کابل پرس

معامله‌گری از سلب صلاحیت وزیران جلوگیری کرد

رزاق مأمون — 2012-02-19T10:48:19Z

به دنبال خودداری نمایندگان از سلب صلاحیت وزیران داخله و مالیه شماری از نمایندگان می گویند شماری از آنان با این دو وزیر در روزهای رخصتی معامله کرده و زمینه را برای عدم سلب صلاحیت آماده کرده اند.

عبدالرحیم ایوبی، نماینده ولایت قندهار می گوید معامله نمایندگان با وزیرن مالیه و داخله سبب شد تا ضربه اصلی را مردم افغانستان ببینند: "نمایندگان با این وزرا معامله کرده اند و با آنها قرارداد امضا کرده اند. با مردم افغانستان معامله شده، با پارلمان معامله شده؛ حتا لیست کسانی که سوال داشتند به رییس پارلمان داده شده بود تا اجازه سوال کردن برای شان داده نشود".

این نخستین بار نیست که از معامله گری های نمایندگان با وزیران کابینه سخن گفته می شود. پیش از این نیز برخی از نمایندگان ادعا داشتند که تنها وزیرانی می توانند از ولسی جرگه رای اعتماد بگیرند که به وکلا مهمانی بدهند و یا برای آنها پول نقد توزیع کنند.

در همین حال، عبدالرحيم ایوبی در اعتراض به سلب صلاحیت نشدن وزيران مالیه و داخله دست به اعتصاب زده است. آقاي ایوبی دهان خود را بسته و به اعتصاب خود در داخل تالار شورا ادامه مي دهد. او اعتراض دارد که چرا رییس ولسي جرگه روز گذشته خلاف قانون برای هر دو وزیر یک بار راي گيری کرده است. آقای ایوبي از نمایندگان طرفدار حکومت می باشد.

در حالی که افغانستان یکی از فقیرترین کشورهای جهان است، 40 درصد بودجه توسعه یی برخی وزارتخانه ها در سال اخیر مصرف نشده است.

ولسی جرگه هفته گذشته فیصله کرد که وزیران مالیه و داخله را به خاطر ضعف هایی که در کارشان داشتند، استیضاح کنند؛ اما روز گذشته پس از آن که این دو وزیر جواب های خود را ارایه کردند، اکثر نمایندگان به عدم سلب صلاحیت آنها رای دادند.

این در حالی است که تعدادی از نمایندگان می گویند این دو وزیر پاسخ قانع کننده ای برای نمایندگان نداشتند.
وژمه ساپی، یک نماینده دیگر در ولسی جرگه می گوید معامله ای که در روزهای جمعه و پنجشنبه گذشته بین وکلا و نمایندگان صورت گرفت، سبب شد تا آنها سلب صلاحیت نشوند.

خانم ساپی گفت: "در جریان رخصتی معامله گری صورت گرفت. مهمانی ها شد و وعده ها داده شد. وعده های مادی و معنوی. این سبب شد که نمایندگان خود به وکیل مدافع برای وزیران تبدیل شوند".

مصرف نشدن بودجه انکشافی توسط وزارتخانه ها یکی دیگر از مسایل جنجال برانگیزی است که از چند سال اخیر ادامه دارد.

نمایندگان ولسی جرگه روز شنبه 29 دلو به وزیران مالیه و داخله بر مقامشان ابقا کردند.
تحلیلگران همواره از حکومت انتقاد کرده و گفته اند که وزیران ناکارامد سبب می شوند تا همه ساله بخش بزرگی از کمک های بین المللی به مردم افغانستان هدر برود.
قطعیه یا مصرف بودجه سال 1389 نشان می دهد که تنها چند وزارتخانه محدود توانسته اند بیش از 40 درصد بودجه شان را مصرف کنند. به باور شماری از نمایندگان درصورتی که وزارت مالیه مدیریت بهتری در مصرف بودجه داشته باشد، درصدی بیشتر آن به مصرف خواهد رسید.
انتقاد نمایندگان این است که وزارت مالیه در تنظیم بودجه بیشتر پروژه ها را به مناطق نا امن اختصاص می دهد؛ ولی این پروژه ها سال هاست که به دلیل نا امنی تطبیق نشده اند و بخشی از بودجه مصرف ناشده باقی مانده است.
http://afghanlion.blogspot.com/2012/02/blog-post_19.html

فراز و نشیب های کار یک پیلوت زن در افغانستان

رزاق مأمون — 2012-02-18T09:52:07Z

عکس VOA, Fawzia Ehsan
لطیفه نبی زاده بیست و سه سال است که در بخش هلیکوتر در قوای هوایی افغانستان ایفای وظیفه می کند. او طی این مدت زمان حدود 1000 ساعت پرواز را به نقاط مختلف افغانستان انجام داده است.
او یگانه زنی است که در حال حاضر به صفت پیلوت در قوای هوایی کار می کند.
خانم نبی زاده می گوید تحصیلاتش را در رشته پیلوتی در پوهنتون مدافع هوایی وقت در سال ۱۳۷۰ تکمیل کرده است.
نبی زاده گفت: "من در سال ۱۳۶۷ پس از فراغت از مکتب شامل پوهنتون هوایی وقت شدم که البته اکنون آن پوهنتون را نداریم، دو سال دوره نظری خود را در کابل به پایان رساندم و دوره ترنینگ را در شهر مزار-شریف در بلخ تمام کردم."
لطیفه در جریان تحصیل تنها نبود. او خواهرش لیلما را نیز با خود داشت که هر دو در رشته هوایی مصروف تحصیل بودند.
لیلما نیز همزمان با لطیفه تحصیل در رشته پیلوتی را به اکمال رساند.
این دو خواهر حدود شانزده سال در کنار هم در قوای هوایی به عنوان پیلوت کار می کردند اما لیلما پنج سال قبل در هنگام تولد اولین فرزندش جان داد.
اما لطیفه به عنوان یگانه پیلوت زن، در قوای هوایی افغانستان به کار ادامه داد.
لطفیه می گوید به اکثر ولایات به شمول ولایات جنگ زده پروازهای متعدد را به منظور رساندن مواد اکمالاتی و مواد اولیه انجام داده است و در این جریان در زمینه انتقال زخمی ها نیز کمک کرده است.

او گفت: "قبلاً در جنگ ها بسیار زیاد شرکت کردیم اما خوشبختانه انداخت نکردیم، البته نشست هلیکوپتر در عقب جبهه است، در مناطق صعب العبور که جنگ می باشد ما مواد اکمالاتی را انتقال می دهیم."
مهاجرت پیلوت افغان زن
لطیفه در زمان طالبان مانند هزاران خانواده افغان، با فامیل خود به پاکستان مهاجر شد اما پس از سقوط طالبان وی بلافاصله به افغانستان برگشت و کار در قوای هوایی را از سرگرفت.
در شرایط کنونی کار در قوای هوایی برای یگانه زن پیلوت در افغانستان ساده نیست، اما لطیفه میگوید شوق و علاقه باعث شد که او این مسلک را انتخاب کند و کار در این زمینه را ادامه دهد.
لطیفه نبی زاده گفت: "محصل بودم، اولین پرواز تنهایی را درسال ۱۳۶۸ که روزش بیادم نیست، بطرف ولایت کندز انجام دادم، در آن روز مرا زیاد تشویق می کردند حتی فریاد می زدند که زنده باد ملالی ها و زنده باد زرغونه ها که امروز شما تاریخ افغانستان را یک بار دیگر رقم زدید، من هم بسیار هیجانی بودم و این مسلک را از روی شوق و علاقهء که داشتم انتخاب کردم و به این طریق دروازه های هوابازی یا پیلوتی را به روی تمام دختران افغان باز کردیم، من افتخار میکنم که امروز نام ما در تاریخ ثبت است."
در این حال به شمول برخی همکاران خانم نبی زاده در قوای هوایی، مردم افغانستان میگویند تا کنون شرایط کار برای زان در قوای هوایی مساعد نشده است.

VOA, Fawzia Ehsan
لطیفه نبی زاده، پیلوت افغان(وسط) دختر خردسال لطیفه نبی زاده(راست) و فوزیه احسان، خبرنگار رادیو آشنا(چپ)
اما نبی زاده میگوید اگر زنان منتظر بماند که کسی این زمینه را برای شان فراهم کند، این شرایط هرگز برای آنان مساعد نخواهد شد.
نبی زاده همچنان از جامعه جهانی میخواهد که فرصت های بهتر و سرمایه گزاری بیشتر در زمنیه رشد خانم ها در بخش های مختلف از جمله قوای هوایی کند.
لطیفه همچنان از حمایت شوهرش یاد میکند و میگوید با همکاری وی توانسته مسلک اش در قوای هوایی را ادامه دهد.
او گفت: "در اوایل زمانی که با شوهرم عروسی کردم چون مرا از قبل ندیده بودند، باور نمی کرد که من پیلوت استم، اما وقتی مرا در طیاره دید که پرواز میکردم باور کرد که من پیلوت استم، چون آدم روشن فکری بود گفت با کمال میل میتوانی پرواز کنی و من هم همکارت استم."
تحسین همکاران لطیفه نبی زاده
همکاران و رؤسای لطیفه در قوای هوایی افغانستان نیز از کارکرد و جراعت لطیفه تمجید می کنند و می گوید در انتظار روزی اند که دختران دیگری نیز در کنار لطیفه در قوای هوایی حاضر به خدمت شوند.
محمد بهادر رئیس خیل، سخنگوی قوای هوایی افغانستان که فرصت مصاحبه من و لطیفه را فراهم کرد می گوید در قوای هوایی افغانستان برای جذب دختران تلاش های صورت میگیرد.
او میگوید در حال حاضر چهار دختر افغان به ایالات متحده امریکا جهت تحصیل در رشته پیلوتی فرستاده شده اند که قرار است تا چند ماه آینده برگردند.

سخنگوی قوای هوایی افغانستان گفت: " فعلاً ما چهار نفر از طبقه دختر خانم ها را در ایالات متحده امریکا داریم، برای تحصل در رشته پیلوتی رفته اند، بعد از تحصیل برگشت خواهند کرد، ما تعدادی دیگر از دختران جوان را داریم که آمدن به قوای هوایی، فعلاً درس های ابتدایی پیلوتی و لسان انگلیسی را می آموزند، وقتی درس های انگلیسی را تمام کنند و ۸۵ فیصد نمرات شان را پوره کنند، اینها هم شامل درس های ابتدایی پیلوتی می شوند."
لطیفه می گوید در آماده کردن این دختران قبل از رفتن به ایالات متحده امریکا همکاری کرده و علاقمند است که دختران زیادی را برای اموزش در رشته پیلوتی آماده کند.
لطیفه که چهل سال دارد از ولایت فاریاب است، یک دختر ۶ساله دارد .
او میگوید بسیار علاقمند است که دخترش نیز در آینده پیلوت شود اما می گوید انتخاب به دست دخترش خواهد بود.
http://afghanlion.blogspot.com/2012/02/blog-post_2485.html

اسناده جاسوسی ایران در افغانستان

رزاق مأمون — 2012-02-08T15:00:00Z

جاسوس ایران در هرات

در اسناد آماده است که این شخص در ایران آموزش دیده و در افغانستان برای دولت ایران جاسوسی می‌کند ،دولت در حال حاضر بدنبال این شخص هست ،گفتنیست چندی پیش هم جاسوسی در همین رابطه در هرات دستگیر شد.

جنگ‌ها و دروغ‌ های دولت آمريكا

رزاق مأمون — 2012-01-27T18:16:43Z

Sommaire

جنگ‌ها و دروغ‌هاي دولت آمريكا

قدرت‌هاي اشغالگر و استعمارگر هنگامي كه اراده لشكركشي به جايي كنند، نيازي به توجيه و بهانه نمي‌بينند، زيرا با استفاده از امكانات و رسانه‌هايي كه در اختيار دارند قادر خواهند بود بهانه‌تراشي كرده و اقدام نارواي خود را توجيه كنند. نگاهي گذرا به جنگ‌هاي ايالات متحده آمريكا از پايان قرن 19 تا ابتداي قرن 21 ميلادي، صحت اين معادله را براي ما روشن مي‌سازد. نبرد آمريكا با اسپانيا در سال 1898 براي استيلايافتن بر جزاير درياي كاراييب، به بهانه اقدام اسپانيا در انفجار كشتي آمريكايي آغاز شد و پس از گذشت 82 سال از اين جريان،آمريكا اعتراف كرد اسپانيا هيچ ارتباطي با آن انفجار نداشته و دليل آن انفجار از درون خود كشتي بوده است.

دروغ هاي بزرگ

ورود آمريكا به جنگ اول جهاني در سال 1915 در اثر تجاوز آلمان به كشتي جنگي آمريكا و نابودي آن اعلام شد، اما بعدها روشن گرديد اين آمريكايي‌ها بودند كه اطلاعاتي درباره آن كشتي نظامي به ارتش رايش سوم دادند تا آن را نابود سازند و تمامي افراد داخل كشتي را غرق كنند تا بهانه‌اي براي ورود آمريكا به جنگ عليه متحدين باشد.
اما موضوع پرل هاربر در سال 1941 نيز كه به دليل آن واشنگتن دخالت در جنگ جهاني دوم را براي خود عليه ژاپن، آلمان و ايتاليا جايز دانست، دروغ ديگري بود كه بعدها روشن شد فرماندهان بلندپايه ارتش آمريكا اطلاعات دقيقي از زمان حمله و ميزان آن پيش از وقوع داشتند. به گواهي يكي از فرماندهان پايگاه دريايي وقت آمريكا حتي ارتش اين كشور تلاشي براي جلوگيري از حمله به اين پايگاه انجام نداد. در جنگ كوبا نيز كه در ابتداي دهه 60 قرن گذشته در خليج خوك‌ها رخ داد، طبق اسناد سازمان اطلاعات مركزي آمريكا (سيا)‌ روشن گرديد چندين سناريو براي توجيه حمله به كوبا پيش روي خود داشته است، از جمله انفجار كشتي آمريكايي نزديك ساحل كوبا و متهم‌كردن فيدل كاسترو يا حمله به خيمه‌هاي آوارگان كوبايي در «ديامي» و كشتن تعدادي از آنها و متهم‌ كردن دولت كوبا به انجام آن يا آماده‌كردن هواپيماي بدون سرنشين از نوع هواپيماي شهري و سپس انفجار هواپيماي بدون سرنشين ديگر و اتهام بستن به دولت كوبا مبني بر اين كه در اين انفجارها دست دارد.

شايد رسوايي بزرگ‌تر دولت آمريكا، نبرد واشنگتن در ويتنام باشد. در آن هنگام رابرت مك نامارا، وزير وقت دفاع آمريكا ادعا كرد اين ويتنامي‌ها بودند كه كشتي آمريكايي مادوكس را در خليج تونكين غرق كردند و دولت وابسته «سايگون» نيز اين اتهام را تاييد كرد. در نتيجه آن، جنگ طولاني‌مدتي آغاز شد كه بيش از 4 ميليون ويتنامي و ده‌ها هزار آمريكايي‌ جان خود را در آن از دست دادند، اما مك نامارا پس از گذشت 40 سال اعلام كرد كشتي آمريكايي در خليج تونكين اصلا وجود خارجي نداشته است.

شايد همين كار را كالين پاول، وزير امور خارجه اسبق آمريكا پس از 45 سال از جنگ عراق انجام دهد و از اسنادي كه درخصوص وجود سلاح كشتار جمعي در عراق ارائه داده است، پوزش بخواهد! در زمينه عراق دروغ‌هاي بسياري براي توجيه شروع جنگ‌افروزي بيان شد كه يكي از بارزترين آنها ادعاي حضور 2500 نظامي عراقي با تانك‌ها و ادوات نظامي در مرزهاي كويت و عربستان و رساندن اين پيام به رياض در سال‌ 1990 بود تا مجالي براي پنتاگون به وجود آيد كه پايگاه‌هاي نظامي خود را در عربستان سعودي و ديگر كشورهاي حاشيه خليج فارس تاسيس كند. اما مدتي بعد روشن شد اين خبر از ابتدا دروغ بوده و حتي يك تانك عراقي يا يك نظامي عراقي در آن مرزها ديده نشده است.

از ديگر دروغ‌پردازي‌هاي آمريكا درخصوص عراق و توجيه جنگ در اين كشور، گواهي يك پرستار كويتي در واشنگتن مبني بر رفتار وحشيانه نظاميان عراقي و كشتن كودكان و نوزادان در يك بيمارستان كويتي بود كه در آينده روشن شد اين پرستار، دختر سفير وقت كويت در ايالات متحده آمريكا بوده و اين گواهي ساختگي، كار يكي از شركت‌هاي رسانه‌اي و تبليغاتي آمريكايي بوده است.

نكته: جنگ ويتنام به بهانه غرق يك كشتي شروع شد و در آن بيش از 4 ميليون ويتنامي و ده‌ها هزار آمريكايي‌ جان خود را از دست دادند، اما مك نامارا پس از گذشت 40 سال اعلام كرد كشتي آمريكايي در خليج تونكين اصلا وجود خارجي نداشته است.

در افغانستان، اسناد آمريكايي گوياي آن است كه پيش از حوادث 11 سپتامبر در سال 2001، ايالات متحده طرح حمله به اين كشور را برنامه‌ريزي كرده بود و اين برنامه در 10 سپتامبر 2001 روي ميز بوش پسر (رئيس‌جمهور سابق آمريكا)‌ قرار داشت. اين برنامه از سوي مديران شركت نفتي Unocal پس از ناكامي مذاكرات اين شركت با طالبان و اجازه نداشتن طالبان به آن براي ايجاد خط انتقال گاز از كشورهاي حاشيه درياي خزر به اقيانوس آرام طراحي شده بود. مديران اين شركت نفتي به طالبان گفتند: ما شما را يا با طلا مي‌پوشانيم يا با مرگ و شما ناگزير به انتخاب يكي از اين دو گزينه هستيد.حامد كرزاي، رئيس‌جمهور كنوني افغانستان يكي از مهم‌ترين مشاوران شركت نفتي مذكور به شمار مي‌رفت. آيزنهاور، رئيس‌جمهور اسبق آمريكا زماني هشدار داده بود كه شوراي نظامي و صنعتي آمريكا به شوراي نظامي، صنعتي، نفتي و بانكي تبديل نشود.

يادآوري اين حوادث موضوعات بسيار مهمي است كه حوادث پيرامون خود ـ بويژه موضوع سوريه ـ را بهتر دريابيم و فريب اين تبليغات رسانه‌اي و بازي‌هاي تبليغاتي و اطلاعاتي خطرناك كنوني آمريكا را نخوريم. آنها بدون ترديد تلاش دارند از خواسته‌هاي مردمي سوريه و اوضاع داخلي اين كشور بهره‌برداري كرده و به اهداف نامشروع خود دست يابند.

جنگ افروزي و فساد

دروغ‌پردازي، تنها وسيله براي دولت آمريكا در جنگ‌افروزي اين كشور عليه مردم عراق نبود، بلكه ارتباط تنگاتنگي ميان اشغالگري و فساد و حيف و ميل اموال مردم وجود دارد.هم‌اكنون شهروندان آمريكايي از سرنوشت 20 ميليارد دلاري كه دولت در خزانه كشور به امانت گذاشته بود تا در تاسيس مدارس، راهسازي، ساخت بيمارستان و ديگر امور زيربنايي در عراق صرف شود، مي‌پرسند. مردم عراق هيچ يك از خدماتي را كه در زمان دولت بوش به آنان وعده شده بود، دريافت نكرده‌اند. جهانيان شاهد نيرنگ و فريبكاري آمريكا هستند. اولين مجري اين طرح، پل برمر اولين حاكم غيرنظامي آمريكا در عراق بود كه بيشترين بهره را از شركت هاليبرتون برد. شركتي كه ديك چني يكي از كارگزاران آن بود و دونالد رامسفلد وزير دفاع وقت آمريكا و ديگر افسران و مشاوران دولت سابق به دليل غارت منابع طبيعي عراق و سود حاصل از افزايش ماليات در آمريكا به بهانه جنگ عراق ثروت سرشاري به دست آوردند. به عنوان مثال، شركت مذكور، سود بي‌سابقه 5‌/‌10 ميليارد دلار را تنها ظرف چند ماه كسب كرد كه هيچ‌يك از شركت‌هاي آمريكايي (به جز شركت نفتي اكسون)‌ چنين ثروت هنگفتي را به دست نياورده است.

همان‌طور كه آمريكا غرق در فساد است، ديگر متحدان غربي ايالات متحده نيز به نحو بي‌سابقه‌اي از سرمايه‌هاي عراق غارت كرده‌اند و كارگزاران و مزدورانشان در اين كشور نيز مفاسد بسياري انجام داده و كاري كرده‌اند كه عراق و افغانستان در فهرست فاسدترين كشورهاي جهان قرار گيرد. به عنوان مثال، كميته پاكسازي در عراق از دست داشتن مزدوران عراقي در كشتار شهروندان و اعضاي اين كميته و انفجار ساختمان‌هاي آن و سرقت اسناد ‌پرده برداشته است. بدون ترديد، اين جنگ حقايق ديگري را نيز آشكار كرد كه مهم‌ترين آن، رابطه اشغالگران با صهيونيست‌ها و برنامه آنان براي به آشوب‌كشاندن اوضاع در منطقه و تبديل آن به صحنه درگيري‌ها و فتنه‌هاي نژادي و قومي و مذهبي و واداركردن به اصطلاح «جامعه جهاني» به موافقت با برنامه‌ها و تصميم‌هاي آمريكا و تلاش براي توجيه اقدامات آمريكا به حساب مي‌آيد كه پرداختن به اين همه مجالي ديگر را طلب مي‌كند.

http://afghanlion.blogspot.com/2012/01/blog-post_26.html

افغان کش ها به بهشت نمیرن!

رزاق مأمون — 2011-11-11T10:55:00Z

سه تن از همکاران آقای کالوین گیبز به جرم شان مبنی بر کشتن غیر نظامیان در قندهار، اعتراف کردند
یک دادگاه نظامی در آمریکا یک گروهبان آمریکایی را به دلیل کشتن سه غیر نظامی در افغانستان به حبس ابد محکوم کرد.
این مرد که کالوین گیبز نام دارد، بخش هایی از اجساد کشته شدگان را به عنوان یادگاری با خود نگهداشته بود.

او گفته است نگهداری اجساد این کشته شدگان برای او مانند نگهداری شاخ گوزنی بود که پس از شکار نگه می‌دارند.
آقای گیبز بلندپایه ترین فرد در میان پنج سربازی است که سال گذشته به قتل عمد سه غیر نظامی در ولایت قندهار در جنوب افغانستان متهم شدند.
این سربازان آمریکایی بعد از کشتن غیر نظامیان برای اینکه نشان دهند که کشته شدگان مسلح بوده اند، سلاح های خود را در کنار اجساد قربانیان رها کردند.
سه تن از سربازان به جرم خود مبنی بر کشتن غیر نظامیان، اعتراف کردند و دو تن دیگر از آنها علیه گیبز شهادت دادند.
آنها در دادگاه گفتند که گیبز افغانها را وحشی می دانست.
قاضی همچنین گفته است که کالوین گیبز باید دست کم هشت سال از محکومیت خود را در زندان سپری کند و پس از آن ممکن است بتواند به قید وثیقه آزاد شود.
در همین حال وکیل مدافع آقای گیبز گفته است که همکاران او دست به یکی کرده اند تا با شهادت علیه او جرم خود را سبک تر کنند.
محاکمه آقای گیبز و همکارانش از معدود مواردی است که در ده سال حضور نیروهای آمریکایی در افغانستان، اتفاق می افتد.
آنچه این مورد را استثنا می کند، این است که کالوین گیبز و همکارانش مرتکب قتل عمد غیر نظامیان شده اند.
اما حملات هوایی و عملیات نیروهای خارجی در افغانستان نیز در مواردی، تلفات غیر نظامیان را به دنبال داشته است.
فرماندهان ناتو و ائتلاف همواره گفته اند که سعی می کنند در عملیات و بمباران مواضع شورشیان، با دقت بیشتری عمل کنند تا از تلفات غیر نظامیان جلو گیری شود.
فرماندهان ناتو می گویند، طالبان در اکثر موارد سعی می کنند از غیرنظامیان به عنوان سپر انسانی استفاده کنند.
سازمان ملل متحد و شماری از سازمان های مدافع حقوق بشر نیز در گزارشهایی که منتشر کرده اند، استفاده طالبان از غیر نظامیان به عنوان سپر انسانی را تائید کرده‌اند.
دولت افغانستان اما همیشه تاکید کرده است که ناتو و ائتلاف نیز باید با دقت بیشتری عمل کنند.
برای دیدن فیلم کلیک کنید
http://afghanlion.blogspot.com/2011/11/18.html

رهبران افغان از واقعیت دور هستند

رزاق مأمون — 2011-11-05T20:51:06Z

جنرال جان آلن، فرمانده نیروهای بین المللی تحت رهبری ناتو در افغانستان جنرال پیتر فولر را بیدرنگ پس از آن از وظیفه اش سبکدوش کرد که وی در مورد رهبران افغانستان اظهار نظر کرد.
فولر روز پنجشنبه، 12 عقرب / 3 نوامبر، در مصاحبه یی با وبسایت "پولیتیکو" گفت که مقام های افغان "از واقعیت دور هستند" و حامد کرزی، رییس جمهور افغانستان "دمدمی مزاج" است.
پس از آن که حامد کرزی در مصاحبه یی با تلویزیون "جئو" پاکستان گفت که در صورت بروز جنگ بین آن کشور و امریکا، افغانستان از همسایه اش حمایت خواهد کرد، این جنرال دو ستاره ارتش امریکا گفت: "شما با ما شوخی می کنید... متاسفم، ما فقط به شما 11.6 میلیارد دالر دادیم و حالا به ما می گویید که هیچ برایمان اهمیت ندارد".
فولر گفت که افغانستان به خاطر فداکاری هایی که نیروهای امریکایی انجام دادند، ناسپاس است. او توضیح داد: "آنها نمی فهمند فداکاری هایی امریکا برای تامین امنیت آن هاست". او در ادامه افزود: "من فکر می کنم که این بخشی از شغل من است که به آنها درس [عبرت] بدهم".
جنرال پیتر فولر معاون فرماندهی برنامه آموزشی ناتو در افغانستان بود؛ این بخش مسوولیت آموزش و آماده سازی نیروهای ارتش و پولیس افغان راانجام می دهد تا این نیروها مسوولیت کامل امنیتی را تا پایان سال 2014 به عهده بگیرند.
جان آلن، فرمانده نیروهای بین المللی تحت رهبری ناتو در افغانستان در بیانیه یی گفت که نیروهای امریکایی و ناتو "همکاری محکم" با دولت افغانستان و رهبری آن دارد و این نظرات "مایه تاسف" بوده و نشان دهنده "تعهدات مشترک ما برای پیروزی" در این کشور جنگزده نمی باشد.
در بیانیه آمده است: "مردم افغانستان مردم محترمی هستند و اظهاراتی این چنینی ما را از انجام ماموریت حساس مان که همانا آوردن ثبات، صلح و کامیابی در افغانستان است، دور نخواهد کرد".
جنرال فولر در ماه می سال روان به ماموریت افغانستان فرستاده شد. هیچ اطلاعی در دست نیست که آیا او بازنشسته می شود و یا این که به جای دیگری فرستاده می شود.
سال گذشته، جنرال استنلی مک کریستال، فرمانده ارشد نیروهای تحت رهبری ناتو در افغانستان توسط بارک اوباما به خاطر مصاحبه جنجالی با یک مجله از سمتش سبکدوش گردید.
http://afghanlion.blogspot.com/2011/11/blog-post.html

پایان کار کمیته تحقیق بمباران تانکرهای نفت در کندز

رزاق مأمون — 2011-10-29T20:40:00Z

در حادثه بمباران تانکرهای نفت در کندز، 91 تن کشته شدند
کمیته بررسی حادثه بمباران تانکرهای نفتی در ولایت کندز در سال 2009، بعد از دو سال تحقیق گزارش نهایی اش را ارایه کرده است. اما این گزارش حاوی ارزیابی های متفاوتی از این واقعه است.

در روز 4 سپتمبر سال 2009 دگرمن گئورگ کلاین آلمانی، در ولایت کندز دستور بمباران تانکرهای نفتی را که طالبان به تصرف خود درآورده بودند، صادر کرد. در آن هنگام باشندگان قریه های پیرامون در نزدیکی تانکرها بودند و ظاهرا می خواستند از تیل این تانکرها استفاده کنند. بسیاری از آنها از جمله کودکان در آتش بمباران جان باختند. ارتش فدرال آلمان می گوید که در پی این بمباران در مجموع 91 تن کشته و 11 تن زخمی شدند. دیگر ارزیابی ها از شمار بیشتر قربانیان حکایت دارد.
بمباران مرگبار نیروهای آلمانی در کندز نه تنها ارتش آلمان و دیگر هم پیمانان ناتو را بهت زده کرد، بلکه در داخل آلمان نیز به یک جنجال سیاسی تبدیل شد. یک وزیر دفاع، یک مقام بلندپایه دولت و جنرال کل ارتش فدرال آلمان در پی این واقعه مقام های شان را از دست دادند. این مساله در نهایت منجر به تشکیل یک کمیته تحقیقی شد. نمایندگان احزاب بر سر قدرت و سیاستمداران جناح مخالف اعضای این کمیته بودند.
این کمیته از دو وزیر پیشین، یک وزیر بر سرقدرت، جنرال کل ارتش فدرال آلمان، کارمندان و سربازان، تحقیق و بازپرسی کرد. دگرمن کلاین که دستور این بمباران را صادر کرده بود، به مجلس فدرال آلمان احضار شد. اعضای کمیسیون تحقیق از انگلا مرکل، صدراعظم آلمان بازپرسی کردند. اما اطلاعات چندانی به دست نیاوردند.
بخشی از نیروهای آلمانی در ولایت کندز مستقر هستند
نمایندگان پارلمان 79 بار گردهم آمدند تا اطلاعات لازم را جمع آوری کنند. آنها می خواستند بدانند «چه چیزی دگرمن کلاین را واداشت که دستور بمباران را بدهد؟ چرا برخی از سیاستمداران و نظامیان اتفاقات وحشتناک شب بمباران را مخفی نگه داشتند؟ ارتش فدرال آلمان باید چه نتیجه هایی از این اشتباهات بگیرد؟».
احزاب ایتلاف بر سر قدرت و جناح مخالف پس از دو سال تحقیق نیز نتوانستند در مورد یک ارزیابی مشترک این واقعه به توافق برسند. اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان و لیبرال دموکرات ها به این نتیجه رسید که دگرمن کلاین را نمی توان متهم کرد. او براساس اطلاعاتی که در دست داشته، این دستور را صادر کرده است. جناح مخالف تاکید کرد که دگرمن کلاین را محکوم نمی کند. اما دستور او به بمباران دو تانکر نفتی اشتباه بوده است. راینر آرنولد، از حزب سوسیال دموکرات آلمان گفت: «واضح است که یک سری تصمیم های اشتباه گرفته شد».
براساس ارزیابی جناح مخالف، دگرمن کلاین باید اوضاع را بهتر می سنجید و قواعد ماموریت ناتو را رعایت می کرد. این مقام بلندپایه ارتش فدرال آلمان گفت که از حضور افراد غیرنظامی در محل اطلاعی نداشته است.
بمباران

مرگبار نیروهای آلمانی در کندز نه تنها ارتش آلمان و دیگر هم پیمانان ناتو را بهت زده کرد، بلکه در داخل آلمان نیز به یک جنجال سیاسی تبدیل شد
اینگه هورر از حزب چپ های آلمان گفت: «گفته می شد که وضعیت تهدیدآمیز بوده است. اما چنین وضعیتی در حقیقت وجود نداشت».
کلاین و روسایش در توجیه حمله بر تانکرهای نفتی گفتند که اردوگاه نظامی ارتش فدرال آلمان که در مجاورت این تانکرها قرار دارد، در خطر بوده است. سیاستمداران احزاب سبزها و چپ ها این حمله را در تضاد با حقوق بین الملل ارزیابی کردند.
همکاری بین جناح مخالف و احزاب بر سر قدرت در این کمیته تحقیق آن چنان مطلوب نبود. امید نوری پور، یکی از سیاستمداران اپوزیسیون گفت که همکاری با نمایندگان احزاب بر سر قدرت «یک فاجعه» بوده است.
جناح مخالف طرف دیگر را متهم کرد که نسبت به روشنگری این واقعه علاقه چندانی ندارد. زیرا نتایج به دست آمده برخی .
http://afghanlion.blogspot.com/2011/10/blog-post_28.html

سخنان کرزی، "جفایی" بر افغانستان است

رزاق مأمون — 2011-10-23T00:42:00Z

Sommaire

حامد کرزی، رییس جمهور افغانستان در مصاحبه یی با یک تلویزیون پاکستانی گفت که اگر امریکا باپاکستان درگیرجنگ شود،افغانستان از همسایه اش حمایت خواهد کرد.رادیو دویچه وله در گفتگو با کارشناسان به تاثیرات این سخنان پرداخته است.

رییس جمهور افغانستان در مصاحبه خود با شبکه تلویزیونی "جئو" که روز شنبه، 30 میزان / 22 اکتبر، نشر شد، همچنان افزود: "اگر پاکستان به کمک مردم افغانستان نیازی داشته باشد، افغانستان در کنار شما (پاکستانی ها) خواهد بود".
این اظهارات کرزی در حالی نشر می شود که دو روز پیش هیلاری کلینتون، وزیر خارجه امریکا بار دیگر از پاکستان خواست تا پناهگاه های جنگجویان در مرز آن کشور با افغانستان را نابود کند و شورشیان را تشویق نماید تا به روند صلح بپیوندند.
این که آیا سخنان کرزی نشانی از چرخش دیگری در موضع دولت افغانستان در قبال پاکستان است یا خیر مشخص نیست، اما به هر صورت می تواند تاثیراتی در داخل و خارج افغانستان داشته باشد.

"حرف غیر قابل قبول"

احمد سعیدی، کارشناس امور سیاسی این سخنان کرزی را "جفایی" بر منافع ملی افغانستان خواند و به رادیو دویچه وله گفت: "صحبت آقای کرزی، در حقیقت ظلمی است بر شهدایی که از دست تروریست ها کشته شده اند. ظلمی است بر بیوه زنان و یتیمانی که از دست تروریستان پاکستانی به خاک و خون غلتیده اند".
اسد الله ولوالجی، دیگر کارشناس امور سیاسی این سخنان را غیر اخلاقی می داند و می گوید: "این کاملا یک گپ ناشیانه و غیر قابل قبول برای مردم ما است. مردم افغانستان می گویند که ما غیر از پاکستان دیگر دشمن نداریم. اگر بگوییم که کنار این دشمن می ایستیم و با امریکا می جنگیم، غیر اخلاقی است".
او در ادامه توضیح می دهد: "امریکا افغانستان را از چنگ طالبان خلاص کرد و میلیاردها دالر را در افغانستان مصرف کرد، حدود 2 هزار نفر آنها کشته شدند؛ چطور [کرزی] می تواند این همه را نادیده بگیرد و این حرف را بزند".

سخنان کرزی؛ بخشی از یک استراتیژی؟

کرزی در مصاحبه خود با تلویزیون جئو با تاکید می گوید که در صورت جنگ امریکا با پاکستان در کنار پاکستانی ها می ماند. اما پرسش این است که کرزی چه نفعی از این اظهار نظر به دست می آورد. آیا این سخنان بخشی از استراتیژی دولت او برای نزدیک شدن به پاکستان است تا به آن ترتیب پاکستان را ترغیب کند در روند مصالحه با طالبان و شبکه حقانی یاری برساند؟
احمد سعیدی سخنان کرزی را سنجیده و هدفمند می داند. او می گوید: "آقای کرزی این سخنان را غیر مترقبه و غیر شعوری نزده، چون خانم کلینتون آمده بود به منطقه به پاکستان، پاکستان تحت فشار است... آقای کرزی وظیفه و رسالتی که در مقابل منافع پاکستان داشت، خواست این حرف را بگوید تا به این وسیله سفر خانم کلینتون را سبوتاژ کند".
سعیدی برای تاکید بر نظرش به اتفاقات گذشته نیز اشاره می کند و توضیح می دهد: "وقتی که اسامه بن لادن در پاکستان کشته شد، سه روز بعد آقای کرزی با هیأت هفتاد نفری حسن نیت به پاکستان رفت و پشتیبانی خودرا از پاکستان اعلام کرد".
در همین حال، عتیق الله بریالی، کارشناس مسایل امنیتی سخنان کرزی را بخشی از یک استراتیژی بلندمدت دولت او می داند و می گوید: "استراتیژی سه سال اخیر افغانستان همراهی، دنباله روی و سیاست تقرب به پاکستان بوده است. در یک بستر طولانی تر، از آغاز ریاست جمهوری، آقای کرزی به طرز یکنواخت و سرسام آوری به سمت تقرب به پاکستان رفته است".
بریالی در ادامه می افزاید که رییس جمهور افغانستان این سخنان را از موضع ضعف بیان داشته است تا به پاکستانی ها امتیاز بدهد. او می گوید: "در یک نگاه استراتژیک، افغانستان به سمت نزدیکی به پاکستان در حرکت نیست. اوضاع طوری است که مردم افغانستان از پاکستان فاصله می گیرند... آقای کرزی اگر بخواهد مردم افغانستان همراهی بکند، ناگزیر است که با پاکستان به یک رابطه معقول بپردازد، تا متلمقانه". او در ادامه تاکید می کند: "پاکستانی ها یک سیاست تهاجمی بیرحم دارند و به افغانستان می تازند".
اسدالله ولوالجی همچنان اذهان عمومی جامعه افغانستان را در تضاد با سیاست های پاکستان در افغانستان می بیند. او می گوید: "مردم افغانستان می گویند که اردوی ما را پاکستان از بین برد، زیربناهای ما را پاکستان از بین برد. طالبان توسط پاکستانی ها ساخته شد و به افغانستان آمد. این ها فکت هایی هستند که هیچ کس نمی تواند بپوشاند و بگوید که پاکستان دوست ماست".
علاوه بر این، سعیدی نیز می گوید: "این حرف، حرف حامد کرزی است نه حرف ملت افغانستان، ملت افغانستان با این حرف توافق هم ندارند و دشمن دیرینه خود تروریستان پاکستانی ها را می دانند؛ و هرکس که در پهلوی تروریستان قرار می گیرد، خودش تروریست است".
تاثیرات سخن کرزی
حامد کرزی به هر دلیلی که این سخنان را بیان داشته است، به نظر می رسد که جایگاه او در سطوح مختلف در داخل و خارج افغانستان متاثر می شود.
عتیق الله بریالی در مورد تاثیرات احتمالی مصاحبه کرزی باور دارد: "ادعای افغانستان مبنی بر دخالت پاکستان روزتا روز مورد تایید جامعه جهانی قرار می گیرد و آن به انزوای پاکستان احتمالا بینجامد. چرا ما در چنین شرایطی که برای اولین بار جامعه جهانی مداخلات پاکستان را اذعان کرد، ما دوستانی را که از داعیه ما حمایت می کنند، زیر سوال ببریم و آنها را در حمایت شان از مردم افغانستان متردد بسازیم".
اسدالله ولوالجی بر این عقیده است که این موضع گیری کرزی جایگاه او را در بین افغان ها متاثر می کند. او می گوید: " اگر کرزی می خواست که بین ملت خود محبوب باشد، باید هرگز این گپ را نمی زد".
بریالی نیز بر این باور است که سخنان کرزی باعث تضعیف موقعیت او در جامعه می گردد. او می افزاید: "بیش از هر زمان دیگر اذهان عامه به نفع پاکستان نیست، بناء این اظهار نظر کرزی در سطح ملی تضعیف موقعیت او می انجامد. در سطح بین المللی هم متاسفانه به تاوان مردم افغانستان؛ چرا که کشورهای زیادی گرد هم آمده اند به دفاع از مردم افغانستان. با این ابراز نظر حداقل آنها نسبت به دولت افغانستان مایوس خواهند بود".
این کارشناس امور امنیتی همچنان خاطر نشان می کند: "در نواحی افغانستان حداقل در ماه های اخیر جو ضد پاکستانی، جو انتقاد از پاکستان بسیار عمیق شده است. آقای کرزی خلاف جریان آب حرکت می کند... این باعث می شود که بیشتر اعتماد خود را بین مردم افغانستان از دست بدهد".
http://afghanlion.blogspot.com/2011/10/blog-post_23.html

افغانستان پس از طالبان به روایت آمار +تصویر

رزاق مأمون — 2011-10-19T14:31:44Z

يك دهه از آغاز حمله نيروهاي آمريكايي به افغانستان مي‌گذرد. در اين مدت اگرچه آمارها از بهتر شدن اوضاع زندگي در اين كشور حكايت دارد ولي نه سايه سنگين طالبان از زندگي افغان‌ها رخت بربسته نه القاعده پايگاه امن خود را در اين سرزمين از دست داده است.كمتر از يك ماه از فرو ريختن برج‌هاي تجارت جهاني گذشته بود كه جرج دبلیو بوش رئیس جمهور وقت آمریکا، به طالبان حاکم بر افغانستان هشدار داد تا نیروهای القاعده را از این کشور بیرون کنند. عدم پذیرش این درخواست موجب شد نیروهای آمریکایی در هفتم اکتبر 2001 تحت نام «عملیات بلندمدت آزادی» به افغانستان حمله کنند و به این ترتیب ناتو و ايساف به فرماندهي آمريكا عمليات نظامي خود را به افغانستان آغاز كردند.

به گزارش تازه، آمارهاي سازمان ملل متحد، ديده بان حقوق بشر و رسانه‌هاي محلي و بين‌المللي حكايت از آن دارد كه در اين سال‌ها آمار كشتار غير نظاميان به ويژه از سال ‌٢٠٠٥ به بعد رو به افزايش بوده است. ارتش و پليس افغانستان هم از اين روند جدا نبوده‌اند تا آنجا كه اين نيروها در سال ‌٢٠١٠ بيشترين تعداد كشته شدگان را داشته‌اند. نيروهاي آمريكايي، انگليسي و ديگر كشورهاي ائتلاف هم در سال ‌٢٠١٠ بيشترين تلفات را به ثبت رسانده‌اند. آمار تلفات نيروهاي ائتلافي تا اوت ‌٢٠١١ نزديك به كل كشته شدگان در سال ‌٢٠٠٩ بوده است.

در همین زمینه بنا برگزارش ها بيشتر آمار كشته شدگان غير نظامي افغان كه مستقيما به دست نظاميان آمريكايي، در پي حملات يازدهم سپتامبر در سال 2001ميلادي در اين كشور صورت گرفته، به غير از شمار قربانيان غيرنظامي است كه بر اثر جراحات وارده در اين حملات جان باخته اند، مي باشد. در برآوردي كه يكسال بعد از حمله (2002 ميلادي) توسط نشريه گاردين بعمل آمد شمار كشته شدگان غيرنظامي افغان در حملات مستقيم و غير مستقيم آمريكا در سال 2001 ميلادي حدود 20 هزار نفر اعلام شد.

آمار شمار قربانيان غير نظامي افغان بين سال هاي 2001 ميلادي تا 2003 ميلادي را رقمي شش هزار و 300 تا 23 هزار و 600 نفر برآورد كرده اند. در سال 2006ميلادي ناظر حقوق بشر كشته شدن چهار هزار و 400 غير نظامي را در پي حملات نيروهاي آمريكايي و ناتو به شبه نظاميان طالبان اعلام كرد. خبرگزاري آسوشيتدپرس نيز در همين سال به نقل از مقامات دولت افغانستان و سازمان ناتو اين تعداد را چهار هزار غيرنظامي اعلام كرد.

در سال 2007 ميلادي ناظر حقوق بشر شمار كشته شدگان غير نظامي در افغانستان كه بطور مستقيم توسط سربازان ناتو و آمريكايي كشته شدند، 434 نفر اعلام كرد كه 321 نفر از اين افراد در حملات هوايي جان باخته اند. در همين حال دفتر نمايندگي سازمان ملل متحد در افغانستان شمار كشته شدگان را 700 نفر اعلام كرد. در حالي كه به گفته استاد دانشگاه نيو همپشاير شمار كشته شدگان غير نظامي افغان در اين سال پنجهزار و 700تا ششهزار و 500 نفر، بوده است. در همين حال در 27 تير ماه، سازمان ملل متحد ، در گزارشي از افزايش 15 درصدي شمار تلفات غيرنظاميان در افغانستان در شش ماهه نخست سال 2011 ميلادي نسبت به مدت مشابه در سال گذشته خبر داد. 'استفان دي‌ ميستورا' نماينده ويژه دبيركل سازمان ملل متحد در افغانستان، با ارائه گزارشي در كابل، گفت كه در شش ماه نخست سال جاري يكهزار و 462 غير نظامي افغان در اثر انفجار، تير‌اندازي و حملات هوايي جان خود را از دست داده‌اند.

در عين حال بهبودهايي هم در ديگر بخش‌ها به چشم مي‌آيد. از جمله در بخش اقتصاد كه توليد ناخالص ملي افزايش تقريبي ‌٥ برابري را نشان مي‌دهد. براساس اعلام سازمان ملل و صندوق بين‌المللي پول توليد ناخالص داخلي افغانستان در سال ‌٢٠٠١، ‌١٧١دلار بود ولي اين رقم در سال جاري ميلادي به ‌٥١٥ دلار رسيده است. وزارت آموزش و پرورش افغانستان نيز اعلام كرده است در سال ‌٢٠٠١ تنها يك ميليون افغان در مدارس ابتدايي ثبت نام كرده بودند كه شمار دختران در اين ميان بسيار اندك بود ولي در سال ‌٢٠٠٩ ، ‌٥/٦ ميليون كودك افغان راهي مدرسه شدند كه ‌٤/٢ ميليون نفر از آنها دختر بوده‌اند. در بخش كمك‌هاي بين‌المللي هم آمارها نشان مي‌دهد عمليات نظامي خارجي ‌٩/٢٤٢ ميليارد دلار هزينه داشته و بيش از ‌٨٠ درصد منابع مالي را به خود اختصاص داده است. نيروهاي چند مليتي هم براي حفظ صلح هشت دهم ميليارد يورو كمك مالي داشته‌اند كه ‌٣ درصد كمك‌هاي بين المللي را شكل مي‌دهد. ١/١٦ ميليارد دلار هم براي بهبود امنيت هزينه شده كه ‌٦/٥ درصد كمك‌هاي بين‌المللي از سال ‌٢٠٠٢ تا ‌٢٠٠٩ بوده است. ‌٤/٩ درصد كمك‌ها در همين بازه زماني معادل ‌٧/٢٩ ميليارد دلار شامل كمك‌هاي در ديگر بخش‌ها بوده است.

اینفوگرافی زیر به خوبی این آمار و ارقام را به نمایش گذاشته است:

اما اگرچه افغانستان امروز به نسبت 10 سال قبل به مراتب کشور آزادتری است و زنان فعالیت اجتماعی نسبت آزادانه‌ای دارند، کودکان بیش از گذشته امکان تحصیل یافته‌اند و چند انتخابات اگرچه پر حرف و حدیث برگزار شده است و شهروندان احساس می‌کنند که می‌توانند در تعیین حق سرنوشت خود دخالت کنند، ولی همچنان میلیون‌ها کودک افغان از حق تحصیل محرومند و برخی مدارس دولتی نیز با حداقل امکانات فعالیت می‌کنند. فساد در ادارات دولتی امکان استفاده بهینه از کمک‌های بین‌المللی را با مشکل روبرو کرده است. در همین حال این کمک‌ها به نسبتِ هزینه‌های صورت گرفته برای جنگ با شورشیان ناچیز است. تا سال 2009 بیش از 240 میلیارد دلار برای عملیات نیروهای خارجی هزینه شده است در حالی که در مدت مشابه مجموع کل کمک‌های صورت گرفته برای بهبود امنیت و همچنین شرایط اقتصادی نزدیک به 45 میلیارد دلاربوده است.
برای دیدن عکس ها کلیک کنید
http://afghanlion.blogspot.com/2011/10/blog-post_19.html

درس⁯های ده سال مداخله نظامی در افغانستان

رزاق مأمون — 2011-10-08T15:55:25Z

هفتم اکتوبر سال 2001 میلادی: در واشنگتن هنوز روز است که افغانستان در تاریکی شب فرورفته است. جورج بوش، رییس جمهور آن وقت ایالات متحدۀ امریکا در کاخ سفید مصممانه در برابر خبرنگاران قرار می گیرد: «به دستور من ارتش ایالات متحدۀ امریکا حمله بر اردوگاه های آموزشی القاعده و تأسیسات نظامی رژیم طالبان در افغانستان را آغاز کرد».
بوش افزود افغانستان نباید بیش از این پایگاه اصلی تروریسم بین المللی باشد. رییس جمهور بوش حملۀ ایالات متحدۀ امریکا را اولتر از همه چنین توجیه کرد که طالبان از تسلیم دادن اسامه بن لادن و قطع مناسبات شان با شبکۀ القاعده سر باز می زنند.
جورج بوش همچنان گفت: «ایالات متحدۀ امریکا دوست مردم افغانستان است. ما دوستان تقریباً یک میلیارد مسلمان در سراسر جهان هستیم. ایالات متحدۀ امریکا دشمن آنانی است که از تروریسم حمایت می کنند و از یک دین بزرگ برای جنایت های شان سوء استفاده می کنند».
یک طرح سیاسی که روی آن غور و تعمق صورت گرفته باشد، وجود نداشت. ایالات متحدۀ امریکا و متحدان اش، که به انتقام جویی برخاسته بودند، به یک پیروزی سریع باورمند بودند. پس از گذشت ده سال اکنون بیشتر از 130 هزار سرباز در مأموریت افغانستان سهم دارند. تهاجم نظامی یک وضعیت جدیدی را برای کشور جنگ زدۀ افغانستان به ارمغان آورد. میلیون ها افغان که در نتیجۀ جنگ های داخلی به خارج، به ویژه به کشور های همسایه پناه برده بودند، دوباره به وطن شان برگشتند. مبالغ چندین میلیاردی برای احداث سرک ها و اعمار مکاتب، دانشگاه ها و شفاخانه ها به افغانستان سرازیر شد. بیشتر از همه شهر کابل پس از سقوط حاکمیت طالبان در نوامبر 2001 رونق چشمگیری در عرصۀ ساختمانی داشت. غرب به دولت افغانستان، حکومت و نیروهای امنیتی آن کمک های وسیع مالی می کند، با آنهم این کشور تا هنوز از امنیت، صلح، ثبات و آشتی بسیار فاصله دارد.
توماس روتیش، یکی از دو بنیان گذار شبکۀ تحلیگران افغانستان در کابل می گوید: «من یک همکار افغانی ام را به یاد دارم که نزد ما در سازمان ملل متحد پاک کاری می کرد. یک روز به من قصه کرد که در دانشگاه کابل در رشتۀ هواشناسی تحصیل کرده است. او در ادارۀ ما پاک کاری می کرد. او به من گفت: "روزی که طالبان سقوط کنند ماشین ریش تراشی خود را می گیرم و ریش خود را می تراشم؛ بعداً موهای ریش ام را در یک خریطۀ کوچک انداخته و به عنوان یادگار در یک جای می آویزم". این مرد تا امروز هم ریش دارد».
توماس روتیش از شبکه تحلیلگران افغانستان
توماس روتیش یکی از نادر کارشناسان غربی است که زبان های پشتو و دری را یاد دارد. او امروز حمله نظامی به افغانستان را به عنوان یک دانشمند از بیرون مشاهده و دنبال می کند. در سال های نخست، به عنوان کارمند در مأموریت سازمان ملل متحد و اتحادیۀ اروپا در افغانستان، این حمله را از داخل مشاهده می کرد.
او می گوید: «تهاجم امریکاییان قابل توضیح و قابل فهم است و دلایل سیاسی هم معلوم است که چرا مهمترین هم پیمانان برای این کار تصمیم گرفتند. شیوۀ حکومتداری طالبان در کشور شان هم با زندگی مردم افغانستان همخوانی نداشت. از همین رو برای اولین بار در تأریخ افغانستان از یک حمله نظامی و ملکی خارجی ها استقبال صورت گرفت، که این استقبال بیشتر متوجه مداخلۀ نطامی بود. چیز بسیار قابل توجه این است که این وضعیت امروز کاملاً برعکس شده است».
امتیاز و اعتبار خارجی ها برای آوردن صلح از بین رفت. دامنۀ جنگ در بخش های زیاد افغانستان گسترش یافته است. شمار تلفات غیرنظامیان در نتیجۀ خشونت ها و ترور هرچه بیشتر افزایش می یابد. طی ده سال گذشته نه یک خلع سلاح مؤثر صورت گرفت و نه یک روند آشتی میان اقوام و قبایلی که علیه همدیگر وسیله قرار می گرفتند، وجود داشت. زمانی که نیرو های غربی وارد افغانستان شدند، افغان ها بیشتر از 20 سال جنگ را پشت سر گذشتانده بودند.
گونتر مولاک، سفیر پیشین آلمان در پاکستان، که سفرهای زیادی به افغانستان کرده است، می گوید: «مهمترین عبرت این است که ما دیگر به وسیلۀ نظامی هیچ پیروزی را به دست نمی آوریم. اگر بخواهیم در قلب مردم جا پیدا کنیم، باید بیشتر از همه همکاری های مان در سیاست توسعه یی و عرصۀ تعلیم و تربیه را بیشتر بسازیم. مسأله بر سر آموزش کادرهای رهبری آینده است. برای کسب اعتماد بیشتر در افغانستان باید در این راستا بیشتر از همه توجه صورت می گرفت. از سوی دیگر باید به افغان ها بیشتر اجازه داده می شد تا خود تصمیم می گرفتند که به نظر آنان چه چیزی برای آیندۀ کشور شان بهتر می بود. در عوض ما اکثراً از قبل نظریه های خود را داشتیم و تصمیم می گرفتیم که کدام کارها باید در افغانستان صورت بگیرند. این شبیه یک جعبۀ ریگی بود و بسیاری از ما به این نظر بودیم که حالا در آنجا کشور مدرنی را می سازیم».
هرچند غرب بر جانب ملکی حضور خود تأکید می کرد، با آنهم افغانستان پیوسته تحت تأثیر نظامی باقی ماند. توماس روتیش نیز بر این مسأله اشاره می کند: «ارتش ایالات متحدۀ امریکا در پنج- شش سال اخیر به اصطلاح کارگردانی همه عرصه ها در افغانستان را به عهده گرفت. امروزه دیپلومات ها و مؤسسات ملکی کمتر حق دارند تصمیم بگیرند. بیشتر مسایل را نظامیان امریکایی مشخص می سازند. آنها در همه جا اند و این مسأله همه عرصه های دیگر را به مراجع خدماتی در مبارزه علیه شورشیان مبدل ساخته است، و این اشتباه است».
«ارتش ایالات متحدۀ امریکا در پنج- شش سال اخیر به اصطلاح کارگردانی همه عرصه ها در افغانستان را به عهده گرفت. امروزه دیپلومات ها و مؤسسات ملکی کمتر حق دارند تصمیم بگیرند»
در پهلوی حامد کرزی و اطرافیان اش بیشتر از همه فرماندهان مقتدر ایتلاف شمال از مأموریت خارجی در افغانستان سود می برند. وقتی حمله غرب در اکتوبر 2001 بر افغانستان آغاز شد، طالبان افغان این ایتلاف شکننده را تقریباً شکست داده بودند. با آنهم ایتلاف شمال امروز خود را برنده احساس می کند. رهبران آنها هم پیمانان غرب اند و با هر وسیله ای قدرت خود را حفظ می کنند. شمار زیادی از آنها در فساد اداری و تجارت مواد مخدر دست دارند. برخی هم پس از بیرون رفتن قطعات نظامی اتحاد شوروی در سال 1989 از افغانستان، به خاطر جاه طلبی و حرص قدرت در برابر هم جنگیدند و در نتیجه مرتکب جنایت های بشری شدند. در آن زمان، پس از پیروزی بر رژیم کمونیستی، افغانستان در یک جنگ ویرانگر داخلی غرق شد، جنگی که بالاخره سبب به قدرت رسیدن طالبان گردید.
سیتا ماس، عضو انجمن علوم و سیاست در برلین پایتخت آلمان می گوید: «از این رو مردم به نظام سیاسی هیچ اعتماد ندارند. جامعۀ بین المللی در همکاری با رییس جمهور کرزی قانون انتخابات را به میان آورد که در آن احزاب هیچ نقشی ندارند. به این ترتیب اکثریت وسیع مردم افغانستان نمی توانند به عنوان یک جناح سیاسی عرض وجود کنند، و در نتیجه فرماندهان محلی، که جنگ سالاران پیشین بودند، می توانند به صورت خدشه ناپذیر از قدرت خود کار بگیرند. می توانم بگویم که حمله نظامی ناکام شده است».
سیتا ماس در پایان سپتمبر سال روان، پس از سال های زیاد، از تحقیقات افغانستان کناره گیری کرد. به نظر وی ایتلاف غرب امروز فقط می خواهد هرچه زودتر مسوولیت ها را به افغان ها واگذار شود.
او می گوید: «این یک روند واگذاری مسوولیت ها است، که در آن جامعۀ جهانی و امریکاییان خود را اسیران سیاسی حامد کرزی و حاکمان منطقه یی ساخته اند که در اطراف کرزی جمع شده اند. ما به عنوان جامعۀ بین المللی نمی توانیم هیچ فشاری را بر حکومت افغانستان وارد کنیم.، مثلاً در زمینۀ جلوگیری از فساد اداری و یا مبارزۀ شدیدتر علیه تجارت مواد مخدر. این حکومت افغانستان با ساختارهای فاسد اداری آن، شامل آنهای است که ما می خواهیم مسوولیت های امنیتی و قدرت سیاسی را به آنها واگذار شویم».
اسامه بن لادن کشته شد. پاکستان، یمن و سومالیا در محراق مبارزه علیه تروریسم قرار گرفتند. افغانستان اهمیت خود را در سطح جهانی از دست داد. ایالات متحدۀ امریکا و متحدان اش شدیداً زیر بار قرض فرو رفته اند و می خواهند قطعات رزمی خود را تا سال 2014 از افغانستان بیرون بکشند. سیتا ماس انگیزه های حمله نظامی را در خود کشورهای می بیند که به افغانستان سرباز فرستاده اند و در این روند، به قول وی، دلایل ساختاری و اجتماعی در این کشور نادیده گرفته شده اند.
توماس روتیش عضو هم نظر مشابهی دارد: «ما در افغانستان آموختیم که هیچ وسیلۀ مناسبی نداریم تا با آن منازعات منطقه یی را به سادگی حل کنیم. سازمان ملل متحد موفق نشد، ناتو هم در آنجا کارآ نیست، و ما هیچ سازمان دیگری نداریم که توان انجام دادن چنین کاری را داشته باشد. پس ما باید روی این بیاندیشیم که در آینده با همچو قضایا چگونه برخورد کنیم».
غرب، که از جنگ خسته شده است، اکنون طرفدار مذاکره با طالبان است. این گروه تندرو در خاک پاکستان، در مناطق هم مرز با افغانستان دوباره تشکل و قوت یافته است. به باور غربی ها اهداف طالبان و ملا عمر جهانی نبوده و به افغانستان محدود می شود.
گونتر مولاک، سفیر پیشین آلمان در پاکستان
اما پیتر هاینه اسلام شناس در شهر برلین پایتخت آلمان می گوید که با آنهم جنگ در افغانستان مسلمانان سراسر جهان را بسیج کرده است: «تبارز مسلمان بودن و خودآگاهی برای مسلمان بودن و برای ایستادگی در برابر غرب، یقیناً شدت یافته است. یعنی تصور مسلمانان که گویا غرب متجاوز است و همیشه برای منافع سیاسی، اقتصادی و استراتژیک خود عمل می کند، چه این تصور درست باشد و چه غلط، بسیار گسترش یافته است».
پایان سریع جنگ و یک راه حل پایان دادن به معضل از راه مذاکره در افغانستان وجود نخواهد داشت. طالبان همانند جناح کرزی و ایتلاف پیشین شمال، یک گروه نامتجانس اند. جناح های مختلف با اهداف مختلفی وجود دارند که در خارج هم مددگران مختلف دارند. به ویژه پاکستان بازیگر بسیار مهم در میدان جنگ در افغانستان است. نشانه های زیادی وجود دارد که افغانستان هنوز هم در چنگال جنگ باقی می ماند. قتل برهان الدین ربانی رییس جمهور پیشین افغانستان به تأریخ 20 سپتمبر سال روان ضربۀ محکمی بود بر تلاش های صلح جویانه ای که از جانب غرب تمویل می شود. ربانی در رأس شورای صلحی قرار داشت که به نمایندگی از حکومت افغانستان باید با طالبان مذاکره می کرد.
افغانستان در میان جنگ های قدرت طلبانۀ داخلی و سودجویی ها از خارج، پارچه پارچه بود و همین گونه باقی می ماند. به دلایل استراتژیک و اقتصادی احتمال کمی وجود دارد که ایالات متحدۀ امریکا بخواهد حضور نظامی خود در افغانستان را به صورت کامل پایان ببخشد، چه افغانستان می تواند به عنوان یک کشور ترانزیتی برای انتقال نفت و گاز آسیای میانه نقش مهمی داشته باشد. افزون بر آن همه قدرت های مهم منطقه نیز موضعگیری خود را اختیار کرده اند. پاکستان، هندوستان، ایران، چین، روسیه و ترکیه برای به دست آوردن یک شانس در این "قلب آسیای مرکزی" در کمین نشسته اند.
http://afghanlion.blogspot.com/2011/10/blog-post_07.html