کابل پرس

نگرانی رئیس جمهورکرزی از دسیسه ای که خود ساخته است !

2013-02-09T23:00:00Z

ابراز نگرانی رئیس جمهور از توطیه و دسیسه در امر صلح با طالبان توسط غیر خودش ، به احتمال قوی همان باشد که ساخته و پرادخته وی بوده است که بنظر خودش میتواند مثل همیشه این شگردها کارا و به نفع خودش بچرخد . اما غافل از اینکه این دسیسه از آن نوع خواهد بود که بجای اندختن دیگران به دام ، خود به دام آن می افتد و عواقب آنرا چنین پیش بینی نکرده بودو به آن به چشم انحصار بخود می نگریست . حال که این روابط ضربدار را ملاحظه میکند ؛ عذاب وجدان جانکاهی وی را از خود بیخود کرده و فریاد میزند و بیاد منافع ملی افتاده و به آن چهره ای مردمی ومنفعت جویی ملی توسط خودش میدهد تا رد پای گند کاری های خودش را از بین ببرد و این روند را بطوری مهار کند. ولی یک نکته را نباشد فراموش کرد که هر بار کرزی احتمال داده که مغلوبِ دسیسه های خود شود از احساسات ملی استفاده کرده ؛ حال آنکه یگانه کسی درتاریخ افغانستان خواهد بود که همیشه منافع شخصی را بر خیلی ازمنافع بزرگ و علیای کشور برتری داده است .

نگرانی رئیس جمهورکرزی از دسیسه ای که خود ساخته است !

رئیس رجمهور از دسیسه ای در روند صلح با طالبان اظهار نگرانی کرده و گفته است که تلاش های صلح با طالبان توسط گروهی های سیاسی داخلی و خارجی ها قابل قبول وی نمی باشد وآنرا توطئه وخطر برای تضیف افغانستان خوانده است .
آقای کرزی که روز سه‌شنبه، دهم دلو، در سومین کنفرانس ملی انکشاف و مدیریت منابع آب سخن می‌گفت، خطاب به تمامی گروه‌های مسلح مخالف دولت و رهبران سیاسی کشور افزود که تلاش‌های متفرق به‌منظور تامین صلح در کشور، نتیجه‌ای در پی نخواهد داشت.
رئیس جمهور با تاکید بر این اصل که تلاش منفردانه از سوی بعضی حلقات سیاسی و خارجی ها و در عین حال بدون هماهنگی را بزیان کشور دانسته و خطاب به آن دسته از گروه ها گفته است که فریب خارجی ها را نخورند و به مرجع ذیصلاح –شورای عالی صلح – که بزعم خوش نمایندگان مردم است ؛ مراجعه کنند . ولی این را همیش بطور مرموز و کلی خطاب کرده و از نام فرد ویا افرادی بخصوصی نام نبرده است .
این نگرانی ها درحال ابراز میشود که بعضی رسانه ها از حضور طالبان در قطر برای افتتاح دفتر رسمی که رئیس جمهور بدون هماهنگی با گروه های مخالف دولت خود و با همتای خود بارک اوباما ، رئیس جمهور امریکا ، طی دو هفته پیش در امریکا موافقت کرده و در ضمن خیلی ازاین دست آوردش راضی بود که امریکا بر سر حل مساله با طالبان به گشایش دفتر رسمی در قطر دست یافته و تلاش های یکطرفه شورای عالی صلح هم بشد ت جریان دارد وبر عکس این ابراز خوشحالی وی به موضعگیری شدید مخالفان دولت در عدم سهم دهی آنان در گفتگوهای صلح با طالبان واقع شد و معمای در هر محفل سیاسی و رسانه بوده است و از این ناحیه بشدت اظهار نگرانی کرده اند.
حال چه شد که یک دفعه یی رئیس جمهور خوشحالی دو هفت پیشش به نگرانی و دست آوردش به توطئیه تبدیل شد و ازاین دسیسه ، چنان هم بوضاحت نام نمی برد وبجای گفتن شفتالو، شف شف میگوید ؟
چند نکته وجود دارد که صراحت لهجه کرزی را به چالش ابهام و سردرگمی در این راستا میکشاند :
اول اینکه معامله گری پنهانی کرزی با امریکا بود که بر رسیدن به راه حلی با امریکا بر سر مساله طالبان ، خیال ادامه قدرت را به انحصار خانواده خود بسر می پروراند که با این کار البته به در یافتن چراغ سبز از سوی امریکا ، میتواند به همین ساده گی رقیبان سیاسی خود را نادیده بگیرد و به نحوی هم کمکی به امریکا کرده باشد تا پای خود را از منجلاب جنگ افغانستان بکشد و هم فضای انتخابات آینده را توسط حضور طالبان مختل کند ، بزعم خودش که امریکا هم همین را قبول کرده و خواسته های دو طرف بر آورده میشود . اما از پیامدهای آن فراموش کرده بود که خود به دام این دسیسه طراحی شده اش خواهد افتاد.
عامل نا کارایی این دسیسه هم میتواند یکی از این دو علت باشد :
1: دو پستگی و عدم هماهنگی و اتحاد میان گروه های طالبان در امر گفتگو با دولت.
2: فشار گروه های مختلف موازی با دولت که هم از خود واکنش های تند و تیز نشان دادند و هم بر هم پیمانان امریکا تا بتوانند امریکا را متقاعد کنند که مخالفین را باید از صحنهِ سیاسی طرد نکند .
دوم اینکه آوردن فشار توسط امریکا به پاکستان بود تا باشد که طالبان در بند در آن کشور رها شوند وبه دادن سهمی کوچک از قدرت راضی شوند و چرخه امورات آنها بدست کرزی بافتد و از خواسته های وی سر باز نزند که این امر خلاف توقع کرزی انجامید چرا که پاکستان هم با این فشار های امریکا ، معامله ای تازه را با امریکا شروع کردند . او اینکه طالبان را رهاکردند ولی اختیار شان را از دست ندادند تا هم فشار امریکا از آن کاسته شود وهم زمینه ای برای بازگشت دوباره امریکا درآینده در - صورت لزوم- به دست درازی امریکا به افغانستان بعنوان یک گزینه موجود باشد.
سوم اینکه مخالفین و در راس همه اپوزسیون ، جبهه ائتلاف ملی – این روزها بیش از پیش تقویه و اتحاد همسوی نشان میدهند - ، که همیشه قربانی دست اول طالبان بودند و احتمال قربانی بودن صد در صدی آینده آنها میرفت ، علاوه بر فریاد های متوالی که برای سهم دهی شان در گفتگو با طالبان بود تا بتوانند از خطر آینده طالب در امان باشند که بار ها و بارها از سوی تیم حاکم پذیرفته نشد و رد شد که سرانجام چار و نا چار و به احتمال قوی ، به میانجی گری پاکستان وارد صحنه گفتگو با طالبان شده باشند که این میتواند بهترین تفسیری برای اظهارات سر در گم و عدم نامبردن کرزی از گروه های متفرقه درامر صلح با طالبان باشد و کشورهای خارجی هم پاکستان و یا نفس امریکا باشد . این جاست که رئیس جمهور از بروز توطئه ای احتمالی از سوی بعضی حلقات سیاسی داخلی و کشورهای خارجی یاد آور میشود و نمی تواند هم به صراحت بگوید که کی و کدام دسیسه ؟ چراکه بیم از افشای دسیسه و معامله گری خود با امریکا به سر مساله صلح با طالبان را داشته که همانا یافتن راهی از آن طریق به ادامه قدرت و انحصار آن به خانواده خویش بود ، تا حدی ناکام بنطر می نماید.
چهارم اینکه پاکستان هم از ادامه معاله با حکومت کرزی نا امید شده است . از این لحاظ که دوره حاکمیت کرزی رو بزوال است و احتمال خیلی کمی وجود دارد که دوباره هم یکی از خاندان وی به اریکه قدرت تکیه بزند ولذا گزینش اپوزسیون برای ادامه دخالت هایش در امور افغانستان در آینده را بهترین تشخیص داده و تن به معامله گیری مخالفین خود داده باشد وبه میانجی گری میان طالبان و اپوزسیون مبادرت ورزیده خواهد باشد وبا اینکه نمیتوان بطور قطع گفت ولی میشود حدس زد که زنگ خطربرای کرزی پنداشته شود که یکی از نشانه های و دلایل روشن آن ، دیدار بی سابقه ای وزیر دفاع ، بسم الله محمدی ، از سر سخترین مخالفین پاکستان ، طی همین روزها را عنوان کرد گرچه صد در صد احتمال میرود که به این هدف هم نباشد .
بعنوان سخن آخرمیتوان گفت که ابراز نگرانی رئیس جمهور از توطیه و دسیسه در امر صلح با طالبان توسط غیر خودش ، به احتمال قوی همان باشد که ساخته و پرادخته وی بوده است که بنظر خودش میتواند مثل همیشه این شگردها کارا و به نفع خودش بچرخد . اما غافل از اینکه این دسیسه از آن نوع خواهد بود که بجای اندختن دیگران به دام ، خود به دام آن می افتد و عواقب آنرا چنین پیش بینی نکرده بودو به آن به چشم انحصار بخود می نگریست . حال که این روابط ضربدار را ملاحظه میکند ؛ عذاب وجدان جانکاهی وی را از خود بیخود کرده و فریاد میزند و بیاد منافع ملی افتاده و به آن چهره ای مردمی ومنفعت جویی ملی توسط خودش میدهد تا رد پای گند کاری های خودش را از بین ببرد و این روند را بطوری مهار کند. ولی یک نکته را نباشد فراموش کرد که هر بار کرزی احتمال داده که مغلوبِ دسیسه های خود شود از احساسات ملی استفاده کرده ؛ حال آنکه یگانه کسی درتاریخ افغانستان خواهد بود که همیشه منافع شخصی را بر خیلی ازمنافع بزرگ و علیای کشور برتری داده است .

نوین ترین ساز و کار دولتداری و پرسوده ترین طرز فکر حامد کرزی!

2013-01-27T15:38:59Z

فراخوانی ملی (لویه جرگه ) در درازنای تاریخ این کشور اصل همه پذیر نبوده و همیشه برای تحقق اهداف شخصی دایر می شده است و در دولت کنونی که از نوین ترین سازو کار دولتداری برخوردار است ؛ برگزاری و توسل جستن به یک عنعنه قبیله ای جزء مهندسی کردن انتخابات آینده وفریقتن اذهان عامه چیزی دیگری نیست و نخواهد بود و تاکید بر این چنین فراخوانی ها حکایت از پرسوده بودن طرز فکر رئیس جمهور میکند ومثل فراخوانی های پیش از این ، در این هم اهداف شخصی نهفته است تا بتواند از این طریق به نحوی روند نا بسا مان فعلی کشور ، انتخابات آینده و "چرا های" مربوط به آن را توجیهی قانونی و مردمی دهد وبس .

نوین ترین ساز وکار دولتداری و پرسوده ترین طرز فکر دولتمردان!
(نگاه تحلیلی بر بیستمین لویه جرگه احتمالی در افغانستان ، اما واگرها آن)

دراین روزهای اخیر و بویژه بعد از گفتمان برسر پیمان راهبردی میان رؤسای جمهوری افغانستان و امریکا ، بحث برگزاری لویه جرگه سنتی در هر محفلی طنین انداز شده است و خبر داغ بر سر هر زبانی است . این در حالیست که آقای کرزی یکی از مواد پیمان راهبردی امنیتی با امریکا یعنی ؛ "مصئونیت قضایی سربازان امریکایی در افغانستان بعد از سال2014 " را به لویه جرگه سنتی موکول کرده و گفت است که تایید و رد آن از صلاحیت مردم افغانستان است و نه کس دیگر وبر برگزاری آن تاکید دارد.
اما تحلیلگران و آگاهان امور سیاسی هر کدام از این لویه جرگه و فراخوانی ملی ، تفسیرها ی متفاوتی دارند به علاوه اینکه برمشروعیت وقانونیت آن گفنتی های دارند . عده ای بر جنبه مشورتی آن موافقند و به صلاحیت تصمیم گیری آن مخالف . ولی بیشتر بر عدم مشروعیت آن تاکید دارند و میگویند با وجود مجلسین شورا ، چنین چیزی اصلا مدار اعتبار نیست و صلاحیت نماینده های مردم زیر سوال میرود و قایل برآنند که اگر منظور رئیس جمهور صلاحیت مردم وصحه گذاشتن به آرای مردم است، پس نمایندگان در مجلس هستند ؛ دیگر برگزاری لویه جرگه مفهومی ندارد وآن را قانونا منتفی میدانند.
اما رئیس جمهور و موافقان بربرگزاری آن به فصل ششم و ماده (110) قانون اساسی متمسک میشوند وبرای برگزاری آن اتمام حجت میکنند که لویه جرگه بلندترین مظهر اراده مردم افغانستان است و برای رسیدن به توافق برسرمسایل کلان ملی و منافع علیا کشور، آنرا امر محتوم و ضروری می پندارند وبه آن صبغه قانونی میدهند وبرگزاری آنرا عمل به مواد قانون اساسی افغانستان میدانند.
از سوی دیگر، مخالفان برگزاری لویه جرگه اعم از نهادهای مدنی،احزاب سیاسی، آگاهان مسایل سیاسی ،استادان دانشگاه ، مجلسین شورا... و در رآس همه اپوزسیون ،جبهه ائتلاف ملی به عدم مشروعیت آن قایل اند ومیگویند که در حال حاضر، کشور دارای نهادهای ذیصلاح در امر تصمیم گیری وجود دارد و نیازی بر برگزاری آن نمی بینند و از آن به تعبیر های از قبیل؛ ابزار رسیدن به اهداف شخصی رئیس جمهور، مکانیزم موازی مجلس ونهادهای قانون گذار ، اصل بی اصل ، فرهنگ عشاعیری و قبیله ای فرسوده ، اهداف سیاسی برای انتخابات پیش رو ونشاندن نامزد مورد تایید رئیس جمهوربه اریکه قدرت ، به خورد دادن نظرات شخصی فرد رئیس جمهور از این طریق به مردم ، حیله برای توجیهی معامله گیرهای کرزی با امریکا ، سبوتاژ انتخابات ، گریز از بار مسؤلیت ... یاد میکنند.
با در داشت جو حاکم وسبک و سنگین کردن دیدگاهای مخالف و موافق ، سؤالهای در ذهن هر کسی خطور میکند . سؤالهای از این دسته که کدام یک این دونیروی متضاد بر حق است و به نظرات و دلایل کدام یکی از آنها باید مردم مراجعه کنند وتصمیم گیری کدام شان وجهه ای قانونی دارد؟
آیا لویه جرگه و تصامیم آن به کدام اصل مدار اعتبار است ؟ اگر هست ، به چه دلایل و شرایط ؟ واگر نیست ، به کدام دلایل وثبوت ها ؟
آیا این لویه جرگه ، همان لویه جرگه ای است در قانون اساسی پیش بینی شده است ؛ یا خیر ؟ و بر چه مسایل این اصل قبیله ای استواراست و به کدام مسایل باید تدبیر و تدویر یابد ؟
گرچه این سؤالها بارها و بارها مطرح و پاسخهای زیادی هم به آنها داده شده است . اما تا چه حد آن پاسخها مستدل و قانع کننده بوده و یا نبوده و یا پاسخها جنبه استنادی به اصول معیاری داشته ویا بر اساس اختلافات و جهت گیری های گروها بوده است ؛ آن بحث است علیحیده و آنرا به قضاوت مردم میگذاریم و در این نوشتاراز دید بیطرفانه و قانونی بودن آن می پردازم تا باشد موضوع برای مردم عامه و خوانندگان روشن شود. اما قبل از آن بهتر است که یک چشم انداز عجولولانه ای به زایش و پیدایش واژه "لویه جرگه " داشته باشم . به اساس گزارش سایت بی بی سی زیر عنوان "گهشماری لویه جرگه های افغانستان " که از اسناد رسمی دولت نقل قول کرده است ؛ چنین نگاشته است :
"لویه جرگه مرکب از دو واژه "لویه" و "جرگه" است. لویه واژه ای پشتو و به معنای بزرگ است و جرگه واژه ای ترکی- فارسی و به معنای نشست، گردهمایی و همایش ریش‌سفیدان و سران قبیله است." و از آن بعنوان سنت قبیله ای یاد کرده که بعدا به سنت سیاسی در تاریخ معاصر افغانستان تبدیل شده است و در ادامه همین گزارش "آنگونه که در تاریخ رسمی دولت افغانستان آمده، نخستین لویه جرگه در اکتبر( 1747) میلادی در شهر قندهار،قلعه نظامی نادر آباد برگزار شده است ." از بر پایی این واقعه در همین گزارش چنین امده است : "به دنبال کشته شدن نادر افشار در مشهد، احمد شاه درانی که فرماندهی کاروان غنایم جنگی نادرشاه را به عهده داشت، در راه بازگشت از هند به مشهد در قندهار توقف کرد و در همانجا اعلام سلطنت کرد. لویه جرگه که ۹ روز ادامه یافت، در نتیجه سلطنت او را تایید کرد " و اما علت برگزاری آن اختلاف حاکمیت میان سران اقوام غلزایی، پوپلزایی،نورزایی،سدوزایی و دیگران بود.
چون اولین باری بود که حکومت مستقل بنام افغانستان به خطه ی خرسانی عرض اندام میکرد و در همان دوره تهداب گذاری نام کشوربنام افغانستان که بعدا این تبدیلی نام توسط شاه شجاع عملی شد ؛ در منطقه ای پشتون نشین ، قندهار، تاسیس میشد و لویه جرگه هم یکی از سنتهای بسیار قبول شده میان پشتونها بود ، لذا احمد خان ابدالی از این فضا استفاده کرد و طرح تاییدی خود را به این شگرد ارایه کرد. حال آنکه خوب میدانست که غیر از خود ش دیگر کسی واجد شرایط نیست چرا که او کسی بود که تعلیمات و تجربیات نظامی دیده وبه در بار امپراتوری نادری تربیه شده بود .لذا به یک تیر دو هدف را زد . یکی رضایت سران قبایل مخالف و دیگر احراز کرسی سلطنت را که سرانجام نتیجه طوریکه طراحی شده بود ؛ محصول داد و احمدخان ابدالی شاه اعلان شد.
تشکیل این سنت چنانچه اشاره شد در آن هنگامه ، یک امر ضروری واستثنایی بود چون دیگر نهادی قانونگذارومرجع معتبری واحدی که به آن مراجعه شود؛ نبود جزء چندتا ارباب قبیله .
بعداز آن حادثه ، این سنت ، لویه جرگه رنگ و بوی سیاسی قانونی گرفت که همه اوقات در مراحل هرج ومرج و سردرگمی صورت گرفته است ؛ حالاتیکه یا هیج مرجع قوی وهمگانی وجود نداشته و یا حیله برای شانه خالی کردن از بار مسؤلیت های بزرگ بوده که بنام فردی به تنهایی نیافتد و یا درتصویب قانون های اساسی و آوردن اصلاحات وتغییرات در آن ویا هم هدف سیاسی شخصی بوده ؛ دایر شده است . گرچه از تعداد دقیق ، تاریخ برگزاری دقیق آن وعلت دقیق برگزاری آنها بجزء اینکه در اسناد رسمی دولتی باشد ؛ خیلی در انظار عامه و دسترس مردم قرار ندارد . ولی تاریخ نگاران تعداد آنها را ده ها دانسته اند من آنها را به ترتیب علت وقوع آنها در زیرچنین دسته بندی کردم .
از لویه جرگه هایکه برای تصویب قانون اساسی تدویر یافته است ؛ میتوان به اینها اشاره کرد:
1)زمستان 1301(1923م) تصویب اولین قانون اساسی زمان امان الله خان در جلال آباد.
2) تابستان 1303(1924م) برای تعدیل قانون اساسی یک سال پیش خود در دره پغمان زمان امان الله خان
3) 1309(1930) زمان نادر خان برای تصویب دومین قانون اساسی
4) 1343(1946) زمان ظاهر شاه تشکیل نخستین قانون اساسی دموکراتیک کشور .
5) 1355(1977) زمان داود خان ، تشکیل وتصویب اولین قانون اساسی جمهوری بود و انتخاب وی بحیث رئیس جمهور کشور.
6) در خزان 1366(1987م) تصویب ششمین قانون اساسی و تعدیل آن و انتخاب داکتر نجیب الله که در دانشگاه پلی تکنیک برگزارشد.
7) خزان 1382 لویه جرگه قانون اساسی و تصویب هشتمین قانون اساسی فعلی در تالار موسوم به لویه جرگه.
تدویر لویه جرگه ها بهدف شخصی :
8) اولین لویه جرگه توسط احمد خان ابدالی برای رسیدن به مسند شاهی
9)1244(1865) زمان شیر علی خان که برای جلب حمایت مردم به خودش از بیم برادرانش
3) 1309(1930) زمان نادرخان برای حمایت پادشاهی خود.
10)1307(1928) در دره پغمان ، زمان امان الله برای کشف حجاب زنان در کشور ومشروعیت دادن به بی حجابی زن بی حجاب وغرب زده خود .
11)24 حمل -11 جوزا 1381 تشکیل لویه جرگه برای گرفتن قدرت توسط حامد کرزی و انتقال زوربدتر قدرت از مجاهدین که سالها در مقابل متجاوزین مقاومت کرده بودند و در حالت خسته ای جنگی و ضعف قرار داشته اند ودرمقابل فرد کرزی که با پشتبانه قوی امریکایی قد علم کرده بود . لذا انتقال قدرت درظاهر بصورت رضایت و در واقع جبری انجام شد.

تدویر جرگه ها به هدف در رفتن از بار مسولیت :
12)1220(1841) توسط زمان خان بخاطر جنگ افغان – انگلیس.
13)1272(1893) توسط عبدالرحمن خان بخاطر فروش نیمی از پیکر افغانستان و تایید خط مرزی دیورند و بخشش آن به هند بریطانوی.
14) 1294(1915) زمان حبیب الله خان برای اعلان بیطرفی کشور در جنگ جهانی اول .
15)1320 (1942-1) زمان ظاهر شاه برای اعلان بیطرفی کشور در جنگ جهانی دوم و اخراج اتباع ایتالیا یی و آلمانی.
16)1328(1349) توسط گل محمد خان درکابل در زمان استقلال پاکستان (1947) برای حمایت از منطقه ای پشتونستان و بی اعتبار اعلان کردن معاهده دیورند،پیمان افغان و انگلیس(1905) ،پیمان راولپندی(1919)وپیمان (1921) افغان و انگلیس .
17) 1364 (1985) تشکیل لویه جرگه با روی کار آمدن کمونست ها برای حمایت از سیاست های دولت در مسایل خارجی و داخلی و این اولین جرگه برای نخستین اقدام دولت تحت حمایت شوروی سابق برای بازگشت به سنتهای اجتماعی برای حل مسایل سیاسی بود.
18)جوزا 1389 (جون 2010) بخاطر تمایل آقای کرزی به برادرا ناراضی خود (طالبان) به بهانه صلح و تشکیل شورای صلح و موضوع مصالحه با طالبان و بار مسؤلیت را به دوش ملت انداختن.
19) 25 عقرب 1390 تشکیل لویه جرگه برای بررسی همکاری استراتژیک با امریکا و بررسی موضوع مصالحه با طالبان که هردو تمایل شخصی کرزی و انداختن بار مسؤلیت بدوش ملت بود.
20) تشکیل احتمالی لویه جرگه (1392-1393هـ.ش) ( 2013-2014) بخاطر "مصیئونیت سربازان امریکا در افغانستان " از بار مسؤلیت در رفتن و و اهداف شخصی کرزی ( دو هدفه )
در این جا به چند مورد اشاره میکنم که برگزاری لویه جرگه احتمالی منتفی ومغایر منافع علیا کشور ، استقلال ، تمامیت ارضی و قوانین نافذه کشور می باشد :

اول: بیشتری موارد تشکیل فراخوانی های ملی(لویه جرگه ها ) در زمان های شاهی و در حالت اضطراری و تشکیل قوانین اساسی بوده که در آن وقت نهادی قانونی از قبیل مجلسین شوراها وجود نداشته است و همه به نحوی به اهداف شخصی و در رفتن از زیر بار مسولیت بوده است و یگانه دوره که بیشترین فراخوان ملی را داشته دوره ریاست جمهوری آقای کرزی بوده که با وجود نوین ترین ساختار حکومتداری وموجودیت نهادهای معتبر و مراجع قانون گذاری که این خود دلیل آشکارواز افکارکهنه و پلاسیده قبیله ای او حکایت دارد .
دوم : برفرض اگر گیریم که لویه جرگه وجهه قانونی داشته باشد و درج قانون اساسی جدید کشور است که در آن به اتخاذ تصمیم برمسایل مربوط به استقلال ، حاکمیت ملی ، تمامیت ارضی ومصالح علیا کشورو کلان ملی تاکید شده است. پس اگر مسایل ذگر شده واقعا عملی است ، در حال حاضر استقلال ، حاکمیت ملی وتمامیت ارضی ...با حضور امریکا در افغانستان از کدام آنها است ؟ اگر نیست ، پس لویه جرگه هم در کار نباید باشد ودر این صورت مسایل کلان ملی در آن بطور مشخص تعریف و تحدید نشده که کدام مسایل از جمله موارد پیش بینی شده قانون اساسی محسوب شود و کدام نشود؟ که این خود باعث سوء استفاده از قانون اساسی به هر مساله ای و هدف شخصی قابل توجیهه میباشد.
سوم :اگر لویه جرگه بر فرض یک اصل قانونی پنداشته شود ، آن برای حالات استثنایی چون تصویب ، تعدیل قانون اساسی ، محاکمه رئیس جمهور ...و دیگر مسایل است که درتصمیم گیری آن نهادهای قانونی وجود نداشته باشد و یا موجودیت آنها طوری باشد که نمایندگی از آراء مردم را نکند و همچنان لغوی نهادهای قانونی بدلایلی . لکن در حال حاضر، تمام مراجع ذیصلاح ومردمی موجود است و باز هم به این رسم قبیله ای توسل جسته میشود این دیگر بر کهنه فکری و دولت ملوک الطوایفی رئیس جمهور (دموکرات !) دلالت میکند .
چهارم: چنانچه در گزارش ها و بیانیه های شخص رئیس جمهور، آمده است که هدف ازبرگزاری لوبه جرگه بررسی موضوع "دادن مصئونیت قضایی به سربازان امریکایی در محاکم افغانستان " است که در اصل این موضوع یکی از موادی شامل در موافقتنامه ای که طی لویه جرگه پیشتر تایید شده بود ؛ است و نه موضوع مستقلی .لذا این کوچکتر از آنچه است که منافع کلان ملی نامیده شود.
پنجم: اگر برفرض گیریم که لویه جرگه یک فراخوان مشورتی است وصلاحیت رد و قبول این موضوع را ندارد وباید ازفلتر مجلسین شورا ردشود ، پس هیج نیاز به برگزاری این فراخوان نیست چرا که نهادهای مشورتی زیادی هم از آگاهان امور،استادان دانشگاها،احزاب سیاسی ،نهادهای مدنی، شورای وزیران ، نفس مجلسین شورا و از همه جالب تر اینکه طبق یک تحقیق که توسط تلویزیون خصوص یک انجام شده بود که درآن چیزی کم و بیش به (110)مشاور رئیس جمهور حکایت داشت ؛پس این همه مفت خور برای چه روزی هستند ، باید درهمین موارد مشوره بدهند تا جلوی مصارف تشکیل فراخوانی های بی جای از این قبیل گرفته شود.
ششم: اگر گیریم در برگذاری لویه جرگه منافع علیا کشور بررسی میشود و باید برگزارشود ، بقول خود فرد رئیس جمهورکه دولت برای تهیه و توزیع کارتهای رای دهی در انتخابات که برای شفافیت انتخابات ،احصائیه نفوس که برای پلانگذازی انکشافی دقیق خیلی حیاتیست ؛ بودجه ندارد ، پس بودجه و هزینه این فراخوان که سر به ملیونها دالر میزند ، از کجا تهیه میشود ؟ این خود دلیل دیگری به بی اهمیت دانستن منافع ملی کشورو اثبات اهداف شخصی کرزی است که برای رسیدن به هدف خود از خیلی کارهای که منافع ملی در آن نهفته است میگذرد.
هفتم : دیگر دلیل منطقی است که هیج وقت نمیتواند دو اصل مشروع که ریشه مشترک در اصلی داشته باشد ، مغایر ومخالف همدیگر قرار گیرد یعنی ؛ هم لویه جرگه و هم مجلس دو اصلیست که ریشه درعین اصل دارند ،قانون اساسی ، پس یا باید مجلس ملغی اعلان شود که شرایطش موجود نیست . لذا لویه جرگه در موازات با مجلسین شورا باید ملغی و غیر قانونی پنداشته شود.
هشتم :در قانون اساسی اعضای لویه جرگه ؛متشکل از اعضای مجلسین شورا، دادگستری عالی، لوی سارنوالی ، شوراهای ولایتی،شوراهای ولسوالی ها ، وزیران واعضای کابینه ذگرشده است ، درحالیکه در لویه جرگه قبلی اعضای مجلسین شورا هردو برسم اعتراض شرکت نکردند و اگر کردند ، خیلی عده کمی کرده بودند که این خود یکی دیگری از غیر قانونی بودن این لویه جرگه پیش بینی شده در قانون اساسی است .
نهم : شرکت کنند گان فراخوانی های همیشه نمایندگان واقعی مردم نبوده بلکه افراد درباری و فرمایشی بودند که از طرف فرد یا افراد هدف مند گزنیش می شدند و یا افراد بودند که بی خبر از اهداف شخصی بودند که غافل گیرانه طعمه می شدند.
دهم : دلیلی که از همه قوی تراست ؛ اینکه دادن مصئونت قضایی به سربازان امریکایی در کشور بطور خوکار انجام شده است .چنانچه با ارتکاب وحشیانه ترین جنایات این سربازان ، هیچ یکی از آنها تا کنون در محاکم افغانستان محاکمه نشدند که اکنون طی این موافقتنامه مصئونیت قضایی داده شوند . جالب اینجا است که در کنفرانس مبوعاتی مشترک رئیسان جمهور کرزی-اوباما در امریکا ، کرزی به تمامیت ارضی و استقلال کشور تاکید داشت حال آنکه اوباما با تایید این خواست کرزی به مصئونیت قضایی تاکید داشت و صراحتا هم گفت که اگر مصئونیت داده نشود ، ضمن اینکه کمک های مالی بطور حتمی قطع میشود ، سربازان خود را نیز بعد از 2014 بطور کامل از افغانستان میکشد. این نکته قابل تامل است . اگر دادن مصئونیت قضایی از سوی افغانستان وگرفتن آن از سوی امریکا به چنین فشارها انجام شود، تحمیلی خواهد بود که این خود گویایی عدم قایل شدن امریکا به استقلال کشور است و به این صورت تشکیل لویه جرگه برای دادن مصئونیت قضایی به طرف امریکایی که زیرسؤال بردن تمامیت ارضی ، استقلال کشور و منافع کلان وعلیای کشوری درخطرمواجه است ، پس در این صورت قطعا تشکیل لویه جرگه بحیث مرجع مدافع منافع کشور ،ملغی هیج بلکه قانونا ، عرفا و شرعا ممنوع است و همچنان همه نهادهای قانونگذار و تصمیم گیر. چرا که داستان شاه شجاع به بعد از گذشت سالها بدبختی که این ملت از اثر آن میکشد ، دوباره تکرار خواهد شد.
بعنوان سخن آخر میتوان چنین نتیجه گیری کرد که فراخوانی ملی (لویه جرگه ) در درازنای تاریخ این کشور اصل همه پذیر نبوده و همیشه برای تحقق اهداف شخصی دایر می شده است و در دولت کنونی که از نوین ترین سازو کار دولتداری برخوردار است ؛ برگزاری و توسل جستن به یک عنعنه قبیله ای جزء مهندسی کردن انتخابات آینده وفریقتن اذهان عامه چیزی دیگری نیست و نخواهد بود و تاکید بر این چنین فراخوانی ها حکایت از پرسوده بودن طرز فکر رئیس جمهور میکند ومثل فراخوانی های پیش از این ، در این هم اهداف شخصی نهفته است تا بتواند از این طریق به نحوی روند نا بسا مان فعلی کشور ، انتخابات آینده و "چرا های" مربوط به آن را توجیهی قانونی و مردمی دهد وبس .

بیایید از کاه، کوه نسازیم !

2013-01-26T23:04:05Z

اختلاف میان آقایان صالح ومحقق عمدی نبوده و پشت آن دست های مغرض داخلی و خارجی در کار بوده که توسط رسانه های پارتیزانی از کاه کوه ساختند تا از موقعیت مهم سیاسی – مذهبی و اجتماعی شان سوء استفاده کنند وشکافی در میان این دو رهبر محبوب ایجاد کنند تا باشد به اهداف شوم منطقه ای و فرامنطقه ای خود ها دست یابند وبه صفوف مستحکم ومتمعد که از اراده مردم حکایت دارد ؛ تزلزل وارتعاش ایجاد کنند و ستون فقرات همدیگر پذیرای را میان برادران اهل تسنن و تشیع بشکنند .

بیایید از کاه ، کوه نسازیم !
اختلاف لفظی میان امرالله صالح و محمد محقق رهبران ائتلاف ملی

بعد از نشر نامه امرالله صالح ،رئیس پشین امنیت ملی افغانستان در بخش "پشتو بی بی سی" به تاریخ 5/11/1391 که گفته میشود در آن بعضی حلقات مذهبی –سیاسی و بخصوص شعیان افغانستان به جاسوسی به ایران متهم شده که واکنش تند محمد محقق رهبر سیاسی –مذهبی حزب وحدت ملی افغانستان را در پی داشته است .
باید خاطر نشان کرد که قبل از اینکه عکس العملی از سوی کدام جناحی آغاز شود ، امر الله صالح طی یک پست در فیس بک"مسعودیان " ، ادعا نموده بود که مقاله ارسال شده اش در بی بی سی ، دستخوش تغییراتی شده که اصلا در اصل نامه وجود نداشته و سایت بی بی سی را به تفرقه افگنی میان احزاب و گروه های مذهبی متحد در افغانستان متهم کرده است .
آقای صالح در پست که در فیس بک داشت افزوده است که در نامه ام به بی بی سی ، از کدام گروهی خاصی که شعیان باشد ؛ نامبرده نشده است بلکه بطور عام از تمام گروه های سیاسی – مذهبی که به ایران فعالیت دارند ؛ پرده داشته ام و نه شعیان .
در میان آقای محقق در نامه که بردِ ادعای آقای صالح به رسانه نوشته است گفته است که با فشارو خواستهای مکرر بسيارى از سیاسیون ، ژونالیستان ...اعم از شیعه و سنی از طريق انترنت و غيره با وی درتماس شدند و خواستار اظهار نظر وی را در این ادعا شدند. فلهذا (بقول خودش) ناخواسته دست به قلم برده تا بدفاع ازخود بپردازد .
گرچه با ملاحظه سه و چهاردهه جنگ داخلی کشور ،نمی توان ازاختلافات و عیبوب ونقایص هیچ گروه ،حزب ورهبری در افغانستان انکار کرد و خصوصا در دست داشتن احزاب سابقه دارتر به ارتباط فعالیت به کشور های همسایه ،ایران و پاکستان، اما به این معنی نه که اینها برای همیش وابسته هستند و دیگران نیستند بلکه زیادی از گروه های هستند اسناد دریافت مبالغ انگفت یورو از ایران را رد نکردند و در ضمن دیگران را برچسب جاسوسی به ایران میزنند.
با این درگیری رسانه ای از قبیل مهندسی شده ، هردو جناح بسرعت عمل کرده و به باد دادن گندهای همدیگر مبادرت ورزیدند که نتیجه اش سبب بی اعتمادی هم میان رهبران و هم میان طیف های مذهبی و مردم عامه چیزی دیگری نخواهد بود و به پهنای درز اختلافات مذهبی –سیاسی افزوده خواهد شد.
این واقعه در حالی شکل میگیرد که امر الله صالح بعد از کناره گیری از سمت ریاست امنیت ملی، تشکیل حزبی بنام "روند سبز" را میدهد وبه کمترین وقت به یکی از محبوب ترین احزاب نو تشکیل میان نسل جوان کشور مبدل گشته است و درعین حال قوی ترین منتقد تیم حاکم بشمار میرود وهمچنان با طرز فکر با حزب محبوب وپرنفوذ وحد ت ملی شعیان بریاست آقای محقق نزدیک و همسو ودر یک ائتلاف بزرگ ملی با دیگر احزاب عرض اندام کردند .
این ائتلاف ، خطری جدی برای تیم حاکم بشمار میرود بخصوص در انتخابات ریاست جمهوری که پیشرو است ومردم افغانستان هم از ناهنجاری های دولت کنونی به ستوه درآمده و امیدوآرزوهایشان را متکی بر این دو نهضت مردمی کرده اند که با این جرقه کمرنگ خواهد شد .
حال ، سؤال این جاست که این دو رهبر موفق ، پرنفوذ ، با طرز فکر نزدیک ویکسان واعضای کلیدی جبهه ائتلاف ملی واپوزسیون قوی دولت که سابقه ای اختلافی کمتر و یا هیج نداشته اند چرا در یک برهه حساس به یک جرقه شعله ور گشتند؟
درپاسخ به این سؤالها ، میتوان به چند نکته ذیل اشاره کرد:
اول: نقش راسانه های پارتیزانی که در این راستا همیشه از کاه کوه ساخته اند ودنبال سر نخ میگردند تا به حامیان سیاسی خود دست آوردی داشته باشند و یا در پیش ارباب خود سربلند باشند که از پالیسی ها آنها پیرو میکنند .
در این عصر، متاسفانه ؛ همه رسانه ها شامل وابستهگی های اند . یا بعباره دیگر؛ از زمان که واژاه "آزاد" به رسانه ها پیوند خورده است ؛ در حقیقت آزادی رسانه ها را زیر سوال رفته است .
این برخورد لفظی با اینکه در میان سیاست مداران دنیا امر طبیعی است ؛ حادثه ای جدید نیست که ساخته و پرداخته رسانه ها باشد بلکه روزانه ده ها مساله دیگر ازاین قبیل را خواسته و نا خواسته رسانه ها تا حلقوم وابسته خلق میکنند. بعنوان مثال همین بی بی سی که منشاء و سرآغاز این این پدیده شده است ؛ بارها و بارها در مسایل مربوط به افغانستان چنین دست آوردها داشته و خصوصا در زمان جنگ داخلی میان گروه های مجاهدین تا جایکه مردم افغانستان حالا خیلی کم اخبار آنرا میشنوند و در اکثر موارد اصلا نمی شینوند ازیک سو و از جانب دیگر بی بی سی با سابقه طولانی که دارد ؛ یکی از جمله رسانه های وابسته ومجری پالیسی های دولت انگلیس است . دولت که شعارش (تفرقه بانداز و حکومت کن ) برای همه مردم دنیا و بخصوص افغانستانی ها که همیشه از آن رنج بردند ومشکلات امروزی این مرزوبوم هم نتیجه تلاش ها خراب کارانه آن است که از وحدت این مردم همیشه هراس داشته و در پی تکه تکه کردن این مردم از هیج تلاش دریغ نکرده و تمام بدبخت ها فعلی مردم افغانستان از آن اوست .
در این جا شاید برای بعضی ها چنین سوال مطرح شود که دولت انگلیس و بی بی سی از اختلاف آقای صالح و آقای محقق چه سودی میبرد؟
جواب این سوال قطعا واضح است که در این تفرقه افگنی سه هدف را دنبال کرده است :
1) با اینکه نمیشود دست داشتن ایران را در مسایل داخلی افغانستان انکار کرد. افزون بر آن ؛ دولت انگلیس با ایران روابط دیپلوماسی تیره و تاری دارد حتی در این اواخر به بستن سفارت ایران در لندن برای مدت نا معلوم انجامیده است .
دولت انگلیس توسط رسانه خود (بی بی سی ) با این شایعه افگنی میخواهد غیر مسفقیم ایران را در مداخلات به امور اقغانستان متهم کند که ایران بخاطر نیروی ها امریکا و انگلیس در افغانستان خواستار هرج و مرج اوضاع است تا به این وسیله اذهان عامه را متوجه ایران کند در حالیکه مداخله ایران در امور افغانستان پدیده تازه ای نیست و بی بی سی از خیلی سابق میدانست ولی ساکت بود و محض نامه امرالله صالح غوغا ی به راه انداخت .
2) ترس از اتحاد فرقه های مذهبی که در طول تاریخ مانع اهدافش در افغانستان شده است .
3) شعله ور کردن جنگ عقیدتی میان پیروان مذاهب شیعی و سنی و ایجاد شکاف در بین صفوف مسلمانان جهان که آسیب پذیرتر بمانند و زمینه استعمار و استثمار مادی و معنوی فراهم شود.
دوم : دامن زدن این مساله در افغانستان چنانچه آقای محقق طی دفاعیه اش از افراد و گروه ها و رسانه ها یاد آوری کرده است که به خواست مکرر آنها وادار شده تا بدفاع از خود بپردازد ؛ است . این گروه ها با اینکه به سطح محلی اند ؛ ولی موثر ترین اند .
این گروه ها متشکل از خبرنگاران ، نماینده های احزاب سیاسی و جاسوسان وابسته به جناح ها سیاسی درگیر در افغانستان و خارجی هستند که نمیخواهند اتحاد و یک پارچگی مردم و گروه های مذهبی –سیاسی را ببینند و ترس از آن دارند که مبادا سد راه تحقق اهداف نا مشروع شان قرار گیرند.
گرچه این تفرقه افگنی ها پدیده ای تازه در تاریخ افغانستان نیست ؛ ولی در حال حاضر شدت و قوت آن بیش از پیش محسوس است چرا که کشور در حال عبور از مرحله حساس است که همانا انتخابات ریاست جمهوری آینده باشد.
این حساسیت از آنجای برای مغرضان درخور اهمیت است که کتله ای بزرگ از اقشارمختلف مردمی اعم از فرقه های دینی –مذهبی ، جوانان ، فرهیختگان و احزاب سیاسی که از نفوذ اکثریت بر خور دارند در حال شکل گیری است و تهدید بزرگی برای مخالفان عرصه سیاسی پنداشته می شود و خصوصا از زمانیکه جبهه ائتلاف ملی پا به عرصه فعالیت سیاسی نهاده همیش از سوی تیم حاکم در تلاش تشتت این جبهه اقداماتی صورت گرفته است علاوه بر ترورو قتل های زنجیره ای رهبران و افراد کلیدی آن.
سوم : دست های پلید فرقه های ماویست ، یهودیت ، نصرانیت ، فاشیستها ، نژاد پرستان ... در پشت این گونه حوادث در کار اند که خیلی باید از تامل ، تحمل ، صبر و بردباری کار گرفته شود و عاقلانه گام برداشته شود .
چهارم : با درنظر داشت حساسیت وفضای حاد سیاسی کشور ، هم آقای صالح و هم آقای محقق هردوی شان در این راستا کوتاهی های را مرتکب شدند و خیلی بی احتیاط و عجولانه عمل کردند که از رهبران مورد اعتماد مردمی بعید بنظر میرسد که این قدر طفلانه عمل کنند.
بعنوان جمع بندی میتوان گفت که اختلاف میان آقایان صالح ومحقق عمدی نبوده و پشت آن دست های مغرض داخلی و خارجی در کار بوده که توسط رسانه های پارتیزانی از کاه کوه ساختند تا از موقعیت مهم سیاسی – مذهبی و اجتماعی شان سوء استفاده کنند وشکافی در میان این دو رهبر محبوب ایجاد کنند تا باشد به اهداف شوم منطقه ای و فرامنطقه ای خود ها دست یابند وبه صفوف مستحکم ومتمعد که از اراده مردم حکایت دارد ؛ تزلزل وارتعاش ایجاد کنند و ستون فقرات همدیگر پذیرای را میان برادران اهل تسنن و تشیع بشکنند .

شیرینی دفتر قطر و دست آوردهای کنفرانس پاریس... ، حملات طالبان به مقّر امنیت و پولیس !

2013-01-22T06:53:34Z

که دولت افغانستان با سیاست های خام خود همیشه بازی دست دوست نما خود-امریکا- و دشمن مکار خود پاکستان قرارگرفت . ازیک سو حالا باید به تمام خواسته های غیرمشروع امریکا لبیک بگوید و از سوی دیگر زبان انتقادش از جانب پاکستان کوتاه شد و از هم مهمتر به دشمن(طالبان) که در حالت ضعف قرار داشت به خواست غیر مستقیم امریکا که عبارت از هویت دادن وبه رسمیت شناختن آنها به گشایش دفتر رسمی در قطر به طالبان باشد ؛ بحیث گروه مستقل و مشروع پرداخت که این از همه مصبیت بار تر و موجب نگرانی شدید دولت و ملت خواهد شد و حمله امروز یکی از این عواقب بشمار میرود.

شرینی دفتر قطر و دست آورد های کنفرانس پاریس... ، حملات طالبان به مقّرامنیت و پولیس !
(نگاه تحلیلی به حمله انتحاری به مدیریت عمومی ترافیک کابل)

حملات امروزی به مرکز ریاست عمومی پولیس ترافیک درکابل که توسط طالبان (برادران ناراضی رئیس جمهور) انجام شد ، تعدادی کشته و زخمی بجای گذاشت .
به اساس گزارشها از رسانه ها، این حمله حوالی ساعت 6 صبح امروزدوشنبه(2013/01/21) به مرگزمدیریت عمومی پولیس ترافیک در منطقه ده مزنک شهر کابل که توسط افراد طالبان به بطور گروهی انجام شد ؛ رخداده است .
این حملات حدودا بین 6 الی 9 ساعت دوام کرد که به نتیجه آن به شمول 6 حمله کننده انتحاری ، 4 پلیس کشته و تعداد از افراد ملکی زخمی شدند. گفتنی است که طالبان با نشر خبر نامه ای این رخداد را به عهده گرفته وهدف اصلی آنرا حمله به پایگاه نیروهای ویژه افغانستان خوانده اند.
گرچه حملات پی در پی طالبان در افغانستان ،چیزی نوی نیست ولی طی چند ماه اخر سال (2012) مردم افغانستان شاهد یک وقفه کوتاه این حملات بودند . اما به آغاز سال نو (2013) ، حمله امروزی دومین حمله ایست که دو مرکز امنیت ملی ومدیریت عمومی ترافیک شهر کابل را هد ف قرار میدهند .
این حملات در حالی تشدید می یابد که رئیس جمهور برای تسلیم گیری زندان های افغانستان که در آن طالبان توسط ناتو نگهداری میشود ؛ تاکید دارد وهمچنان فشارهای جامعه جهانی وامریکا برپاکستان برای حمایت وتجهیزطالبان وتلاشهای مکرر شورای عالی صلح افغانستان بر آزادی سازی طالبان افغانی از زندان های پاکستان حکایت دارد وقایل بر این اند که رهایی طالبان در پروسه صلح کمک خواده کرد و نا امنی های ناشی از آنها در افغانستان کاهش خواهد یافت .
در نتیجه این تلاش ها ، طرف پاکستان با رهایی وزیر عدلیه سابق طالبان وتعدادی دیگری از افراد کلیدی این گروه موافقت کرده است و در این اواخر از رهایی بیشتر طالبان خبر داده است .
اما دولت وشورا عالی صلح افغانستان از کیفیت رهایی آنان اظهار بی اطلاعی میکنند و میگویند که از سرنوشت افراد رها شده خبر ندارند و از سوی دیگر مقامات امریکا یی طی اعلامیه کفته است که دیگر باطالبان نمی جنگنند.
سوال اینجاست که موقف امریکا با عدم جنگ با طالبان ، رهایی سیل آسا زندانیان طالب از سوی پاکستان و پافشاری حکومت افغانستان برای بدست گیری زندان های طالبان که در کنترول ناتو در افغانستان ، چه پیامدها و فواید به سه جانب دارد واین تلاش ها چه فایده ای درتسریع روند پروسه صلح و آوردن امنیت در افغانستان داشته است ؟
این سوالها ی است که ازجانب اکثر حلقات سیاسی مطرح میشود و ذهن مردم عامه را بخود نیز مشغول کرده است که به پاسخگویی به سوالات بالا و فواید و پیامدها برای هر یک از این گروه ها ، میتوان به اشاره به نکات ذیل دریافت :
یک : اعلان عدم جنگ با طالبان از سوی امریکا ، یکی از زنگهای خطر است که امریکا با چنین حرکتی میخواهد دولت افغانستان را به دادن بعضی امتیازات به امریکا متقاعد کند . به این معنی که اگر دولت افغانستان به شرایط امریکا از جمله دادن مصئونیت قضایی به سربازان وی در افغانستان که احتمال میرود از سوی فراخوانی ملی احتمالی که کرزی به مردم افغانستان موکول کرده است ؛ بدلایلی سر باز زده شود که درنتیجه امریکا به خروج یکبارگی نیروهای خود بعد از 2014 اقدام کند وفضا را دوباره توسط طالبان برای باز گشت بی قید و شرط خود مهیا کند. در حالیکه بنا به نظر بعضی تحلیل گران امور سیاسی ، این مساله از طرف کرزی به جانب امریکایی چراغ سبز نشانداده شده است و به آن کاملا موافق است.
دوم :رهایی زندانیان طالب از سوی پاکستان است که همیشه پاکستان از این بابت مورد انتقاد هم دولت افغانستان و هم امریکا بوده و حتی در این اواخر تحت بعضی فشارهای ظاهری امریکایی قرارگرفته وتیرگی روابط شان در رسانه ها درز کرد . اما در واقع امر چنین نبوده است و صرف یک بازی سیاسی که برای جلب رضایت دولت افغانستان در پیش گرفته شده بود؛ انجام شد.
پاکستان با رهایی طالبان دراین میان دو نشان را به یک تیر زد. اول اینکه با موافقت این کار هم فشار ظاهری غرب را کاهش داد و حساسیتهای جامعه جهانی را فروکش کرد و هم انگشت انتقاد دولت افغانستان را به سوی خود قطع کرد. دوم اینکه با در نظر داشت وضعیت نسبتا خوب که در روند صلح دیده میشد و احتمال یک تفاهم میان دولت و طالبان بعد از جلسه پاریس بوجود آمده بود، پاکستان احساس از دست دادن کنترول لجام طالبان را کرد و منتظر چنین فرصتی بود که با خواست های مکرر شورای عالی صلح همراه شد که در نتیجه به تجهیز دوباره طالبان موقعیت مناسب تر از هر وقت دیگر برایش مهیا شد.
و اما برای جانب افغانستان ، فایده که هیج بلکه مثل گذشته همیش عواقب خطر ناک تر و پیامد های سوء در قبال داشته است .
یا بعباره دیگر ؛ این بار دولت افغانستان با تب که خودش با دست خود انتخاب کرده به مرگ مواجه شد . این بار دیگر جای برای زبان درازی را به پاکستان ندارد و در مقابل پاکستان جنگ را توسط طالبان به جهت دیگر سوق داده که خیلی وخیم تر از هر زمان دیگری پنداشته میشود.
بعنوان بر آمد از این بحث میتوان چنین نتیجه گیری کرد که دولت افغانستان با سیاست های خام خود همیشه بازی دست دوست نما خود-امریکا- و دشمن مکار خود پاکستان قرارگرفت . ازیک سو حالا باید به تمام خواسته های غیرمشروع امریکا لبیک بگوید و از سوی دیگر زبان انتقادش از جانب پاکستان کوتاه شد و از هم مهمتر به دشمن(طالبان) که در حالت ضعف قرار داشت به خواست غیر مستقیم امریکا که عبارت از هویت دادن وبه رسمیت شناختن آنها به گشایش دفتر رسمی در قطر به طالبان باشد ؛ بحیث گروه مستقل و مشروع پرداخت که این از همه مصبیت بار تر و موجب نگرانی شدید دولت و ملت خواهد شد و حمله امروز یکی از این عواقب بشمار میرود.

تجلیل از مرگ قاضی حسین احمد نمکی بر هزاران زخم ناسور ما

2013-01-17T22:45:38Z

Sommaire

شهرکابل، تجلیل گاه مردگان بیرونی و فراموش شده خویش !

شهرکابل، تجلیل گاه مردگان بیرونی و فراموش شده خویش !

(تجلیل از مرگ قاضی حسین احمد نمکی بر هزاران زخم ناسورما)

دراین روزها ، تبارزو اظهار اهداف و جانبداری از اهداف در رویکردها به گونه های متخلفی اظهار میشود که یکی از آن تجلیل و برپاداری مراسم یادبود ، سالگیره سوگواری و... می باشد . گرچه این مراسم به گونه امروزی سابقه کهن در کشور نداشته ، اما کم و بیش و گه گاهی پیش از این هم تدویر میشده و بوده است .

اما این مراسم درکشور طی یکی ودو دهه اخیر، رنگ و بوی دیگری و شدت وقوت هر چه بیشترازخود تبارز داده و با شکوه هر چه بیشتری دایر میگردد .

این محافل سوگواری ، تعزیت و همدردی هم در مجالهای دینی ، مذهبی ، سیاسی ، قومی ، فرقه ای و گروهی ... وبه اهداف خاص و مشخصی درنظر گرفته میشود وبیشتر مهره های سیاسی دراین محافل نقس اساسی رابازی میکنند وحیثیت کلیدی را دارند و به آنها صبغه ای سیاسی داده میشود .

معمولا این محافل جاهای برگزارمیگردد که درآنجا بیشتر فضای نفاق، تشتت ، اختلاف عقاید دینی و سیاسی بین افراد حاکم است که یا برای اظهار موجودیت گروهی ویا برای فراخوانی افراد پراگنده یک گروه در دوریک حلقه . لذا اقدام به تجلیل چنین مراسم ، جهت یک پارچگی افراد از یک گروهی که یا در ضعف قرار دارند و یا تازه بنیاد هستند و میخواهند در جامعه عرض اندام و اعلان موجودیت آشکاررا کنند که نظیر آنرا در جوامع متحد و یک پارچه کمتر میتوان مشاهده کرد وتجلیل از چنین مراسم در افغانستان ، ثبوتی خوبی برای این ادعا محسوب میشود که در این اواخر بشدت رشد کرده و حس میشود .

حال ، نکته جالب این جاست این افراد بیرونی که بعد از مرگ شان تجلیل مشیوند ، در زندگی خود اصلا و یا خیلی کم مورد قدر ، اعزاز وتکریم پیروان خود بودند و اما بمحض بربستن چشم از این دنیا به اسطوره های تاریخی و سمبولهای رهبریت تبدیل میشوند و همه ساله برایشان مراسم سالگیره برای ذگر محاسین شان تدویر می یابد !
اگر بر فرض محال، گیریم که این اقدامات بخاطر دستیابی به اهداف مزبور نیست و جنبه اسلامی و عقیدتی دارد ، مگر از پیامبر اسلام(ص) وخلفای راشدین شخصیتهای والاتری هم در مقام رهبریت و اصلاحات جامعه ومدنیت و... ، کسی دیگری هم در این دنیا سراغ داریم ؟ درپاسخ میتوان قطعا گفت : نه که این خودش اثبات دیگری برنفی تجلیل این مراسم از دیدگاه عقیدوی و دینی است .

پس میماند که این مراسم هیج جنبه ای دینی ، مذهبی و عقیدتی بجزء سیاست و گروه بازی و ایجاد تفرقه بین اقشار و طیف های یک جامعه و در عین حال فراخوانی اعضای پراگنده ای یک گروه مشخصی جهت تقویه خود با استفاده از شکا ف اندازی میان جمعات بزرگ ، میخواهند مطرح شوند واعلان استقلال وموجودیت کنند چیزی دیگری نیست.

چنانچه بیشتر اشاره شد ، در دین اسلام هیچ جای برای تجلیل مراسم در خصوص بزرگان و پیروان دین وجود ندارد وحتی تجلیل وتعزیت برای پیامبران الهی که از بهترین الگو های جوامع بشری بودند ؛ برعکس در اغلب آموزه های دینی از آن به بدعت و امری من درآوردی نگریسته شده وتقبیح شده است .

اما چه شد که امروز مسلمانان بخاطر تشبث به مسایلی از قبیل قوم گرایی ، فرقه ای و گروهی ... برای رسیدن به اهدافی ، دست به انجام کارهای میزنند که در ارشادات دینی ازآنها بازداشته شده اند و مثال زنده آن همین میلاد النبی (ص) و گاهی برای خلفاء راشدین است که امروزه خیلی با شکوه وبا مصارف انگفت مالی از طرف اهل تسنن درجبهه گیری مقابل اهل تشیع که از اهل بیت رسول الله (ص) تجلیل میکنند ، برگزار میگردد و درآن بجای این که به دعا و نیایش و ختم قرآن پرداخته شود ، به ترانه خوانی ، سخنرانی و بکوبیدن وتکفیر کردن ... همدیگر می پردازند که بزعم خویش کار شایسته و درخور کرده باشند . در حالیکه هردو جانب به خسران و سقوط در گودال بدعت ها و غرق در فتنه نفاق هستند که عواقب و پیامدها بسا ناگوار در جوامع اسلامی ازخود بجای گذاشته و میگذارد !

دراین نوشتار منظوراز این مقدمه چینی ، بحث سر موضوع است که این روزها درکشور تکه و پاره افغانستان گل سر سبد هر جمع و حلقه ای و متاسفانه بیشتر قشر مذهبی ، دینی و فرهیخته کشورشده است . او اینکه بعد از مرگ "قاضی حسین احمد" ، رهبر وپیشگام جماعت اسلامی پاکستان ، طی یک هفته قبل ، نهادهای و حرکت های دینی و بخصوص جمعیت اصلاح افغانستان به تجلیل وبرپایی مراسم فاتحه خوانی برای او شدند و از او بعنوان فرد موسس وپشگام جهاد افغانستان یاد شد و فوتش ضایعه ای عظیم درعالم جهاد ودعوت خوانده شد ؛ درحالیکه این مراسم در پاکستان ، کشوراصلی و میزبان وی ، قطعا محسوس نمی باشد و محفلی هم در این خصوص تدویر نشد و اگر شده هم خیلی سطحی بوده است و نظیر این اقدام را در سالهای پیش هم مردم افغانستان شاهد بودند که عبارت ازفوت جنرال ضیاءالحق پاکستانی بود که مردم در بیشتری جاها در افغانستان برایش نماز جنازه غیابی اداء کردند . حادثه ایکه در تاریخ اسلام برای دومین فرد بعداز نجاشی ، پادشاهی حبشه ، بود که پیامبر(ص) مسلمانان را به اداء نماز جنازه غیابی امر فرمودند و آن یک واقعه ای استثنایی و تاریخی در درازنای تاریخ اسلام پنداشته میشد. ولی اکنون آن حادثه به سنتی از سنن عملی تبدیل شده است و مبالغه نخواهد بود اگر بگویم که جای خیلی از اعما ل فرض ویا مهمتر از خود را در افغانستان گرفته وانجام میشود که خود بدعت بزرگتر از همه است .

دراین جا بذکر چند مثال که به همین تازگی یعنی ؛ طی سال جاری برگزارشد ذیلا اشاره میکنم .

یکی از این مراسم یاد بود و سالگیره بیست و سومین سال از وفات خمینی در کابل بود که در تاریخ افغانستان بی سابقه بود ولی این اواخر بسیار با شکوه برگزار شد.

هچنان نظیر این مراسم را چند ماه پیش در افغانستان بودیم که مصادف به حمله و ترور دختر بچه پاکستانی ، ملالی یوسفزی ، بود که درنتیجه آن زخمی شد وبعدا جور وفعلا سالم در انگلیستان زندگی میکند. در پیوست به این حادثه ؛ سیل از پیام های کتبی و تلفنی همدردی به خانواده و کشورپاکستان هم از تریبون مقامات رسمی دولت استقبال شد و هم مراسم فاتحه خوانی سراسری در مدارس افغانستان به امر وزیر صاحب معارف رسما ابلاغ شد و جبرا و کرها اجراء شد .

حال آنکه روزانه در افغانستان ، ملالی نه ، بلکه ملالی ها کشته میشوند که یکی ازآنها هنوزهم خونش درلباس ابدیش خشک نشده ، شاد روان انیسه جان است و همه در سکوت فرورفتند و کسی بجزء خانواده اش پیدا نشد که نام ازآنها بزبان ببرد چه برسد که برایش دعا و مراسم فاتحه خوانی برگزارکند. به همین منوال ؛ مانند قاضی حسین احمد ده ها تن از رهبران دینی ، جهادی ، شخصیت های برجسته کشوری ... صدها تن از سربازان جان بکف و فرزندان ملت بخاطر دفاع از وطن ، ناموس ، تمامیت ارضی و تامین امنیت برای همه و زمامداران ، جان های شرین خود را میدهند وشهید میشوند و مادران و اطفال نازنین خود را به سوگ و اشک بی فرزندی وبی پدری می نشانند و هیجکس نیست که از خون پاکشان قدری بدانند و ارج گذارند .

حال، درد کجاست که همه ما این قدر خود ستیز و بیگانه پرست شدیم ؟ آیا مصداق مقوله " حب الوطن من الایمان " این است که در حق وطن و وطن پاسداران جریان دارد؟

نه کسی از شهداء کشورتجلیلی کرد و نه کسی از مقامات عدلی ،قضایی واجرایی برای شناسایی وپیگیری عاملین شهادتشان و سپردن آنها به پنجه قانون اقدامی صورت گیرفت و خانواده های این عزیزان همه یا اینکه در گوشه ای از افغانستان ویا از ترس جان شان به پشت در کشورهای دیگر پناه جستند و بدترین حالت بسرمی برند .

سؤال این جاست که آیا خون عزیزان کشور از خون دیگران کمرنگتر است و یا اینها کاری ناشایست در حق کشور میکنند بجزء دفاع از وطن ، ناموس ، تمامیت ارضی و استقلال کشور و سربلند زیستن ؟!

حال اگر چنین نیست ، باید برای این های که لحظه وار پیش چشم همه ما جانهای شرین شان را میدهند در قدم اول اقدام هم از سوی دولت وهم ملت شود تا از خون پاک این عزیزان با پیگیری و دستگیری جانیان وعاملان آنها پاس داشته شود که تا حا ل نشده است و صرف تجلیل و تعزیه برای پاسداری ازین عزیزان باقی مانده است و می ماند که اگر یک نفر در دنیا درخور سوگواری و برپاداری مراسم دعا وفاتحه خوانی باشد همان یک نفر هم مردم افغانستان باید باشد و نه غیر .

اگر خیلی حس انسان دوستی و اسلام گرایی ما فوران میکند ، برای آن حس و همدردی همین هموطن و شهداء کشوربه آن حق اولویت دارند همینطور مردم مظلوم که از زمین وآسمان بر سرشان مصبیت می بارد و دنیا همه در غم ما مانده اند وما در غم دیگرانیم !

بعنوان بر آمد از این مقال ، میخواهم به چند نکته اشاره کنم :

– تجلیل از چنین مراسم در اسلام جای ندارد وبرفرض گیریم که امر پسندیده ای باشد ، خود مردم این کشور این قدر دردها و اسطوره های از دست داده داریم که اگر سالها به سوگ آنها بنشنیم ، بازهم کم آوردیم .

– مردم کشور تا هنوز لقمه بخورو نمیرشان از خیرات کلیساها و انجمن ها مذهبی غیر اسلامی تامین میشود و به این حالت انصا ف نیست که به تلف کردن مبالغ انگفت برای دیگران ما تجلیل کنیم.

– تجلیل و سوگواری بیگانگان بما و مردم هیج ربطی ندارد و باعث ایجاد خلا در اتحاد مردم و اقشار مذهبی میگردد که کشور سالهاست از این ناحیه رنج میبرد.

– اگر مردم و دولت و بخصوص آنعده که دراین مجا ل دست پیش میزنند ، بهتر است برای کسان به مبادرت این مراسم بورزند و برگزارکنند که شب و روزشان برای آزادی ،استلال و تمامیت ارضی کشور گذشت و کشور تکه و پاره فعلی حاصل خونبهای شان است و الا همین را هم نداشتیم.

– اگر تجلیل گریم ، بیایید لحظه به سوگ کسان بنشینیم که بخاطر واکسن اولاد این کشور خون سرخش میریزد و شهید میشود.
– به تعزیه و دلجویی کسان اقدام کنیم که فزندان عزیزشان را بخاطر دفاع از این مرزبوم از دست دادند وبسراغ اطفال بریم که از اشک بی پدری خیسند و پشت لقمه نان سرگردان و سر پناه شان آسمان و قالین نرم زمین است .
– به عزاء کسان بپردازیم که از بی پناهی رهسپار دیار غربت شدند و هروز زیرپای این آن در اقصی نقاط دنیا لگد ومال میشوند وکسی نیست که از مرگشان پرسان کند و یا حداقل اجسادشان را تحویل بگیرد .

– بحال اولاد واطفال نازنین خود به تعزیه بپردازیم که از مهمترین حق خود، تعلیم و تربیه ، بی بهره اند و هرروز به سر وصورت شان اسید پاشیده میشود و مسموم مشیوند تا از تعلیم باز بمانند .

– به تجلیل از مادران بپردازیم که با تمام کاستی ها در زندگی شان دست وپنجه نرم میکنند و شب وروز زحمت میکشند تا اولاد این کشوررا بدامن بپرورانند .

– به فساد که در ادارات دولتی کشور جاری است و مدال فاسدترین کشور جهان را ازآن خود کردیم ، زانو غم دربغل بگیریم.

– به سوگ آنان بنشنیم که در کویته ، فاریاب ، کابل ، بغلان ، هرات ،قندهار،هلمند ،جلال باد و... از استخوانهای آنها کوه ها جور میشود.

– به سوگ ناتوانی خودم بنشنیم که متن و ستون فقرات دولت وملت ،امنیت ملی ، آماج حمله قرار میکیرد که جلوگیری نمیشود که هیج برای تداوی ودرمان قربانیانش به کشورهای خارج متوسل میشویم .

و در اخیر به سوگ وضعیت فعلی خود بگیریم که به جای تجلیل از بیگانگان ، به وضعیت نا هنجار که نه آب آشامیدنی و نه سرپناه و نه شفاخانه و دوا ونه جاده و پل و نه مکتب و دانشگاه .... و دیگر امکانات رهایشی داریم و خواب شرین ما را هر لحظه بمب و راکت انداز بخود می برد و حرام ما میکند وبه جای شهر کابل بعنوان تجلیلگاه مراسم بیگانه ها، به وضعیت شهری آن نگاهی با اندازیم که به جهنم روی زمین تبدیل شده است و هر وقت ازپسی تجلیل و سوگواری این اندوه ها بر آمدیم ، آن وقت به سراغ دیگران بریم . نا گفته نماید که بذکر نامهای چند افراد فوق الذکرکه بطور مثال آوردم ، توهین کنم ویا شایستگی یادبود را ندارند و یا محترم نبودند . ولی با توجه به وضعیت رقت بار مردم کشور، سرگرم شدن به دیگران که اصلا بما و تجلیل ما نیاز ندارند ؛ نه اینکه حس همدردی و انسانی نیست بلکه گناه کبیره است و جفای نا بخشیدنی در حق این ملت است.

سفر آقای کرزی به امریکا، گفتمان بر سر مسایل استراتژیک یا معامله گری های سیاسی پشت پرده؟

2013-01-11T22:43:27Z

مکثی بردیدار کرزی از امریکا
سفر آقای کرزی به امریکا ، گفتمان برسرِ مسایل استراتژیک یا معا مله گری های سیاسی پشت پرده ؟

از آنجا یکه وضعیت سیاسی ، نظامی کشور مرحله حساس تاریخی را عبور میکند ، لذا در نوشتار مؤجز ، به مسایلی اشاره میکنم که به حساسیت موضوع قطعا تاثیر گذار بوده و می باشد . موضوعاتی از قبیل ؛ عدم پذیرش شرطهای طالبان توسط دولت و از دولت توسط آنها در نشست پاریس، نزدیکی گذاشتن سنگ پایان به دوره شاهی (!) کرزی، تکمیلی موعد خروج ناتو از افغانستان ، کاهش سر سام آور کمکهای مالی جامعه جهانی به افغانستان ، مخالفت جامعه جهانی به تک تازی های امریکا در منطقه و هم عدم اعتماد کشور های کمک کننده از کرزی نسبت به نا توانی و استفاده موثرش از این فرصت طلایی ده ساله برای احیای ورشد حقوق بشر، دیموکراسی و حکومتداری سالم ، کسب مقام اول فساد اداری دولت کرزی در سطح جهان و....از یک سو و ازجانب دیگر، افت شدید افتصادی امریکا ناشی از خسارات جنگی در افغانستان و عراق ، نگرانی مردم وسنای امریکاازاین بابت که دولت مردان امریکا باید جواب گو آن باشتند، وضع تحریمهای شدید اقتصادی بر ایران از سوی اتحادیه اروپا و درراس آن امریکا و دهن جنگی های کرزی برسری بعضی امیتاز خواهی ها ی وی از امریکا و درمقابل ، خواهشات امریکا از حکومت کرزی در منطقه و بخصوص ایران ودیگر مسایل در منطقه ، مقدمه ، پیش زمینه و فضای مناسبی برای معامله گری فراهم آورده است.
در چنین فضای پر آشوبی، رئیس جمهورکرزی ، به خواست اوباما عازم سفری سه روزه ای به امریکا میشود که این خود از لحاظ دلایل بالا اهمیت تاریخی وسیاسی پیدا کرده و دررسانه ها بطور گسترده انعکاس یافته و خبر داغ به هر محفلی چه در دنیا واقعی وچه در دنیای مجازی شده است .
گر چه هدف اصلی در این دیدار، طوریکه در رسانه ها انعکاس یافته است، گفتمان بر سرتوافق برمسایلی از قبیل راهبردهای امنیتی دراز مدت میان دو کشوروخروج نیروی ناتو بطور کل و ازامریکا بطور خاص عنوان شده است. اما حرفها ، گمانه زنی ها ، حدس ها و تحلیل ها از جوی حاکم ،قراین و شواهد ... ، متاسفانه از واقعیت تلخ دیگری در پشت پرده و پنهان حکایت دارد که خیلی بمراتب به همه گروه های ذیدخل در امر این نشست ، چه منطقه ای وچه فرا منطقه ای به دلایل مذکور، خطر جدی تر وتهدید کننده تر محسوب میشود .
خطری که هم برای امریکا و هم برای کرزی سر نوشت ساز پنداشته میشود .امریکا از آب گل آلود که خود موجد آن است ، میخواهد ماهی بگیرد . ماهی که امریکا هر بار خواسته است که آنرا به تور با اندازد اما از دستش در رفته است . این ماهی (افغانستان) ، عراق نیست که به سادگی شکار شود.
با اینکه امریکا در جنگ عراق، متحمل خساره های انگفت مالی و تلفات جانی شد ، باز هم توانست به مدت کوتاه تری به هدف خود برسد و حکومت دست نشانده و دلخواه خود را تعیین کند ، اما در افغانستان بعد از یازده سال تحمل خساره های بی بدیل مالی و تلفات جانی بخود وهم بهم پیمانان اروپایی خود با شعار دهست ستیزی ، تروریست زدایی و قلع و قم کردن ریشه های القاعده بوده و شده ، هنوز معلوم نیست که چه دست آوردی داشته و چکار کرده است ؟
به این اساس ، هم پیمانان اروپایی امریکا در امر مبارزه علیه تروریست که تا کنون نه اینکه نابود نشده ، بلکه لحظه به لحظه به شدت و قوت شان افزوده میشود ، وامریکا با متحدین خود در یک حالت ابهام برسر می برند و ازطرف امریکایی طالب خواسته ها و پاسخگویی های شفاف هستند . بهمین منوال؛ مردم و سنای امریکا از دولت امریکا ، که این خود چالش دیگری برای دولت امریکا و در راس آن اوباما است که وی را به معامله گری فراخوانده و وادار کرده که به آن تن دردهد تا که بتواند از این کار و زار و منجلاب خود ساخته خود بنوعی از انواع درآید و حقایق در خصوص اهداف شخصی دولت امریکا در افغانستان مثل دیگر پالیسی های خودکامه اش پهنان بماند که یگانه راه خروج ازین ورطه ، معامله گری با طرف افغانستانی است که در حال شکل گیری می باشد.
مقدمات و دلایل بر این معامله گری از آنجای عرض اندام کرد که تلفات امریکایی ها طی سالهای اخیر در جنگ با طالبان افزایش چشم گیری از خودرونما کرد ؛ دراین میان امریکا روحیه مقابله با طالبان را ازدست داد و خواهان کم کم موقف دادن سیاسی به آنان شد که همان طرح گفتگوهای صلح بین الافغانی ، مجال افتتاح دفتر سیاسی طالبان در قطر ، کشاندن پای سعودی ، پاکستان و ترکیه را به بهانه میانجی گری و نشست های مخفی خودرا با طالبان و القاعده در جای جای و از نشستی آخرکه متشکل از تمام گروهای درگیر درافغانستان به پاریس بود، اختراع کرد ، نام برد که تا جای هم کار گر واقع شد ولی نه آنقدر که امریکا ازآن راضی شود ، چون طالبان وحزب اسلامی با خواهشات و پیش شرطهای بلند بالای خود امریکا را- خلاف توقعش- غافلگیر کردند.
هدف امریکا از این نشست ، به دادن سهمی از قدرت به طالبان و هم حزب اسلامی فکر میکرد که گویا همه مشکلات حل خواهد شد وتوجیهی برای بیرون رفتش فراهم خواهد شد ، اما طالبان وحزب اسلامی و دیگرهدفمندان دخیل در این بازی، این سهم اندک را نه ، بلکه خواهان بُرد یکدفعه ای کل بازی شدند ؛ در این جا امریکا نتوانست دولت کرزی را هم نادیده بگیرد لذا در طرح نجاتش موفق نشد و بفکر راه و چاره دیگری شده که میتواند دلیل قانع کننده ای بر این معامله گری پنداشته شود.
حالا دراین نشست سه روزه ، طرف امریکایی میخواهد به نحوی کرزی را قانع کند که سهم بزرکتری را به مخالفین درنظر بگیرد ، اما تا چه اندازه بتواند این هدف تحقق یابد ،آن بستگی به خواسته های احتمالی کرزی دارد.
اما پا فشاری ها و دهن جنگی ها طی یک سال واندی اخیر کرزی با امریکا در خصوص حملات شبانه ناتو، انتقال امنیت ازنیروهای حافظ صلح به ارتش افغانستان ، تسلیمی زندانیان زندان های گواتنما ، بگرامی و آزاد سازی سیل آسای طالبان از محابس پاکستان و... همه بخاطر یک سلسله محرومیت های کرزی از سوی امریکا بود که طی همین مدت گلوی کرزی را سخت می فشرد . این محرومیت ها ازآنجای شروع شد که کرزی کم کم داشت دربعضی موارد از اوامر و خواسته های امریکا سرباز میزد و دست به سوی حریفان دیرینه امریکا ، ازقبیل روسیه ،چین ... دراز میکرد که میتوان بطور مثال به موارد از این محرومیت ها بشرح ذیل اشاره کرد ؛ یکی از این محدویت ها همان تصمیم پارلمان بریطانیا بود که اعلان کرد دیگراز ادامه کمک های مالی و نظامی خود به پولیس افغانستان به دلایل موجهی که ارایه داشتند ، خود داری میکند و همچنان کاهش کمک های نقدی و نظامی امریکا به این دولت وحتی گاهی اوقات این محرومیت ها به تهدید های ازقبیل فاسد خواندن حکومت کرزی ، تعییین ضرب العجل برای رفع ودقع پدیده فساد اداری به حکومت کرزی ، ناتوانی وی در امر اداره ای دارای مدیریت سالم ، روانی خواندن کرزی در بعضی رسانه و ارایه اسناد اختلاس و حیف و میل کردن دارایی های کابل بانک از سوی کرزی برای کمپاین انتخاباتی خود و... بود.
حال ، در این برهه حساس تاریخی ، از یک سو امریکا چار و ناچار باید از افغانستان بعد از ( 2014) ، طبق موافقات در جلسه بن2 و دیگرا کانفرانس ها، برآید وشدیدا برای نجات خود در جستجوی راه بیرون رفت می باشد وبه کرزی بحیث کلید ی به این مفر نگاه میکند و از این نقش کلیدی کرزی به نحوی احسن استفاده کند . لذا به کرزی یک سری نیازمندی های از قبیل سهم دهی بیشتری مخالفان را درپروسه قدرت را دارد تا بتواند هرچه زودترو به هر قیمت که شده از مصاف شخصی خود با طالبان سنگ تمام بگذارد و این فرصت میتواند برای کرزی هم ژانس مناسب جهت انتقام گیری از درد های گذشته و هم امیتازخواهی های نه به نوع سابق ، بلکه به نوع دیگری و تازه تری از امریکا باشد ، فراهم شده است .
این امتیازخواهی احتمالی فعلی کرزی در این وقت حساس که یک از سو دوره ریاست جمهوری کرزی روبزوال است واز سوی دیگر اوپازسیون –جبهه ائیلاف ملی – تقویه شده است ، نقش وی در سهم گیری قدرت و رئیس جمهوری آینده کشورمی باشد که گفتنی است یکی از کاندیدان احتمالی برادر کرزی ، محمود کرزی ، میباشد وگرفتن مهر تایید از امریکا در برنده شدن آن بحیث رئیس جمهوری آینده ، ضمن اینکه یک امتیاز است ؛ امر ضروری وکارساز برای کرزی پنداشته می شود. دوم با امضا ء راهبرد استراتژیک نظامی میان امریکا و افغانستان باید مواد این توافقنامه طوری باشد که نفع کرزی درآن بیشتر در نظر گرفته شود .یعنی؛ فشارهای کشورهای همسایه افغانستان از جمله ایران و پاکستان بر کرزی ؛ وی را به این امتیاز گیری واداشته است که منافع شان با امضای این راهبرد نظامی امریکا با افغانستان منافع این کشورها توسط کرزی باید حفظ و یا حد اقل کمتر در خطر بافتد.
از اینرو ، دادن چنین امتیازات به کرزی میتواند ایکسیر برای درد جانکاه امریکا که فعلا به آن مبتلا است ؛ مسکن خوب ، تجویز کم هزینه وکار ساز برای امریکا و فرصتی انتقام جویی سیاسی و شخصی کرزی پنداشته شود .
به نظر من محور اصلی این نشست سه و چهار روزه کرزی و اوباما در امریکا ، فرصتی مناسبی برای سبک و سنگین کردن همین مسایل و سنجش دقیق به جوانب مثبت و منفی یک معامله ای مفید باشد تا بتوانند طرفین قضیه به یک معامله گری نهایی که بقول کرزی که دو ماه پیش طی یک سخن رانی بیان داشت که درآن گفته بود : " با امریکا طوری معامله میکنیم که نه سیخ بسوزد و نه کباب " که این نشست به این سخنش ، جامه عمل پوشاندن و دادن جنبه ء عملی به همان نظریه " معامله " خواهد بود و نه چیزی دیگری .

باز هم دانشجویان قربانی شدند!

2012-11-29T20:43:01Z

بازهم که دانشجویان قربانی شدند!
پای صحبت درد دل یک دانشجو

طبق معمول در هر کشوری و بخصوص کشورهای بیشرفته دانشجو از مهمترین قشر جامعه محسوب میشوند. آنهاست که سرنوشت ملتها را تعین و از میان آنها رهبران آینده هر کشور انتخاب میشوند . لذا همه دولت ها و جوامع به امورات آنها توجه خاصی مبذول میدارند.

دراین نوشتار نمیخواهم خیلی بلند پروازی کنم و کشوری تکه پاره مثل افغانستان را به کشورهای پیشرفته دنیا – اروپا و امریکا –مقایسه کنم . چون این کشور در تمام ادوار تاریخی خود دستخوش تحولات نا خوشایندی بوده است طوریکه درهر صحفه از تاریخش با سرنوشتی تازه روبرو شده یکی بدتر از دیگری . بناء در تمام عرصه های کشوردار ی وحکومتداری در رده های بسا پایین و یا هم به نقطه صفر قرار داشته است . این تفاوت اسفناک قهقهرایی را نه تنها با جهان اول ؛ بلکه در مقایسه با همسایه گان خیلی نزدیکش سراغ داریم . همسایگان که هیج وقت با این کشورها نه از لحاظ تاریخی ،فرهنگی و قدامت هم طراز بوده قابل ملاحظه است.

بعنوان مثال مقایسوی بذکر یکی از آنه می پردازم . پاکستان، کشوریکه انگشت شمار 65 سال تاریخ دارد .
ما همه؛ چندی پیش شاهد و ناظر یک حادثه بودیم که در پاکستان و آنهم در اقصی نقاط آن ،سوات –یکی از شهرستان های پشاور- اتفاق افتاد .این حادثه سوء قصد بجان یک دختر بچه مدرسه ای بود که از طرف افراد ناشناس مورد حمله قرارگرفت . حادثه مذکور گرچه با حوادث که روزانه وبطور مکرر بسر دانشجویان واطفال معصوم مدرسه ای ما می آید قابل مقایسه نبود با این حال چه هیاهو وفریادها که برپا نشد !

سازمانهای مدافع حقوق بشرو حقوق زن و جامعه جهانی علا وه بر این که به این دختر بچه لقب برترین متفکر سال را دادند روزی را به همین مناسبت نامگذاری کردند –زور ملالی –که هر سال بهمین مناسبت تجلیل خواهد شد.
در پی این حادثه ضمن مبادرت به ارسال نامه های همدردی از طرف رئیس جمهور؛ حامد کرزی به سیاسیون و رجال برجسته پاکستانی ؛ وزارت معارف کشور یک روز درسی متعلمین را در سراسری کشور تعطیل وبه اجراء مراسم فاتحه خوانی برای بهبود این دختر بچه توسط دانش آموزان اتلاف وقت کردند.اما غافل از اینکه بر سری دانش آموزان خودشان چه میگذرد ؛ التفات داشته باشند. حال سوال این جاست که آیا دانجویان افغانستانی حق آموختن را ندارند و یا از دیگر دانش آموزان دنیا کمتر اند ؟ و یا این سرنوشت شان از ازل چنین رقم خورده است ؟

پاسخ این سوال قطعا صریح تر از آنچه است که بذهن هر کسی خطور کند.پاسخ این همه سوالها همانا پالیسی ها خودکامه و غلط دولت که همیشه برای نگهداری جاه و منصب خویش بوده بدون اینکه گره از مشکل مردم بگشایند.
این پالیسی ها را از آنجا غلط برچسب میتوان زد که هیچ وقت برای رفع مشکل ملت و بهسازی احوال مردم نبوده بلکه برای ادامه حاکمیت و بقای قدرت سیاسی خود ها طرح و عملی کردند بجای رفاه ملت وبهبود نیاز مندی ها اتباع ؛آنانرا قربان و طعمه اهداف کردند. یکی از این قربانی های همیشگی دانشجویان کشور که مظلوم ترین و در عین حال مهم ترین آنها محسوب میشوند؛ بوده است.

حدودا مدت ده سال و اندیست که مدارس و دانشگاه های کشور تا حدود نسبی بروی قشر آیندهساز باز گشائی شده است . با وصف کمبودیها و مشکلات عدید کیفی و کمی تحصیلی و پرورشی فرا راه دانشجویان ؛ همیشه و بطور مداوم قربانی داده و میدهند .

در این چند سطر، خیلی فشرده "مشت نمونه خرواری" از حوادث ناگواریکه بیشترین قربانی آنها نسل دانش آموزبوده را یاد آوری میکنم تا خوانند گان محترم انتقاد گزافه گوئی نکنند .

یکی ازاین حوادث دلخراش که مثل کابوس وحشتناکی همیشه ذهن هر افغان را می خراشد همان حمله انتحاری که در سال 1386 ، هنگامیکه رئیس کمیسیون اقتصاد ملی مجلس شورا-پارلمان- مصطفی کاظمی با جمع از وکلاء و مسؤلین دولتی از شرکت تولیدی قند بغلان بازدید میکردند ؛ میباشد که نتیجتا بیش از 150 دانش آموز را بکام مرگ بروبرد.

– پاشیدن تیزاب برروی دختران مدرسه ای در سال 1384 از جنایت کاران وآموزش سیتزان در ولایت قندهار که ده ها طفل معصوم را معیوب و معلول از خود بیادگار گذاشت .

– شهید شدن دانشجویان در لیلیه شخصی در ولایت خوست که به اثر حمله نیرویهای حافظ صلح صورت کرفت.
– مسموم کردن ده ها طفل معصوم در ولایات سرپل و تخار در سال 1390 و 1391 .

– بهم اندازی وایجاد اختلاف میان دانشجویان دانشگاه کابل برسری تبدیلی نام دانشگاه تعلیم و تربیه کابل بنام استاد ربانی .

– بهم اندازی دانشجویان بر سری واژه "دانشگاه " و "پوهنتون" در کابل و سایر ولایات دیگرو ده ها حادثه تلخ دیگر که همه دانشجوبان بحیث قربانی دسته اول مطرح بودند.

در این همه حوادث ،گرچه نمیتوان بصورت کل دست کثیف مداخلات بیرونی را نا دیده گرفت ولی بیشتر ناشی از غفلت و عدم توجه دولت در امر دفاع از جان و حقوق مسلم دانشجویان کشور اتفاق افتاده که هیچ کس ازاین واقعیت تلخ چشم پوشی کرده نمیتواند .

با در نظر داشت اینکه تا حال هیچ گام مثبت برای جلوگیری ازاین گونه آسیب ها به دانشجویان برداشته نشده است ؛ پیوسته آنانند که طعمه این آفت بودند و شدند و معلوم نیست تا چه وقت این جریان ادامه خواهد داشت.

این آفت دانشجو گیر دراین اواخر از گرفتن جان دانشجویان اقناع و اشباع نشد بلکه در گرفتن و اتلاف وقت وفرصت گرانباء آموزشی شان هم کم از آن روا نداشت .

فاجعه دوم- ضیاع وقت دانش آموزان - که بمراتب وخیم تر از کشتن ، مسموم کردن و معبوب کردن و... می باشد . چون آن مرگ آنی وزود هنگام است و این مرگسیت تدریجی که بطور مثال زنده میتوان به وضعیت کنونی کشور اشاره کرد؛ مصبیت که سالهاست این کشور با آن دست و پنجه نرم میکند و تا هنوز هم .

آفت جهالت ،خشنونت،تعصب ،عدم همدیگر پذیری و.... که هرروز باعث فجایع ومصیبت های گوناگون اجتماعی در کشور میشود.

این فجایع هولناک که بیشتر رنگ و بوی سیاسی داشته ؛ در این اواخر به چهره و صبغه دیگری از خود تبارز داده ؛می باشد .بطور مثال یکی از آنها همان اعلان حالت اضطرار و تعطیلی مدارس و دانشگاه ها به بهانه جلو گیری از شیوع بیماری آنفولانزا خوکی و یا مرغی بود که در سال 1389؛ موسسات تعلیمی را بروی دانش آموزان بمدت سه هفته بست . این حکم از طرف وزارت صحت عامه زمان بمرض اجراء گذاشته شد که انتخابات دوم ریاست جمهوری بدرو دوم کشانده شد . حال آنکه آنفولانزا ی در کار نبود بلکه بیم خیزش عدالت خواهانه وسراسری این نیروی بزرگ بدفاع از آرای بود که توسط دسیسه های خود خواهانه تیم حاکم پایمال میشد .

آنفولانزای گه زیادی از مردم و دانشجویان بآن لقب (آنفولانزای داکتر عبدالله ) دادند .

دومین مرحله - حیله در به تعلیق در آوردن روند تحصیل - زمان درحال اجراء گذاشته شد که دولت از بزرگان ملت خواست تا به جلسه عالی مشورتی صلح شرکت کنند . این بار این مصبیت تنها دانشجویان دانشکاه پولی تخنیک کابل را هدف قرار داد که در سال گذشته (1390) بمدت سه ماه دانش آموزان این دانشگاه بی سرنوشت بودند که هدف این تصمیم –درظاهر- جلوگیری از خطرحملات احتمالی مخالفان و اتخاذ تدابیر امنیتی اعلان شده بود.

مرحله سوم – امسال( 1391) – طبق همان پالیسی های مشابه و شعار" تفرقه بانداز وحکومت کن" و از "کیسه خلیفه ببخش " مسجد دانشگاه کابل را به برادران اهل تشیع جهت برگذاری مراسم عزاداری اختصاص دادند که در نتیجه این پلان از قبل طراحی شده به هدف تعین شده اش - ایجاد فاصله بین طیف های مذهبی باشد- ؛ راه اندازی شد که در نهایت "آب گل آلود شد و ماهیان تر و تازه آن - دانشجویان - بودند به توری افتادند " وده ها تن از دانشجویان کشته و مجروح شدند و هزاران تن ها بی سر نوشت شدند.

به تعقیب این رویداد ، نخبه گان وزارت تحصیلات عالی تصمیم بر این گرفتند که تمام موسسات تحصیلات عالی دولتی را بخاطر جلو گیری از بدترشدن وضعیت - که خود عامل اصلی آن بوده - تا اول حوت سال جاری (1391) به تعلیق درآورد بدون اینکه تاملی منطقی به پیامدها و اضرار آن کنند فیصله را سر از روز سه شنبه به مرحله اجراء گذاشتند و هزاران دانشجو را بلاتکلیف و بی سرنوشت رها کردند .

این تصمیم شتاب زده در حال اجراء میشود که کمتر از یک ماه دیگر به ختم سال تحصیل باقی نمانده است و دانشجویان که سال آخر هستند بی صبرانه آرزوی فارغت شان را بسر می پروراندند حالا باید به تصمیم عاقلانه فرهیختگان شان مدت ها را انتظار بکشند و دانشجویان که در مناطق سرد سیر زیست دارند با هزاران مشکل حتمی زمستانی که بیش رو دارند باید در اوج سرما دوباره از راه های دور بعد از موعد معینه به دانشگاه برگردند که این خود مشکلی دیگر برهزاران مشکلات وکمبودیهای رهایشی دست که پنجه نرم میکردند؛ افزوده خواهد شد .
حالا سوال این جاست که آیا بهتر نبود که بجای وقفه تعلیمی ،ضیاع وقت آموزشی ، تحمیل مشکلات بر دانشجویان و.... راه حل دیگری را جستجو میکرد؟

چنانچه اشاره شد هدف از این وقفه را وزارت تحصیلات عالی جلوگیری از خشونت های احتمالی بین دانشجویان شیعه و سنی مستقر در خوابگاه های دانشگاه ها اعلان کرده است .اما بر عکس این عمل باعث تقویه و نهادینه سازی عقده های بیشتری فرقه ای میگردد .

طوریکه گزارشها و شواهد عینی از دانشگاه مختلف کشورمیرسد حکایت از ازدیاد تشنج های میان دانشجوئی دارد که از آن جمله میتوان به برخورد لفظی که روز سه شنبه بین دانشجویان شیعه و سنی دانشگاه هرات رخ داد؛ یادآوری کرد که خود بیان گر این واقعیت می باشد.

این رخداد زمان بوقوع پیوست که دانشجو سنی مذهب به دروازه مسجد خوابگاه "سینه زنی در اسلام حرام است " نوشته بود.

حال ؛ بنظر شما بهتر نبود که بجای این وقفه تعلیمی ؛ دولت و اراکن مسؤل آموزشی بسراغ راه حلهای که میتوانست جایگزین این وقفه آمورشی گردد میرفت ؛ راه حل های از این قبیل :

1) ازدیاد فشار درسی در دانشگاه ها ، کنترول و نظارت همه جانبه مسؤلین دانشگاه و کادر علمی.

2) تعین جزای سنگین برای عاملان احتمالی که دست به این تحرکات میزنند.

3) برگذاری امتحان 20% که تا کنون در اکثر دانشگاه ها برگذار نشده است ؛ هم میتوانست تا حدی دانشجویان مصروف سازد .

4) ترویج و تقویه حس هم پذیری درتمام جامعه و بخصوص در بین دانشجویان.

5) راه اندازی کمپاین های تبلیغاتی جهت رساندن اثرات سوء این حوادث ازسوی رسانه ها و ادارات مسول آموزش و پرورش.

6) تاسیس و ایجاد برانامه درسی –شامل کریکلم –در دانشگاه ها جهت آشنائی دانشجویان بر اقلیت های مذهبی و درک شان از مسایل اجتماعی و فرهنگی هریک از مذاهب موجود در کشور.

از این بیستر حرف را بدرازا نمکشانم و بعنوان سخن آخر و نتیجه گیر این نوشتار به ذکر چند این مقال را سنگ تمام میگذارم:

1) دولت همیشه در امر بهسازی وضع معیشتی و مشکلات مردم و بخصوص دانشجویان ناکام بوده است.

2) دولت بطور مداوم تلاش کرده تا بجای حل مشکلی ؛مشکل ها بیآفریند .

3) دولت همیشه در قضایای سیاسی و اجتماعی سیاست دوگانه را بیشبرده وحل مشکلات را بخلق مشکلات کلان تر از آن سراغ کرده است .

4) دولت برای طبقه دانش آموز قدر باید و شاید را قایل نشده بلکه همیشه از جایگاه خطیر آنها سوء استفاده و بالآخره این قشر مهم را صدمه زده است .

5) دانشجویان افغانستانی همیشه طعمه شکار های سیاسی دولتمردان بوده است .

6) دولت برای بقای قدرت خود از هیج نوع عملی مغایر وخلاف منافع عامه حتی در بهم اندازی گروه های مذهبی ودینی کوتاهی نکرده است.

7) یگانه قشر مستضعف در افغانستان دانشجویان و دانش آموزان می باشند که همیشه پایمال بودند برعکس که باید محور ومرکز توجه دولت و ملت باشند.

عاشورا درس عبرت، ایثارگری و مقاومت و... در...

2012-11-24T22:03:23Z

عاشورا درس عبرت ،ایثار گری و مقاومت و... در برابرمظالم است که توسط حضرت امام حسین واهل بیت رسول اکرم محمد مصطفی (ص) از اعتقاد وعبادت بمیدان کارزار جامه عمل پوشانیده شد . عاشورا درس است و نه عنعنه . عاشورا پیام آور صلح ،صمیمت ومساوات بین مردم و جوامع اسلامی است؛نه منشاء و سرچشمه نفاق وشقاق میان مسلمانان که سالانه صدها تن را به این بهانه طعمه خود کند !

پرچم سبز عاشورایی بین افراط شیعیان و تفریط سنییان به سیاه مبدل گشته است !

باز این چه شور است که درخلق عالم است :::باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

درآستانه ماه پربرکت محرم ،عاشورا و ماجرای پر افتخار عاشورایی (کربلا) ی یک هزاروسه صد وهفتاد و سومین سالروز شهادت بزرگ مرد تاریخ ونوه گرامی رسول خدا حضرت حسین (رض) وخاندانش قرار داریم ؛ لذا خواستم تا به تاسی و یادی ازآن بزرگ مردان تاریخ ؛ چشم انداز کوتاه درسیرتاریخی سنت عاشورایی ، پیامها ، دست آوردها و....داشتم.

مفهوم وماهیت عاشورا؛ برای خیلی ازما گنگ وپوشیده مانده است و جوهره آن کاملا به گرد آلوده و کم کم رنگش تیره وتارگشته وبه فراموشی سپرده شده است وازآن صرف به عنوان یک حادثه تاریخی و یا افسانه ای می نگریم که در یک وقت اتفاق افتاده وبس بدون اینکه در آن تاملی داشتم که این واقعه چه پیامد و دست آورد ازخود جاگذاشته است و بسیار از ما به چشم فرقه ای به آن نگاه میکنند طوریکه بعصی از سنی ها این حادثه را صرف شیعیان میدانند و یا شیعیان آنرا مخصوص خود؛ که متاسفانه هردوی شان در اشتباه هستند و"ره که میروند به ترکستان است" !
شیعیان که دست پیروی آنرا بسینه خود میزنند ؛ صرف این مناسبت برزگ را بر به پاداری مراسم مجلل ، عنعنوی وافسانه ای باپوشیدن لباس سیاه و شعارهای گوناگون همانند آن اکتفاء میکنند بدون این که چیزی ازاین درس آموخته باشند و تغییر مثبتی ازآن بر آنها رونما گردد برعکس ازعاشورا بعنوان بدعت و خرافه نوحه خوانی ، به سر دست زدن و مو کندن وگاهی هم برای پیشبرد اهداف نژادی ،مذهبی و سیاسی و.... ازآن استفاده میکنند .

درمقابل سنی ها که - بی جهت- مخالف آن هستند غافل از آنکه بدانند که عاشورا نه تنها از شیعیان نیست بلکه یک درس زندگی ساز،اساس آزادگی ، متعلق به ویا افتخارهمه ای مسلمانان جهان است ؛ دست به هر نوع جهت گیری علیه برگذاری و تجلیل مراسم به این مناسبت پیشی میگیرند که این اختلاف وبد بینی از سالیان متمادی میان این دو گروه مذهبی مسلمان شاهد بسا خون ریزی ها وجدالها شده و بوده است و حتی میان گروه های مختلف اهل تشیع ؛ که هر روز شاهد درگیری های از لفظی گرفته تا کشتن ، بستن وانتحار....هستیم .

این اختلافات ابتداء در آن حد حاد پنداشته نمی شد اما دراین اواخرچنان درعمق جوامع اسلامی ریشه دوانیده که باعث بروز درگیری ها و در بیشتری موارد حتی جنگهای شده که پیش از آن قبایل "اوس" و" خزرج" عرب قبل از اسلام شهره آن بودند ؛ از جمله جدالها "مشت نمونه خرواری" را بیان میدارم قتل عام شیعه توسط صدام در عراق ، اختلافات بین هزارها ودیگر گروهای سنی مذهب کویته پاکستان ، جنگ بین اهل تسنن و تشیع سال 1389 در هرات که در طرفین مقابل نه اینکه سودی نداشت؛ بلکه از زیان مالی و جانی آن به دلها ی زیادی داغ بر جای گذاشت . همچنان حمله انتحاری سال 1390 در یکی از مراسم عزاداری در شهر کابل که جان ده ها طفل معصوم وبرادران شیعه و سنی ما را بکام مرگ فرو برد. امسال هم عاشورا ؛ مکتب صلح،برادری ،ایثار و خودگذاشتگی ،صبر و پایداری باعث خونریزی در بسیاری از مناطق وخصوصا در افغانستان بین دانشجویان دانشگاه کابل و حمله انتحاری به یکی از مراسم سوگواری در این روزها در شهری کراچی پاکستان شد که ده ها قربانی از خود بجای گذاشت .

حال سوال اینجاست که آیا عاشورا یک مناسبت تاریخی است که بنیانگذارش حضرت حسین بوده ومخصوص شیعیان میباشد؟ یا اینکه عاشورا از شهادت آن حضرت؛ دارای این مرتبه والا شده است ؟ یا اینکه عاشورا از قدیم الایام –بین ادیان و مذاهب قبل از اسلام و حتی در اسلام - پیش ازاین واقعه - دارای فضیلت و جایگاه خاص بوده وشهادت حضرت حسین یک امر تصادفی بوده وتنها مربوبوط گروه خاصی نمی باشد ؟ یا اینکه عاشورا از قدیم تا کنون به همین رویش بوده که است و یا اینکه دستخوش تحولات شده است ؟ در این نوشتار کوشش میشود تا به این همه سوالها تا حدی جواب ارایه شود.

عاشورا یک کلمه عربی است که معنای کلمه معادل "ده " فارسی را میدهد و یکی از سنن دینی درتمام ادیان و مذاهب قبل از اسلام دارای اهمیت و جایگاه خاص بوده که روز دهم ماه محرم را عاشورا گويند، زيرا عدد ده را در عربي عشر مي گويند و اين كلمه به چند لفظ مختلف در كتابهاي لغت عربي ذكر شده است مانند عاشوراء - عشوراء - عاشورا - عشورا- عاشور بر وزن هارون در بعضي از كتاب هاي قاموس عربي، عاشورا روز نهم محرم را نيز گفته اند و علماي لغت در اصل كلمة عاشورا اختلاف دارند، بعضي مي گويند عاشورا كلمة عربي است و بعضي ديگر عاشورا را كلمة عبراني خوانده اند.

در مورد نامگذاري اين روز به نام عاشورا اقوال و روايات متعددي ذكر شده است بعضي مي گويند كه سبب نامگذاري عاشورا به اين نام همانا دهم ماه محرم است و اين قول واضح تر و نزديكتر به دهم ماه محرم است، و گفته شده است كه عاشورا روزي است كه خداوند تعالي ده پيامبرش را با ده كرامت افتخار بخشيده است كه از قرار ذيل است:

اول: در اين روز، خداوند موسي را نصرت بخشيد، در دريا راه را برايش باز نمود تا از چنگ فرعون نجات يافت و فرعون با لشكرش غرق گرديد.

دوم: در اين روز كشتي نوح با سلامتي در جودي استقرار يافت.

سوم: در اين روز يونس از شكم نهنگ نجات يافت.

چهارم: در اين روز خداوند توبة آدم را پذيرفت.

پنجم: در اين روز يوسف از قعر چاه تاريك بيرون آورده شد.

ششم: در اين روز عيسي به دنيا آمد و در همين روز به آسمان برده شد.

هفتم: در اين روز خداوند داود را مورد عفو و بخشش خود قرار داد.

هشتم: در اين روز ابراهيم چشم به جهان گشود.

نهم: در اين روز چشمان يعقوب دو باره روشن گرديد و بينا شد.

دهم: در اين روز گناهان گذشته و آيندة پيامبر بزرگ اسلام ص بخشيده شد.

دركتاب هاي تاريخ خصائص زيادي در مورد روز عاشورا ذكر شده است كه ارتباطي به نامگذاري آن ندارد، و در مورد پيامبران بايد گفت كه خصائص و كرامات آنان بالاتر از اين عدد است، و بعضي گفته اند كه عاشورا بخاطر اين، به اين اسم نامگذاري شده است كه خداوند امت محمد ص را به ده كرامات مشرف ساخته است كه بطور مختصر آنرا بيان مي داريم:

1- ماه رجب كه بر ديگر ماه ها فضيلت دارد.

2- ماه شعبان كه بر ديگر ماه ها فضيلت دارد.

3- ماه مبارك رمضان كه فضيلت آن بر همه آشكار است.

4- شب قدر كه بهتر از هزار ماه است.

5- روز عيد كه روز پاداش دادن خداوند به بندگان است.

6- روز هاي ده گانة (ذي الحجه) كه روزهاي ذكر خداوند است.

7- روز عرفه كه روزه گرفتن در اين روز كفارة گناهان دو سال است.

8- روز عيد اضحي يا روز قرباني كه سبب نزديكي به خداوند است.

9- روز هاي جمعه كه بهترين روزهاي هفته است.

10- روز عاشورا كه روزه گرفتن درين روز كفارة گناهان يك سال قبل است.

به این اساس عاشورا یک زمان وفرصت پسندیده از زمان های قدیم مطرح بوده وجایگایش هیج ربط به شهادت امام حسین نداشته و مربوط کدام گروه مذهبی خاصی نبوده بلکه تمام مسلمانان بعنوان یک سنت درآن سهیم بود که روزه گرفتن در ایام نهم،دهم و یازدهم محرم- عاشورا- را همه پیامبران الهی گرفته وبه آن امر فرمودند و واقعه کربلا امر تصادفی بوده است و بزرگداشت از این روز که بصورت امروزی است ؛ نبوده بلکه عاشورا مرسوم امروزی زاده و نتیجه همان تحولات ذات البینی و گروهی بوده که در سال (60) و (61) هجری بعد از حادثه المناک کربلا- شهادت حضرت حسین- بمیان آمده است و از آن ببعد دست خوش تحولات این چینینی شده است طوریکه بعضی فرصت طلبان –گرگ به لباس میش- ازین فرست برای ایجاد تفرقه و در هم شکستن صفوف مستحکم مسلمانان سوء استفاده کرده تا به اهداف شوم خود دست یابند که تا کنون هر روز به این بهانه –شیعه و سنی – توسط خودمان ؛خودمان را ازبین میبریم.

درحال که عاشورا اصلا محور وملاک اجتماع مسلمین بوده وهمه دور سنن عاشورایی گردهم می آمدند اما امروز ازآن معکوس توجیه شده وحربه برای ضربه زدن بر پیکر بزرگ امت اسلامی استفاده میشود.

تحولات سیاسی در حوزه عاشورا امروز چنان این مساله را گسترده ودرعین حال پیچیده کرده است که یکی از مسایلی تقریبا لاینحل و بغرنج اجتماعی در کشور های اسلامی و بخصوص کشورهایکه در آن یکی از دو گروه مذهبی شیعه و سنی موازی و یا در اقلیت هستند مثل عراق، ايران، هند، افغانستان، لبنان، سوريه، بحرين، كويت، و ديگر مناطق شيعه نشين تبدیل شده است .

این اختلافات نه اینکه پیامدهای منفی اجتماعی داشته بلکه تاثیرات انحرافی عقیدوی هم نیز در قبال داشته است؛ که متاسفانه زیادی از شیعیان چنان افراط ودچار غلو شدند وبدعت های وارد دین کردند که در اکثر موارد مخالف شعایر و اساسات دین مبین اسلام پنداشته میشود .

باالمقابل اهل تسنن هم از این کج روی ها در امان نبوده که گاهی از طرف بعضی –طبقه غافل- بخاطر اظهار مخالفت با جانب مقابل به توهین و سب حضرت علی –کرم الله وجهه- واهل بیت رسول الله مبادرت ورزیدند که بسا در امر عقیده مسآله خطرناک پنداشته میشود .

بطور جمع بندی میتوان گفت که واقعه عاشورا به یک حادثه شهادت حضرت حسین (رض) خلاصه نمی شود و ماه محرم که از بدء پیدایش تا کنون میان همه پیشگامان وپیشقدمان دین از جایگاه و مقام عالی برخوردار میباشد که روایات ومتون اعم از سنی و شیعی گویای این امر میباشد وشهادت حضرت حسین درآن امری تصادفی بوده وربطی به جلال و جایگاهش ندارد .

عزاداری مرسوم امروزی اهل تشیع امر من در آوردیست که مخالف دستورات دین وآئین اسلامی می باشد و همچنان بی تفاوت ماندن اهل تسنن درین امر باعث ازبین رفتن سنت عاشورایی می باشد گرچه شهادت هر مسلمان و بخصوص شهادت مظلومانه ای نوه گرامی حضرت محمد(ص)؛ امام حسین غم و انده است که همه مسلمانان درآن مساویانه سهیم هستند ؛اما فراموش نباید کرد که یکی از بزرگتیرین شاخصه های دین مبین اسلام همانا توصیه به صبر،شکیبایی ، بردباری وتحمل مصیبت هاست که پیروان این دین به آن توصیه شده اند و عزاداری به نحویه امروزی امریست غلو ومنتهایش انحراف بیش نبوده ودراسلام برای مردن هیچ کسی عزاداری نشده است حتی در روایت از پیامبر(ص) است که درآن گفته شده که برای شهادت کسی باید از کلمه "تسلیت" به بازماندگانش خود داری شود و بجای آن "تبریک" گفته شود چون شهادت مقام والایست و نایل شدن به آن خوشی است و نه غم و اندوه لذا برای شهداء باید عوض تسلیت ؛ تبریک گفته شود .

برادران اهل تسنن ما هم متوجه باشند که عاشورا چه قبل از اسلام و چه بعد از اسلام وحادثه کربلا یک حادثه عادی نه ؛ بلکه یک سنت از سنن دینی محسوب شده و درآن فضایل زیادی است که ازآن جمله روزه وپیروی از انبیای الهی و بعدازآن درس آزادگی ،مقاومت در برابر ظالم،شهامت و.....وعین حال صبروبردباری ،برادری و برابری میان تمام اقشار امت اسلامی میباشد .

همچنان همه مسلمانان ومذاهب مختلف باید درک کنند که اختلاف ناشی از عاشورا بین دوگروه شیعی و سنی از گذاشته تا کنون دست دشمنان اسلام در کار بوده وبرای رسیدن به اهداف شوم شان آتش تفرقه و نفاق را میان صفوص مسلمانان می اندازند وبه بهانه مذهب شکاف را بین این دوقوه بزرگ زیاد کنند.