کابل پرس

تکرار افغانستان در سوریه

حمید بهشتی — 2013-07-29T09:09:06Z

بقلم هانس شپرینگ شتاین
در سایت روزنامه فرایتاگ – 6 فوریه 2013
بفارسی از حمید بهشتی

این بیم که کشمکش سوریه تبدیل به تکرار افغانستان گردد همانگونه که گزارشات مربوط به دخالت سایر کشورها در سوریه نشان می دهند مدت هاست که به وقوع پیوسته است.

هنگامیکه رئیس جمهور سوریه بشار الاسد در باره دخالت کشورهای خارجی در کشورش سخن می گوید این را به ترس او و باورش به تئوری توطئه تلقی می کنند. مدارکی که عرضه می گردند را نیز کم بها می گیرند. در حالیکه مدت هاست آشکار گشته است که این جنگ از خارج تحریک گشته و در سوریه و علیه این کشور صورت می گیرد. اسناد بسیاری نیز برای آن وجود داشته و بارها نیز عرضه گشته اند، از جمله توسط یوآخیم گیلارد و پس از او نیز دلایل دیگری بدست آمده اند که نشان می دهند غرب و کشورهای عربی متحدش در سوریه دخالت نموده و نفراتی را برای جنگ بدانجا می فرستند. این است که می توان گفت بیم افغانی شدن سوریه مدت هاست به وقوع پیوسته است.
اِسکوت استیوارت از خبرگزاری خصوصی استراتفور در گزارشی که در 31 ژانویه 2013 منتشر نمود عبارت «حمله ی نیروهای خارجی به سوریه» را بکار برد. او در باره عواقب این حمله فکر می کند. به نظر او برخلاف لیبی و مالی غرب با استفاده از همکارانِ عرب خود، این بار راه میانه ای را برگزیده و بطور غیر مستقیم حمله نموده است. «بیش از یک سال است که کشورهایی مانند آمریکا، ترکیه، عربستان سعودی، قطر و ممالک اروپایی به شورشیان سوری کمک می رسانند». وی می افزاید این کمک ها شامل اند بر کمک های انساندوستانه، اغذیه، خدمات پزشکی برای پنایجویان و تجهیزات نظامی مانند رادیو و جلیقه ضد گلوله. بطوری که تحقیقات در مورد تسلیحاتی که شورشیان بکار میبرند که استیوارت نیز در ویدیوهایی که به دستش رسیده اند نشان داده است، شورشیان فقط از تسلیحاتی که از ارتش سوریه بدست آورده اند استفاده نمی کنند. از جمله تسلیحاتی که آنها بکار می برند از کرواتی بدست آنها رسیده، تفنگ های اطریشی و نارنجک های ساخت سویس که با پول کشورهای عربی تهیه شده اند می باشند. تنوع و تراکم تسلیحات مزبور نشانگر این است که نمی تواند اتفاقی به دست آنها رسیده باشد.

در نظر تحلیل گران استراتفور دخالتی که در سوریه می شود به سطح حمایت از مجاهدین در افغانستان در مقابله با ارتش شوروی رسیده است. کمک هایی که می شوند نه فقط در زمینه آموزش نظامی و توسط دستگاه جاسوسی صورت می گیرند بلکه در زمینه جنگ افزاری که مبدأ آن های روشن است نیز می باشد. «این نیز جالب است که در سوریه مانند افغانستان دو تا از مهم ترین پشتیبانان واشنگتن و ریاض می باشند» که با قدرت های منطقه ای نظیر ترکیه، اردن، قطر و ممالک متحده عربی همکاری دارند. اینجا نیز مانند هندوکش گروه های جهادی مانند جبهة النصرة ار جانب عربستان سعودی، قطر و امارات کمک دریافت می نمایند. به همین جهت آنها به لحاظ افراطی شدنشان در طول زمان «قدرتی هستند که در آینده باید روی آنها حساب کرد».

حمایت شدن جهادیون در سوریه، از جمله گروه جبهة النصرة که در عراق علیه نیروهای آمریکا می جنگیدند، به نفع عربستان سعودی است. استوارت می افزاید: انتظار عربستان این است که به کمک آنها نفوذ ایران در منطقه شکسته شده و رژیمی سنّی در سوریه بر سر کار آید. به موازات آن دربار سعودی با این کار نشان می دهد که انتقاداتی که از داخل به آن کشور می شود که بسیار غربزده و دنیوی گشته است، اشتباه بوده و به مسلمانان در مبارزاتی که می کنند یاری می رساند. علاوه بر آن به نظر تحلیل گران استراتفور سعودی ها از موقعیت استفاده کرده و افراطیون خود را به سوریه می فرستند تا «آنجا بجنگند و احتمالا کشته شوند». «با توجه به شمار زیاد بیکاران و افراد دارای وقت زیاد و جوانان رادیکال، جهاد در سوریه نقش سوپاپ اطمینان را دارد، همانگونه که در عراق، چچن، بوزنین، و افغانستان نیز داشت». اما سعودی ها فقط جوانان ناآرامِ خود را بسیج نمی کنند، بلکه بر طبق اطلاعات استراتفور سعودی ها برای استفاده از جوانان یمنی و آموزش آنها در کمپ های نظامی ترکیه و ارسال آنها به سوریه نیز اقدام می نمایند. جوانان یمنی برای رفتن به سوریه مشکلی نداشته و در صورت زنده ماند و بازگشت بورس تحصیلی دریافت می نمایند.
استوارت نسبت به تاکتیک داروینیستی سعودی ها اعلام خطر می نمایند. زیرا جهادیونِ زنده مانده، در آینده هسته ای نظامی را تشکیل خوهند داد که سعودی های در داخل کشورِ خود با آنها مواجه خواهند گشت. زیرا بازماندگان جهادی همانگونه که پس از جنگ در افغانستان و عقب نشینی قوای شوروی در سال 1992 نشان داد برای ثبات در سوریه مشکل زا خواهند بود. نمونه دیگر، لیبی است که جهادیون نه فقط برای درون آن کشور، خطرناک می باشند، بلکه منافع کشورهای مجاور را نیز تهدید نموده و تبدیل به مشکلی منطقه ای گشته اند، همانگونه که وقایع مالی و الجزایر نشان داده است. به نظر استیوارت «در صورت حمله به سوریه تاثیرات مشابه طولانی مدت و گسترده ای را می توان انتظار داشت».

در سایت انگلیسی پراودا در 6 فوریه 2013 مطلبی بود حاکی از اینکه سفیر عربستان سعودی در اردن فهدبن عبدالمحسن الزید در مصاحبه ای با روزنامه الحیات تأیید نموده بود که نفرات سعودی در سوریه علیه اسد می جنگند. ولی مطابق اطلاعات نویسنده دیپلمات مزبور چنین جیزی به آن رونامه نگفته بود. او فقط این را گفته بود که در زمان حاضر 2500 سعودی در سوریه زندگی کرده و تعداد اندکی از آنها دستگیر شده اند. (مأخذ: الحیات، 3 فوریه 2013). اما از دسامبر 2012 اطلاعاتی در دست است که عربستان سعودی 100 مجرم را که به خاطر قاچاق مواد مخدر، قتل یا تجاوز به عنف محکوم به مرگ شده بوده اند آزاد نموده و به سوریه فرستاده است تا در آنجا به دستجات مسلح بپیوندند. کریستف لهمن در وبسایت خود به این موضوع پرداخته است.

در باره ارسال جنگ افزار از جانب عربستان سعودی به شورشیانِ سوریه مدت هاست گزارش می شود. در مارس 2012 روزنامه آلمانی دی ولت گزارش کرد که بگفته یکی از دیپلمات های برجسته عربی، عربستان سعودی از طریق اردن به ارتش آزاد سوریه کالاهای نظامی ارسال داشته بود. در دسامبر 2012 خبرگزاری فارس نیوز گزارش نمود که عربستان سعودی از طریق عراق مهمات و تسلیحات نظامی به سوریه می رساند.

این را که دربار سعودی در جنگ علیه سوریه و در سوریه دخالت دارد، ولیعهد و وزیر جنگ این کشور سلمان بن عبدالعزیز در کنفرانس سازمان همکاری های اسلامی در 6 فوریه 2013 در قاهره تأیید نمود. وی به نمایندگی از سلطان عبدالله از جامعه بین الملل و از شورای امنیت سازمان ملل خواهان تغییر نظام در سوریه با استفاده از کلیه امکانات موجود گشت. این را که علاوه بر آنچه تا کنون شده از چه امکانات دیگری باید استفاده شود شاهزاده تورکی الفیصل السعود به خبرنگار روزنام اِف اِی زِد در ژانویه 2013 اظهار نمود: «موشک های ضد تانک، موشک های زمین به هوا و تسلیحات مقابله با بمب افکن». همین شاهزاده سعودی که جهادیون سوریه را «نیکان» ارزیابی می کند، از سال 1977 تا 2001 رئیس مهم ترین سازمان جاسوسی برون مرزی عربستان بوده و در مسلح نمودن مجاهدین افغانستان نقش اساسی را بر عهده داشته است.

تمامی آنچه تا کنون گفته شد بدون حمایت کشورهای تعیین کننده غرب، بویژه آمریکا صورت نمی گیرند. در این باره نیز بارها گزارش شده است. به طوریکه روزنامه اسرائیلی هاآرتص در ژوئیه 2012 در گزارشی به نقل از «سوگلی سازمان سیا» شاهزاده بندربن سلطان که گفته می شود مبانی نظام آتی سوریه را طرح ریزی کرده است، چنین نوشته: «سیاست عربستان سعودی در ارتباط با سوریه به دقت با ایالات متحده آمریکا هماهنگ می شود». هدفی را که با این کار این دو کشور همانند اسرائیل دنبال می کنند جدا نمودن ایران از مهم ترین پایگاه عربی آن کشور و تضعیف تسلیحات حزب الله می باشد.

نا گفته نمایند که اسد در اکتبر 2011 در مصاحبه ای با روزنامه انگلیسی تلگراف اخطار کرده بود: «آیا شما خواهان افغانساتی دیگر هستید؟ - و آیا شما خواهان ده افعانستان دیگر هستید؟» اخطارهای او نسبت به پیامدهای حمله به سوریه مطابق معمول به تهدید از جانب وی ارزیابی شد.

http://www.freitag.de/autoren/hans-springstein/afghanistan-reloaded

آمریکا و مسلمانان: آنچه در پس «آزادی بیان» نهفته است

حمید بهشتی — 2012-09-27T05:01:30Z

نوشته عصام الامین
در تلاکسکالا- 21 سپتامبر 2012
بفارسی از حمید بهشتی

Sommaire

هزاران مسلمان خشمناک در مقابل کنسولگری های آمریکا در مصر و لیبی علیه ویدیوئی که اخیراً نشان داده شده است، (از دو ماه پیش در اینترنت بوده) و به عمد به پیامبر اسلام توهین نموده و تصویر نادرستی از وی نشان می دهد اعتراض نمودند. اعتراضات مزبور به سرعت به یمن، تونس، سودان، مراکش، سرزمین های فلسطینی، عراق، بنگلادش، پاکستان، ایران و سایر کشورها گسترش یافتند. به ظاهر عوامل القاعده از آشوب مقابل کنسولگری در بنغازی سوء استفاده کرده، به تظاهر کنندگان نفوذ و به ساختمان آن، بمب های آتش زائی پرتاب نمودند. روشن است که اینگونه کارها به هیچوجه قابل توجیه نمی باشند.

متاسفانه چندین کارمند بی گناه، از جمله سفیر آمریکا در لیبی، در ضمن عملیات خشونت آمیز مزبور جان باختند. به نظر کارشناسان این تهاجمات می تواند پاسخی به دعوت سرکرده القاعده به انتقامجوئی بخاطر قتل معاون وی باشد که دو ماه پیش توسط یک هواپیمای فاقد سرنشین آمریکائی به انجام رسید.

اما جهان، دیگر این آتش افروزی های دائمی را نمی تواند تحمل کند، از آیات شیطانی سلمان رشدی که در 1989 منتشر شد گرفته، تا کاریکاتورهای دانمارکی در 2005، تا پدر روحانی دیوانه ای که در 2010 در فلوریدا یک جلد قرآن را سوزاند و تا این فیلم بی نهایت وحشت انگیز که چند روز پیش به نمایش گذاشته شد. بر طبق اطلاعات موثق فیلم تهوع آور مزبور کار یک افراطی گر فبطی ضد مسلمان آمریکائی – مصری است، جنایتکاری بنام ناکولا که بخاطر کلاه برداری بانکی در کالیفرنیا به 21 ماه حبس قابل تعویق و پرداخت 790 هزار دلار جریمه محکوم شده بود. بر طبق گزارشات مطبوعاتی فیلم مزبور با سرمایه اندکی در سال گذشته، با شرکت 60 نفر هنرپیشه تهیه گشت که تازگی اظهار نموده اند هرگز به آنها گفته نشده بوده که این فیلم مربوط به پیامبر اسلام می باشد. بعلاوه آنها مدعی هستند که اکثر گفتگوهای توهین آمیز مزبور بدون آگاهی آنان و پس از فیلم برداری بدان افزوده گشته است. این فیلم در ژوئن گذشته در یکی از سالن های سینمای هالیوود به نمایش گذاشته، با عدم موفقیت روبرو گشت و کسی بدان توجهی ننمود. سپس تهیه کننده آن با موریس صادق 70 ساله که او نیز یکی از افراطیون قبطی مصری- آمریکائی می باشد و از چندین دهه پیش علیه مسلمانان تبلیغ می کند تماس گرفت. ناکولا از وی می خواهد که به لحاظ مالی و انتشاراتی از فیلم مزبور حمایت نماید.

بر طبق اطلاعات اسوشیتد پرس سپس صادق با یکی از دوستانش بنام تری جونز تماس می گیرد که همان پدر روحانی اهل فلوریداست که بخاطر دعوت از عموم برای سوزاندن قرآن زبانرد گشته است. با اینکه جونز در وبسایت خویش برای این فیلم تبلیغ نمود که قصد دارد در سالروز 11 سپتامبر آن را به نمایش گذارد و علیه پیامبر اسلام محمد (ص) دادگاهی نمایشی بر پا خواهد نمود، با همه تبلیغاتی که وی کرد، بسیار اندک توانست موفق به جلب نظر رسانه ها و افکار عمومی گردد. بطوری که تا اوائل سپتامبر حتّا 50 تن نیز به تماشای این فیلم 14 دقیقه ای در یوتیوپ نرفته بودند.

آنگاه صادق که لیست بلند بالائی از نشانی پست الکترونیکی در اختیار دارد، در وبسایت های متعددی که داشته است و در فیس بوک خویش آغاز به تبلیغ میان رسانه ها و خبرنگاران مصری برای نسخه ی عربی فیلم مزبور می نماید. کوشش های وی جلب توجه برخی از روزنامه نگاران مصری را می کند و آنها نیز اقدام به اطلاع رسانی وسیعی می نمایند. چند روز بعد شبکه ماهواره ای سلفیستی «الناس» دعوت به تظاهراتی در 11 سپتامبر در مقابل سفارت آمریکا در قاهره بعمل می آورد. هنگامیکه خبر آن پخش می شود، گروه های مشابه الناس در لیبی از عموم دعوت می کنند که در همانروز در بنغازی تظاهرات وسیعی صورت گیرد. در این فاصله الازهر که پایگاه اصلی حاکمیت مذهبی سنّی است، با اینکه فیلم مزبور را محکوم نموده، با اینحال به پاسخگوئی مناسب و متین بدان نیز توصیه کرده است.

جالب اینجاست که اخوان المسلمین مصر و لیبی که بزرگترین حرکت اسلامی در این کشورهاست در هیچکدام از این دو کشور کوچکترین اعلانی در قبال آن ننموده است. بجای آن جنبش مزبور روز بعد دعوت به راهپیمائی میلیونی در 14 سپتامبر می نماید. بدنبال آن علما و گروه های اسلامی جهان اسلام به شدت فیلم مزبور را محکوم نموده و به انجام تظاهرات دیگری دعوت کردند. سازمان کلیسای قبطی در قاهره و نیز شخصیت های برجسته و سازمان های قبطی در مصر و آمریکا فیلم مزبور را به صراحت محکوم نموده و بیم خویش را از تأثیرات آن بر روابط میان مسلمانان و مسیحیات اعلام نموده اند. تهیه کننده این فیلم موهن، ناکولا، به امید اینکه قادر گردد به آتش مزبور دامن زند در دو مصاحبه جداگانه واشنگتن پست و وال استریت ژورنال را گول زده و مدعی می شود که از یهودی تباران آمریکائی- اسرائیلی بوده و با جمع آوری سرمایه یهودی فیلم مزبور را تولید نموده است. اما وی به مقصود خویش که جریحه دار ساختن احساسات مسلمانان باشد رسیده بود. از آنجائی که گروه ها و علمای اسلامی و پیروانشان چارچوب های مربوطه را نشناخته و درک نمی کنند، به سادگی در جریان این جدال، تحریک گشته و دولت آمریکا را محکوم می کنند که هجوم شدید علیه دین آنها را تأیید نموده است، بویژه بخاطر اسلام ستیزی وسیع و اقدامات ضد اسلامی که در آن کشور شایع و در دهه های اخیر مورد حمایت بوده و از جانب دولت نیز تأیید گشته است.
تصویر1:

«آزادی بیان ... به شرط»

البته مأموران مسلمان، علمای زعیم و رهبران فکری مسلمانان می باید محدودیت های جوامع فرنگی لائیسیته (قائل به جدائی دین از حکومت) و سنت های دموکراتیک آن را درک نمایند. اما با توجه به فقدان گفتگوی جدّی میان سیاستمداران و رهبران فکری آمریکا از یکسو و علما و فعالان اسلامی از سوی دیگر و نیز با توجه به تأثیرات تاریخی سیاست اسلام ستیزانه آمریکا در دهه های اخیر، به سختی می توان اظهار داشت که دولت آمریکا هیچ دخالتی در فیلمبرداری و انتشار این ویدیو نداشته است، با اینکه اینگونه اتفاقات، پرنسیپ ها و منافع آمریکا را نقض می کنند.

بی اعتمادی ها و سوء تفاهمات موجود میان طرفین عمدتاً با دو دلیل قابل توجیه می باشند.
اولا از جانب ایالات متحده آمریکا به لحاظ سیاسی و فرهنگی واقعاً نه روی جامعه مسلمانان آمریکا و نه روی حرکت های اسلامی در سراسر جهان حساب می شود. درست بر عکس با آنها به ویژه در سطح ملی فقط از دیدگاه امنیتی برخورد می گردد. این است که در بسیاری از موارد جامعه مسلمانان آمریکا از جانب سیاستمداران و بنیادهای جامعه مدنی مورد بی اعتنائی قرار دارد.

ثانیا تا کنون بسیاری از دشمنان مسلمانان آنچنان عرصه عمومی و رسانه ها را در کنترل خویش گرفته اند که ورود هر شخصیت مسلمان در دولت و سازمان های کشوری تبدیل به یک مبارزه واقعی گشته است که گاهی نیز عواقب پرهزینه ای برای آنها دارد. چنین است که از حزب جمهوریخواه اصولا به دشمنان و قاتلان مسلمانان تعبیر می گردد، در حالیکه از پذیرش آنها در حزب دموکرات نیز جز در سطح آرزو نمی توان سخن گفت، و این بخاطر ترسی است که آنها از متهم شدن به حمایت از تروریست ها دارند. در این میان جامعه مسلمانان آمریکا همچنان رانده شده و این برداشت غالبی که آمریکا دشمن مسلمانان است در سراسر گیتی در اذهان و دلهای مسلمانان جا افتاده است.
این است که مسلمانان آمریکائی در نقش برگ حکمی درآمده اند. آنها احتمالا بیش از اغلب افراد به ارزش آزادی عقیده پی برده و می توانند نقش تعیین کننده ای را میان آمریکا و سایر نقاط جهان ایفا نمایند، البته در صورتیکه به آنها در گفتمان سیاسی واقعا جائی داده می شد و احساس می کردند که حرمتشان نگاهداشته می شود. پس از هر واقعه ای که پیش می آید بسیاری از مأموران و کارشناسان آمریکائی مدعی می شوند که عکس العمل «احساساتی» هزاران مسلمان در سراسر گیتی نشاندهنده فقدان تحمل آزادی بیان از جانب دین آنهاست. استدلال اصلی آنها همواره مبتنی بر ناهمسازی اسلام با ارزش های دموکراتیک بوده است. زیرا گرانیگاه این ارزشها بر آزادی عقیده و بیان استوار می باشد. مسلم است که هدف آنها جا انداختن «برخورد تمدن ها» و قرار دادن مسلمانان در موضعی است که همواره در تنش با غرب بوده و محکوم به تحجّر گردند.

مسلمانان به حمایت از آزادی بیان

از پایان جنگ سرد بدین سو برای جایگزینی اسلام بجای کمونیستها فعالیت شده است و اگرچه اینکار در آغاز موفقیت آمیز نبود، اما متاسفانه ضربات 11 سپتامبر توجیه و زمینه مناسبی در اختیار جنگجویان حامی نظریه تخاصم آمیز مزکور قرار داده است. بطوری که آنها از آن زمان، نفوذ قابل توجهی در آژانس های دولتی و مسئولان درجه بالا داشته و توانسته اند بر اقدامات سیاسی، راهکارها و چگونگی پیاده کردن آنها مؤثر و در جهت گسترش این بینش جهانی تبلیغ نمایند. در نتیجه ی این سیاست در سراسر گیتی سازمان های اسلامی و فعالانشان (و حتّا در بسیاری از موارد افراد معمولی نیز) تحت نظر قرار داشته و بعنوان مستعدِ تهدید، مشکوک و دشمن حاکمیت، با آنها رفتار شده است، مگر اینک مخالف آن برایشان به اثبات رسیده باشد.

بی شک مسلمانان در سراسر جهان نسبت به توهین به عمد و معرفی موهن از پیامبر و قران مجید بی نهایت حساس می باشند. با اینحال از صده های گذشته صدها کتاب، مقاله، خطابه و سایر اسناد وجود دارند که دین اسلام و رسول و کتاب مقدس آن را به شدت مورد انتقاد و حمله قرار داده اند، بدون اینکه موجب خشم یا وحشت و خشونت شده باشند. در نظر نخست این توهین ها نیستند که موجب ایراد می باشند. غالب علمای اسلام خواهان گفتگو و تبادل دلیل در باره حقانیت مبانی عقیدتی، اصول و تفاسیر اسلامی و واقعیات تاریخی مربوطه می باشند. اما آنچه که در اتفاقات مربوط به دو دهه گذشته تفاوت دارد نحوه حملات مزبور می باشد که کوشش شده است زندگی و تاریخ مربوط به بنیانگذار اسلام را تحریف نمایند، بطوری که حیات وی به نحوی تحریف آمیز و شخص وی به شدن موهن به تصویر کشیده شده است. وی را بعنوان دروغگوئی فاقد خرد و ترسو و هوسبازی دیوانه، قاتل، دزد، برده فروش، خانم باز، بچه باز و منحرف به لحاظ جنسی معرفی و زنان وی را انسانهائی نادان، فاحشه یا بردگان جنسی قلمداد نموده اند. کار ساده ای نیست که فرد از این توصیفات برداشت مثبتی بدست آورد. اما نباید اشتباه کرد: مقصود اینها نبوده است. هدف فقط این بوده است که مسلمانان را تحریک کنند و آنها را به دفاع بکشانند، آگاه بر اینکه بسیاری از آنها خشمناک گشته و از خود به شدت و حتّا با خشونت عکس العمل نشان خواهند داد.

اما چرا اکثر مسلمانان چنانکه بنظر می رسد به محض اینکه به نمادهای مذهبی آنها به نحوی شرم آور حمله می شود به این سادگی خشمناک می گردند؟

برای جوامع غربی که دین از حکومت جداست، بالاترین ارزش ها دفاع از جان انسانی است و این آئین را بر سایر جهات زندگی مسلط می دانند. در مقابل آن درست است که زندگی انسان در جامعه اسلامی مقدس بشمار می رود، اما نگهبانی از نظام عقیدتی و در درجه اول احترام به پیامبر و کتاب مقدس برای آنها ارجهیت دارد. به سخن دیگر: اکثر مسلمانان بر این عقیده اند که خشونت به عمد و توهین به پیامبر یا به کتاب مقدس بدترین شکل نقض حقوق بشر می باشد. اما به هیچوجه زعمای واقعی اسلام هیچگونه اعمال خشونت آمیزی را که ناشی از خشم بحق در مقابل اینگونه اظهارات باشد نه تأیید و نه توجیه می کنند. مسلم است که انسانها برای حفظ صلح و تفاهم میان جوامع و فرهنگ ها، در جهانی مملو از فرهنگ های گوناگون، می باید نظام های ارزشی سایر فرهنگها را درک نموده و مورد احترام قرار دهند، حتّا در صورتیکه مورد قبولشان نباشند، البته در صورتیکه در تضاد مستقیم با اصول زیربنائی و ارزش های خودشان نباشد.

اگر در یک چنین شرایطی که یکی نسبت به نظام ارزشی دیگری آگاهی داشته و بداند که موج خشم مردم چه بار گرانی را در بر خواهد داشت، می بایست یک چنین اعمال هدفمندی به همانگونه توصیف گردند که در واقع می باشند: بدترین شکل تحریک نفرت و خشم.

اما چگونه آمریکا می تواند آزادی هنر و بیان را در صورتی که موجب تلاشی روابط انسانی گردند با حفظ اصل والای خویش تلفیق نماید؟

در قانون اساسی آمریکا برای حفظ آزادی بیان در اولین بند الحاقی تحت عنوان «تحریک خشونت» یا «اظهارات آتش افروز» („fighting words“) در سال 1942 دادگاه عالی به اتفاق آراء حکم مشهوری را صادر نمود که بر طبق آن «بعنوان اظهارات آتش افروز یا وهن آمیز آن اظهاراتی تلقی می گردند که لحن کلام آنها بخودی خود جراحت بار بوده و دارای این بار باشد که مستقیما صلح را به هم زند». با بکار بردن یک چنین اصلی به سادگی می توان تعادل میان حفظ آزادی بیان و موارد ویژه ی محدودی را که اینگونه سخنان می توانند موجب جراحات فوق العاده گشته، هماهنگی و صلح میان جوامع ، فرهنگ ها و کشورها را متلاشی سازند، برقرار نمود.

اما واقعیت آزادی بیان در فرنگستان چگونه است؟

دولت ها و سازمان های جامعه مدنی در فرنگستان مدعی هستند که آزادی بیان و اجتماعات سنگ زیربنای شخصیت دموکراسی آنهاست. هر بار که کسی به عمد بکوشد احساسات مسلمانان را نسبت به پیامبر یا کتاب مقدس آنها تحریک نماید، به آزادی بیان استناد می کنند تا از علت درگیری دفاع نمایند و تأثیرات آن را بر «عکس العمل های احساساتی مسلمانان» نفی نمایند. با اینحال خشونت از جانب مسلمانان پاسخ قابل پذیرشی در قبال هیج تهاجم بدجنسانه و دشمنانه ای نیست.

اما کمی عمیق تر بنگریم: آیا واقعا فرنگستان به آزادی بیان باور دارد یا که آنرا هنگامیکه موضوع به احساسات مسلمانان می رسد بیشتر بصورتی دوگانه مطرح می سازد؟ ببینیم واقعیت چگونه است. هنگامیکه در بخش خصوصی، در گوگل کوشش بعمل آمد، تا ویدیوی آتش افروز مزبور را از یوتیوپ بردارند، شرکت گوگل بلافاصله و به درستی به سیاست دائمی خویش مبنی بر حمایت از آزادی بیان اشاره نمود، حتّا در صورتی نیز که مربوط به گفتمانی باشد که مطلوب آنها نباشد (و از انتشار آن در مصر و لیبی با اکراه جلوگیری نمود). اما بطوری که در اول ماه اوت یِویش پرس Yewish Press گزارش کرده است، گوگل بدون اینکه مشکلی ایجاد شود 1710 ویدیو را حذف نموده و حساب مربوط به گزارنده ی آنها را نیز بسته است. زیرا «بسیاری از این فیلم ها مربوط به تکذیب هولوکاوست و دفاع از تکذیب کنندگانش بوده اند». بنا بر اطلاعات روزنامه مزبور گوگل حساب مربوط به شخصی را 24 ساعت پس از اینکه گروهی از مراقبین سامی ستیزی در استرالیا از او شکایت کردند، بست.
در ژوئن 2011مأموران اسرائیل فیس بوک را مجبور نمودند حساب مربوط به بسیاری از فعالان حامی فلسطین را ببندد. اسرائیل از فعالان مزبور بدین خاطر شکایت کرده بود که مشغول بوده اند برنامه سفر مشترکشان بدان کشور را برای ایجاد اغتشاش در آنجا تنظیم نمایند. اما آنها واقعا کوشش کرده بودند بیانیه ی محکمی را در اینترنت منتشر سازند. البته برای اسرائیل کار ساده ای بوده است که ویزای فعالان مزبور را لغو نماید یا در صورتیکه آنها علی رغم تمام آن آقدامات باز هم بر ورود به اسرائیل پافشاری می کردند از ورود آنها به کشور جلوگیری نماید. اما فعالان مزبور به هیچوجه دعوتی به خشونت نکرده بودند که بستن حساب های آنها را توجیه نماید.

شاید مردم آمریکا از مواردی که سخنرانی های نفرت آمیز و تحقیر کننده سانسور شده اند اطلاعی نداشته باشند. اما در جهان اسلام بسیاری در جریان امور بوده و از اقداماتی که در ضدیت با پرنسیپ های مورد ادعا می باشند آگاهند. شاید شما از خود بپرسید: اگر بر اساس درخواست خارجیانی مانند دادستان کل اسرائیل یا یک گروه مراقب استرالیائی فیس بوک یا گوگل می توانند ویدیوئی را حذف کرده و یا حساب افراد را ببندند، چگونه است که میشود ادعا نمود که رئیس جمهور آمریکا یا یکی از مأموران عالیرتبه این کشور نتوانند یک چنین درخواستی را مطرح نماید؟ مردم دخالت شدید مآمور عالیرتبه وقت آمریکا، خانم کلینتون را از یاد نمی برند که 2009 با تمام نیرو از گوگل و فیس بوک در حمایت از جنبش سبز ایران اقدام نمود. اینها به خاطر مخالفت با حذف فیلم ها یا بستن حساب افراد گفته نمیشود، بلکه بخاطر اعتراض به ریاکاری و معیارهای دوگانه ایست که مأموران و مجموعه های اقتصادی در رابطه با اندوه مسلمانان اعمال می نمایند.

علاوه بر این در سه دهه گذشته در بسیاری از کشورهای اروپائی قوانینی وضع شدند که هر اظهار نظر یا نوشته ای را که روایت رسمی هولوکاوست را به زیر سئوال برد، جرم انگیز می شمارند. 1995 کتابی از فیلسوف فرانسوی روژه گارودی انتشار یافت تحت عنوان «اسطوره های بنیانگذار سیاست اسرائیل». او را به تکذیب هولوکاوست متهم کردند و بدنبال آن دولت فرانسه شکایتی علیه وی مطرح نمود و سپس چاپ حدید کتاب مزبور ممنوع گشت. 1998 گارودی را مقصر اعلام نموده وبه چندین سال حبس تعلیقی و پرداخت 240 هزار فرانک محکوم نمودند. 2005 نویسنده انگلیسی داوید ایروینگ در اطریش بر اساس حکم جلبی که در سال 1989 بخاطر تکذیب هولوکاوست صادر شده بود، مقصر شناخته شد، بدین جرم که گویا «هولوکاوست را ساده انگارانه و فوق العاده کم اهمیت جلوه گر نموده و تکذیب کرده است». وی را به سه سال حبس محکوم ساختند. علاوه بر این ها در دسامبر 2011 یک انگلیسی مسلمان بنام احمد فراز در لندن به سه سال زندانی محکوم گشت، پس از آنکه بخاطر «پخش چندین کتاب که جزو نشریات تروریستی به حساب می آیند» مقصر اعلام شده بود. نشریه ای که وی بخاطر عرضه نمودن آن در کتابفروشی خود مقصر شناخته شد، کتابی بود از نویسنده مصری سید قطب (معالیم فی طریق مایلن اشتاین).

اولین ماده الحاقی به قانون اساسی ایالات متحده آمریکا (Englisch First Amendment) بخشی از اصولی است که تحت عنوان „Bill of Rights“ (مجموعه حقوق اساسی) تلقی می شود. قانون مزبور که در سال 1791 وضع شده است بدین قرار است: «کنگره اجازه ندارد قانونی وضع نماید که دین رسمی موضوع آن باشد یا آزادی انتخاب دین، آزادی بیان و مطبوعات یا حق ملت را مبنی بر اینکه تجمع نموده و از دولت برطرف سازی شرایط نامطلوب را تقاضا نماید، محدود نماید» [تلاکسکالا]

اما تازه ترین عملکرد دولت آمریکا بیش از اینها اخطار کننده می باشد. در واقع از 11 سپتامبر حکم های بسیار شدیدتری بخاطر محدود نمودن فعالیت هائی که تا آن زمان در چتر حمایت اولین ماده الحاقی تلقی می شدند، صادر شده اند.

در سال 2004 دو تن از سهامداران یک شبکه ی ماهواره ای که از 25 سال پیش مقیم نیویورک می باشند، جاوید اقبال و صالح الحوال، از جانب دادستانی متهم شدند بدین که « از یک سازمان تروریستی خارجی حمایت مادی می نمایند» زیرا آنها برای مشتریان آمریکائی خود برنامه های شبکه ماهواره ای المنار را که متعلق به حزب الله می باشد، پخش مینمودند. اِف بی آی نیز خانه و محل کار اقبال را تجسس نمود، زیرا او « بدین دلیل که دیسک هائی را در اختیار داشته است مشکوک بود». اقبال 2008 مجرم شناخته شد و به 69 ماه حبس محکوم گشت.
پس از 11 سپتامبر محاکماتی علیه مسلمانان آغاز گشت و بسیاری مجرم شناخته و حتّا تا به حبس ابد نیز محکوم گشتند. زیرا آنها مطالب سیاسی را مطرح می نمودند، فتاوائی صادر، اغذیه برای کودکان تهیه، مواد درسی را آماده ساخته و در اختیار موسسات آموزشی قرار داده، متونی را ترجمه و ویدیوهائی را از اینترنت پیاده کرده یا با گروهی از نوازندگان آواز خوانده بودند. در باره یکی از مواردی که شخصی متولد آمریکا بنام طارق مهانه در آن سهیم بود، پرفسور آندرو مارس که در دانشگاه یِیل تدریس می کند در نیویورک تایمز چنین نوشت: «اینجانب بعنوان کارشناس امور سیاسی در زمینه حقوق اسلامی و جنگ، متون و فیلم های ویدیوی گروه های جهادی را خوانده، ضبط و به سایرین داده و ترجمه کرده ام. بعنوان مفسر سیاسی در باره مشکل اخلاقی کشتن بحث می کنم، بعنوان یک شهروند، بسیار علاقمند هستم به اینکه نظرات، اندیشه ها و اعمال مربوط به کشتن را به همنوعان خویش توضیح دهم. من بعنوان یک انسان گاهی احساس شرم دارم از اینکه مجبورم از دردهای برخی احساس شادی و از دردهای برخی دیگر احساس رنج نمایم». وی چنین ادامه می دهد: «من در مورد دادرسی آقای مهانه ناظر بودم بر اینکه چطور می توانند اینگونه اعمال را تبدیل به جنایتِ کشوری نمایند. آقای مهانه را بدین خاطر مجرم شناختند که مطالبی را گفته، نوشته و ترجمه کرده بود».

در یک چنین موارد و بسیاری موارد دیگر میتوان تشخیص داد که ضمانت آزادی بیان و اجتماعات در آمریکا بخاطر ارزیابی های سیاسی فقط گزینشی مصداق دارد. شخصیت های بارز، روشنفکران دارای نفود در عرصه ی عمومی و رهبران فکری آمریکا همواره هنگامیکه نمادها مورد حمله قرار می گیرند، به اولین ماده الحاقی اشاره می کنند و آنگاه هنگامیکه مسلمانان از آزادی بیان استفاده ای می کنند که در نظر آنها قابل پذیرش نباشد، همه گونه استدلال های عقلانی و راه های حقوقی را برای مقابله با آن می یابند. اما اینگونه ارزیابی های دوگانه در جوامع اسلامی و سراسر گیتی از انظار پنهان نمی مانند.

اگر بخواهیم قضاوت کنیم که آیا در جامعه ای آزادی بیان ضمانت می شود یا خیر، بهترین معیارها اینست که بنگریم آیا ضعیف ترین اعضاء آن جامعه که به سادگی می توانند هدف حمله ی اکثریت قرار گیرند، می توانند با احساس اطمینان و آزادی و بدون بیم در باره هر موضوعی اظهار نظر نمایند و هیچ احساس تهدید یا ترسی از عواقب آن نیز نداشته باشند؟ به سخن دیگر: اگر بخواهیم بدانیم که آیا آمریکا به آزادی بیان احترام می گذارد، می بایست این پرسش را از صد تن مسلمان فعال آمریکائی که گزینشی انتخاب نشده باشند مطرح سازیم. آنگاه می توان پاسخی نزدیک به حقیقت برای آن یافت.

خلاصه اینکه: آمریکا هنگامی می تواند نقش استاد جهانی نگهبان آزادی بیان را ایفا نماید که افکار، سخنرانی ها، نوشتجات، فتاوی، ترجمه ها، اشعار و جستجوی اطلاعات در اینترنت برای افرادی نظیر مهانه دیگر جرم آمیز تلقی نگردند. فقط در صورتی که آنها را آزاد بگذارند، آمریکا می تواند به عناوین ارزشمند خود دوباره دست یابد.

کلید واژگان: آمریکا – اسلام – مسلمانان – آزادی بیان – اولین ماده الحاقی – معیار دوگانه – اسلام ستیزی – تحریک به نفرت – 11 سپتامبر

در تلاکسکالا- 21 سپتامبر 2012
http://www.tlaxcala-int.org/article.asp?reference=8238

کودتا در پاراگوئه در استتار قانون

حمید بهشتی — 2012-06-26T20:41:34Z

نوشته لوری فاشو
برگرفته از تلاکسکالا – 24 ژوئن 2012
بفارسی از حمید بهشتی

Sommaire

فرناندو لوگو که 2008 در پاراگوئه بعنوان رئیس جمهور چپگرای آن کشور برگزیده شد، روز جمعه گذشته از سوی مجلس سنا برکنار گشت. این اقدام که مطابق قانون اساسی است در کشورهای آمریکای لاتین به شدت مورد انتقاد می باشد. بر اساس این انتقادات هدف از این کار حمایت از فعالیت های انتخاباتی حزب دست راستی کلرادو می باشد (تاریخ انتخابات 9 ماه دیگر است).

فرناندو لوگو پنج شنبه گذشته در شبکه تلویزیون ونزوئلائی تله زور اعلام نمود که «من قربانی یک کودتای غافلگیرانه شده ام». و در واقع نیز برکناری وی در عرض چند روز صورت گرفت.

– در 15 ژوئن در یک درگیری میان پلیس و کشاورزانی که در شمال این کشور یکی از املاک وسیع را اشغال نموده بودند، 17 تن کشته می شوند (11 کشاور و 6 تن از نفرات پلیس). مخالفان دولت، فرناندو لوگو را متهم به حمایت از جنبش بی زمین ها می کنند. حزب لیبرال (PLRA) از ائتلاف خویش با حزب لوگو خارج می شود.

– در روز چهارشنبه 20 ژوئن در مجلس پاراگوئه متن استیضاحی علیه رئیس جمهور که به «پدر روحانی فقرا» شهرت دارد مطرح می گردد. به رئیس جمهور 24 ساعت فرصت می دهند تا از خویشتن دفاع نماید.

– لوگو در روز جمعه 22 ژوئن در مقابل مجلس سنا حضور می یابد. همانگونه که انتظار می رفت برکناری او با 39 رای در مقابل 4 رأی مخالف صورت می گیرد (دو تن از سناتورها هنگام رای گیری حضور نداشته اند). بدین دلیل انتظار اینگونه رأی گیری می رفت که دیگر حزب رادیکال PLRA از لوگو حمایت نمی کند.

در میان صف نمایندگان، اعضاء حزب لوگو به ندرت یافت می شوند. حال دیگر فقط سه تن از 48 سناتور و 32 تن از 80 نماینده مجلس حامی وی می باشند.

بنابراین به گونه ای که کمیسیون حقوق بشر ممالک آمریکا CIDH این کار را توصیف نموده است فردریکو فرانکو نایب رئیس حزب PLRA به دنبال این «فرایند سیاسی چالش انگیز» رئیس جمهور جدید پاراگوئه گشته است.
اما فردریکو فرانکو می گوید «در اینجا کودتائی صورت نگرفته است». او تأکید دارد بر اینکه «گزینش وی بر پست ریاست جمهوری مطابق مشیت الهی و سرنوشت بوده است». اما آیا به خواست خدا بوده است؟ یا به خواست هوراسیو کارتِس؟

صاف کردن جاده برای ریاست جمهوری؟

کارتِس در حال حاضر رهبر حزب مشکوک کلرادو می باشد که تکیه گاه طبقه الیگارشی پاراگوئه است. (این حزب تا زمان انتخاب لوگو به ریاست جمهوری 63 سال بدون وقفه بر پاراگوته حاکم بوده است).

کارشناسان شانس زیادی را برای هاریکو کارتِس در انتخابات ریاست جمهوری آینده که در آوریل 2013 انجام می شود، قائل می باشند. به گمان چند تن از کارشناسان در پس برکناری لوگو و بهانه ی اشغال بد فرجام املاک مذکور این نیت نهفته است که صحنه ی دولت را در دوران تبلیغات انتخاباتی و به هنگام انجام انتخابات در کنترل خویش در آورند.

شیوع فساد و نفوذ لابی ها در پاراگوئه زنانزد خاص و عام است. در ماه جاری بحثی در باره پخش یک ویدیو در یوتیوب در گرفت که در آن بخشی از فیلم مستند «خدا پشت و پناه پاراگوئه باشد» از گرگوری شِپارد فرانسوی، نشان داده می شد.

فیلم مزبور که در این بین یوتیوپ آن را حذف کرده است، نشان می دهد که چگونه خوزه آلوارنگا که از فعالان حزب کلرادو می باشد، در مکان هائی که فرناندو لوگو انتخاب شده بود، به میان مردم پایتخت رفته، پول نقد پخش می کرده و آن ها را به پای صندوق های رأی می برده است.

همین فرد اکنون دولت لوگو را محکوم می کند که تصاویر مزبور را برای مقاصد تبلیغاتی خویش به فروش رسانده است.

تفرقه در آمریکای لاتین

بولیوی، اکوادر و ونزوئلا مانند آرژانتین به ریاست جمهوری خانم کریستینا فرناندز انتخاب فرانکو ، رئیس جمهور جدید لیبرال را به رسمیت نمی شناستد. برزیل قرار است موضع خویش را در این زمینه در دیدار سران مِرکوسور مشخص نماید. رئیس جمهور برزیل، خانم دیلما روسِف، در نظر دارد کشور پاراگوئه را از مرکوسور حذف نماید.
در مقابل آن شیلی و کلمبیا که در هر دوی آنها دولت های راستگرا حکومت می کنند، از رویکرد انتقادی نسبت به انتخابات مزبور حمایت نمی کنند. رئیس جمهور کلمبیا تأکید کرده است که «تشکل و نظم دموکراتیک در پاراگوئه حفظ گشته است».

کلمات کلیدی: پاراگوئه آبیایالا آمریکای لاتین کودتا فرناندو لوگو فردریکو فرانکو هاریکو کارتِس

بازتاب شعر گونتر گراس در میان مردم آلمان

حمید بهشتی — 2012-04-10T08:43:00Z

در باره نظریات چالش انگیز گونتر گراس در شعر اخیرش روزنامه فاینانشال تایمز آلمان در یک همه پرسی نظر مردم این کشور را تحت عنوان ارزیابی «نظر گراس در باره اسرائیل» جویا گشت که تا 23 روز 9 آوریل حاصل زیر را داشته است:

1- دیوانه وار 8%
2- خطرناک 4%
3- سامی ستیز 4%
4- قابل بررسی 27%
5- درست 57%

آندراز بورو از جنبش صلح آلمان در بازتاب شعر گونتر کراس شعر زیر را سروده است.

مدت زیادی است در باره تهدیدهای کشمکش ایران سخن گفته ایم
پیشنهاداتی کرده ایم
که چگونه می توان راه حل صلح آمیزی یافت
و یاوه گویان را به تعدیل
و خردورزی خواند

پاسخ های بالائی ها روشن بود
که سیاست تحریم بدیل ندارد
و از گزینه نهائی که ضربه نظامی باشد نتوان چشم پوشی کرد
و ایران را نمی بایست از محور شرارت کنار گذارد
و صلح فقط در صورتی شدنی است
که زبان زور به میان آید
اینکه تهدید با قدرت نظامی
خلاف منشور سازمان ملل و حقوق بین الملل است
را بالائی ها به ندرت دریافتند

از لابلای این پاسخ ها می شنیدیم
صدای انفجار بمب ها را
ناله ی آسیب دیدگان را
ستایش پیروزی خونین سیاستمداران اقتدارگرا
و سخنرانی های قهرمان منشانه ژنرالهای به سلامت مانده را

چه صلحی!
ما به عراق و افغانستان می اندیشیم
برخی نیز به ویتنام
به قربانیان شکنجه ژنرال ها در آمریکای لاتین
به جنگهای عوامل قدرت ها در آفریقا
به تناسب 9 به 1 میان
قربانیان غیرنظامی و سربازان یا
خسارات جنبی و باصطلاح قهرمانان

گونتر گراس نسبت به جنگ اخطار داد
اسرائیل را بعنوان خطری برای صلح جهانی معرفی کرد
اگر ما بودیم آمریکا را بعنوان مخترع محور شرارت معرفی می کردیم
و نیز بسیاری از کشورهای عربی و اسلامی را
که با کلاشنیکف بازی می کنند
و به آتش کشمکش های تازه می دمند

اگر ما بودیم به خشونت طلبی بسیاری از قدرت ها اشاره می کردیم
به ناتوانی آنها و البته نخواستنشان به برقراری صلح
ما به بسیاری از صنایع مرگ اشاره می کردیم
و به معاملات چشمگیر آنها
ما توجیه کنندگان جنگ ها را نیز فراموش نمی کنیم
دخالت های انساندوستانه با 50 هزار کشته در لیبی
و نیز در آغوش کشیدن همه دیکتاتورهای وفادار به دولت های دموکراتیک غرب

لجن مالی برای دفاع در مقابل شعر گونتر گراس
نسبت به وابستگی او به اس اس در 16 سالگی
نسبت به ارتباط باصطلاح ناسالمش با اسرائیل
و حتا نسبت به وزن شعرش
برای آنست که از پیام او منحرف گردیم
نباید سیاستی را پیش گرفت که کشمکش با ایران را به جنگ بکشاند

ما حامیان جنبش صلح و پژوهش صلح
به مسابقه بزرگی فرا می خوانیم
برای یافتن راه حل مسالمت آمیز
برای بستن پیمان عدم تجاوز میان طرفین دعوا
و بدنبال آن پایان دادن به همه تحریم ها
برای کنترل گرایش های اتمی توسط آژانس
برای بوجود آوردن محدوده غیراتمی در خاورمیانه و نزدیک
برای ایجاد دیالوگ منطقه ای امنیت و همکاری
برای ایجاد اعتماد و رفع درگیری
در جهت همکاری میان ملل و دول
آلمان می تواند در این راه خدمت کند
گونتر گراس کمک کرده است تا این کار دوباره موضوع روز شود
سپاس!

ترجمه شعر چالش انگیر گونتر گراس: آنچه باید گفته شود

حمید بهشتی — 2012-04-05T15:01:49Z

Sommaire

"آنچه باید گفته شود"

"آنچه باید گفته شود"

از گونتر گراس
برگرفته از روزنامه زوددویچه سایتونگ – 4 آوریل 2012

چرا سکوت کرده ام، مدت ها مسکوت گذارده ام،
آنچه را که آشکار بوده و برای حالت های احتمالی
تمرین شده است، که در انتهایش میان بازماندگان،
ما دست بالا، جز پاورقی نیستیم.

این حق ادعائی برای پیشدستی در هجوم
به ملت ایران برای نابودی آن
که توسط پهلوان پنبه ای،
به یوغ کشیده و به هورا کشیدن سازمان یافته کشانده شده است،
بدین دلیل که در میدان سیطره ی او
ساختن بمب اتمی احتمال می رود.
اما پس چرا من جلوی خود را می گیرم،
که آن کشور را به نام یاد کنم،
که در آن از سالها پیش -اگر هم مخفیانه -
توانمندی هسته ای رشد یابنده ای در اختیار بوده
اما بدون مراقبت، زیرا که برای هیچ ناظری
راه نیست؟
مسکوت ماندن عمومی این واقعیت را
که سکوت من تحت تأثیر آن می باشد،
همچون دروغ
و اجباری که مستحق جریمه است احساس می کنم،
که به مجرد بی توجهی بدان
با حکم «سامی ستیزی» متداول رو به روست.
اکنون اما، که از سرزمین من،
که از جنایات بنیادین خویش،
که بی نظیر می باشند،
هر بار مطرح و توجیه می طلبد،
باز هم و فقط بخاطر معامله، اگر هم که باشد
با پرگوئی، تحت لوای ترمیم گذشته،
یک زیردریائی دیگر به اسرائیل
تحویل گردد، با این ویژگی که،
هرگونه کلاهک انفجاری نابود کننده را
بتواند بدانجا هدایت کند،
در حالیکه آنجا وجود حتا یک بمب اتمی نیز ثابت نشده است،
پس بخاطر بیم از قدرت استدال هم که باشد،
می گویم، آنچه باید گفته شود.

اما چرا تا کنون سکوت می کردم؟
زیرا بر این باور بودم، که زادگاهم،
آلوده به لکه ایست هرگز پاک نا شدنی،
نهی می کند، که این واقعیت را بعنوان حقیقتی ناب،
به کشور اسرائیل، که من بدان متعهد بوده
و خواهم بود، ابراز دارم.

اما چرا اکنون می گویم،
پیر شده و با آخرین قطره مرکب خویش:
اسرائیل که یک قدرت هسته ایست
صلح جهانیِ خواه نا خواه ترک خورده را، خطر می کند ؟
زیرا که باید گفته شود،
آنچه را که شاید فردا گفتنش دیر باشد؛
و نیز چونکه ما- آلمانها که به هر حال باندازه کافی مقصر یم-
می توانیم موجب جنایتی گردیم،
که قابل پیش بینی است، بهمین دلیل سهم ما از این تقصیر،
از راه هیچیک از بهانه های متداول
قابل پوشاندن نمی بود.

و می پذیرم: من دیگر سکوت نمی کنم،
زیرا از ریاکاری غرب،
دلم پر است؛ علاوه بر آن این امید هست،
که بسیاری را از سکوت برهاند،
و عامل خطر ملموس را،
به صرفنظر کردن از خشونت فرا خوانند و
و نیز بر این تأکید کنند،
که یک مراقبت دائمی بی مانع
بر استعدادهای اتمی اسرائیل
و تأسیسات اتمی ایران
توسط یک مرجع بین المللی را
دولت های هر دو کشور
مجاز سازند.

فقط بدین سان، به همه ی اسرائیلیان و فلسطینیان،
و نیز به همه انسانهائی که،
در این منطقه ی به اشغال جنون افتاده
و پشت در پشت با هم در دشمنی
و نیز در نهایت به ما هم، کمک کنند.

بفارسی از حمید بهشتی

گونتر گراس (زاده 16 اکتبر 1927 در دانسیگ- لانگفور، آزادشهر دانسیگ) نویسنده، مجسمه ساز و نقاشی است آلمانی کاشوفی تبار. گراس عضو گروه 47 بوده است و از جمله مهمترین مؤلفان آلمانی عصر حاضر بشمار می رود در سال 1999 بدو جایزه نوبل ادرببات اعطا گشت.

گیتار به جای مسلسل

حمید بهشتی — 2011-11-08T06:07:56Z

بقلم ریچارد مارکوس
برگرفته از سایت قنطره -1 نوامبر 2011
http://de.qantara.de/wcsite.php?wc_c=17622&wc_id=18208
بفارسی از حمید بهشتی

Sommaire

پس از سال ها جنگ مسلحانه بسیاری از شورشیان طوارق برای ادامه حیات فرهنگی ملت خویش رو به موسیقی کرده اند. یکی از جالب ترین شورشیان پیشین هنرمندی است بنام عمر «بامبینو» مختار.

داستان های بسیاری در باره این آلبوم هست: نه فقط داستان زندگی فردی که آنرا تولید نموده است، بلکه همچنین داستان ملتی که قدمت آن به قریب 1400 سال می رسد و داستان یک سرزمین. به هنگام گزارش در باره موزیک بامبینو در این باره نیز باید سخن گفت. زیرا در غیر اینصورت تقریبا نیم آنچه که در موسیقی او می باشد ناگفته می ماند.

با اینکه معمولا مطالعه نقد آثار موسیقی کمتر به قصد کسب اطلاعات سیاسی و اجتماعی انجام می شود، معهذا همه اطلاعات مربوط به این مرد، موسیقی او، ملت و سرزمین او، آنچنان دارای اهمیت است که نمی توان از آن صرفنظر نمود. موسیقی او به جهات مختلفی بیش از هر چیز بدین مسائل مربوط می شود.

اینجا سخن در باره عمر «بامبینو» مختار است. مردی که سرزمینش از جمله خشک ترین مناطق کره عرض می باشد. سرزمین او در صحرای افریقا واقع است، بویژه آن بخشی از صحرا که درون مرزهای الجزائر، مالی، بورکینافازو و نیجریه قرار دارد. نام ملت او «کِل تامِلگوست» می باشد که عموما بدان طوارق گویند. آنها بصورت ایلات به چوپانی و مشایعت کاروان ها از الجزائر تا نیجریه پرداخته و از قرن ها پیش در صحرا گله های خود را پرورش می دادند.

شورشگری با موسیقی

آنها به سختی در مقابل هر گونه نفوذ خارجی مقاومت نموده، برای استقلال سرزمینشان به مبارزه پرداخته اند، علیه همه و هر کسی که بکوشد آنها را زیر نفوذ خویش درآورد. ریشه های موزیک آنها تا اعماق تاریخ ملتشان می رسد و نیز به گیتار مدرن الکتریکی ستاره های موسیقی راک اندرول مانند جیمی هندریکس و جیمی پیچ و قیام های مسلحانه «کل تاملگوست» علیه دولت های نیجریه و مالی در سال های دهه 1980. سرانجام همین شورشیان بودند که ابتدا مسلسل های خویش را بر زمین نهاده و آنگاه دست به گیتار بردند و بدین صورت محتوای شورش خویش را تغییر دادند.

عمر «بامبینو» مختار در سال 1980 در یکی از کمپ های واقع در صحرا در نزدیکی شهر آگادز واقع در نیجریه و بنام گومر المختار چشم به جهان گشود. هنگامیکه دولت نیجریه در پاسخ شورش سال های دهه 1980 در مقابل کل تاملگوست دست به عملیات نظامی زد، والدین بامبینو به الجزایر گریختند. در سال های دهه 1990 که ظواهر امر حاکی از این بود که امکان توافق با دولت بوجود آمده است خانواده وی مجددا به آگادز بازگشت.

مختار در هجرت نواختن گیتار را آموخته بود. پس از بازگشت وی به آگادز یک نوازنده مجرب او را تحت حمایت خویش گرفت. سایر اعضاء گروه وی را که جوان ترین و کوچک ترین آنها بود به بامبینو ملقب نمودند ، با اشاره به واژه ایتالیائی بامبینو برای طقل خردسال.

تا زمانی که صلح ادامه داشت، یعنی از سال های دهه 1990 تا آغاز قرن جدید رشد هنری بامبینو مرتب پیشرفت می کرد. در سال 2007 که مجددا شورش آغاز گشت، دولت نیجریه «نوازندگان گیتار» را تحت فشار قرار داد. زیرا دولت آنها را دشمن خود می دانست. هنگامیکه ارتش دوتن از نوازندگانی را که با او همکاری داشتند به قتل رساند، بامبینو دوباره مهاجرت نمود. اما این بار به سوی غرب و به بورکینافازو.

دومین بازگشت به میهن

اینجا بود که پس از یک سال جستجو، مستند سازی بنام ران ویمن در حین تهیه فیلمی در باره کل تاملگوست («آگادز- موزیک و قیام») به یکی از کاست های بامبینو دست یافت. ویمن چنان تحت تأثیر موسیقی بامبینو قرار گرفت که او را با خود به آمریکا برد و آنجا به اتفاق وی آلبوم «آگادز» را تولید نمود. این البوم چند ماه پیش به نشر Cambancha به بازار عرضه گشت.

هنگامیکه در سال 2010 ارتش، دولت سابق را برکنار و قدرت را بدست گرفت، قرارداد صلحی با شورشیان کل تاملگوست بسته شد و بدنبال آن مهاجرین توانستند به کشورشان بازگشت نمایند. بدین قرار بود که ویمن و بامبینو نیز به آگادز بازگشته و توانستند سی دی و فیلمی را بموازات هم تهیه نمایند.

مانند نسل اول نوازندگانی که نوازندگی را که «ایشومار» نامند – از واژه فرانسوی شومور (به معنی بیکار) است و معادل موسیقی شورش بکار می رود- موسیقی بامبینو نیز ملغمه ایست از عناصر مدرن و سنتی. گیتار الکتریکی همگام و همراه با ضربی یکنواخت موجب اثری افسون کننده گشته، شنوندگان را به درون حاله ای از آهنگ می کشاند.

معنویتِ مادیت

گاه به گاه نوای گیتار بامبینو با اوج تک نوازی که در ریتم و حول ریتم سر می دهد، گوئی بیانگر آرزوی آزادی ملت خویش می گردد.

برخلاف بسیاری از گیتاریست های تک نواز در راک اندرول که همچون برشی برای خواننده می باشند، تک نوازی های بامبینو بیشر به گونه ای از گسترش احساسی موزیک شباهت دارند و مادیتِ محض را به معنویت می کشانند. بدین صورت تک نوازی های او فقط بازتاب اوج احساسات و برانگیختگی وی که ناشی از سوگندش به در خدمت آینده بهتری برای ملت خویش می باشد، نیست، بلکه می تواند راز و نیاز عمیقی تلقی گردد که دل شنونده را به تکان می آورد.

بامبینو در گفتگوهائی که از وی در مطبوعات در باره سی دی مزبور منتشر گشته اند از ارتباط خود با صحرا سخن گفته است و اینکه تا چه میزان انگیزنده موزیک او بوده و چه قدر او و ملتش آنجا را موطن خود می دانند.

از سه ترانه ی سنتی که در این سی دی ظبط شده اند، دوتای آنها را او از جاهای دیگر اخذ نموده است (من به سرزمین خویش درود می فرستم) و (صحرا، وطن من). عنوان این ترانه ها بخوبی گویای این است که چه قدر رابطه این ملت با صحرا عمیق می باشد.

دعوی استقلال فرهنگی

در دوران قیام دولت، نیجریه در ابتدا موزیک گیتار نوازان را بدین خاطر ممنوع نمود که آنها را تحت فشار بگذارد، با این استدلال که ترانه های آنها حامل پیام شورش می باشند.

اما این ترانه ها حاوی دعوت به مبارزه مسلحانه نبوده، بلکه بیش از هر چیز به ملتِ خود یادآوری می کنند که باید نسبت به هویت خویش سرافراز باشد و بر سنت های دیرینه خویش اتکا کند. بسیاری از مردم «تاملگوست» مجبور بودند بخاطر خشکسالی و از دست دادن احشام و چراگاه های خویش که به علت استخراج اورانیوم صورت گرفت به شهر ها مهاجرت نمایند. این ها باعث شد که پیام آنها اهمیت بیشری یافته و موجب شود که مردم نسبت به هویت خویش آگاهی یافته و احساس سرافرازی و اعتماد بنفس در آنها تقویت گردد.

در این آلبوم از آثار خودِ بامبینو دو ترانه هست (ما را به هم پیوند ده) و (برادران با هم باشیم) که درست با همین انگیزه ها نوشته و تهیه شده اند. یعنی برای اینکه ملت خود را به حرکت در آورد تا علیه همه چیزهائی که آزادی آنها را سلب کرده، یا مجبور نموده است که زندگی عادی خود را رها گنند، بر خیزند.

دوام ملت کل تاملگوست بدین خاطر است که توانسه اند در شرایط سخت محیط خویش مقاومت نموده بیآموزند چگونه خودرا با تغییرات محیط زندگی خویش وفق دهند. این ملت که قرن ها برای حفظ استقلال خویش مبارزه کرده است بخوبی می داند همواره راه های مختلفی برای دست رسی به مقصود وجود دارند. موسیقی عمر «بامبینو» مختار و پیام ترانه های او برای ملتش بخشی از این کوشش هاست. بدون شک آن ها قوی ترین سلاحی هستند که مردم «کل تاملگوست» در حال حاضر در اختیار دارند.

لینک به آلبوم
URL: http://bombino.bandcamp.com/

توضیج زیر تصویر 2
نواهای شورشی بر ضد جنگ: عمر مختار و گروه او در سال 2010 جلوی مسجد اعظم آگادز در مقابل هزاران تماشاچی کنسرتی را اجرا نموده و پایان جنگ های نیجریه را جشن گرفتند.

توضیج زیر تصویر 3
اتکاء به هویت و سنت خویش: عمر «بامبینو» مختار در آلبوم «آگادز»

امپریالیسم در زیر چادر

حمید بهشتی — 2011-08-23T21:19:00Z

برگرفته از قنطره - 18 اوت 2011
http://de.qantara.de/Imperialismus-unterm-Schleier/16951c17385i0p8/index.html
نویسنده: پرفسور لیلي احمد/ ترجمه به فارسی: حمید بهشتی

از مبارزه با ستم بر زنان مسلمان در جهت اسلام ستیزی سوء استفاده میگردد و هوچی گران غرب به این موضوع که می رسند رو به تبلیغات امپریالیستی می کنند – در حالیکه این فکر هرگز به ذهن آنها خطور نمی کند که در باره ستم بر زنان مسیحی نیز کلامی بر زبان آورند.

زمان کوتاهی پس از 11 سپتامبر و آغاز جنگ در افغانستان موضوع «زن در اسلام» در آمریکا و غرب به اهمیت ملی رسید و با سخنرانی رادیوئی بانوی اول (آمریکا) لاورا بوش در 17 نوامبر 2001 تبدیل به مهم ترین موضوع روز شد. وی گفت: «انسان های متمدن در سراسر جهان به وحشت افتاده اند، آنهم نه فقط بدین خاطر که دلهای ما به خاطر زنان و کودگان افغان می سوزد، بلکه به این خاطر نیز که ما در افغانستان می توانیم ببینیم که دنیائی را که تروریست ها به ما تحمیل می کنند، چگونه دنیائی است ... مبارزه با تروریست ها، مبارزه برای احقاق حقوق زنان نیز می باشد.

و روز پس از آن چری بلر، همسر نخست وزیر انگلستان نیز نظیر همان سخنان را تکرار نمود. با تأثیر پذیری از این واژه کلیدی رسانه ها نیز آغاز کردند به اینکه جنگ افغانستان را جنگی عادلانه و در خدمت نجات زن مسلمان جلوه گر سازند.

به نوشته یکی ار روزنامه نگاران انگلیسی برقه تبدیل به بیرقی جنگی گشته است. در ماه های بعد، رسانه ها پر بودند از گزارشات حاکی از فقدان حقوق زنان در افعانستان و متضمن این که اسلام هموراه بر زن ستم نموده است. و آنگاه پوشش زنان در همه ی فرم های آن، چه برقه، چه حجاب یا نقاب برای ممالک غربی تبدیل شد به موضوع ملی که ممنوعیت سرپوش در مدارس فرانسه در سال 2004 آغاز این ماجرا بود.

این راهکار که مبارزه با ستم بر زن را برای مشروعیت بخشیدن به اعمال حاکمیت خود بکار گیرند، طبیعتا نیرنگی بود که بیش از همه امپریالیست های فرانسوی و انگلیسی در گذشته مکرّر از آن استفاده کرده اند. چه علیه مسلمانان، چه هندوها و یا دیگران. درست همین منطق و سخنوری را گایاتری شیپویاک در عبارت مشهور خویش شرح داده است: «مردان سفید پوست زنان تیره رنگ را از دست مردان تیره رنگ نجات می دهند».

آنان که گذشته ی امپریالیسم را می شناسند، در شگفت اند از اینکه چگونه این نیرنگ قدیمی هنوز کاربرد داشته و جواب می دهد. طولی نکشید و این تبدیل به توافق جمعی ما شد که نیروهای ما در افغانستان بدین خاطر آنجا رفته اند که زنان را از رفتارهای وحشیانه طالبان نجات دهند، رفتارهایی که به اسلام نسبت داده می شوند.

احساسات دشمنی نسبت به اسلام

من در تحقیقات خویش به نتایج این اندیشه پرداخته ام: تحقیقات بر روی گزارشات زنان مسلمان در آمریکا که در رابطه با هراس از اسلام و گفتمان جدیدی که در باره «زن در اسلام» در انبوهی از کتاب هائی که در سال های گذشته از جانب زنانی با پیشینه ی مسلمانی انتشار یافته اند. این کتاب ها که گوئی شهودی بر ویژگی وحشتناک ستم بر زن در اسلام می باشند در واقع نیز تبدیل به پرفروش ترین کتاب ها گشته اند.

به نقد کشیدن علمی این کتاب ها بخاطر نشان دادن این است که در لوای جانبداری از زنان مسلمان ، احساسات دشمنی با اسلام و مردان مسلمان تحریک گشته و نهایتاً به حمایت از سیاست اسلام ستیزی می انجامد. این نیز قابل توجه است که همان جماعت ها و نشریاتی که با زنان ستمدیده ی نویسنده اظهار همدردی می کنند، در عین حال کوچک ترین تعارضی نسبت به تعداد بی شمار زنان و کودکان جانباخته در جنگ های عراق و افغانستان از خود نشان نمی دهند.

سخنوری فاقد معنا و محتوا

هنگامی که من به تاریخچه موضوع «ستم بر زنان در اسلام» نظر کرده و آن را مورد مطالعه قرار می دهم که در خدمت چه اهدافی از آن استفاده شده است، نتیجه گیری من روشن است: زمان آن رسیده است که این موضوع را از مباحث خویش حذف کنیم. این واقعا چیزی جز سخن گفتن بی معنا و بی محتوا نیست که از دوران امپریالیسم باقی مانده است. و اکنون دیگر زمان آن فرا رسیده است که اینگونه سخنوری را رها کنیم.

مسلماً بیهوده است اگر کسی امروزه مدعی شود می خواهد به طور کلی در باره ستمی که بر زنان از جانب مسیحیت اعمال می شود سخن گوید و در اینکار میان موقعیت زنان مسیحی در نیجریه، هندوستان، آرژانتین، روسیه و ایتالیا تفاوتی قائل نگردد. درست به همین گونه در مورد ستم بر زنان در اسلام در گفتمان حاضر کلی گوئی می شود.

واقعا نیز تفاوت های زیادی میان شرایط زندگی زنان مسلمان در عربستان سعودی، ایران، اندونزی، ترکیه، فرانسه و آمریکا وجود دارند و اگر بخواهیم این ها را همگون بدانیم کار بیهوده ایست.

اینکه می گویم گفتمان باقیمانده ی امپریالیسم را رها کنیم بدین معنا نیست که این را نفی کنم که در اسلام رویکردها و قوانینی وجود دارند که واقعا به طرز وحشتناکی زنان را مورد تبعیض قرار می دهند.

از جانب دیگر بر این باورم که در حال حاضر در غرب براین جهات به شدت تأکید می گردد. این کار بیهوده ایست که در باره اسلام به طور کلی وهن آمیز سخن گفته شود. بجای آن باید با قوانین و رسومی که نسبت به زن تبعیص آمیز می باشند یکی یکی مبارزه کرد. یکی دیگر از تأثیرات 11 سپتامبر بر وضع زنان مسلمان در غرب است که اینجا بدان اشاره می گردد، به کوشش های زنان مدهبی مسلمان در غرب به ویژه در آمریکا.

این زنان که بسیاری از آنها دارای حجاب می باشند برای رسیدن به موقعیت های رهبری در سازمان های اسلامی می کوشند. آنها متون قدیمی و از جمله قرآن را بازخوانی کرده، خوانش آنها برای کسانی که مرد را محور تفاسیر خود قرار می دهند چالش آمیز است.برخی از آنها با متون قدیمی در باره حجاب رویکرد تازه ای داشته و نتیجه گیری می کنند که اجباری نبوده و با اینحال بر باور مسلمانی خود باقی می مانند.

مسلماً برای آن دسته از زنان که حجاب دارند روشن است که در کشورهای غربی که زنان قادرند به گونه ای لباس بپوشند که دلشان می خواهد، دیگر مردسالاری حاکم نیست، برخلاف کشورهائی که مسلمانان در اکثریت هستند. هنگامی که من در این باره با زنان مصاحبه کردم از جمله یکی از آنها گفت به هیچ وجه بر این باور نیست که داشتن حجاب از جانب دین وظیفه می باشد. اما وی با اینحال حجاب خویش را حفظ می کند تا مردم جوامع ما در غرب به پیام سکسی که وجود دارد متوجه گردند. و نیز به این فشار که باید آنچنان لاغر بود که با سلامتی انسان دیگر همساز نیست.

سربلندی بخاطر هویت مسلمانی

یکی دیگر از زنان گفت که او حجاب را درست به همان دلیلی رعایت می کند که یکی از دوستان یهودیش جارموکه می پوشد. حجاب نشان حضور اقلیتی مذهبی و مغرور به هویت مسلمانی است که دارای همان حقوقی می باشد که سایر شهروندان دارند. آنها به حجاب ملبس می شوند و بدین وسیله سربلندی خویش را از هویت اسلامیشان نشان می دهند. همانگونه که در سال های دهه 60 آمریکائیان آفریقایی نسب با آرایش موهای خویش می کردند.

و اکنون که برخی از ممالک اروپائی این بحث را دنبال می کنند که حجاب را ممنوع سازند لازم است که بخاطر بیآوریم که ممنوعیت حجاب در گذشته معمولا بی اثر بوده است. در مقابل آن اکنون در آمریکا که چنین ممنوعیت هایی وجود ندارند، گروهی از زنان مسلمان هستند که پس از مطالعه دقیق قرآن حجاب را کنار گذاشته اند. زیرا آنها بدین نتیجه رسیده اند که پوشش سر از نظر ایمانی فاقد اهمیت است.

خواهران مسلمان

حمید بهشتی — 2011-04-08T17:24:38Z

Sommaire

در زیر حجاب بسیاری از آنها لباس های غربی است و در سخن گفتن از مردها عقب نمی مانند – زنان اخوان المسلمین که یاران انقلاب بودند، اکنون قصد دارند به هنگام دموکراسی در مصر نقشی را بر عهده گیرند. ولی بیش از آنکه با مردها رقابت کنند با مشکلات خودشان دستبگریبان اند.

جهان، که مسن ترین آنهاست بر مبلی در آپارتمان دومش در قاهره نشسته، با روسری گلدار، لپ های سرخ و آب سیب به دست، می گوید در مصرِ جدید زنان حتّا رئیس جمهور هم می توانند بشوند.

"عَروِه" که جوان ترین آنهاست در شهر کوچک ابوکبیر در کنار کامپیوترش، جلوی اطاق صورتی رنگ کودکانش نشسته و در بلوگ خود سیر می کند. او می گوید: "مبارک رفت، هنگامیکه سنّ من به حد نساب برسد، شاید در پارلمان جدید انتخاب شوم."

"زَرها" که از جهان جوانتر و از عروه مسن تر است، در سایه دیوار زندانِ "تورا" واقع در قاهره ایستاده است و حجاب سفید رنگش را کیپ تر بر جهره خود می کشد. انگار که قصد دارد برای لحظات دیگر خود را آماه کند. او می گوید: "ما وظیفه داریم ملت را تربیت کنیم."

این سه خواهر مسلمان، از سه نسل که با هم قوم و خویش هم نبوده و فقط در افکارشان خواهر هستند، سه تن از صدها هزار زنی می باشند که در بزرگ ترین گروه مقاومت مصری ، بخاطر خودشان و برای مصری تازه مبارزه می کنند. هدف آنها ایجاد جامعه اسلامی است؛ حضور آنها در اجتماع همراه اعتماد به نفس بوده، پیام آنها روشن است: این عصر به ما نیز تعلق دارد، ما دارای همان نیروئی هستیم که برادرانمان دارند، اگرچه ما روسری بر سر داریم.

نیروی آنها هر روز فزونی می یابد، هر روز که از انقلاب می گذرد، قدرت آنها بیشتر می شود. اکنون رفراندم قانون اساسی، برای زنان مصری نیز آزادی هائی را به ارمغان آورده است و این چیزی است که نه جهان، نه عروه و نه زرها هرگز فکر آن را نمی کردند.

از زمانی که حسنی مبارک سرنگون شده است هر روز، روز ویژه ای بوده، اما برای زرها الشاطر که کنار در ورودی زندان تورا ایستاده، عید است.

او در انتظار اینست که پدرش آزاد شود. هوا گردآلود است، بر آسمان چند پاره ی ابر دیده می شود. او می گوید: این عدالت الهی است که پدر آزاد می شود و آنها که اینها را بر سر ما آورده اند به پشت میله های زندان می روند.

منظور او از "آنها" مبارک و آدمهای او هستند، بویژه حبیب العدلی که تا همین چند روز پیش وزیر کشور بود و اکنون به فساد متهم و در سلول کنار سلول پدرش زندانی است.

زرهای 34 ساله، مادرِ چهار فرزند، همسر، و دختر خیرات االشاطر است که فرد سوم اخوان المسلمین می باشد. زنی است بلند قد با پوستی به سفیدی چینی و چشمانی سیاهرنگ. او مانتوی بلندی بر تن دارد که نشانی از اینکه زن جوانی است را پنهان می کند. موبایل او دائم زنگ می زند و یک در میان زنگ آن را قطع می کند.

او می گوید "تصور کنید، فرزندان من ناظر بودند که چگونه پدر و شوهرمرا دستگیر کردند، آنهم ساعت 2 نصف شب که ماموران امنیتی در خانه ما را کوبیده و بدان وارد شدند". کنار او خواهرانش با حجاب و نقاب ردیف ایستاده اند، همه آنها هم جزو زنان اخوان المسلمین هستند – آنها همگی خودشان نظیر این ماجرا را تجربه کرده اند. چشمان آنها به در زندان دوخته است.

زرها تا زمانی که به خاطر دارد جزو خواهران مسلمان می باشد. او می گوید: "چنین نیست که ما می بایست تقاضای عضویت کرده باشیم، ما همگی در یک ایدئولوژی مشترک هستیم."

خواهران مسلمان از سال 1932 وجود دارند. آنها بازوی زنانه اخوان المسلمین می باشند. همان جمعیت اسلامی که مبارک سرکوب می کرد و غرب از آن وحشت داشت. کلمات وحشت انگیزی مانند "شریعت"، "جهاد" و "ترور" همواره آن را همراهی می کرد. آمریکا آنرا تا پیش از انقاب افراطی ارزیابی نموده، غرب ستیز و دشمن اسرائیل می دانست. اکنون، پس از سقوط رژیم گذشته اخوان المسلمین تبدیل به قوی ترین نیروی سیاسی کشور شده و خود را طرفدار دموکراسی معرفی می کنند. آنها علی رغم دهها سال سرکوب، این توان را دارند که صدها هزار نفر را که خواهان همکاری در تجدید بنای مصر هستند به دور خود جمع کنند. گویی نیمی از آنها زنان می باشند؛ دختران و مادرانی مانند زرها، جهان و عروه که نقش تازه ای را در اجتماع بر عهده می گیرند.

در زندان باز می شود – در این هنگام او ظاهر می شود، پدر زرها که چهار سال و نیم زندانی مبارک بود، به اتهام تروریسم، پول شوئی، عضویت در یک سازمان اسلامگرا و به آزادی چشمک می زند. زرها می خواهد او را در آغوش کشد، چند قطره اشک بر حجاب او می ریزد، اما دستش به او نمی رسد. دور او را هواداران اخوان گرفته و تکبیر می گویند: "الله اکبر" و شعار می دهند "اخوان امید ملت است". در حالیکه همین چند هفته پیش برای اینکار دستگیر می شدند.

آنها پرچم های مصر را در غروبِ قاهره بدست دارند، همان پرچم هائی را که در میدان تحریر به اهتراز در آوردند. زرها هم هر روز در تظاهرات شرکت داشت. او می گوید "در مصر هیچ کس توسط مبارک بیش از ما ترور نمی شد".

او بر پنجه های پا بلند می شود تا پدرش را بهتر ببیند. در چهره او اثری از خوشحالی به چشم نمی خورد، به ندرت لبخند بر لبانش نقش می بندد، بیشتر شباهت دارد به آدمی که شوکه شده و به شدت شگفت زده باشد. "هر گاه به پدرم می اندیشم، او را در سلولش در نظر خود مجسم می کنم". از پدر تصور دیگری برای او نمانده. او رویهم 12 سال از عمرش را در زندان گذرانده است. شوهر زرها نیز 5 سال پشت میله های زندان بوده است.

تا کنون چنین بوده است: اخوان المسلمین در سایه اجتماع فعالیت می کرده و زنان در سایه اخوان المسلمین فعال بوده اند. زرها به نسلی از زنان متعلق است که چیزی به جز زندگی در آن رژیم را نمی شناسد. آنها نمی دانستند چگونه می توان هم اسلامگرا و هم آزاد زیست. او اکنون سی و چند ساله است. هنگامیکه مبارک قدرت را بدست گرفت او 5 ساله بود. مبارک می گفت: "یا ما، یا آنها و بدینگونه به وحشت از اسلامگراها در کشور دامن می زد". زرها می گوید: "در تمام طول عمرم به این مشغول بوده ام که مردانم را از زندان به در کرده و خانواده را تأمین کنم. من حتّا فرصت نداشتم به گردهمائی های هفتگی اخوان روم. اکنون دیگر همه چیز تغییر خواهد کرد".

آینده ی مصر برای او چگونه خواهد بود؟ چقدر با گذشت، چقدر با مدارا و چقدر تکثر پذیر؟

به گفته ی او "جامعه ی تحت حاکمیت رژیم، بی روح بود. زندگی عبارت بود از خوردن، ازداج کردن و دنبال کار دویدن". بسیاری از مردم مراعات حجاب را می کردند و برای نماز خواندن به مسجد می رفتند، چنانکه گوئی مانند ورزش روزانه باشد. اما اسلام را زندگی کردن، نبود. زرها می گوید، آرزوی او یک جامعه متمدن اسلامی است، با خیابان های تمیز، با صداقت، سرزمینی بدون فساد و مهم تر از همه باسواد. او می گوید: "یک بار آمارگیری وحشتناکی بود که فارغ التحصیلان مدارس را امتحان کردند. اکثر آنها حتّا خواندن و نوشتن رابلد نبودند".

و زنان؟

زرها ابتدا می گوید: "برای من زن ها و مردها تفاوتی ندارند. آنها مکمل یکدیگرند. ما هردویمان در میدان تحریر بودیم. هم مردها و هم زن ها. مگر اینطور نیست"؟

سپس او می گوید: "زنها که نمی خواهند درست همان کاری را انجام دهند که مردها می کنند". در طبیعت آنها این است که بچه دار شوند. آنها احساسات بیشتری دارند، برای وظایف اجتماعی دارای استعداد بیشتری هستند. از برابری زن و مرد و از مقاومت در مقابل مردان، زرها بسیار فاصله دارد. او می گوید که حال پدر او در زندان بسیار وخیم بوده است. به ویژه تابستان ها در سلول از گرمی هوا رنج می برده است. زیرا تحویه هوا آنجا نبوده. وی می افزاید: "من می خواستم همان رنج او را ما نیز تحمل کنیم". به همین دلیل به خانواده خود اجازه نمی داده است که در خانه از کولر استفاده کنند. همدردی را حسّ کردن نیز جزو وظایف زنان بود.

بیرون کردن اخوان از سیاست موجب این شد که این گروه بیش از هر چیز در زندگی اجتماعی فعال گردد. آنها دست به فعالیت در زمینه های بیمارستان ها، مؤسسات آموزشی، کودکستان ها و آشپزخانه های عام المنفعه زده و طرفداران بسیاری یافتند. در پارلمان آنها فقط می توانستند به عنوان منفرد و بدون وابستگی حزبی حضور یابند. بسیاری از اعضاء آنها تحت نظر بوده، تعقیب و زندانی می شدند. فقط زنانِ اخوان، بی خطر ارزیابی شده و می توانستند تحت نظارتِ رادار حکومتی فعالیت نمایند.

این برای خواهران دارای اهمیت بود. آنها جمعیت را سر پا نگاه داشته، به خانواده زندانیان یاری می رساندند ، راه پیمائی های اعتراضی به راه انداخته، برای وکیل مدافع ها پول جمع می کردند.

آنها اجازه نداشتند رهبر سیاسی شوند. به گفته زرها : "اینکار به خاطر سازمان امنیت عملی نبود، تصور این که زنی دستگیر شود برای جمعیت محال بود". بسیاری از برادران همچنان بر این باوراند که برای زنان بهتر همان است که به وظایف طبیعی خود بپردارند: از جمله مادر بودن.

پدرِ زرها را مردم به سوئی هل میدهند. او سوار بر یک خودروی ناشناسی می شود. زرها راه خود را به سوی آن خودرو باز می کند و با صدای بلند می گوید: "اینها کی اند، چه می خواهند"؟ و دست خود را به داخل ماشین می کند.

او می کوشد از پنجره ی بازِ ماشین، دست پدرش را بگیرد. "من فکر می کردم این ماشین به سازمان امنیت تعلق دارد". هنوز ترس وجود او را در بر گرفته است.

زرها الشاطر، دختر خیرات الشاطر بین خواهران مسلمان مشهور است. جهان الحلوافیِ 59 ساله نیز که مسن ترین این سه خوهر مسلمان است از ماجرای او آگاهی دارد. او می گوید: "زرها مانند یک دختر است. وی با پدر زرها در الکساندریه به دانشگاه می رفته. ترسِ او را نیز جهان الحلوافی به خوبی می شناسد. زیرا همسر خود او نیز سالها زندانی بوده است.

وی همین دیروز با هزاران تن دیگر در میدان تحریر ایستاده بودند و خواسته های تحقق نیافته مردم را تکرار می کردند. وی اکنون در قاهره در منزل خود نشسته است. مقابل او روی میز کوچکی که در اطاق نشیمن است، مگس کش و جانمازی قرار دارند.

جهان، مدیره ی یک مؤسسه فرهنگی است. او از اهالی الکساندریه واقع در ساحل دریای مدیترانه می باشد. وی همانجا به دانشگاه رفته، با شوهرش آشنا شده و به اخوان المسلمین پیوسته است. جهان اولین خواهر مسلمانی بود که برای انتخابات مجلس نامزد شد و پیش از اینکه مبارک قدرت را به دست گیرد عضو جمعیت بود. او برخلاف زرها می داند چگونه می توان هم از خواهران فعال و هم آزاد بود. وی زن کوتاه قد و فربهی است که به هنگام سخن گفتن بسیار می خندد، لپ های او بالا رفته و چشمانش ریز می شوند، به خوبی به یاد گذشته ای می افتد که به اخوان پیوست: و این نظری است به گذشته که به سادگی می تواند به سوی آینده ی خواهران مسلمان نیز باشد.

وی می گوید: پس از جنگ اعراب و اسرائیل در سال 1973 انورسادات فرمان عفو اخوان المسلمین را صادر کرده بود. بسیاری از زندانیان سیاسی آزاد شده بودند و پس از مدت ها برای اولین بار جمعیت می توانست میان مردم رفته، سخنرانی بگذارد. چند تن از برادران در دانشگاه الکساندریه سخنرانی کردند و جهان، دانشجوی جوانی بود که تازه حجاب را برگزیده، بلافاصله جذب ایده های آنها شد.

او به عضویت درآمد، جلساتی را ترتیب داد، جلسات فرهنگی و جلسات گفتگو برگذار نمود. جهان مسئول گروه زنان دانشگاه بود. وظیفه او این بود که افکار اخوان را منتشر سازد. بالا بردن آگاهی اسلامی ملت یکی از اهداف آنها بود. وی میگوید: "ما جوان بودیم و می خواستیم کشور را تغییر دهیم". در این دوران هیچ زوری از طرف دولت وارد نمی شد، آنچنان آزادی وجود داشت که اکنون خوهران مسلمان تجربه می کنند".

هنگامیکه سادات با اسرائیل صلح کرد، اخوان از او برگشت و برخی به افراط گرویدند. 1981 سادات کشته شد. بطوری که گفته می شود، توسط افراد سابق اخوان المسلمین. مبارک قدرت را بدست گرفت. در همان سال شوهر جهان برای اولین بار دستگیر شد.

جهان می گوید از آنزمان او 11 بار دستگیر شده است. آنها 6 فرزند داشتند که باید از آنها مواظبت می شد. او به سازماندهی اعتراضات و تجهیز مطبوعات پرداخت و بزودی شهرت یافت. در این زمان در جامعه و در غرب، اسلامگراها عقب افتاده و کوته بین تلقی می شدند که با زنان بگونه ای تبعیض آمیز برخورد می کند. "ما می خواستیم خلاف آن را ثابت کنیم". بدین ترتیب او در سال 2000 اولین زنی بود که برای وارد شدن به مجلس نامزد شد. اما ناقدین می گویند که نقش او نمایشی بوده است.

یکی از بزرگترین مسائلی که آن زمان آنها را بخود مشغول می کرد: در نظر اسلامگرایان امری غیر عادیست که زنان با مردان در یک گفتگو شرکت کنند. زن همچنین نمی بایست تصویر چهره خود را در معرض دید عموم قرار دهد. جهان به علمای اسلامی مراجعه کرده، کسب تکلیف می کند. هنگامی که آنها به او می گویند اسلام چنین کاری را منع نکرده است، او شروع کرده، خود را غرق کار می کند. شوهر او به زندان می افتد. تیم انتخاباتی او دستگیر می شوند. با اینحال او در اولین دوره انتخابات پیروز می شود، اما هرگز به مجلس راه نمی یابد. استدلال آنها این بوده که امور خلاف مقرراتی در انتخابات رخ داده است.

او در پاسخ این سئوال که آیا امروز هم حاضر است نامزد شود، می گوید: "نمی خواهم این فکر را به کلی کنار بگذارم، اما بهتر می دانم که نسل تازه پا به میدان نهد". وی به زنان جوانی نظیر عروه می اندیشد.

عروه جوانترین این سه خواهر، 21 ساله است. او دربِ منزل خود را در شهر کوچک ابوکبیر که در 85 کیلومتری قاهره می باشد و با والدین و خواهرانش آنجا زندگی می کند، به روی ما می گشاید. در مصر به اینها می گویند تازه به ثروت رسیده ها. اطاق نشیمنی است با مبلمان مدل لوئی 16، پایه های طلائین و گل های براق. پدر آنها داروفروشی است که در یکی از ممالک خلیج فارس کار می کند.

عروه حجاب خود را بر میدارد، این کار را می کند زیرا در منزل خودشان بوده و مرد غریبه ای حضور ندارد. او حجابش را به دستگیره در آویزان کرده و موهای دم اسبی قهوه ای رنگش بر شایه هایش می ریزند. گوشواره هایش می درخشند، پیراهن دکولته تنگی پوشیده است. در این لباس دختر جوانی آنجا نشسته است.

او می توانست یک دختر جوان معمولی باشد، اگر که نمی گفت: "طبیعی است که می خواهم سیاستمدار شوم. در نظر من غربی ها هم موجودات انسانی هستند". و اینکه چه اشکالی دارد که فرهنگ ها باهم تفاوت دارند.

عروه با خواهرانش در یک اطاق زندگی می کنند، با مبلمان سفید و صورتی و چند تا حیوان پارچه ای بر روی زمین. وی 16 ساله بود که تصمیم می گیرد به اخوان بپیوندد، تازه تحصیل خود را در دانشکده ارتباطات آغاز کرده بود. آن زمان او در زندگی خود به نقطه ای رسیده بود که از خود می پرسد: چگونه زنی می خواهم باشم؟ چگونه می خواهم رندگی کنم؟ چه نقشی را می خواهم در این جامعه ایفا نمایم؟

لذا او شروع می کند به مطالعه در باره سوسیالیت ها، در باره حزب ناسیونال دموکراسی مبارک، در باره سکولاریسم، "اما نمی توانستم درک کنم که چگونه می شود دین را از سیاست جدا کرد. زیرا اسلام در همه زندگی انسان حضور دارد". و می افزاید همه کارهائی که می کنم از اسلام نشئت گرفته اند.

سپس او به مطالعه کتاب های حسن البناء ، بنیانگذار اخوان المسلمین می پردازد. "من به سرعت عاشق ایدئولوژی او شدم". آثار سایر اسلامگرایان را نیز او خوانده است. "آنها بسیار مطلق گرا و افراطی اند و همه ی چیزهای غربی را از زندگی خود زدوده، بد می دانند. "اما این با واقعیات قابل انطباق نیست. زیرا برای اینکه مسلمان خوبی باشی لازم نیست مانند قرون وسطی زندگی کنی".

او کتاب زهوار در رفته ای را از قفسه برمی دارد که در باره تعالیم اخوان است و می گوید: "این آخرین کتابی است که برایش مانده است". و آنرا ورق می زند. مأموران سازمان امنیت چندین بار خانه ما را زیر ورو کرده و همه ی کتابها را با خود بردند.

او دربِ کمد صورتی زنگ خود را باز کرده و چند تا لباس میهمانی و یک لباس عروسی را در آورده و می گوید: "من عاشق این هستم که به خودم بِرٍسم". جمعه آینده قرار است او ازدواج کند.

این دومین نامزد اوست. "نامزدِ اولی نمی خواست بپذیرد که من بغیر از خانواده، مایل به پیشرفت شغلی نیز هستم. من مایلم سفر کنم و فعالیت سیاسی داشته باشم". پیش از اینکه آنها عروسی کنند نامزدش از او خواسته بوده که در منزل بماند. به همین دلیل نیر از او جدا شده است.

این مرد دومی به گونه ای دیگر است. آنها با هم در محل کار آشنا شده اند. بلافاصله به او گفته است که مایل نیست همه ی زندگی خود را کنار بگذارد. "روز بعد از ازدواج قصد دارم برای شرکت در یک کنفرانس به قطر پرواز کنم. فکر می کنم او جرأت نکرد با اینکار مخالفت نماید".

عروه در فیس بوک حضور دارد، با تویتر کار می کند، یک بلوگ هم دارد که تا 10000 مراجع دارد. اینجا ... و عکسی را در تارنمای کامپیوترش نشان می دهد که تصویر خود اوست: در غزّه در کنار یک زن دیگر که روسری سفیدی بر سر دارد و با هم می خندند. می گوید: "حماس" و لبخندی می زند. سپس وحشت زده شده، گویی به این فکر می افتد که دوستی با حماس ممکن است تا حدی افراطی به نظر آید.

این یکی از لحظاتی است که پوشش خواهران مسلمان اندکی به کنار رفته و تضادهایشان آشکار می گردد. تضادِ میان سخنان آمیخته به مدارا و عقاید تعصب آمیزی که می پوشانند.

در زمان تظاهراتِ میدان تحریر، عروه با تویتر چنین پیغام می داد: "بروید به میدان تحریر ... یا به آزادی می رسید و یا به شهادت ... به خدا سوگند مرگ پایان راه نیست". در 11 فوریه، روزی که مبارک سقوط کرد، او"به همه جهان اسلام" تبریک گفت.

آینده ی او در مصرِ جدید چگونه است؟

وی می گوید "من قصد دارم از استعدادم استفاده کنم". این به ویژه برای زنان حائز اهمیت است. او قصد دارد دوباره به دانشگاه برود. زیرا حس می کند که در نظام آموزشی گذشته این امکان برایش فراهم نبوده است. عروه می گوید، می خواهد برای فرزندان خود مادری خوب بوده، مسلمان خوبی باشد و هر نقش سیاسی را نیر که اخوان برایش در نظر گیرند، میخواهد ایفاء نماید. "به سی سالگی که رسیدم حتّا نماینده مجلس هم خواهم شد".

در شنبه ی دو هفته پیش، زنان نیز مانند همه ی مصریان در رفراندم قانون اساسی جدید شرکت کردند. برای نمونه در این موارد رأی گیری شد: رئیس جمهور بیش از 8 سال نتواند باقی بماند، قوانین موقعیت اضطراری که مبارک با وقاحت از آنها سوء استفاده کرد، فقط با تأیید مجلس قابل اجرا باشند، افراد غیر حزبی هم بتوانند نامزد ریاست جمهوری گردند.

و این نیز یکی از موضوعات بود: انتخابات به سرعت انجام یابد.

از این امر اخوان المسلمین بیش از همه بهره مند خواهند شد. زیرا سایر احزاب فرصت لازم را برای سازماندهی ندارند. بسیاری از فعالان انقلاب، از جمله محمد البرادعی به همین دلیل خواهان این هستند که به تغییر قانون اساسی رأی منفی داده شود.

به نظر عروه الطویلِ بلوگ نویس، تأیید رفراندم از جانب اکثر مردم بدین معناست که مصریان برای تحقق دموکراسی آمادگی لازم را دارند.

جهان الحلوافی، مسن ترین این سه زن می گوید: "ما همگی این را آرزو می کردیم". به نظر او رفراندم نشان می دهد که مصریان به سرعت خواهان پیشرفت به جانب دموکراسی می باشند.

تصور هر سه خواهر مسلمان از دموکراسی چنان است که می تواند گامی به سوی جامعه اسلامی باشد. و سئوالی که باقی می ماند انیست که یک چنین اجتماعی واقعن تا چه میزان دموکرات خواهد بود؟

انقلاب مصر به سه خواهر مسلمان عروه، جهان و زرها حق رأی داده است تا بگویند دموکراسی چگونه باید باشد. اما در اولویت های آنها در زندگی تغییری بوجود نیامده است: مادر خوبی باشند، همسر خوبی باشند، مسلمان خوب باشند، این هدف زندگی آنهاست. آنها می خواهند به حقوق خود برسند، تا جائی که اسلام این حقوق را برای آنها مجاز بداند. آنها زنانی هستند که برای حقوق خود مبارزه می کنند، اما حاضر نیستند علیه مردان مبارزه کنند.

بعد از ظهر و دیروقت در قاهره، شهر در آلودگیِ هوایِ زرد رنگِ نورِ خورشید فرو رفته است. زرها الشاطر، دختری که پدرش از زندان آزاد شده، ناظر بر ماشین هائی است که پدرش را بوق زنان در خیابان های قاهره می برند، مردان برای دست تکان دادن از پنجره ماشین ها به بیرون خم شده، بوق زنان هورا می کشند، انگار که مسابقه ی فوتبالی را برده باشند.

آنها در شهرک نصر، اکنون خودروها را پارک کرده اند. اینجا در یکی از برجها، زرها زندگی می کند. کسانی به انتظار آنها بوده و کسی توانسته است تمامی پله ها را چراغانی کند. گل های مصنوعی جلوی در ساختمان قرار دارند. زرها و خواهران جوانترش با حجاب های تیره ی خود مقابل در ورودی ایستاده اند، انگار قصد دارند از ورود مهاجمین جلوگیری بعمل آورند. آنها در باره شادیشان سخن می گویند و برای آزادی و ایمانشان شکر می کنند. همه ی آنچه که یک انسان مؤمن باید بداند، در قران نوشته است. همانند یک ماشین رختشویی است: "که شما خریده باشید و کار نکند" خواهر زرها در مانتو و حجاب سیاهش می افزاید: "آنگاه شما هم شروع می کنید به خواندن راهنمای دستگاه. زیرا بخوبی می دانید که تولید کننده آن بهتر از همه می داند، آن دستگاه چگونه عمل می کند. همینگونه است خدای خالق". او همان کسی است که ما را بوجود آورده و بعنوان راهنمای دستگاه، قرآن را به انسانها داده است.

همینگونه که آنها سخن می گویند، مردان در خیابان دور پدر زرها را گرفته اند. آنها تازه از مسجد بازگشته، دنبک زنان از میان ماشین های پارک شده چرخ زنان و با شادی جملاتی را شعار گونه سر می دهند که بنظر بسیاری ممکن است غیر دموکراتیک جلوه کند: "قانون اساسی ما قران است"، "راه ما جهاد است".

زباله اورانیوم: آیا بدین گونه می خواهند از غیرنظامیان حمایت کنند؟

حمید بهشتی — 2011-03-31T12:03:06Z

برگرفته از تلاکسکالا – 27

بفارسی از حمید بهشتی

"در مورد موشک های مجهز به نوکِ دارای اورانیوم واژه ی بمب های کثیف به خوبی صدق می کند. به نظر من این بهترین جنگ افزاری است که برای کشتار جمعی انسانها به کار می رود." ماریون فالک، کارشناس شیمی – فیزیک (پنسیلوانیا)، لابراتوار لورنس لیورمور، کالیفرنیا- آمریکا

در اولین 24 ساعت حملات هوائی به لیبی هواپیماهای B-2s آمریکائی 45 بمب هزار کیلوئی را رها کردند. این بمب های قوی و موشک های کروس که توسط هواپیماها و کشتی های فرانسوی و انگلیسی آتش شدند، همگی دارای نُک های ساخته شده از زباله اورانیوم می باشند. (Depleted Uranium = DU)

دی یو، زباله ی حاصل از اورانیومی است که به هنگام تغلیظ باقی می ماند. از آن برای ساختن راکتورها و تسلیحات اتمی استفاده می شود، ماده ای است بسیار سنگین - 7/1 برابر سرب - و در ارتش بسیار مورد توجه می باشد، زیرا دارای این ویژگی است که خودروها و ساختمان های دارای زره ی محافظت را از هم می درد. هر گاه مهماتی که از دی یو ساخته شده باشد، بر جسم سختی مانند جداره ی تانک اصابت نماید، به سادگی به داخل آن رخنه نموده و آنگاه منفجر و تبدیل به بخار و ابری سوزان می گردد. بخارِ آن همانند غباری است که نه فقط سمّی می باشد، بلکه دارای ویژگی رادیو اکتیو نیز هست.

موشکی که منفجر می شود با حرارتی به میزان 10000 درجه سانتی گراد می سوزد و هنگامیکه به هدف اصابت می کند، 30% آن تبدیل به براده می گردد. 70% باقی، بخار شده و تبدیل به سه گونه اکسیدِ به شدت سمّی می شود که اکسیدِ اورانیوم جزئی از آنها می باشد. این غبار سیاه رنگ در هوا معلق می ماند و با باد به مکان های دیگر انتقال می یابد. هر که فکر می کند که عراق و لیبی بسیار از هم فاصله دارند، باید در نظر داشته باشد، که تشعشعات چرنوبیل به ایالت ویلز درانگلستان نیز رسید.

ذرات ریزتر از 5 میکرومتری (1 میکرون = یک میلیونیم متر) که توسط دی یو ایجاد می گردند، به سادگی قابل استنشاق بوده، سال ها در ریه یا سایر اعضای بدن باقی می مانند. تنفس دی یو به کلیه ها خسارت می زند و موجب سرطان ریه و استخوان می گردد. دی یو هم چنین ممکن است از طریق سلسله اعصاب به مغز منتقل و موجب اختلالات عصبی و مغزی گردد و قابلیت این را نیز دارد که به کروموزوم ها خسارت وارد سازد، نظام تدافعی بدن را مختل نموده، انواع بیمار های کلیوی و دستگاه هاظمه را موجب گردد. زنان حامله ای که در معرض دی یو قرار گرفته اند، در خطر زایش اطفال معلول به لحاظ ژنتیک می باشند. غبار مزبور که در هوا معلق باشد، تصور نکنید به زودی از شرّ آن خلاص می شوید، زیرا در حالی که دارای اشعه آلفا می باشد، در محیط جابجا شده و تا 5/4 میلیون سال مؤثر می ماند.

به هنگام هجوم ناگهانی موسوم به „Shock and Awe“ در عراق، فقط بر بغداد 1500 بمب و موشک انداختند. سیمور هرش می گوید هواپیماهای نیروی دریائی آمریکا پانصد هزار تن مهمات را با اسلحه های خود آتش کردند که همگی آنها مجهز به نوکِ دارای دی یو بودند.

به گزارش الجزیره نیروهای اشغالگر آمریکائی 200 تن مواد رادیواکتیو بر ساختمان ها، منازل، خیابان ها و باغ های بغداد آتش کردند. یکی از گزارشگران کریستان ساینس مونیتور، دستگاه سنجش تشعشعات رادیواکتیوی را به دست گرفته و در برخی از محلات بغداد که بیش از سایر محله ها بر آنها تیر انداخته بودند، رفت. میزان اشعه ای که او یافت بیش از 1000 تا 1500 برابر میزان معمول در مناطق مسکونی بود. با محاسبه برای 26 میلیون جمعیت عراق، آمریکا بر سر هر 52 عراقی یک تن مهمات ریخته است که به هر نفر 40 پاوند می رسد.

ویلیام هِیجو Hague می گوید، ما به لیبی رفتیم "تا از لیبیائی ها و مکان های غیر نظامی شان دفاع کنیم". اما لازم نیست ما به مکان های دور برویم تا دریابیم که آنها از چه چیزی می خواستند "دفاع" کنند.

در 24 ساعتِ اول، نیروهای متحد مبلغ 100 میلیون لیره (= 113 میلیون یورو) هزینه ی مهمات دی یو کردند. به گزارش بازرسی تسلیحاتی اتحادیه اروپا، کشورهای عضو اتحادیه مزبور تعداد 2009 قرارداد با لیبی بسته و بابت فروش تسلیحات، 7/21 میلیون لیره از قذافی دریافت نموده اند...

من شرط می بندم که ویلیام هیجو در 5/4 میلیارد سال آینده برای گذراندن تعطیلات خود پا به شمال آفریقا نخواهد نهاد.

زمینخواری – پخوم های عصر جدید

حمید بهشتی — 2011-03-15T19:02:00Z

برگرفته از تلاکسکالا/ ترجمه به فارسی از حمید بهشتی

Sommaire

در داستان "انسان چقدر به زمین نیاز دارد" که نویسنده روسی زبان لئو تولستئی در تمثیلی در باره طمع انسان نوشت، دهقانی بنام پخوم Pachom با زمینداران بشکورتستان Baschkortestanقرار گذاشت که عرض یک روز، از طلوع خورشید تا هنگام غروب هر چقدر زمین را از فلات حاصلخیز که بتواند دور بزند، به وی تعلق خواهد یافت. این است که او به راه افتاد و با شتاب تمام مساحت زیادی را دور زد که تا حد امکان اراضی بیشتری را مالک شود. به هنگام غروب که وی بازگشت نقش بر زمین گشت و جان داد. بدین ترتیب او سرانجام فقط به دو متر مربع زمین بیشتر نیاز نداشت.

پخوم های عصرما

پخوم های امروزی نامشان Daewoo، شرکت القوادره Al-Quadra یا مدیرت سرمایه گذاری کرو Cru Investment Management می باشد. اما دولت هائی نیز مانند هند یا شیخ نشینان خلیج، چین و لیبی در صدد این هستند که به سرمایه گذاران کشور خود در سرمایه گذاری کشاورزی در سرزمین های دیگر یاری رسانند. در نتیجه اراضی وسیعی در افریقا، آمریکای لاتین، آسیا و یا اروپای شرقی به شرکت های خصوصی ملی یا خارجی فروخته و یا اجاره داده می شوند. غالبا اراضی مزبور مربوط به مناطقی هستند که برای تهیه مایحتاج مردم عادی و پرورش احشام و یا ماهیگیری مورد استفاده عموم قرار می گیرند. اما هدف اکثر سرمایه گذاران مزبور تولید مواد غذایئ صادراتی و خوراک احشام برای کارخانجات تولید گوشت و یا تهیه مواد سوختی که از محصولات کشاورزی ساخته می شود برای خودروهای کشورهای غنی در اروپا یا آسیا می باشد.

یکی از اولین موارد مزبور که در جهان شهرت یافت، کوشش شرکت کره ای Daewoo در ماداگاسکار بود برای کسب اجاره 3/1 میلیون هکتار زمین که نیمی از کل مساحت آنجا را شامل می شود. آنها قصد داشتند در آن اراضی کشت ذرت نموده و محصول آنرا برای تغذیه احشام خویش به کار بندند.

نمونه ی دیگرش کشور سیرالئون می باشد که از فقیرترین ممالک دنیاست. شرکت سویسی آداکس بیوانرژی Addax Bioenergy در آنجا به دنبال یک جنگ داخلی خونین بیش از 20 هزار هکتار زمین را در شمال آن کشور برای تولید نیشکر و کاساوا اجاره نمود. کاساوا Cassava در سیرالئون مهمترین رزق مردم پس از برنج می باشد. اما هدف آداکس تأمین ارزاق اهالی نبوده، قصد دارد کاساوا را برای تولید مواد سوختی مورد استفاده قرار داده و به اروپا صادر نماید و با نیشکر تولیدی نیز همین مقصد را دنبال می کند. و اینها به هیچ وجه تنها موارد تصرف و واگذاری اراضی عمومی به شرکت های خصوصی نیستند. فقط در سیرالئون برای اجاره بیش از 5/1 میلیون هکتار زمین قراردادهائی در حال بستن می باشند و این میزان برابر ثلث تمامی اراضی آنجاست.

وعده های توخالی

در حالی که در داستان تولستوی اهالی بشکورتستان خودشان مالک اراضی بوده و می توانستند در باره آنها تصمیم گیری نمایند، امروزه در اکثر موارد، دولت ها و مسئولان محلی عامل بوده، قراردادها را امضاء می کنند. اهالی محلی که از اراضی مزبور به طرق مختلف بهره برداری می نمایند، به ندرت طرف مشورت قرار گرفته، به هیچ وجه در تصمیم گیری ها دخالتی ندارند.

علاوه بر این برخلاف بشکورتستانِ تولستوی، در اکثر این کشورها هیچ زمینی که مورد استفاده مردم نباشد، وجود ندارد. حتا در دورافتاده ترین مناطق نیز کشاورزان محلی می کوشند از قطعه زمینی که دارند زندگی خود و خانواده شان را تأمین نمایند و چوپان ها گله های خود را در مراتع فاقد ساکن به چرا برده و یا در جنگل ها زنان بومی چوب برای سوخت جمع آوری نموده و یا میوه و سبزیجات وحشی برداشت می کنند. زمانی که زمین خوارانِ مدرن با چکمه های بزرگشان بدانجا پای می گذارند، برای مردم محلی که نسل اندر نسل در آنجا زندگی می کنند، بدین معناست که راه به منابع حیاتیشان بر ایشان بسته و بدین صورت آنها امکانات ادامه زندگیشان را از دست می دهند.

اعضاء یکی از شوراهای کلیسائی سیرالئون در روستای لونگی Lungi با مردمی مواجه گشتند که خود را از جانب شرکت بیوانرژی آداکس که با آنها قرارداد اجاره بسته بود، فریب خورده می دانستند. شرکت آداکس یکجا تمامی مناطق شامل بر زمین های نم دار را نیز تصرف نموده بود که بهترین مکان برای کشت و کار می باشند. علی رغم این که شرکت مزبور به اهالی اجاره اندکی هم می پرداخت، اما مبلغ مزبور بسیار نازل تر از میزانی بود که می شد از آنجا محصول برداشت نمود. علاوه بر این آداکس فقط از اراضی آنجا استفاده نمی کرد، بلکه آب رودخانه رکل Rockel را به مزارع خود هدایت نموده و پساب آغشته به انواع سموم ناشی از سمپاشی و کودهای شیمیائی را به رودخانه باز می گرداند. به گونه ای که زنان محلی گزارش می کنند آب رودخانه مزبور دیگر قابل آشامیدن نمی باشد.

مانند روستای لونگی، اهالی معمولا بابت از دست دادن زمین و آب مابه ازاء آنرا دریافت نمی کنند. مابه ازائی که به آنها داده می شود بسیار ناچیز بوده و یا اصلا چیزی به دستشان نمی رسد. بخش اصلی حق اجاره یا بهای فروش املاک را دولت ها، مسئولان محلی و یا کدخدا های روستاها به جیب زده و غالبا به روستائیان که معمولا فاقد سند و مدرک مالکیت اراضی می باشند، چیزی نمی رسد. علاوه بر آن تجربه نشان داده است که مزارع کلان کشت نیشکر، زویا و یا باغات دانه های روغنی که مالکان جدید ایجاد می کنند، بسیار اندک برای اهالی اشتغال ساز می باشند. میزان مزدهائی هم که می دهند پائین و شرایط کار اسف انگیز است. آنگاه اگر اهالی رانده شده از اراضی مزبور قصد کوچ کردن به سایر جاها را داشته باشند، سرنوشتشان مانند داستان خارپشت و خرکوش است: زیرا اکثرا زمینخوران جدید پیش از آنها به آن مکان ها نیز پا نهاده اند.

تصرف و واگذاری اراضی عمومی به شرکت های خصوصی

از سال 2008 بدین سو گزارشات بسیاری در باره اینگونه تصرفات اراضی عمومی تهیه شده است. مانند داستان تولستوی گویا اشتهای شرکت های خصوصی به زمین سیری پذیر نیست. میزان اینگونه معاملات و سطح اراضی که موضوع آن می باشد، بطور ناگهانی رشد نموده است. اما از آنجائی که عاملین مربوطه همواره می کوشند کار خود را حتی الامکان مخفیانه صورت دهند، اطلاعات مطمئنی در باره میزان واقعی آن در دست نیست. به تخمین سازمان تغدیه و کشاورزی مربوط به سازمان ملل متحد FAO در عرض سه سال گذشته فقط در منطقه تحتانی صحرای افریقا عوامل خارجی بیش از 20 میلیون هکتار زمین را به تصرف خویش درآورده اند. به گزارش بانک جهانی در سال 2009 معاملات و قرارداهائی برای 45 میلیون هکتار صورت گرفته و یا بسته شده اند.

در بسیاری از کشورهائی که هدف سرمایه گذاران خارجی می باشند، کشاورزی محلی دیگر قادر به تغذیه اهالی نیست. به همین دلیل نیز آنها محتاج کمک های مالی می باشند. اما زمینخواران جدید به ندرت در مورد تأمین خوراک اهالی روستاها و رشد اقتصادی اقدامی کرده و یا آنها را مشغول به کار می کنند. برعکس: کشت محصولات لازم برای تولید مواد سوختی اکثرا همراه قطع درختان جنگل ها بوده، موجب ضایعاتی بر محیط و سیستم های اکولوژی می گردند... میزان مصرفِ مواد غذائی که برای تهیه اِتانُل برای یک تانک پرِ خودرویِ بیابانی، لازم است، معادل مصرف یک سال غذای یک نفر می باشد. علاوه بر این بسیاری از گیاهان انرژی زا "تشنه" بوده، کشت و تبدیل به مواد سوختی موجب خساراتی به آبِ لازم برای کشت مواد غذائی می گردد.

فزونی علاقه ی دولت ها و شرکت های خصوصی به خرید یا اجاره اراضی وسیع، تا حدی به بحران اخیر مالی و اقتصادی و نیز به بحران تغییرات آب و هوا مربوط می شود. بالا رفتن بهای مواد غذائیِ اصلی مانند برنج و گندم در عرض سه سال گذشته و تغییراتی که در بهای آن در جهان صورت گرفته و آن را غیرقابل پیش بینی نموده است، ناشی از این است که مواد غذائی موضوع فعالیت دلال های سرمایه گذاری شده که اساس کارشان بر کمبود مواد غذائی در گیتی قرار دارد. به موازات آن، دولت های کشورهای در حال توسعه مانند چین، کره، هند و لیبی با توقعات روزافزونی که ملت هایشان دارند، مجبور به وارد کردن مواد غذائی و علوفات برای احشام بوده، برای کسب اطمینان نسبت به تهیه خوراک مردم خود به کشت مقابل ساحل off shore farming رو می کنند. علاوه بر این بالا رفتن تقاضا نسبت به مواد سوختی بدست آمده از محصولات کشاورزی که گویا جایگزین ارزانی برای نفتِ گران می باشد، موجب رشد زمینخواری برای تولید ذرت، زویا، نیشکر، جاتروفا Jatropha و دانه های روغنی است. بنابراین اتحاد شومی میان دولت ها، صندوق های سرمایه گذاری، بانکدارها و شرکت های چند ملیتی کشاورزی و تولید انرژی به وجود آمده و اساس زندگی میلیون ها کشاورز را در معرض تهدید قرار می دهد. به موازات آن بدین صورت تحولات دراز مدتی بروز نموده و مسلط گشته است. زمین کشاورزی تقلیل می یابد زیرا توسعه شهرها، پروژه های زیرساختی کلان مانند سدسازی ها یا حفر معادن، زمین های کشاورزی را بلعیده و پروژه های کلان کشاورزی به اراضی کشاورزی خساراتی می زنند. بدین جهت سرمایه گذاران انتظار دارند در آینده بهای محصولات کشاورزی و زمین فزویی یابند. لذا نه فقط بدین خاطر که محصولات غذائی و مواد اولیه گران خواهند شد، بلکه فقط از روی معامله گری است که دلالان به سوی خرید زمین هجوم می برند.

ولع برای آب

یک مشکل دیگر که در داستان ذکر شده ی تولستوی در آغاز مطلب از آن خبری نیست: هر که بر زمین اشراف داشته و آن را کنترل کند، کنترل منابع آب نیز بدست اوست. مسیر آب رودخانه ها انحراف یافته، به سوی مزارع و باغات هدایت می یابند و موجب ضایعاتی برای ساکنین پائین رودخانه ها و طبیعت اطراف می گردد. استفاده از موتورهای پمپاژ آب موجب می شود که سطح آب های زیرزمینی پائین رفته و قنات های اطراف خشک می شوند. در نتیجه نه تنها زمین های حاصلخیز، بلکه آب نیز به خاطر استفاده ی بی حساب و آلودگی، به کمبود می گراید. ارباب ها و مالکان جدید می توانند آب متعلق به مناطق وسیعی را به سرقت برده و توسط مواد شیمیائیِ مورد استفاده در کشاورزی و پساب های حیوانی و نیز کارخانجات نیشکر آلونده سازند.

بدین سان در سال 2005 در دهستان های اُکاس و کواتِپِک Ocós Coatepeque واقع در گواتمالا سدهائی برای حفاظت از باغاتِ درختان موز و مواد روغنی در مقابل سیل ایجاد گشتند. نتیجه اش این بود که اراضی و محصولات کشاورزان محلی مرتب به زیر آب می رفت. در کواتپک آبیاری باغات درختان مواد روغنی موجب گشت که آب مورد نیاز کشاورزان محلی تقلیل یابد. شماری از آبادی ها گزارش کردند که چشمه های فراوانی خشک شده و دسترسی به آب در ایام خشکی روز به روز مشکل تر می شود. علاوه بر آن در هر دو دهستان مزبور مواد سمی و پساب به رودخانه ها راه یافته، موجب بیماری اهالی گشته است.

اصلا جستجوی آب یکی از مهم ترین انگیزه های موج جدید سرمایه گذاری است. قریب 70% آب مورد استفاده مردم مصروف کشاورزی می گردد و در بسیاری از ممالک توسعه نیافته حتا بیش از این ها هم هست. اهمیت آبیاری برای تولیدات مواد غذائی و کشاورزی در جهان مرتب در حال رشد است. بین سال های 1962 و 1998 زمین های زیر کشت سالانه 6/1 درصد و در جمع به میزان 100 میلیون هکتار فزونی یافت. در حالی که مناطق واقع در خاورمیانه، هند و چین مرزهای استفاده قابل محاسبه و قابل دوام را مدت هاست شکسته اند، افریقا در منطقه تحتانی صحرای ساحل فقط از دو درصد از آبهای موجود بهره برداری می کند. کشورهائی مانند موزامبیک و سودان هم زمین و هم آب دارند و به همین جهت نیز هر دو کشور مزبور در معرض اشتهای سرمایه داران می باشند. علاوه بر این به گونه ای که کارشناسان می گویند مسائل مربوط به آب در آینده مشکل تر می شوند، زیرا با مسائل جوّی در ارتباط مستقیم قرار دارند.

این است که دولت مالی به شرکت مالیبیا Malibia در منطقه ماکینا Macina نه فقط 100 هکتار زمین برای کشت برنج پربار برای صدور واگذار نمود، بلکه علاوه بر آن به شرکت مزبور حق استفاده از آب در ایام خشکسالی را نیز داد. برای تولید کنندگان محلی در منطقه مزبور که استفاده از آب رودخانه نیگِر بزرگ ترین منبع آبیاری به حساب می رود، این به معنی دسترسی کم تر آنها به آب و احتمالا ورشکستگی اقتصادی می باشد.

همین دورنما در شرق افریقا نیز هست: در مقابل دریافت 40 هزار هکتار زمین در کناره رود تانا Tana کشور قطر به کنیا یک ملیون قرضه برای بنای بندری دارای عمق زیاد داد. اما رودها و مناطق پر آب واقع در دلتای رودخانه تانا نه فقط برای محیط زیست و آب زیان و گیاهان، دارای اهمیت می باشند، بلکه به اهالی امکان تهیه مواد غذائی و محصولات سبدی Cash corps مانند برنج، ماهی و سبزیجات را نیز می دهند. و گله داران نیز آنجا برای آب دادن به گله هایشان، به ویژه در ایام خشکی که سایر برکه ها خشک می شوند، منبع حیاتی می باشند.

اعتراضات ...

از آنجائی که انتظار نمی رود که زمینخواران عصر جدید از فرط طمعی که دارند غالب تهی کنند، بزرگ ترین پرسش این است که در مقابل زمینخواری چه می توان کرد؟

یکی از پاسخ ها مقاومت روزافزون است؛ مانند آنچه در موزامبیک صورت می گیرد. آنجا در سال 2009 شرکت انگلیسی بیوانرژی افریقا به دنبال اعتراضات شدیدی که بروز نمود، عقب نشینی کرد. شرکت مزبور قصد داشت در افریقای جنوبی در 30 هکتار زمین مزارع کشت نیشکر بوجود آورد. برای اینکار از جمله از دولت افریقای جنوبی قول گرفت 750 میلیون متر مربع آبِ سدِ ماسینگیر Massingir واقع در استان جازا Gaza را دریافت نماید و این به زیان اهالی و کشت مواد غذائی آنها بود. چنانکه از اطلاعات اخیر می توان نتیجه گرفت، گویا دولت، پروژه مزبور را دیگر بسته است. پروژه ی Deawoo در ماداگاسکار نیز به دست انداز افتاده است. خشم مردم از آن پروژه موجب ایجاد موج مخالفت وسیعی علیه دولت گشته، منجر به سقوط آن گشت. دولت جدید نیز قرارداد مزبور را به کناری نهاده در فریزر گذاشت.

اینگونه اعتراضات، دولت ها و سرمایه گذاران را به این فکر انداختند که زمینخواران و سرمایه گذاری کشاورزی نه فقط برای مردم محل بحران آمیز می باشند، بلکه برای خود آنها نیز این موضوع مصداق دارد. این امر به ویژه در کشورهای فقیر صدق می کند که مردم روستاها از کمبود زمین و ضیق مواد غذائی رنج می برند. آنگاه اگر به موازاتِ گرسنگی کشیدن مردم، مواد غذائی نیز صادر شوند، این می تواند به سرعت موجب ایجاد مقاومت و درد سر گردد.

... و دستورات اداری

برای پائین آوردن عوارض منفی سرمایه گذاری و بهبود اوضاع که به بهبود زندگی عموم منجر خواهد گشت، مباحثی پیرامون اصول و دستورالعمل های مربوط به "سرمایه گذاری مسئولانه" آغاز گشت. بانک جهانی و برخی از دول کشورهای صنعتی مانند آمریکا و ژاپن 7 اصل را با این هدف که سرمایه گذاری کشاورزی، حقوق، شرایط زندگی و منابع محلی را حفاظت نمایند، تنظیم نمودند. کمیته تأمین مواد غذائی (CFS) که مربوط به سازمان کشاورزی وابسته به سازمان ملل FAO می باشد، نیز در حال تنظیم راهکارهائی است برای سیاست مسئولانه در قبال استفاده از زمین و سایر منابع که از جانب این سازمان بدانها توصیه خواهد شد. بسیاری از مواد اینگونه دستورالعمل ها تازه نیست. از جمله مشارکت دادن مردم و پارلمان های محلی ، آگاه ساختن جامع مردم نسبت به پروژه ها، رعایت حقوق موجود در زمینه آب و زمین و طبیعتا پرداخت مابه ازاء عادلانه در صورتی که مردم محلی مجبور به کوچ به مکان های دیگر باشند. مواد مذکور را از جمله اُلیور دِ شوتر Oliver de Schutter که گزارشگر ویژه سازمان ملل برای حق تغذیه می باشد در موضع گیری خویش در زمینه زمینخواری بارها اعلام نموده است.

بسیاری از سازمان های غیر دولتی مانند شبکه کشاورزان خرده پای La Via Campesina بر این نظراند که دستورالعمل های بانک جهانی مناسب نبوده، منافع مردم محلی را حفظ نمی کنند. آنها در عوض در تنظیم دستورالعمل های FAO سهیم گشته، امیدوارند بتوانند در آنها حفظ منافع خویش را بگنجانند. اما این دستورالعمل ها نیز دارای این نقص می باشند که برای سرمایه داران تعهد آور نبوده و به همین دلیل بستگی به نیتِ نیک آنها دارد. این است که همچنان بر عهده مردم محل و سازمان های مدنی می ماند که در مقابل زمینخواران مقاومت نمایند. دستورالعمل ها و توصیه های رفتاری می توانند به این مبارزه کمک کنند، آما جایگزین مقاومت نیستند.

http://www.tlaxcala-int.org/article.asp?reference=4247