کابل پرس

بيانيه شوراي مهاجرين افغانستاني مقيم ايران - مشهد به حمايت از قربانيان تهاجم مسلحانه كوچيها در بهسود

آذر کیش — 2008-07-25T16:08:36Z

Sommaire

پديده شوم كوچيگري سالهاي متمادي است كه توسط حكومتهاي وقت به ابزاري براي رسيدن به مطامع مادي و سياسي مبدل شده چنانكه عصر دموكراسي و تجربه زندگي مدني امروز جامعه ما هنوز تحت تاثير اين پديده شوم قرار دارد بطوري كه در روز هاي اخير كوچيهاي تجهيز شده با هجوم به مناطق امن كشور ده ها تن از انسانهاي بي گناه را به شهادت رسانده و هزاران زن و كودك مردمان حامي صلح و آرامش را آواره كرده و با از بين بردن بسياري از منابع تامين زندگي ، مزارع ، كشت زارها و احشام هم وطنان بي دفاع ما ، سعي در ايجاد شكافهاي بين مردم درجهت دامن زدن به اختلافهاي قومي و مذهبي دارند.

جاي بسيار تاسف و تاثر است كه چنين اعمال غير انساني و غير اخلاقي نسبت به طبقه اي از هم وطنان در حضور دولت و مجامع جهاني حقوق بشر روي مي دهد.

دولتي كه با حاكميت قانون معنا ميشود و نه حاكميت اراده شخصي چرا اجازه مي دهد كه گروهي گوچي مسلح حاكميتش را نقض و خود سرانه به اجراي فرامين منسوخ و باطل در كشور برآيند؟

همانطور كه مي دانيم افغانستان كنوانسيونهاي بين المللي زيادي را امضاء كرده و متعهد شده كه از آن پيروي كند اما آنچه كه امروز در كشور ما روي داده خلاف تعهدات افغانستان است.

غصب اراضي ، تخريب مزارع و كشت زارها و كوچ اجباري مردم از خانه و كاشانه شان به صورت سازمان يافته طي دوسال اخير خود دليل محكمي بر نقض قوانين بين المللي از طرف دولت ميباشد.

ماده 49 كنوانسيون چهارم ژنو كوچ اجباري گروه قومي يا فردي را ممنوع و اين گونه اقدامات را نقض كنوانسيون ژنو مي داند.

همه اين تجاوزات و بي نطمي ها از عدم ساماندهي و اسكان كوچيها در يك مكان معين و مشخص نشات گرفته است كه علاوه بر آن احساس مسئوليت نداشتن كوچيها نسبت به مردم و جامعه افغانستان مزيد بر علت است.

دولت بايد به طور واضح ، مشخص سازد كه اگر كوچيها را جزء از مردم افغانستان به رسميت مي شناسد پس چرا آنان را در محل و جايگاه اصلي شان ساماندهي نمي كند و اگر آنان را به عنوان جزئي از اين مردم نمي شناسد پس چرا با اين بيگانگان و دشمنان آرامش و برابري قاطعانه و منسجم برخورد نمي كند؟

مردم افغانستان به خصوص قربانيان حادثه بهسود با مشاهده اينگونه برخوردها ( سكوت 33 روزه دولت در برابر تجاوز مسلحانه كوچيها) از دولت انتخاب كرده خود متاثر و متالم گشته اند.

ما معتقديم كه ادامه تبعيض در تامين امنيت و عدم استقرار ثبات در آن مقدار از مناطق امن كه تاكنون بجز حمايت از پروسه هاي نظام و دولت فعلي ، نا امني در انجا وجود نداشته ، مانع توسعه و پيشرفت در جهت آباداني و استقلال كشور خواهد شد.

دولت به خوبي ميداند كه لازمه ايجاد و برقراري امنيت در كشور جمع آوري سلاح از ميان مردم است در حالي كه كوچيها از اين مهم مستثني شناخته شده است؟!

مردم مناطق امن و با ثبات كشور كه حال مورد تهاجم سازمان يافته كوچيهاي مسلح قرار گرفته است، امنيت و ثبات را با تحويل سلاح خود به دولت و اشتراك فعال و همه گير در برنامه خلع سلاح عمومي (داياگ و دي دي آر) براي مناطق خود به ارمغان آورده اند و با اين كار خويش اولين گامهارا در مسير احياء امنيت و همبستگي ملي در كشور برداشتند ولي در ان طرف كوچيهاي مسلح با نا امن كردن منطقه و هجوم وحشيانه گاه و بيگاه خود به اين مناطق ، زمينه آشوب و نا امني را در كشور فراهم ساخته تا جايي كه امروز كشور نا امن ما، بستر مناسب براي آشوبگران داخلي و خارجي قرارگرفته كه اين امر به نوبه خود ضريب امنيتي كشور را كاهش داده است.

پر واضح است كه دولت بايد يك ماهيت غير جانب دارانه در قبال گروههاي قومي كشور داشته باشد كه بر مشتركات عام مهر تاييد گذاشته، از ويژگي هاي منحصر به قوم خاصي پرهيز نمايد تا وحدت ملي براي هميشه جايگاه پاياي خود را پيدا كند تا زمينه هاي انكشاف همه جانبه اجتماعي و علمي و اقتصادي فراهم شود.

با توجه به ملزومات فوق ما مهاجرين افغانستاني مقيم ايران - مشهد نكات ذيل را به عنوان مواضع اساسي نسبت به كشور و مردم خود اعلام مي داريم :

1 - ما به عنوان بخشي از مردم افغانستان كه به وحدت و منافع ملي و ثبات سياسي كشور خود علاقمنديم ضمن محكوم نمودن تهاجم غير انساني و غير قابل توجيه كوچيهاي مسلح به منطقه با ثبات بهسود، مراتب تسليت و غم شريكي خود را با خانواده هاي شهدا و مجروحين و بي جا شدگان اين تهاجم مسلحانه و حمايت خود را براي دفاع از قربانيان اين فاجعه دلخراش اعلام مي داريم.

2 - حفظ و تامين امنيت مردم براساس قوانين نافذه كشور مستقيما متوجه دولت مركزي مي شود اما متاسفانه دولت در مقابل تهاجم وحشيانه كوچيان مسلح كه به مدت بيش از يك ماه تمام منابع تامين نيازهاي زندگي، مزارع و كشت زار هاي مردم بي دفاع و بي سلاح بهسود را مورد تاخت و تاز و تاراج قرار داده اند كه آنها با در دست داشتن سلاحهاي مختلف با ايجاد رعب و وحشت ، تعداد زيادي از هموطنان مارا اعم از زنان و كودكان و پير مردان شهيد و حتي مثله كرده و باعث بي جا شدن هزاران خانوارگرديده و خسارات سنگين مالي و جاني بر مردم منطقه تحميل كرده اند بي تفاوت مانده است، اين سكوت را غير قابل قبول مي دانيم ، بنابر همين ملحوظ فرمانهاي دير هنگام رييس جمهور مبني بر عقب نشيني موقتي كوچيهاي مسلح را ناكافي دانسته، خواستار حل اساسي اين معضل ملي بر اساس اصل چهاردهم قانون اساسي كه بهترين راه حل (اسكان كوچيها) را براي اين مشكل ملي پيشنهاد مي كنيم.

3 - سكوت روشنفكران و صاحبان انديشه و قلم در برابر اين فاجعه را كه مسئوليت اساسي روشنگري و ارايه طرحهاي جامع براي برون رفت از معضلات ملي كشور را به عهده دارند، سوال برانگيز و غير قابل توجيه مي دانيم.

4 - وظيفه مطبوعات و رسانه هاي جمعي ، انعكاس عمق حوادث و فجايع رخ داده در هر كشوري ميباشد. بي تفاوتي رسانه هاي جمعي كشور ما در برابر فاجعه بزرگي كه در بهسود اتفاق افتاد (آن هم در عصر ارتباطات و آزادي بيان) مغاير رسالت مطبوعاتي و وظيفه رسانه اي مي باشد.

5 - از تلاشهاي همه دست اندركاران فعال و بالخصوص موضع گيريهاي اخير استاد محقق و اعتصاب ايشان در برابر جريان كوچيگري تشكر مي كنيم.

6 - بي تفاوتي و انجام نگرفتن عكس العملي از طرف شوراي علماي افغانستان در برابر پديده قرون وسطايي كوچيگري را مغاير با مباني انساني و اعتقادي خود دانسته و محكوم مينماييم.

7 - ما ضمن اعلام اطمينان از حمايت قاطع مهاجرين خارج از كشور از هموطنان خود در داخل كشور كه در برابر پديده كوچيگري قرار دارند، ميخواهيم كه براي احقاق حقوق ازدست رفته شان تا آخرين رمق مقاومت كنند كه خداوند با حق و حق طلبان است.

8 - ما از قاطبه كساني كه در برابر اين فاجعه از خود عكس العمل نشان داده اند مخصوصا مظاهرات مسالمت آميز صدها هزار نفري مردم شريف و هميشه در صحنه كابل ، باميان ، يكه ولنگ ، مهاجرين سويدن و ... تشكر نموده خواهان ادامه مبارزات حق خواهانه مردم خود بر اساس روشهاي پسنديده دموكراتيك ميباشيم.

9 - ما از نيروهاي حافظ صلح بين المللي و ارگانهاي مختلف جامعه جهاني بخصوص كميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد در افغانستان كه فلسسفه وجوي شان تامين صلح و امنيت در اين كشور است به جد انتظار داريم كه بيش از اين در برابر ضايع شدن حقوق انساني جمع زيادي از هموطنان ما و از بين رفتن آرامش با ثبات ترين نقطه كشور بي تفاوت نبوده ، عاملين جنايات بشري در بهسود را در چنگال قانون سپرده ، انان را وادار به جبران خسارات وارده بر مردم منطقه سازد.

والسلام

شوراي مهاجرين افغانستاني مقيم ايران - مشهد به حمايت از قربانيان تهاجم مسلحانه كوچيها در بهسود

1387/5/4

محکومیت تجاوزات وجنایات اخیر به بهانه کوچیگری

آذر کیش — 2008-06-27T22:00:00Z

در اشتباه مطلق اند کسانیکه خود را در پشت سیاست های دوگانه پنهان ساخته اند و خیال دارند بازی عبدالرحمن را تجدید و کار نا تمام ملاعمر را تکمیل کنند. اگر دولت منتخب به وظیفه ملی و تاریخی خود عمل نکند و همچون گذشته خود را در برابر بخشی از مردمان کشور مسئول بداند و برای توده های عظیمی از مردم حق حیات هم قایل نباشد، مردم افغانستان در دیدگاه و عملکرد خود نسبت به این دولت تجدید نظر خواهدکرد. دولتی مشروعیت دارد که قانون اساسی را تطبیق و از شهروندان کشور بدون تبعیض و تبارگرایی دفاع کند و گرنه مشروعیت آن سلب و با او همان رویه ای اعمال خواهد شد که با حاکمیت دارودسته های مسلح حاکم بر کابل -پس از سقوط دولت دکتر نجیب- و سپس حاکمیت فاشیستی ملا عمر صورت گرفت.

سال 1311ق امیر عبدالرحمن، بیرحم ترین دیکتاتور تاریخ افغانستان، دستور داد تمام چراگاه های هزاره جات باید در اختیار دولت قرار بگیرد و هزاره ها حق استفاده از آن ها را ندارند. پس از صدور این حکم، حکام دولتی مرغزار های هزاره ها را به افغان های کوچی واگذار کردند. او به این اکتفا ننمود، بلکه درچهار شنبه 4 رمضان1311 این اعلامیه را برای جلادان خود فرستاد:«از خرید و فروش دختران و زنان هزاره هرکه میخرد، شخص خرنده تومانی دو روپه یعنی ده یک محصول بدهد. و از این ممر با وجود صدور امر اقدس، هزاران زن و دختر خرید و فروش شده، یک روپه عاید خزانهی دولت نگشت.»( نام بدل سراج التواریخ جلد سوم(1)/352).

«در17 ذی حجه1311ق امر شد که املاک علاقه جات ورث، سرخجوی و غیره را مساحت کرده درقید جریب آرند و از جمله املاک میران و کسانی که در محاربات به درک اسفل رفته اند اکثر ایشان سید، زوار، کربلایی و میر و میر زاده بوده ... یا دستگیر شده اند، تمامت خالصه دولت دانسته داخل دفتر ضبطی کنند و کسانی را که لا وارث باشند نیزضبط خالصه کنند...و از صدور این حکم، اکثر املاک هزارهی سید و زوار وکربلایی و میر و میرزاده بودند ضبط دیوان سلطنت گشت ... املاک ...به مهاجرین و ناقلین افغان داده شده اند»( همان /363).
«حاکم و قاضیمالستانگوسپندان هزاره آن جا را در وقت محصول گرفتن، شش روپه بها کرده و برای خود به نیم روپه خریده اکثر را به نیم روپه هم نمی دادند.»(همان/360).

سال 1312: «مردمکوچی افغان... جسورانه تجاوز کرده علاوه بر مراتع آن مردم، مزارع ایشان را نیز تلف و علف دواب و مواشی خودکردند و آنگاه ... در 9 ربیع الاول1312 جنرال شیرمحمد را فرمان رفت که از مردم کوچی مراسم باز پرس را به تقدیم برسانند و او گوسپندان بسیاری از مردم افغان به رشوت گرفته غور رعیت را نکرد و علاوه برآن تاوان گوسپندان افغان را که اظهار مفقودی کردند، از هزارگان بگرفت. چنانچه از آن روز تا حال کسی افغان کوچی را مانع نگردیده، در هر سال خسارت زیادی به آن مردم می رسانند فقط.»(همان/370)

سال1314ق «هم در این آوان جمعی شرفیاب حضور انور شده، خواهش زمین «چوره» هزاره را کرده و حضرت والا ایشک دوست محمد خان را ... امر کرد که اراضی و عقار چوره را که مفتوح العنوه می باشد، از رعیتی و ضبطی را به ایشان بدهد... و از صدور این حکم تمامت مردم ... از کوچی و زمین دار، خواهان ملک و زمین شده و شروع به ملک گرفتن هزاره کردند ... آخر الامر املاک مردم هزاره به مردم مهاجر و ناقل افغان داده شده و همه ای این وجوه داخل دفتر خیال ماند و مردم هزاره فرار ایران و هندوستان و ماوراء النهر شدند.»(همان414).

«مردم کوچی افغان، چهل خانوار از مردم هزاره دایکندی را غارت و تاراج کرده و هفت نفر زن و دختر را اسیر کرده با دو صد راس گوسپند و یک صد و پنجاه فرد گاو و تمامت مال و متاع ایشان برداشته داخل علاقه دولتیار شدند ... پنجصد باب دکان نساجی و دو صد باب دکان رنگرزی در گیزاب بوده، از عریضه غلام حسین خان فرح گیر نوشته شده، همه خراب و بی آب شدند.» (همان440-439).

آنچه در بالا یاد شد، تنها نمونه ي ناچیز از بیداد بی پایان دولت های نامشروع، طرار،جنایت پیشه و تبارگرا بود که با نسل کشی وجنایت، مردم افغانستان را قتل عام نموده و به بردگی میگرفتند. از سوی دیگر دارایی و اراضی شان را تحت «فرمان» های حکومتی به دارو دسته های فراخوانده شده از هند واگذار میکردند. این شیوه ستمگری به مدت قریب به یک صد سال؛ یعنی تا زمان حاکمیت داود خان بر مردمان بومی مرکز، غرب و شمال افغانستان اعمال می شد. این است سابقه و ریشه فرمانهای به اصطلاح قانونی که امروزه مستمسک جنایت ها و وحشیگری های نوین شده است!!!

در آلمان و کشورهای همسو در جنگ جهانی، هنوز غرامت نسل کشی یهودیان اروپا را می پردازند؛ اما در افغانستان اسناد صادر شده از سوی جنایت کاران جنگی-که میلیون ها انسان راکشته و میلیون ها انسان دیگر را از دهه 1880 تا زمان به قدرت رسیدن امان الله خان (1919) به بردگی گرفته و به فروش رساندند- مصدر حکم و مورد تایید قرار میگیرد و هیچ کسی هم اعتراض روا نمی دارد؛ بلکه باز هم از نسل های هفتم و هشتم قربانیان باج جدید میخواهند!!!!!

دیکتاتورهای مهارگسیخته و خونریز، مردم افغانستان را اینگونه میدیدند:«مردم ارزگان از نظر سردار عبدالقدوس خان بهایم صفت و شادی هیأت و خرس صورت آمده، همین قسم به عرض حضور رسانید که طبع خواهش آن ها را ندارد که کسی را به نکاح یا کنیزی با خود بردارد، با وجود این، شصت دختر را خود او و هم چنین باقی افسران و سرکردگان پنچ پنچ و ده ده زن و دختر به قسم کنیزی گرفتند...»(همان/245).

«... با این که مردم هزاره مستاصل شده و سر در خط فرمان نهادند، اما مردم فوجی در حین اسلحه جمع کردن و علوفه خواستن بنیاد ظلم را چنان عریض نهادند که از دود آه مظلومان فلک دیگر غیر از افلاک نه گانه مجسّم شد. چنانچه بسیار کسان کشته شده و بسیار زنان و دختران و امردان پرده ناموس شان دریده گشت وآن قدر بیداد بدان قوم رویداد که قلم از شرح آن عاجز است...»(همان/245).

این بود شمه ای ناچیز از وظیفه شناسی و رعیت پروری حکومت هایی که فرمان قتل عام و ضبط اموال مردم بومی کشور را صادر میکردند؛ یعنی برخلاف تمام دنیا، تا دهه دوم قرن بیستم حکومت ها مردم بومی افغانستان را به بردگی میگرفتند!!!!

این امرتنها در زمان عبدالرحمن ختم نشد؛ بلکه اخلاف او نیز دست کمی از او نداشتند. برای نمونه در زمان صدارت شاه محمود و سلطنت ظاهرخان، در دهه به اصطلاح دموکراسی، عدالت این چنین تطبیق میگردید:« در زمان صدارت شاه محمود عموی ظاهر خان، در یک جنگی که بین افغان ها و هزاره ها رخ داد، یک نفر هزاره شیعه کشته شد و یک پای شتر برادرکوچی که زخمی بود به هزاره ها تهمت زده شد، بازخواست و عدالت اسلامی و افغانی ظاهر خان اینکه به ورثه هزاره مقتول از طرف قاتل 600 افغانی دیه داده شد و به عوض زخم پای شتر مبلغ سه هزار و هفتصد افغانی که از هزاره ها گرفته برای صاحب شتر داده شد.»(نگاهی به دیروز و امروز افغانستان، طالب حسین قندهاری/28).

وضعیت کنونی جریان کوچیگری طالبانی و مسئولیت دولت

اکنون دیگربار تاریخ خونین و غمبار مردم ما در حال تکرار شدن است. بار دیگر از لابلای اوراق کهن آن بوی خون و باروت و ضجه های مادران وکودکان به زنجیرکشیده شده می آید. صدای شکستن و خرد شدن استخوان های انسانها، درد، ناله و شکنجه زنان و کودکان جنگزده و گرسنه در دخمه ها و سیاه چاله های متعفن اربابان نفرت و بیدادگری.

امروز بهسود، شهرستان، ناهور، شمالی، بغلان تخار و بسیاری از مناطق دیگر افغانستان در حالی درکام درگیری های سازمان یافته ی ناقلان- طالبان و القاعده قرار میگیرد که دست های سیاه بیگانه و خودی که منافع پست خود را در جنگ و خشونت می پایند، در پشت قضایا قرار دارد.

چندی پیش فردیکه هویت افغانی آن مورد سوال است- به اصطلاح نماینده کوچی ها!!! در پارلمان افغانستان در حضور تمامی نمایندگان،- از قانون اساسی گرفته تا هویت ملی مردم را به سخره می گیرد و خود را «افغان اصیل» و مردم بومی افغانستان را شهروندان درجه چندم بر می شمارد که حق ندارند از حق حیات خود سخن بگویند!!! اعتصاب بیش از یک صد نماینده به پشیزی حساب نمیشود و دولت لرزان متکی بر عصای غرب، با سکوت و تایید تلویحی خود، جنایتکاران را جری تر و جنایت ها را در عمل تایید میکند.

از نظر ملت ستمدیده افغانستان، این صدا، صدای عبدالرحمن ها و نادر ها و هاشم ها و... است که از حلقوم یک تبارگرای انحصار طلب و فاشیست بر می آید. اگر دولت منتخب ما صداقت دارد، چرا سردمداران جنایت ها و آدم کشان طالب را در درون خود جای داده است؟ چرا سال گذشته حریم امن کشور شکسته شد و ده ها انسان بیگناه شهید و هزاران خانوار و زن و کودک مردمان صلح دوست به خاک و خون کشیده، آواره گردیدند و دارایی شان به آتش کشیده شد؟! دولت محترم هیچ اقدام مفیدی انجام نداد؛ بلکه خاکستری بر آتش افکند وکانون فتنه را موقتا پنهان کرد. آیا این است پاداش صلح طلبی، همکاری با دولت، سهمگیری فعال در روند خلع سلاح و همسویی با روند دموکراسی درکشور؟!

تجاوز سازمان یافته به حریم امن زندگی آن دسته از مردمان افغانستان که در ایجاد روند صلح و خلع سلاح پیشقدم بوده اند و در طول سالیان پس از شکست نظام دهشت افکن طالبانی تنها و تنها به امنیت و آبادانی اندیشیده اند و یاور دولت بوده اند، این گمانه را تقویت میکند که دولت ما با عمل نکردن به وظایف خود و با سکوت در برابر تجاوز و جنایت ها- در پی آرامش نیست و مردم باید بار دیگر برای حفظ جان و مال خود، چاره ای جز دست بردن به قبضه سلاح ، ندارند!!

این دولت است که -گذشته از عملکرد تبعیض آمیز با نا برابری فاحش در فرایند توسعه و انکشاف کشور و عملکرد قبیله ای- اکنون با باز گذاشتن دست تجاوز، هویت و حیات فزیکی مردمان بومی افغانستان را درمعرض هجمه قرار داده است.

آیا سکوت در برابر تجاوز، قتل، غارت، ویرانگری و تطبیق سیاست زمین سوخته در سر زمینهای مرکزی و
شمالی کشور از سوی گروه ها و افراد مشکوک، سازمان یافته و به شدت مسلح -تحت هر عنوانی که باشد- خود تشویق به ایجاد نا امنی نیست؟!!

آیا ادامه سیاست تجاوز و بگیر و ببند از سوی دارو دسته های دهشت افکن همراه با سکوت معنا دار حاکمیت، دقیقا پیگری همان سیاستی نیست که از زمان عبدالرحمن جلاد و اخلاف آدمکش او برای ایجاد دشمنی میان مردم افغانستان اعمال میشد؟!! سیاستی که بیش از یک صد سال با جدیت تمام از سوی زورمداران حاکم در افغانستان دنبال میشود و ثانیه به ثانیه کشور را به عقب سوق میدهد.

کوچیگری در دنیا، تداعی گر چوپانان مهربان با رمه های آرام در دشت های بی صاحب است؛ اما پدیده ی که در صد سال اخیر به نام کوچیگری بر مردم افغانستان تحمیل شده است، یاد آور دزدی، جنایت، غارتگری، نسل کشی، تجاوز، زورگیری بی پایان از یک سو و مرگ تدریجی مردمان بومی کشور از سوی دیگر است.

دولت مردان ما باید بدانند که امنیت رکن اصلی توسعه است و توسعه در یک کشور، امری بخش پذیر نیست.یعنی باید جای جای یک مملکت به صورت متوازن انکشاف یابد تا ملتی از نعمت رفاه برخوردار شود. حال چالش ها و کشاکش های صدسال اخیر، ثابت ساخت که با سیاست و عملکرد تبعیض آمیز، تصفیوی، نه ملتی نابود میشود و نه نورچشمی ها پیشرفت میکنند؛ بلکه این سیاست، گندابی استکه در فرجام دیر یا زود، همه را در خود فرو می برد. اگر سیاست جانب دارانه و نقش بازی کردن دو پهلو ثمر بخش بود، نورچشمی های تبارگرایان باید امروزه به جای بیابان گردی، نسل کشی و تجاوزگری در کاخهای مرمرین زندگی میکردند و قتل عام شده ها، و محکومان تاریخ از صفحه روزگار نابود میشدند؛ در حالیکه چنین نشد، بلکه در تاوان این سیاست های غلط، پای همه درگل مانده است.
در اشتباه مطلق اند کسانیکه خود را در پشت سیاست های دوگانه پنهان ساخته اند و خیال دارند بازی عبدالرحمن را تجدید و کار نا تمام ملاعمر را تکمیل کنند. اگر دولت منتخب به وظیفه ملی و تاریخی خود عمل نکند و همچون گذشته خود را در برابر بخشی از مردمان کشور مسئول بداند و برای توده های عظیمی از مردم حق حیات هم قایل نباشد، مردم افغانستان در دیدگاه و عملکرد خود نسبت به این دولت تجدید نظر خواهدکرد. دولتی مشروعیت دارد که قانون اساسی را تطبیق و از شهروندان کشور بدون تبعیض و تبارگرایی دفاع کند و گرنه مشروعیت آن سلب و با او همان رویه ای اعمال خواهد شد که با حاکمیت دارودسته های مسلح حاکم بر کابل -پس از سقوط دولت دکتر نجیب- و سپس حاکمیت فاشیستی ملا عمر صورت گرفت.

افغانستان،کشور زخم خورده با ملت خسته از جنگ است که بیش از یک ربع قرن شرارت ها، قتل و غارت های اشرار مسلح و بی مسئولیت را تجربه کرده، با فقر اقتصادی، فقر فرهنگی، عصبیت و تند روی سیاسی و از هم گسیختگی وحدت ملی رو برو است. بنا بر این، در این شرایط تداوم تجاوز و جنایت تحت عنوان کوچیگری این امنیت نیم بند موجود در کشور را - که با همیاری جامعه جهانی بدست آمده است- از بین می برد. امنیتی که با خون و جان و آبروی مردم کشور تا کنون حفظ شده است. با نبود امنیت تمام رویا های مردم و دولت افغانستان سرابی بیش نخواهد بود.

از لحاظ امنیتی، دولت میداند که جمع آوری سلاح شرط اول برقراری امنیت است. حال باید پرسید: این همه سلاح سبک و سنگین از کجا و از سوی چه کسانی در اختیار جریان های ضد وحدت ملی و ضد آرامش افغانستان قرارداده میشود؟ مردمان کوچی اصولا بایدگوسفند و شتر بچرانند، نه اینکه دپوهای سلاحهای ثقیله با خود حمل و بر مرمان بی دفاع حمله کنند. بدون تردید، این وظیفه دولت است که دریابد، این مصارف هنگفت آشوب طلبی و ویرانگری را چه جریان یا جریان هایی تامین میکنند. چرا دولت کوچیان را از پروسه خلع سلاح استثنا کرده است و خلع سلاح نمیکند؟

قابل توجه است که کوچیگری زمینه وبهانه ای شده است برای گروه های تروریستی و دهشت افکنان بین المللی تا بتوانند در این قالب، دامنه وسایه شوم نا امنی و آشوب را به تمام مناطق کشور وسعت دهند.

دولت و جامعه جهانی که وظیفه تامین امنیت کشور را به عهده دارند، باید شفاف تر عمل کنند و نگذارند امید مردم افغانستان و میلیاردها دلار هزینه تامین امنیت و بازسازی کشور، دست خوش نابودی از سوی کسانی شوند که منافع منحط خود را در نا امنی و آشوب میجویند.

از لحاظ اقتصادی تداوم شرایط خزنده گسترش بحران و نا امنی، آن هم در سالی که مردم ما با سیل و خشکسالی وگرانی مواجه است، موجب خواهد شدکه سرمایه های موجود از کشور خارج شود، بیکاری و نا امنی گسترش یابد، سیل از آوارگان جدید بار دوش دولت و جامعه جهانی شود. از همه مهمتر اینکه مناطق مورد تجاوز در حال حاضر قطب تولید غلات و گوشت کشور است، درحالیکه حوزه هلمند زیرکشت خشخاش و شمال کشور دچار بحران خشکسالی است؛ حال اگر این قطب نیز دچار مشکل شود، خود وضعیت فوق العاده ای را در کشور رقم خواهد خورد که فرجام آن نگران کننده است.

از لحاظ سیاسی، کشور ما بیش از همه به ثبات سیاسی- اجتماعی و از بین بردن چالشها و موانع وحدت ملی نیاز دارد. زیرا تا مردم افغانستان به همدیگر اعتماد پیدا نکنند، هیچگاه با خط کشیها و محدودیت های گذشته و حال، به ثبات سیاسی و در نتیجه به انکشاف اقتصادی، اجتماعی و علمی نخواهد رسید. روند حوادث به ویژه نا امنیها چنان باهم گره خورده است که اگر تدبیر صحیحی برای حل این بحران سنجیده نشود، مهارآن فردا از دست همه خارج و به دست دهشت افکنان بین المللی و حامیان منطقه ای شان خواهد افتاد.

خواسته های :

ما به حیث بخشی از مردم افغانستان که به آینده کشور و وحدت ملی مردم خود علاقمند است و تنها به منافع ملی و ثبات اقتصادی و سیاسی کشور خود - فارغ از جهت گیری های گوناگون- میاندیشد، همدردی و تسلیت خود را با اشخاص، خانواده ها و مناطق که مورد حمله، تجاوز و جنایت قرار گرفته و آسیب دیده اند شهید داده و زخمی شده اند، اعلام می داریم و تجاوز، کشتار، غارت ، آتش زدن قریه ها و کوج دادن اجباری هزاران انسان بی پناه را محکوم نموده در ضمن، مراتب ذیل را از مردم افغانستان، دولت مرکزی، جامعه جهانی، نیروهای حافظ صلح (آیساف) و سازمان های حقوق بشری خواهانیم:

1- ما از نمایندگان محترم شورای ملی، سران و اعضای سه قوه و هیأت محترم وزیران می خواهیم، ضمن در نظر گرفتن آلام و رنج های تاریخی مردمان بومی، ذهنیت استناد به فرمان های ظالمانه،غیر قانونی، غیر مشروع و ضد بشری دیکتاتور های گذشته را از مخیله شان پاک نموده و بر اساس واقعیت های عینی، عدالت اجتماعی و حفظ وحدت ملی و هویت اقشار مختلف مردم کشور، یک بار و برای همیشه به صورت معقول و عادلانه این بحران را حل نمایند.

2- از دولت مرکزی می خواهیم از حالت انفعالی فعلی خارج شده و صداقت و شهامت خود را با اقدامات جدی و عملی درموارد زیر به انجام رساند:

الف) روند خلع سلاح را در کشور سراسری و بدون تبعیض و استثنا دنبال کند، به خصوص دارو دسته های دهشت افکن را که به نام مردم کوچی در دوسال اخیر موجب نا امنی و قتل و غارت و نابودی شده اند، فورا خلع سلاح نماید.

ب) عوامل پشت پرده و جهت دهنده این بحران را به صورت شفاف و شجاعانه معرفی و به عنوان اخلال گران امنیت ملی مورد تعقیب قانونی قرار دهد.

ج) عاملان سببی و مباشران در جنایت ها ازجمله قاتلان، تخریبگران و حمل کنندگان غیر قانونی اسلحه را به شدت مجازات نموده و خسارت های وارده به زیان دیدگان را - به ویژه کسانی که کشته شده اند ویا اموال شان غارت یا سوزانده شده اند- جبران کند.

د) دولت باید با جدیت تمام از هرگونه گسترش و تداوم این جنایت ها جلوگیری به عمل آورد و طرف آشوب طلب و متجاوز را سرکوب کند.

ه) با توجه به پذیرش برابری حقوق و وجایب کلیه اقوام در قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان، خواسته می شود فرمانهای دولت های گذشته – که برمبنای تبعیض، نسل کشی و تصفیه نژادی صادر گردیده اند- توسط دولت منتخب وقانونی کنونی لغو شود تا مستمسک دولتی این پدیده ضد انسانی، از دست آشوب طلبان و رانت خواران زیاده خواه گرفته شود.

و) از آنجا که دولت در حل منازعات داخلی دارای صلاحیت قانونی می باشد، پیشنهاد می شود، دولت زمین های مورد ادعای کوچی ها را- که با شیوه های ظالمانه و با حمایت دولت های نژاد گرا تصاحب گردیده اند- از کوچی ها خریده به بومیان واگذار نماید. در عوض از زمین های خاصلخیز و دشت های وسیع جنوب - که خواستگاه اصلی آنهاست- در اختیار شان قرار دهد و از رهگذر اسکان دائمی آنها، به حل همیشگی این معضل ننگین و بد فرجام دست یابد.

3- از نیروهای بین المللی حاضر در افغانستان میخواهیم، به جای نظاره گری جنایتها، امنیت مردمان بی دفاع بومی را در برابر تجاوزات مکرر و بی شرمانه دشمنان افغانستان تحت هر عنوانی که باشد، تامین نمایند.

4- از سازمان های بین المللی فعال در عرصه ی حقوق بشر در افغانستان و خارج از آن و هم چنین کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان میخواهیم صحنه های جنایت وکشتار و آوارگی مردم بومی و تخریب منازل شان را تحت پوشش و نظارت دقیق قرار دهند و داد مظلومیت ایشان را به مقامات مسئول و جامعه جهانی برسانند. لیستی از جنایتکاران جنگی دوران طالبان و از مهاجمان کنونی تهیه و منتشر سازند، تاآنان نتوانند به راحتی در لایه های مختلف جامعه و دولت نفوذ نموده و مرتکب جنایت های دیگری شوند. به مردم آواره و بی خانمان، زخمی ها و ایتام آسیب دیده در این جنایات سریعا کمک کنند.

5- از رهبران و سیاستمداران مربوط به مردم مورد تجاوز، میخواهیم، از حالت انفعالی و بلاتکلیفی فعلی خارج شده در مورد این جنایات موضع گیری شفاف، صریح و قانع کننده ای داشته باشند.

6- از مردم بومی مورد تجاوز و مدافعان غیرتمند شرف و عزّت مردم افغانستان، میخواهیم با کمال اطمینان و شهامت از حقوق و حریم زندگی خود دفاع نمایند و ذرّه ای در برابر تجاوز، غارتگری و نسل کشی سرخم نکنند. اگر خواسته های فوق از سوی دولت افغانستان و مجامع بین المللی پی گیری جدی نشود، بدون شک ما به وظیفه دینی، ملی وانسانی خود در این زمینه عمل خواهیم کرد.

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

اسامي تعدادي ازعلما، طلاب، معلمین، دانشجویان وتشکلهای فرهنگی مهاجر افغانستانی مقيم ايران -مشهد شركت كننده در اين گردهمايي :

1 - حضرت آيت الله خسروي ( مدرس سطوح عالي حوزه)

2 - حضرت ايت الله ناصري ( مدرس سطوح عالي علميه )

3 - حضرت آيت الله فاضل ( مدرس سطوح عالي حوزه)

4 - حضرت آيت الله رئيس يكه ولنگي ( مدرس سطوح عالي حوزه)

5 - آيت الله محمد ابراهيم حسن زاده يكه ولنگي ( محقق و پژوهشگر)

6- حجت الاسلام و المسلمين الحاج استاد محمدمحقق دايكندي

7 - حجت الاسلام والمسلمين اعتمادي لعلي (مسئول حسينيه هزاره ها)

8 - استاد مناقبي ( نويسنده و پژوهشگر)

9 - اسد الله جعفري ( نويسنده و محقق علوم سياسي و عضو هيئت مديره انجمن كاتب)

10 - حجت الاسلام والمسلمين استاد فصيحي غزنوي (نوسينده و محقق)

11 - محسن خاوري (عضو شوراي مركزي اتحاديه دانشگاهيان افغانستان)

12 - رضا موسوي (مسئول كميسيون فرهنگي اتحاديه دانشگاهيان افغانستان )

13 - هاشمي ( مسئول كميسيون سياسي اتحاديه دانشگاهيان)

14 - علي ظفرطاهري (نماينده وزرات معارف و معلمين مهاجر مشهد)

15 - بصير بيگزاد (نويسنده و روزنامه نگار)

16 - محمد سالم حسني (مسئول انجمن علمي - فرهنگي ابن سيناي بلخي)

17 - حجت الاسلام والمسلمين الحاج استاد شريفي (مدرس حوزه علميه)

18 - عبدالفتاح حسين پور (نويسنده، مسئول مركز علمي فرهنگي عفاف و مدرسه علميه امام مهدي)

19 - زعيمي ( مسسئول انجمن علمي - فرهنگي تبيان)

20 - انجينير عباسي ( نويسنده و از اعضاي اتحاديه اسلامي دانشگاهيان)

21 - حجت الاسلام محمدجعفررضايي (عضو هيئت مديره انجمن كاتب و سردبير فصلنامه بصير)

22 - حسن رضا فهيمي (عضو هيئت مديره انجمن كاتب و مديرمسئول فصلنامه بصير)

23 - محمد سالم فهيمي (مسئول انجمن علمي-فرهنگي موعود)

24 - خان محمد ابراهيمي (نويسنده و پژوهشگر)

و ...

عطش مقدس خلافت بر ملت

آذر کیش — 2008-06-07T21:56:00Z

در اوایل دوره اسلام و قبل از آن اعراب هرگاه احساس خطر می کردند و اردوگاه خویش را درحال مغلوب شدن می دیدند؛ از آنجا گریخته و به اردوگاه غالب ملحق می شدند.نشانه ها و ملاقات های محمد محقق در ایران با مجتهدین واتیکان ایران و نمایندگان آنها و همچنین سیاسیون ایرانی حاکی از این است که محمد محقق در داخل کشور با خویش 4 = 2 × 2 کرده و به این نتیجه رسیده است که اردوگاهش در حال مغلوب شدن است. همچنین گمان بر این است که تنش های شخصی که به خاطر سفره پولی ایران به ایشان در بدل اطلاعات بین ایران و محمد محقق در سال گذشته رخ داده بود؛ با تیمار کردن ایشان اوضاع رو به بهبودی گراییده است. و بار دیگر حلقه غلامی دولت آخوندی ایران را به گوش آویخته.

استقبال مردم با شکوه می نمود تا جایی که عده زیادی ایستاده و عده دیگر در بیرون از مسجد حضور داشتند و در داخل مسجد هم جایی برای سوزن انداختن دیده نمی شد. من احساس خوشی از این داشتم جوانانی که حتی افغانستان را ندیده اند و آن را فقط در رویا های شان دیده اند. و آن را در وهم و خیال می بینند که این رهبران مکار با اتحاد مقدس شان به چه مدینه فاضله ای تبدیل کرده اند.

با توجه با اینکه قبل از سخنرانی محورهای صحبت ایشان مشخص شده بود؛ به تنها چیزی که نپرداخت همین محور های مشخص شده از قبل بود.

1 . در مورد و ضعیت تحصیلی مهاجرین

2 . دولت افغانستان و نگاه دولت به مهاجرین

3. تدابیر دولت افغانستان برای مقابله با خشکسالی و گرسنگی مردم

شاید یکی از دلایل عمده ای که مردم در این سخنرانی حضور گسترده داشتند؛ باز گویی شرایط او ضاع جاری افغانستان و جایگاه و نقش این مردم در این برهه از زمان بود. اما از زمین و زمان و دلاوری هایش که در دوره انقلاب چه کرده است؛ سخن به میان آمد جز خواسته های به حق این مردم و آنچه که توقع و آرزوی شنیدن آن می رفت. که می شود این طور برداشت نمود که این جناب هیچ گونه احترامی به خواسته ملت ندارد. و به تنها چیزی که فکر می کند، زیاده خواهی های خویش است. و اینکه چگونه حق این ملت را از دیگران ستانده و ملت را به حقش رسانده است. و اوست که در آینده نیز حق این ملت را می ستاند. و به ملت همانند خداوند منت می نهاد که این نعمت آرامی را از من دارید. و یگانه کسی که قابل ستایش است، من محقق هستم.

آنچه که شما را زنده نگه می دارد برق شمشیر جهادگران است. اگر 30 سال پیش به عرصه جهاد نمی رفتیم امروز زندگی نداشتیم. [1]

آن روز که شوروی وارد خاک افغانستان شد، چون این آخوند ها را می گرفت و آنها را به زندان می انداخت و آنها را تبعید می کرد؛ جهاد بر ما ملت واجب شده بود و باید به فرمان ایشان به جهاد در مقابل شوروی قیام می کردیم؛ برای این که جان ایشان در خطر بود.ولی امروز که کشور های غربی آمده اند، و به ایشان مقام و چوکی و منصب می دهد. نه از آن جهاد مقدس خبری است و نه از آن شعار های دینی و مذهبی و نه از آن فتوا های پیامبران مسلح، شمشیر برهنه به دست. و در حالی که این غربیها بر سر هم میهنان مان بمب می ریزند، کشور را به یک پایگاه دائمی برخورهای منطقه ای و پایگاه تروریستی مبدل کرده اند. و مردم ما از گرسنگی به علف خواری روی آورده اند؛ و فرزندان دلبند شان را برای ادامه حیات به لیلام گذاشته اند؛ باید آرام بنشینیم و نظاره گر مرگ فرزندان، عزیزان و هم میهنان مان و نظاره گر رو به قهقرا رفتن کشور مان باشیم. برای اینکه نکند آرامش این فرمانروایان مطلق قبایل دوره پدر سالاری آشفته شود و لحظه ای از عیش و نوش باز مانند.

2 میلیون رای هزاره را به صندوق کسی می اندازیم که دستش آلوده به خون مردم نباشد . [2]

آقای محمد محقق شما بفرمایید بگویید که دست چه کسی در آین کشور به خون مردم آلوده نیست. دست آن خدایگان جهل و تاریکی، دست آن معامله گران صهیونیست صفت ، دست آن تجاوز پیشگان دْل چی از خدا بی خبر یا دست آن الیگارشیان قبیله ایتمدن ناپذیر. یا دست خون آلود خویشتن یا اینکه شما به جای خداوند هرکه را خواستید می بخشید و هرکه نه به دوزخ روان می کنید یا نکند فرد برگزیده خدا و یا پیوند استوار با خدا دارید و یا نکند در عظمت خداوند شریک شده اید.

آقای محمد محقق لالایی تا کی برای این ملت می خوانید؛ بس نیست. آیا وقت آن نرسیده است که دیگر این ملت را خواب نکیند.آیا هنوز فکر می کنید که این ملت فرق بین معامله و مصالحه را درک نکرده اند. آدم هوشیار! شکم گرسنه، بی امنیتی، تجاوز، بی عدالتی ، تبعیض، دوعیت در حکومت داری و ملت داری و ... خواب نمی آورد. فکر نمی کنید که این استبداد می آورد، و بردگی ملت را درپی دارد. یا شاید این برای شما مسکر است. و در این حالت خلسه و مستی براین مردم لالایی می خوانید و فتوا صادر می کنید.

در طول تاریخ همیشه کسانی باهم جنگیده اند که هیچ هم دیگر را نمی شناخته اند؛ برای کسانی که آنها خوب هم دیگر را می شناخته اند. [3]مگر این ملت نیست که بیش از سی سال است که برای شما می جنگند. اگر شما برای ملت جنگیده اید، برای ملت سختی دیده اید و برای ملت زجر دیده اید پس چرا امروز کور شده اید. چرا امروز ملت را نمی بینید. چرا هجوم کوچی ها را نمی بینید. چرا برای حضور کوچی ها معامله می کنید. که امسال بیایند و از سال بعد برنامه ای می ریزیم. وقتی شما امسال به انها اجازه بدهید تا آنها حضور شان را در آن مناطق تثبیت کنند. شما نه که اجداد تان هم بیایند آنها را نمی توانید بیرون کنید؛ آگر این معامله بر سرحق مسلم مردم نیست پس شما آن را چه می نامید. امروز که بایک نه گفتن مشکل حل میشود؛ اما فردا شما با خون مردم مان و قربانی کردن ایشان هم نمی توانید آنها را از آن مناطق خارج کنید. یا این سرنوشت کور ملت ماست که هر روزبه گونه ای برما رقم می خورد. یا نکند غضب خداوند را بر ما دیده اید که چون شمشیر در فضا بر ما معلق است. که این گونه بر ملت مصلحت دیده اید.

خدایا پیامبری بر ملت ماهم مبعوث کن تا گناهان مان را باز خرید کند تا از هر گناهی مبرا شویم.

یا نکند آن قدر بد بخت زاده شده ایم که خدای پدر را کشته ایم. [4]

[1] محمد محقق - 7 ژوئن - مشهد - ایران

[2] محمد محقق - 7 ژوئن 2008 - مشهد ایران

[3] علی شریعتی

[4] شیلر - خدایان یونان

امام زمان و ظهور نائبی جدید

آذر کیش — 2008-05-11T13:00:54Z

در ظاهر همه فکر می کنند که آمریکا برای چپاول عراق به این کشور حمله کرد، ولی این طور نیست، آنها تحلیل داشتند، آنها مطلع شده بودند که قرار است در این منطقه اتفاقی رخ دهد. آنها فهمیدند که دست الهی قرار است از این منطقه بیرون بیاید ( منظور امام زمان است ) برای همین حمله کردند، تا جلویش را بگیرند. [1]

عالمان دینی، فقها و یا سایر اشخاصی که به نحوی خود را مذهبی می پندارند و یا به خود اجازه می دهند که در این مورد صاحب نظرند و یا در جایگاهی هستند که چند گوشی پیدا میشود که مطلبی را در آن فرو کنند؛ هر وقت در جایی که نشود مطلبی را به صورت منطقی ، علمی و یا با سند و مدرک و کارشناسانه اثبات کنند به آسمان و خداوند متصل میشوند؛ و آن را به خدا و پیامبران نسبت میدهند( به قول یکی از طلبه های دینی وقتی مطلبی به دین تحویل داده شد دیگر حرف زدن در باره آن جایز نیست، همان طور که هست باید پذیرفت )؛ به درستی معلوم نیست که این نشانی از ضعف فقها و عالمان دین است، یا پذیرش بدون چون و چرایی پیروان ادیان الهی و آسمانی. شاید هم قبولاندن این نکته که دین دارای خطوط قرمز است؛ و یا به قول یکی از خوانندگان عزیز کابل پرس^? سویچ های بالا که هرکسی حق ندارد در مورد دین و خدا حرف بزند و یا به قول عزیز دیگری، حلال محمد حلال است تا روز قیامت و حرام ایشان حرام.

آن طور که تاریخ نویسان نوشته اند ما هیچ گونه سند معتبر و دست نوشته ای از چگونگی ولادت و دوران کودکی پیامبر اسلام نداریم. اما مطالب زیادی در چگونگی ولادت ایشان و اینکه در هنگام ولادت ایشان رخ داده است در کتب دینی ما به وفور به چشم میخورد.

زمین نبود و پیامبر بود یا زمان نبود و پیامبر بود.وقتی پیامبر متولد شد طاق کسری ترک برداشت و آتشکده ای در ایران خاموش گشت. چه کسی می دانست این طفلی که از آمنه زاده شده در آینده پیامبر خدا خواهد شد. یا چه کسی به چنین طفلی توجه می کرده، طفلی که یتیم بوده. و یا کدام تاریخ نویس در آن زمان آن را نوشته و چگونه این فاصله دور بین ایران و عربستان را بررسی کرده و این دو را به هم مربوط دانسته. برای چه بتان کعبه که درهمسایگی این کودک نو رسیده بوده، فرو نریخته؛ تبر بر نگرفته، ابراهیم وار به جنگ آن بتان نرفته؟

چرا هرچه حرف و حدیث است در این منطقه جغرافیایی به نام ایران رخ داده و می دهد؟ چرا هیچ حرف و حدیثی از الازهر مصر که سابقه طولانی در تدریس و تبلیغ دین اسلام دارد بیرون نمی آید؟ چرا نجف که از مراکز مهم و با سابقه تدریس علوم شیعی وفقهای شیعی است، تولید حدیث نمی کند؟ چرا تنها قم این واتیکان نوبنیاد جمهوری اسلامی خروجی میدهد؟ چرا این حدیث های جدید که از واتیکان ایران بیرون می آید به نفع این منطقه جغرافیایی است؟

این دین که جهانی است، چرا خدا، رسول و اولیائش فقط ایشان را می بیند؟ آیا خدا و رسولش از باقی مردم دنیا رو برگردانده؟ آیا اینها نازدانگان خدا و رسولش است؟ که هرچه تنعم و نگاه مهر آمیز است، به اینها دوخته میشود. یا نکند خدا ورسول دیگری ... ؟

قرآن کتاب آسمانی مسلمانان نیز بعد از فوت و یا شهادت ایشان جمع آوری شده است.که حتی هیچ گونه سند معتبری مبنی بر چگونگی فوت ایشان هم نداریم که ایشان فوت کرده اند و یا به شهادت رسیده اند؛ شاید این هم خط قرمز دیگری است که تحقیق را در این مورد جایز نمی بینند؛ اگر از دیدی این مساله را بررسی کنیم و حلال و حرام محمد را پیش بیاوریم. این مربوط به بعد مرگ ایشان میشود و مساله حرام و حلال در اینجا نمی گنجد ولی باز می بینیم که این هم خط قرمز دیگری شده است. پس شاید این گونه باید دید که هرچه مربوط به دین میشود، دارای خطوط رنگی بوده، و هرچه دین بعد از پیامبر هم زائیده و می زاید دارای رنگ میباشد.

ازهنگامی که احمدی نژاد رو به سیاست آورده و در انتخابات ریاست جمهوری ایران شرکت کرده. هر روز مطالبی از آسمان و زمین به زبان می آورد. روزی نائب امام زمان میشود و روز دیگر خود امام زمان و ترس از این است که روزی خویش را خدا درلباس انسان بخواند( آن وقت است که خود خط قرمز خواهد بود).

بازار جعل حدیث و روایات و تفاسیر نوین از قرآن، ظهور قبور جدید امام زادگان و پایگاههای امام زمان هر روز نشر و کشف جدیدی به جامعه ارایه؛ و هر روز دکان این حلال و حرام را فربه تر و انباشته تر از این اجناس رنگ و بارنگ می نماید.

اگر علم در ثریا هم باشد ایرانیان به آن دست خواهند یافت. [2]

اقوام سلمان فارسی جهانگیر میشود. [3]

90 تا 95 فی صد مفسرین قرآن بر این مطلب صحه گذاشته اند که نام خلیج فارس در قرآن ذکر شده است. [4]

....

در جمهوری اسلامی ایران بازار امام زمان و نائب امام زمان هم بسیار داغ و پر رونق گشته تا جایی که مذهبیون و سیاسیون ایرانی به دو موضع شده اند. گروهی به حمایت از ایشان برخواسته و گروهی به مخالفت. گروهی به جبهه امام زمان (جبهه حق ) پیوسته اند و گروهی مقابل این جبهه ( جبهه باطل).

در این میان خود امام زمان و نائب ایشان هم بیکار ننشسته و حدیث و روایات خویش را گاهی به نیابت و گاه از موضع نائب برای جهانیان و ملت ایران نشر و پخش میکند.

مقاومت در برابر فشارهاي جهاني و اصرار بر حق برخورداري از نيروي هسته اي، يكي از راه هاي فراهم كردن زمينه ظهور آقا امام زمان است. [5]

من از آشفتگی های بین المللی نگران نیستم، چرا که این نشانه های از ظهور مولایم میباشد. [6]

در جبهه استکبار پرونده مولایم کامل شده است. و فقط به دنبال آدرس می گردند؛ تا بروند کار را تمام کنند؛ در همین تهران عناصر بیگانه ای هستند که از عرفا و مؤمنان خانه و محل ملاقاتهای مولایم را سراغ می گیرند، تا مانع تحقق ظهور ایشان شوند. [7]

در نیویورک در سخنرانی روز آخر وقتی من صحبت می کردم؛ دیدم که نوری سبز رنگ به سویم آمد و من را در برگرفت. حس کردم که ناگهان فضا تغیر کرد. و برای مدت 27 یا 28 دقیقه هیچ کدام از رهبران جهان چشم نمی زدند. دیدم که پلک نمی زنند. این بلوف نیست. آنها زل زده بودند، گویی که دستی آنها را گرفته بود. و چشمانشان را باز نگهداشته بود. [8]

ما نماینده امام زمانیم، اندیشه نیروی نظامی ما جهانی است. متعلق به یک آب و خاک و یک جغرافیا، نژاد و یا قوم خاص نیست؛ بلکه جهانی است. و هرکجای دنیا جنگ و ظلم است ما حضور داریم. [9]

....

همه ادیان چه الهی و چه غیر الهی دارای منجیانی در مکتب و عقاید ایشان است، همه بر این باورند وقتی او بیاید جهان را پر از عدل و داد خواهد کرد. وقتی بیاید همه را به یک دید، خواهد دید.دیگر بالا و پایینی نیست. او مهر و محبت، صلح و صفا و یک رنگی را به جهانیان به ارمغان خواهد آورد.جهان را امن خواهد ساخت. و مدینه فاضله ای به وجود خواهد آورد.

ولی حال چرا این نائبی که ظهور کرده یک رنگ نیست؟ چرا این محدود به یک جغرافیا شده؟ چرا مهر و محبت ایشان به ما ظلم ، تعدی، جنایت و خون می بخشد؟ چرا این پیام آور صلح و دوستی به ما کینه و شر می آفریند؟ چرا بذر تفرق و نفاق را می پاشد؟

باید از این ترس داشت و نگران بود. امروز که خویش را نماینده امام زمان معرفی میکنند.ظلم ایشان را در کشور مان و سایر ملل اسلامی شاهد هستیم و مهمات جنگی ایشان را در سرزمین خویش بار ها است که می یابیم و سربازان گمنام ایشان دستگیر می شود. فردا که امام شود، احتمال چی می رود؟. فردای دیگر اگر ادعای خدایی در لباس انسان کند، شاهد چی خواهیم بود؟

[1] رئیس جمهور ایران احمدی نژاد (نائب امام زمان)- نامه اعتراضیه نمایندگان مجلس ایران 7 مه 2008

[2] پیامبر اعظم - اسکناس 50000 ریالی ایران

[3] پیامبر اعظم - شبکه قرآن تلویزیون ایران

[4] هاشمی رفسنجانی رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام ایران درنماز جمعه تهران - 9 مه 2008

[5] نائب امام زمان - نشریه ایران امروز

[6] نائب امام زمان - منبع فردا به نقل از شبکه 4 تلویزیون انگلیس

[7] نائب امام زمان - سخنرانی در جمع فرماندهان بسیج 19 ثور 1386

[8] نائب امام زمان - منبع فردا به نقل از شبکه 4 تلویزیون انگلیس

[9] نائب امام زمان - سخنرانی در جمع فرماندهان بسیج 19 ثور 1386

دوشیزگان، ازدواج موقت یا فحشا

آذر کیش — 2008-05-07T22:40:39Z

با فروپاشی کلیسا بعد از قرون وسطی ، اخلاق کلیسایی و سرکوب غرایز جنسی برای تعالی روح آدمی رو به اضمحلال گذاشت و از آنجایی که بشر آن روز تمام بدبختی های خود را از مذهب ارائه شده توسط کلیسا می دانست پا روی تمام توصیه های آن گذاشت که همین سرخوردگی ها از مذهب منشاء پیدایش اخلاقی نوین گشت که سرکوب غرایز را عامل تمام گرفتاری ها و روان پریشی های اجتماعی می دید. این امر باعث تولد اخلاق نوینی در جامعه غربی گردید که انسان مدرن را دعوت به آزادی در روابط دو جنس مخالف می کرد.

باید به این نکته اذعان داشت که سرکوبی غرایز، خود عامل بیماری های گوناگون اجتماعی را به دنبال دارد. که یکی از حساس ترین غرایز همین غریزه شهوت میباشد که پیشوایان و علمای دین برای اطفاء و کنترل آن دو راه حل ارائه کرده اند. ازدواج دائم و ازدواج موقت. [1] ازدواج دائم را یکی از راه های اطفاء غریزه شمرده اند ولی ازدواج موقت یا متعه را برای جلوگیری از سرکوب این غریزه نهاده اند.

علی ابن ابیطالب خلیفه چهارم میگوید : اگر خلیفه دوم "عمر" بر من پیشی نمی گرفت ( ازدواج موقت را تحریم نمی کرد) برنامه آن را چنان تنظیم می کردم که جز شقاوت پیشگان کسی به زنا روی نمی آورد. [2]

مطلبی که بیش از همه جای بحث را می طلبد روابط دوشیزگان با جنس مخالف است ؛ که این موضوع از دید اجتماع یک نا هنجاری اجتماعی بوده و یک رابطه منفور، مهجور و غیر قابل پذیرش از دید خانواده های مذهبی و حتی غیر مذهبی است، تا جایی که حتی به آن با دید فحشا و بی بندو باری اجتماعی می نگرند. این موضوع یک بحث عمیق و پیچیده فقهی و اسلامی است که حتی پیشوایان دینی و فقها هم نسبت به آن دیدگاهها و نظرات متفاوت ارائه کرده اند؛ و علمای دینی نیز از پاسخ دادن صریح و روشن به آن سرباز می زنند.

این موضوع که آیا دوشیزگان می توانند بدون اجازه ی ولی (پدر یا جد پدری) ازدواج نمایند یا نه، هم از دید جامعه موضوع حساسی است و هم از نظر فقهی، در فقه اهل سنت و شیعه در این مورد اختلاف نظر وجود دارد. مالک معتقد است که ازدواج بدون اذن ولی صورت نمی گیرد؛ ابوحنیفه ، زفر ، الشعبی و الزهری معتقدند که اگر دوشیزه ای بدون اذن ولی با همسری شایسته ازدواج کند، جایز است. داود ، امام ظاهری ها در اینجا میان دوشیزه (بکر) و بیوه فرق قائل شده و می گوید ازدواج دوشیزه بدون اذن ولی جایز نیست، اما در مورد بیوه مانعی وجود ندارد.

در فقه شیعه نیز آرای متفاوتی ارائه شده است.همین تفاوت تاثیر خود را در آرای فقها نشان داده. که مؤلف مختصرالنافع اختلاف آرای فقها را چنین بیان می کند: ( درباره ازدواج دوشیزه بالغ و رشید اختیار او باخودش است. هرچند که پدر وی در قید حیات باشد. گفته شده که او می تواند هم در ازدواج دائم و هم موقت به تنهایی تصمیم بگیرد؛ همچنین گفته شده که تصیم به عقد میان او و پدرش مشترک است و هیچ کدام به تنهایی نمی توانندعقد را منعقد کنند، همچنین گفته شده که اختیار او دست پدرش بوده و او کاره ای نیست. برخی از فقها هم گفته اند که در عقد دائم مختار نیست، برخی نیز عکس این را گفته اند.)

با این همه آرای متفاوتی که از طرف فقهای دینی ارائه شده است مردم و جامعه همیشه سردرگم بوده اند که به آرای کدام یک از ایشان مراجعه کرده و آن را بپذیرند؛ از طرفی خود این فقها نیز به یک اجماع مشترک دست نیافته اند که در این مورد یک تصمیم قاطع و سریع گرفته شده و به جامعه آن را عرضه دارند، تا جایی که حتی هردو طرف مخالف و موافق، نظرات و گفته هایشان بیشتر در لفافه و پوششهای تو در تو بوده که این نیز باعث یک تصمیم گیری قاطع از طرف آنها صادر شده نمی تواند و از طرف مردم نیز غیر قابل پذیرش مینماید.

فقها، علما، پزشکان، روان پزشکان و حتی جامعه همه متفق القول به این هستند که غریزه جنسی باید به نوعی ارضاء شود؛ اما همه برای رفع این مساله که به چه طریق باید حل شود گریزان و از پاسخ روشن دادن به آن امتناع می ورزند.

یکی از روشنفکران ایرانی در سخنرانی اخیرش مثالی آورده میگوید: ( دختر جوانی که به دلیل افسردگی به پزشک مراجعه می کند، پزشک اینگونه نسخه تجویز می کند که چون شما 1 دوست پسر دارید افسرده اید؛ برای اینکه افسردگی ات مداوا شود، شما باید 5 دوست پسر دیگر هم برای خویش پیدا کنید تا افسردگی ات مداوا شود؛ و این گونه زندگی ات دچار تنوع میشود.) [3]

آیا این مساله حل شدنی مینماید؟ حل این مساله به عهده چه کسانی است؟ آیا خود جوانان و دوشیزگان و کسانی که رو به این کار می آورند؟ یا به دوش پیشوایان دینی؟ آیا این نوعی فحشاء است، یا یک مساله دینی حل نشده؟

[1] هیچ برنامه مدون و ضمانت اجرایی برای آن وضع نکرده اند

[2] اصول کافی

[3] رحیم پور ازغندی

7 ثوری که 8 ثور را زائید

آذر کیش — 2008-05-01T22:00:00Z

سیاف ، محسنی ، ربانی ، سید انوری ، دوستم ، خلیلی ... و ای سایر بنیاد گرایان از ملت بی خبر و خدا دیده و مزه بهشت خدا را چشیده و حوریان بهشت را در آغوش کشیده ؛ کجائید؟ چرا سر در لاک حماقت فرو برده اید و درد ملت رنج دیده و ستم کشیده را نمی بیند؟ آیا خداوند به شما وحی کرده که فقط مجری دسیسه های بیگانگان و مکاتب بنیادگرایی پشت مرزها باشید؟ آیا خداوند وحی کرده که اقوام این کشور را به جان هم بیندازید؟ آیا خداوند وحی کرده که این اقوام را به تباهی بکشید؟ آیا خداوند وحی کرده که این ملت حق زندگی ندارد؟ ایا خداوند وحی کرده که این ملت نفس نکشد؟ آخر این ملت چه هیزم تری به خداوند شما فروخته است که دست از سر این ملت برنمی دارید؟ این ملت چه دشمنی با خداوند شما دارد؟ این ملت چه میوه ممنوعه ای را از بهشت خداوند شما چیده است؟

ای شیاطینی که خویش را نماینده خدا در زمین میدانید؛ آیا این همه درد و رنجی که بر ملت ما روا داشته اید شما را بس نیست؟ ای زالو صفتان چرا چشم باز نمی کنید؟ آیا خونی بر این ملت مانده که بمکید؟ آیا سری مانده که از آن کله منار بسازید؛ و بر جسد های شان رقص و پایکوبی کنید و مستانه باده کامیابی را سر کشید؟

ای کمونیستان بی خداوند شما کجایید؟ شمایی که دم از برابری می زدید؛ شمایی که دم از طبقه محروم می زدید؛ شمایی که دم از طبقه کارگر و زحمت کش و این پیاده گان بی حقوق و بی منصب و بی منزلت می زدید؛ شما کجایید؟ شما که خداوندی ندارید تا هر روز به شما وحی بروفق مراد خویش و شما فرو فرستد؛ شما کجایید؟ آیا رهبران شما مارکس، لنین ... و سایر شان سر از خاک بیرون نهاده و کتابهایشان را ویرایش جدید نموده اند؟ آیا شما هم مرده اید؟ آیا چشمان شما را هم همانند رهبران تان خاک گرفته؟ شمایی که ادعای پیاده آمده بودن را داشتید؛ شما کجایید؟

خدایا این ملت به کی پناه برد؟ آیا خدایی است که به ایشان پناه برد؟ آیا این سرزمین و ملت را خدایی است؟ آیا این ملت را خدایی خلق کرده؟ آیا خدایش عرش و فرشش را از این سرزمین برچیده و رفته؟

حادثه خطر ناکی که در این 8 ثور رخداد داد از جوانب زیادی جای بحث و تامل دارد؛ حادثه ای که می رفت 7و 8 ثور دیگری را رقم بزند؛ حادثه شومی که آویستن روز های خونباری برای مردم ما بود؛ حادثه ای که می رفت دوباره مردم ما را در منجلاب کشتارها ، آواره گی ها ، بی خانمان شدن ها ، کوچ های اجباری ، خرابی شهرها ، بیوه و یتیم شدن مردم ، ساختن کله منارها ، سوزاندن مزارع و شهرها ، تجاوز به نوامیس ، فروش دختران به عربها ، برده گی کودکان ، حوادث افشار و غرب کابل ، حوادث مناطق شمالی ، کشتار مناطق مرکزی و مزار شریف و.... و رقص و پایکوبی مستانه و باده گساری بنیاد گرایان بر فروافتادن مردم ما به ظلمت و تباهی.

چگونه است که سیاف این غژدی نشین کوچی دختر فروش امروز دم از دین می زند و تلویزیون طلوع را عامل نشر فحشاء و فساد در جامعه می بیند؛ آیا دیروز را فراموش کرده است که مردم را به خاک و خون کشیده بود، آیا فجایع کابل را فراموش کرده است؟ آیا فتواهای دیروزش را فراموش کرده؟ آیا وی همان سیاف دیروز نیست که دختران ما را از کمپ های مهاجرین پاکستان جمع آوری کرده و به اعراب در بدل کمک هایشان هدیه و پیش کش میکرد. آیا وی همان جانی خون آشام دیروز نیست؟

ای شما دم جنبانان وفادار به مکاتب بنیادگرایان پشت مرزها، ای فتوا دهنده گان بی عقل و منطق؛ آیا مردم شما را انتخاب کرده اند؟ آیامردم از شما خواسته اند که برای ایشان تصمیم بگیرید؟ آیا مردم گذشته شرم آور و سراسر نفرت و ننگ شما را فراموش کرده اند؟ چرا دست از سر مردم برنمی دارید؟ آیا هنوز فکر میکنید مردم ما کر و کور اند؟ چه بد احمقان بی شرم و بی حیایی هستید.

ای پیر اسب بی سوار بی راهه رو، ای ربانی؛ ای رئیس جمهور بی جمهور؛ تو کجایی؟ در کدام بی راهه بدون سوار رفته ای؟ سر در آخور کدام دسیسه و نیرنگ فروبرده ای؟ آیا جویهای خونی که در کشور راه انداختی، فراموش کرده ای؟ آیا درد های مردم شمالی را فراموش کرده ای؟ چه بد رئیس جمهور خود خوانده ای بودی. شرم بر تو و شرم بر دولتی که ایجاد کرده بودی.

ای جادو گر سجاده نشین هوسران، ای محسنی ، ای آفتاب پرستی که هر روز رنگ پوست بدل می کنی، تو کجایی؟ ای مجتهد بی اجتهاد و بی کتاب؟ آیا فتوا هایت را برکوزه گذاشته ای؟ ای دزد اندیشه و قلم؛ تو کجایی؟ آیا در کمین شاگرد دختر دیگری نشسته ای؟ شرم بر بی حیایی و هوسرانی خیره سری چون تو باد.

ای تاجر خزیده در سوراخ مار، ای خلیلی. ای تاجر فروش رهبر؛ تو کجایی؟ باز سرگرم چه معامله دیگری؟ آیا گوشهایت کر و چشمانت کور شده؟ آیا هجوم لشکریان شوم را بر مناطق مرکزی نمی بینی؟ آیا این تجارت دیگریست که بر مردم ما روا داشته ای؟ و آن را در بازار مکاران و دزدان عرضه داشته ای. این مردم از دست تو تاجر کوتاه بین کی خلاصی خواهند یافت؟

و ... .

ای خدایان نیرنگ و فریب؛ ای پیامبران پلیدی و نفاق؛ ای پیشوایان کینه و نفرت؛ ای بهشت فروشان جهنمی؛ ای بیرق بدستان دد منش؛ ای لاشخوران خون آشام؛ چرا هیچ وقت یادی از این ملت نمی کنید؟ چرا به فکر این ملت نیستید؟ چرا همیشه به فکر دسیسه و شیطنت هستید؟ چرا به فکر امنیت مردم نیستید؟ چرا به فکر ... ؟

چرا هیچ کس از این همه درد و رنجی که مردم ما می کشند؛ نمی میرد؟