوشتار های مختلف ان را در خدمت شما قرار دهم.

قسمت اول
تجارب کشور های پيشرفته در رابطه به حل بحران ها و نگاهی به وضعيت افغانستان در اين فرايند.
قسمت دوم
عوامل عقب ماندگی،معضلات و بحران های کشور
الف: عوامل طبيعی
ب : عوامل مذهبی
ت : عوامل استبداد
ث : عوامل ذهنی و ذهنيت حاکم در جامعه
ج : عامل نبود قشر روشنفکر در جامعه
قسمت سوم
نقش دولتمردان،قشر اليت جامعه و مردم افغانستان دررفع بحران های کشور
قسمت چهارم
نقش مردم در انتخابات «2014» و اثرات آن در حل بحران های کشور
قسمت پنجم
راهی حل بحران جاری درکشور و نقش آقای بشر دوست در اين فرايند

ادامه دارد

نوت: چون موضوعات اين بحث باهم مرتبط است، من در قسمت اخير منابع را درج می نمايم.

آيا خارجى ها و يا افغان ها مسئول اند؟

2013-04-08T18:30:00Z

(ادامه بحث)
در اين جای شک و ترديد نيست که ما مردم افغانستان از پذيرش واقعيت و مسئوليت اباء می ورزيم. اين واقعيت: گريز از
مسئوليت در اعمال و گفتار تمام مسئولين دولتی در حال و گذشته هويدا بوده است. آقای کرزی نيز از اين امر مستثنا نيست.
مقاله يی که از طرف ايشان در سايت اينترنتی بخش پشتو بی بی سی به نشر رسيد، گويايی اين واقعيت است!

Sommaire

مطلب پنجم

به نظر آقاى كرزى: « طالبان آمدند با شعار اسلام وجنگ با شرو فساد؛ اما آنها به بيراهه كشانيده شدند و درگير جنگ هاى داخلى و تروريزم گرديدند.»
روشنگرى: جالب مى بود اگر آقاى كرزى توضيح می دادند كه كى طالب ها را به بيراهه كشاند!؟ آيا خارجى ها؟
از نظر صاحبنظران علوم سياسى: انحصار قدرت باعث فساد مى گردد. هرگاه خواسته باشيم از فساد وبحران جلوگيرى كنيم، بايد از انحصار قدرت جلوگيرى شود.( متأسفانه در افغانستان تمام حكومت ها باعث انحصارقدرت گرديدند؛ اين قدرت طلبى سبب فساد و سقوط حكومت هاى شان شد. در شرايط فعلى حكومت آغای كرزى نيزسبب انحصار قدرت گرديده است. حكومت با سياست هايى كه در آن تنها خواهش ها، منافع شخصى و گروهى مد نظر است؛ يک روز موضوع زبان را دامن می زند و اقوام ساكن كشور را درمقابل هم قرار داده ؛ از طرف ديگر به خاطر منافع وحفظ قدرت خويش، با جامعه جهانى به خصوص امريكا روابط ما را خدشه دارميسازد. اين خواست هاى بی جای، افغانستان را در يک بحران سياسى، اجتماعى و اقتصادى قرار داده؛ ازسويی ديگر مردم ما را در مقابل حكومت و يكديگر بى اعتماد و بى مسئوليت ساخته است.)

طالب ها نيز سبب انحصارقدرت و فساد گرديدند؛ اين سبب باعث سقوط إمارت شان گرديد. اما اگر گفته شود كه:
طالب ها برای محو حكومت شرو فساد، در سياست افغانستان داخل شدند وآنها را ديگران به بيراهه كشاند، يک مغالطه ى بيش نخواهد بود .
آقاى كرزى آگاهانه؛ خلاف واقعيت؛ بار تمام جنايات جنگى، توهين به مردم، غصب حق آزادى و حق تعيين سرنوشت
مردم را از دوش طالب ها خالى و بر دوش خارجى ها می گذارد.

گذشت زمان چهره اى واقعى طالب ها را نمايان ساخت؛ طالب ها با استفاده از امكانات خارجى؛ آگاهانه با نقاب مذهب و تمايلات سمتى، قومى، گرفتن قدرت سياسى و به حاشيه كشانيدن ديگر اقوام، داخل صحنه ى سياسى افغانستان گرديدند؛ از همين لحاظ كرزى،تعدادی از تكنوكرات ها و حتى خلقى ها با ايشان همكار بودند .

اما سياست هاى طالب ها غير مردمى ، بيگانه و خلاف انسانيت و حقوق بشر بود. طالب ها با شعار مبارزه با شروفساد؛ خود شان به فساد گران و تروريستان بين المللى تبديل گرديدند. طالب ها مانند: ساير قدرت طلب ها، در حق مردم ما خيانت نمودند. در حاليكه بيش از ٩٠ فيصد خاك افغانستان را در اختيار داشتند؛ مى توانستند صلح و آرامش را تامين؛ شرايط را براى انتخابات مساعد سازند. طالب ها مى توانستند، در ايجاد يک حكومت كثرت گرای و مردمى كه نمايند گى از تمام مردم افغانستان مى كرد، نقش كليدى بازى نمايند و در تاريخ افغانستان به حيث خدمتگزاران و عياران افغان ها، شناخته شوند.

طالب ها باعث انحصار قدرت و حكومت ترور و اختناق گرديدند و سر انجام افغانستان را لانه ی تروريزم بين المللى ساختند. در نتيجه كشور ما داخل يک بحران جديد گرديد؛ پس طالب ها و همكار ان آنها در پيشگاه خدا، مردم و تاريخ مسئول مى باشد .

مطلب ششم

به نظر آقاى كرزى: « بعد از حادثه يازده سپتامبر، نيروهاى خارجى به رهبرى امريكا داخل افغانستان شد؛ اما تا هنوز صلح در افغانستان تامين نگر ديده است ! »

روشنگری :اينكه چرا صلح، حاكميت قانون، عدالت اجتماعى تامين نشد وفساد از بين نرفت؟ بايد اين سؤال را مردم ما همراه با جامعه جهانى در قدم اول، از شخص ريس دولت و تيم حاكم در قدرت نمايد !!!

تمام كشورها، بحران هاى بزر گى را به خاطر تشكيل حكومت، انكشاف اقتصادى و اجتماعى و سر انجام تمركزسرمايه متحمل شده اند.اما در افغانستان خوشبختانه، ايجاد حكومت و تمركز سرمايه به كمک جامعه جهانى به وجود آمد؛ اين شانس طلائى در تاريخ براى كشورها بسيار كم اتفاق افتاده است.
براى دولتمردان افغان لازم بود كه از اين موقع استفاده ی اعظمى مى نمو دند واين منابع را بصورت درست وعادلانه، به خاطر انكشاف در ساحات مختلف ، سازماندهى و به مصرف مى رساندند.
در افغانستان در اثر تعلل و جفا ی رهبران سياسى ما به مفهوم واقعى حكومت تشكيل نگر ديد ؛ نخبگان افغان متاثراز گرايش هاى سمتى، قومى، از برای منافع شخصى جامعه جهانى را فريب دادند.( جفای يک تعداد از تكنوكراتها كمتر از ساير گروه ها نيست.)

آقاى كرزى در دوران حكومت خود، مشكلات اساسى جامعه را حل ساخته نتوانست، بلكه در آن افزود.
موضوع زبان كه سال ها باعث اختلافات مردم ما شده و مى شود آنرا از طريق مدنى و عقلايى راهى حل براى آن دريافت؛ آگاهانه از طرف كرزى به آن توجه نشده و برعكس به آن دامن زده شده است.تا مردم افغانستان در گير اختلافات زبانى و هويتى باشند و تيم حاكم از آن استفاده ی سياسى و ابزارى نمايد.
حكومت نتوانست مشكلات سياسى، اقتصادى، اجتماعى و مذهبى را با در نظرداشت عدالت اجتماعى حل و فصل نمايد.

به اين لحاظ فاصله بين مردم و حكومت ايجاد گرديد و سبب رشوه ستانی و فساد در ارگانهای دولتی گرديد؛ از سويى ديگر امتيازات بلند حكومتى، براى يک طبقه ى خاص، استفاده جو يى فاميل ريس جمهور و معاونين او وديگر مسئولين حكومتى، مردم را نسبت به حكومت بى اعتماد وبى تفاوت ساخت!

وضعيتى را در جامعه ايجاد كرده، تا هر كسى به خاطر حل مشكلات و احتياجات شخصى، حقوق ديگران را پايمال كند.
پس دور از واقعيت نخواهد بود كه در سال ٢٠١٢ چهار ميليارد دالر در افغانستان حيف و ميل گرديده است.
امروز بيشتر از نود فيصد مردم افغانستان در حالت فقر به سر مى برد؛ اما برعكس يک گروهی خاص، صاحب تمام امكانات دولتى، شهرت، عزت و سرمايه هاى بزرگ دالرى شده اند، كه تا چند زمانی پيش حتى خواب آنرا هم نمى ديدند!

در اين جايى شک نيست كه در مؤسسات خارجى فساد وجود دارد؛ اما اين فساد مربوط به خارجى ها مى باشد.اما خارجى ها پول ماليه دهنده گان خود را مى دزدند نه پول مردم افغانستان را و براى ما اين حق را نمى دهد، تا به عنصر فساد در كشور خود ماستمالى كنيم و إذعان نماييم كه فساد ما به اندازى فساد خارجى ها نيست.

مطلب هفتم

به نظر آقاى كرزى:«" امروز بعد از يازده سال شرايط براى صلح در افغانستان مساعد گرديده است.»

روشنگرى: نمى دانم آغاى كرزى به اساس كدام واقعيت إظهار ميدارد: امروز بعد از يازده سال شرايط براى صلح آماده شده است ! آيا مخالفين مسلح حكومت حاضر اند، قانون اساسى را بپذيرند و داخل حکومت گردند؟ در صورتی که مخالفين دولت شرايط صلح را بپذيرد؛ آيا مشروعيت مخالفت آنها با دولت زير سوال نخواهد رفت؟ آيا دولت افغانستان کدام طرح جديدی را برای صلح پيشنهاد نموده است؟ در صورت تبانی حکومت با مخالفين مسلح و ايجاد حکومت ائتلافی، ارزش های دموکراسی، حقوق زنان، عدالت انتقالی و حقوق بشر قربانی نخواهد شد؟

جواب اين سوالات را بايد مردم افغانستان همراه با جامعه جهانی در قدم اول از آقای کرزی و تيم حاکم در قدرت
بپرسند! نظر به تجربه تاريخی، دولتمردان افغان هميشه منافع مردم ما را فدای اهداف شخصی به ظاهرسمتی و قومی
ساخته اند.
کرزی نيزمذاکرات صلح را با اصل های بالا به پيش می برد؛ کرزی در يک دهه حکومتداری خويش ميتوانست با تجارب واقعيت های جنگ و منازعات سياسی، اساس يک حکومت مردمی را در افغانستان ميگذاشت. کرزی می بايست اختلافات قومی، زبانی، سمتی و مذهبی را درمان می نمود؛ حکومت مشکلات سياسی، اقتصادی را در اولويت کاری خود قرار می داد؛ حکومت خدمات صحی، تعليمی را در نقاط مختلف کشور، بدون تمايلات قومی انجام می داد.
حکومت منحيث ممثل اجرای قانون به قانون اساسی احترام می گذاشت و از اجرای آن نظارت می نمود؛ تا فرهنگ قانون گريزی در بين مردم از ميان می رفت.

در صورتي که دولت نهادينه می شد؛ مردم اطمينان حاصل می کردند که منافع شان در اين حکومت تامين می شود؛ مردم با حکومت همکاری نموده و با صداقت به حکومت خويش خدمت می کردند. در اين صورت مخالفين حکومت تضعيف گرديده و حمايت مردم را از دست می دادند. حکومت مجبور نبود تا بخاطر خواهش 10 و يا20 هزار نفر، سرنوشت اکثريت مردم افغانستان را به معامله بگذارد.

طالب ها و حزب اسلامی به هيچ صورت شرايط صلح را نمی پذيرد؛ آنها مانند: لاشخوران درنده منتظر هستند تا اين
تن پاره پاره وطن ما را خون آلوده تر سازند. از طرف ديگر طالب ها و حزب اسلامی به خصوص شخص حکمتيار از
ايجاد يک حکومت باثبات و مردمی هراس دارد؛ زيرا در چنين حکومتی ، چنان اشخاصی جای نخواهد داشت.

مردم افغانستان روزی خون ريخته شده ی فرزندان خويش را از ايشان تقاضا می کند و به ميز محاکمه کشانده خواهند شد.

نتيجه :
وقت آن رسيده که دولتمردان افغان به مفهوم واقعی کلمه حکومت پی برند؛ مردم به اساس يک قرارداد اجتماعی بعضی
از حقوق خويش را برای حکومت تفويض می کند. حکومت مسئوليت دارد تا به خاطر تامين يک زندگی آرام و مرفه سعی و تلاش نمايد. در حقيقت حکومت و مسئولين حکومتی خدمتگاران مردم می باشد نه باداران مردم!!!
در صورتي که حکومت نتوانسته به آرزو های مردم پاسخ مثبت بدهد و وظايف خويش را به صورت درست انجام داده
نتواند ؛ مردم ميتواند چنين حکومتی را از قدرت خلع و با قرار داد جديد حکومت ديگری را انتخاب نمايد.

امروز مردم افغانستان با يک برگ برنده يعنی: حمايت جامعه جهانی را با خود دارد .از طرف ديگر با پيشرفت
تکنالوژی بخصوص در بخش مخابرات و خدمات اينترنتی، جهان را به يك دهكده تبديل نموده است.

( يكى از علل نابسامانى هاى كشور ما، بى سوادى و نا آگاهى از واقعيت هاى تاريخى مى باشد. جاى تعجب نخواهد بود كه ما در جامعه گروه هاى افراطى، اخوانى،انتحاری، كمونيستى و قوم پرست داشتيم و داريم؛ اما تعداد روشنفكران ما بسيار کم است؛ به خاطر كه افراد با جهانبينی محدود بيشتر و زودتر به افكارديگران جذب مى شود.)

مردم ما مى توانند با استفاده از اين خدمات، در بخش هاى تعليم و تربيه و آگاهى از واقعيت هاى تاريخى، سياسى و مذهبى با همديگر نزديک شده و براى حل مشكلات خويش از خدمات اينترنتى استفاده كنند. از طرف ديگر مردم ما مى توانند با استفاده از اين خدمات اجراآت حكومت را كنترول و نظارت نمايند و بخاطر ايجاد تفاهم در بين مردم و انتخاب يک حكومت مردمى، حق راى خويش را براى يك شخص مناسب، بدون گرايش هاى قومى، مذهبى و زبانى استعمال نمايند.
مردم ما بايد به اين واقعيت رسيده باشند كه اختلافات قومى، زبانى به نفع شان نيست. گروه هايى كه به اساس قوم ، زبان و مذهب به وجود آمده اند، همه در حقيقت منافع شخصى خود را دارند. آنها قصداً اختلافات مذكور رادامن ميزنند و از راهى معقول، راهى حل براى آن نمى يابند؛ به خاطری كه وقتى مردم با هم اختلاف نداشته باشند، متوجه اعمال مسئولين حكومتى مى شوند و از ايشان حق خويش را تقاضا مى نمايند.

اين اعمال از طرف حلقات خاصى در حكومت دامن زده مى شود؛ تا مردم آخرين انرژى خود را در اين مو ضوعات به مصرف رسانده وآنها در عيش و نوش و شهرت زندگى نمايند.

اى مردم عزيز!!! بيدار شويد و نگذاريد يك بار ديگر سرنوشت شما راباز يک تعداد اشخاصی فرصت طلب به يغما برند و شما را در گير جنگ ها و دچار غربت سازند؛ اطفال شما را از داشتن ، زندگى آرام ، مادر، پدر و وطن محروم و رهسپار ديار بيگانه سازد!
انتخابات سال 2014 در پيش است؛ يگانه راهى حق تعيين سرنوشت از طريق مسالمت آميز، انتخابات است. حق
انتخاب راهى نجات شما از دست اين باند هاى مافيايى مى باشد؛ شما نه در گروپ كرزى و نه در اپوزسيون مسلح و غير مسلح، كدام شخصيت كه درد هاى شما را دوا كند، نخواهيد يافت!

پس با يک تفكر عميق بدون گرايش هاى قومى ، زبانى و مذهبى، براى خود يک كانديد مناسب كه دستانش در خون، فساد و تبعيض و تعصب آلوده نباشد، جستجو كنيد، براى او راى بدهيد و از او پشتيبانى كنيد! تا او يک حكومت مردمى را براى شما ايجاد كند، كه درآن عدالت انتقالى و اجتماعى تامين گردد؛ حكومت راهی حل منصفانه براى نابسامانى هاى كشور بيابد و جامعه اى ما بسويى يک آينده بهتر مسير خود را دريابد!!!

ما بدون سعى و تلاش و اعتراف به بى عدالتى ها، احساس مسئوليت در مقابل اعمال خويش و با يک ديد واقعبينانه
از تاريخ وطن و جهان، نمى توانيم به اين آرزو دست يابيم.