کابل پرس

ترور احمدشاه مسعود

حسين کوهی — 2008-01-10T02:00:00Z

چند روز پيش در سايت "کابل پرس^?" مقاله اي را خواندم. اين مقاله به مسايل مربوط به قتل مرموز احمدشاه مسعود توجه کرده بود.

البته قوماندان مسعود سوژه مثبتي براي نوشتن يا فکر کردن امروز و فرداي نسل جوان افغانستان نيست. زيرا وي عامل بسياري از مصايب، خرابي ها و مشکلات مردم افغانستان به حساب مي آيد. علاوه بر آنکه متهم به خیانت به جهاد مقدس مردم افغانستان و سازش سیاسی و نظامی با" ک گ ب " و قوای نظامی متجاوز شوروی در افغانستان است.

دلیل دیگر آن است که مسعود محبوبیت مردمی خاصی نداشته و ندارد و صرفا یک شخصیت نظامی و جنگی به حساب می آمد. نام و آوازه مسعود از محبوبیت مردمی او نیست. نام بلند او از تبلیغات کشورهای خارجی مخالف آمریکا و پاکستان مثل روسیه، ایران، هند و فرانسه است. اعضای نظامی شورای نظار هم مشروعیت گذشته و امنیت روانی خود را در پس نام و هیبت کاذب مسعود می یابند به همین دلیل حامی او به حساب می آیند.

البته در فضای جدید سیاسی بسیاری از آنها نیز سعی دارند که نامی از مسعود وعملکردهای او برده نشود. زیرا مسعود متهم مردم افغانستان و سازمان های حقوق بشر است و به همین دلیل دوستی گذشته آنها با مسعود هم باعث بدنامی در دوره جدید خواهد بود.

احمدشاه مسعود يکي از نظاميان زيرک تاريخ معاصر افغانستان بود. اين شخصيت از نظر زکاوت و هوش نظامي و سياسي مشهور شده است. لجاجت سياسي و خوي قدرت طلبي احمدشاه مسعود عامل اصلي خستگي ناپذيري و فعاليت هاي دوامدار وي به حساب مي آيد. تمام اين مسايل باعث مي شود که او يکي از عناصر مهم تاثير گذار بر جنگ و سياست تاريخ سه دهه اخیر افغانستان به شمار آيد.

بسياري از فرهنگي هاي افغانستان موافق طرح و بحث جدی در محور شخصیت احمدشاه مسعود نيستند. اما به نظر مي رسد که اين ديدگاه درست نباشد زيرا او حقيقتي در تاريخ نظامي و جنگ افغانستان است که به هيچ وجه نمي توان انکار کرد.

البته همه قبول داريم که حاکميت نظامي چند روزه احمدشاه مسعود برشهر کابل خاطره تلخ تاريخ معاصر مردم اين سر زمين است. خرابي هاي کابل يادآور توپ ها، بمب ها و طياره هاي وزارت دفاع خشن احمدشاه مسعود است. موقعيت هاي بلند کوه تلويزيون و علامت هاي سفيد مين گذاري شده دراطراف سنگر هاي نظامي ياد آور محاصره کابل توسط نظاميان شوراي نظار و دستگاه انتقامجوی پنجشیری ها است.

کشتار وسيع، تجاوز ناموسي، تاراج و قتل عام هزاران زن و کودک و پير و جوان منطقه افشار کابل ياد آور خاطره زندگي و خدمت احمدشاه مسعود در کابل است!!. تخريب و تاراج وسيع و سيستماتيک منطقه مسکوني افشار سند زنده جهاد و قهرماني مسعود براي مردم کابل به حساب مي آيد!.

نقش احمدشاه مسعود در انحلال مرموز پليس و اردوي ملي حقيقت تلخ تاريخ استقلال ملي افغانستان است. همچنان تاراج دارایی های دولتی و انتقال شبانه 50 تن طلاي بانک مرکزي افغانستان به پنجشير خاطره ديگر مسعود است که در سينه تاريخ معاصر ما نهفته و براي هميشه تاريخ زنده خواهد بود.

در صفحه ديگر زندگي احمدشاه مسعود معامله پنهان او و سران شوراي نظار با سازمان ک گ ب شوروي سابق است. تاریخ جهاد بیاد دارد که مسعود تا پايان دوران جهاد با ارتش شوروي در افغانستان قرار داد آتش بس دايمي داشت. مسعود در عوض آتش بس از شوروي ها خواسته بود که او را در مقابله با نيروهاي حکمتيار تقويت کند. بهر صورت اين آتش بس در دره سالنگ تا پایان جهاد عملي شد این حقيقت تلخ خاطره هر مجاهد صادق افغانستان را از او و دوران مبارزات نظامی اش خونین دل کرده است. مسعود در حالي با شوروي ها قرار داد آتش بس داشت که مردم مسلمان افغانستان با ارتش الحادی شوروي در جنگ همه جانبه بود.

فعاليت هاي فرا فکنانه و خصومت آميز وي بين مليت ها واقوام برادر افغانستان در دوران مقاومت سند دیگری از عملکردهای سياسي نرم و شکننده مسعود در سياست افغانستان است.

یادآوری همه اين مسايل براي مردم افغانستان و خصوصا يک شخصیت فرهنگي دردناک است. اما در عين حال بازهم مي تواند مهم و لا اقل پند آموز باشد.

یاد آوری این مسایل از آن جهت مهم است که با پرداختن به زندگي و عملکردهاي احمدشاه مسعود بخشي از حقايق تلخ تاريخ کشور و خدمت ها و خيانت هاي وسيع ملي را بر ملا مي سازد. اما از آن جهت بي فايده است که تاريخ زندگي احمدشاه مسعود بکلی ختم شده و مربوط به دوره سیاه قبل است. و امروز مردم ما از اين مرحله از تاريخ خود عبور کرده است. البته ناگفته پيدا است که تلخي اين دوره هنوز در کام ملت باقي مانده و تا مدت زمان بسياري باقي خواهد ماند.

نوشتن و توجه به احمدشاه مسعود از يک جهت ديگر هم مي تواند مفيد باشد. و آن اين که براستي چرا يک نظامي زيرک و سر سخت توسط نزديک ترين افرادش به قتل مي رسد؟ جواب دادن به اين سئوال مي تواند روشن کننده حقيقت هاي بسيار باشد، همان گونه که درسي هم براي آيندگان سياست افغانستان خواهد بود.

به گفته نويسنده مقاله مذکور روشن است که ترور احمدشاه مسعود مساله ساده نبود. سازمان اطلاعاتي و محافظتي او قوي و حساس بود. اين مساله از يک طرف نشانه قوت سازمان خبري شوراي نظار بود. اما از طرف ديگر بيانگر شخصيت و خوي نظامي گري و غير مردمي احمدشاه مسعود به حساب مي آمد. انسان هاي که بيش از حد بد بين و ستيزش گر اند، از مردم بیگانه محسوب می شوند. و به همین دلیل در لایه های مخوفی از ترس و نا امنی بسر می برند. زيرا همواره بر جان خويش بيمناک است. در ديد او تمام مردم دشمن جان و سلامت او به حساب مي آيد. به همين دليل دوست دارند که در ميان سد هاي آهنين امنيت و تفنگ زندگي کنند.

احمد شاه مسعود مي دانست که دشمنان بسياري در ميان مردم و گروه هاي جهادي و سياسي افغانستان دارد. به همين دليل در زندگي و رفتار خويش فوق العاده حساس و هراسناک بود. تمام توجه او به امنيت و حفظ جانش بود. برخلاف سایر سران نظامي و سياسي افغانستان ملاقات با او بسيار سخت و مشکل بود.

زندگي سراسر نظامي و جنگ و کشتار احمدشاه مسعود باعث شده بود که هميشه در محاصره اي از تفنگ ها و حساسيت ها بسر برد. عملکردهاي گذشته مسعود و خصيصه هاي نظامي او براي اطرافيانش دو پيامد روشن داشت و همين دو مساله باعث برنامه ریزی و تصمیم یاران برای قتل احمدشاه مسعود شد:

1. مسعود شخصيت خشن و روحيه تک تازانه داشت. به همين دليل در کارهاي مهم بسيار تماميت خواه بود. تمام کارهاي مهم شوراي نظار جمعيت اسلامي توسط شخص وي بررسي و هدايت داده مي شد. اين مساله باعث تمرکز بيش از حد تصميمات در دست او شده بود. طبعا اطرافيانش صرفا به عنوان اطاعت دستورات نظامي و خشن او عمل مي کردند. تداوم اين مساله براي برخي از نيروهاي که هواي رهبري و قدرت داشتند غير قابل تحمل شده بود. همين مساله يکي از زمينه هاي اصلي مخالفت پنهان يونس قانوني، عبدالله و فهيم با او بود. تداوم اين نارضايتي ها باعث عقده هاي متراکم و درنهايت عامل اصلي براي اقدام و ترور مسعود بود.

2. تمام اطرافيان مسعود به خوبي مي دانست که او يک شخصيت نظامي سرسخت و قدرت طلب است. به علاوه اين که همه مي دانست که او عامل خرابي ها، قتل ها، جنايت ها و اتهام هاي زيادي در تاريخ معاصر افغانستان است. لذا حضور او براي تمام اقوام و احزاب سياسي غير قابل تحمل است. از اين زاويه تمام افراد شاخص شوراي نظار مورد بد بيني مردم و سياست مداران افغانستان و جهان واقع خواهد شد.عملکردهاي منفي احمدشاه مسعود در کابل چهره جهادي و سياسي او و علي الخصوص شوراي نظامي نظار جمعيت اسلامي را به شدت خدشه دار کرده بود.

شخصيت سرسخت و سازش ناپذير مسعود باعث شده بود که تمام اطراف سياسي داخلي و خارجي افغانستان باور کنند که با وجود او افغانستان به صلح و امنيت نخواهد رسيد.

روسيه، ايران و هند و ساير کشورهاي مرتبط و حامي احمدشاه مسعود هم باور کرده بودند که تاريخ مصرف او به پايان رسيده. زيرا او يک فرد جنگي است و افغانستان در آستانه گذر از مبارزه نظامي و جنگ قرار دارد.

به قول احمد رشيد: احمدشاه مسعود در دهه 1990 ثابت کرد که شخصت ناساز گار دارد و مرد صلح و دوستي و امنيت نيست. زيرا در برقراري صلح و جلب همکاري اقوام و گروه هاي مختلف افغانستان ناموفق بود.(کتاب طالبان، نوشته احمد رشيد). همه جوانب سياسي درکشورهاي حامي در يافتند که مسعود براي زمان صلح و امنيت نيروي سالمي به حساب نمي آيد. اين مساله باعث شده که کشورهاي حامي به راحتي از او دست بکشد و در يک معامله ساده سياسي جان وي را به فروش رساند.

احمدشاه مسعود در واقع بين سازمان امنيت روسيه و آمريکا و پاکستان معامله شد. همين مساله باعث شد که ارتباط کشورهاي مذبور با اطرافيان ناراضي او در شوراي نظار بدور از چشم مسعود تقويت شود تا زمينه بي درد سر قتل او فراهم شود.

کشور هاي مذکور يونس قانوني و قوماندان قسيم فهيم را قانع کرد که بعد از قتل مسعود سردمدار سياست تاجيک ها در افغانستان خواهد شد. به اين صورت همکاري آن ها را جلب کرد و براي از ميان برداشتن مسعود برنامه ريزي دقيقي را صورت داد.

ناگفته پيدا است که در شرايط کنوني داکتر اسپنتا رقيب جدي و قدرت مند تيم شوراي نظار و حتي احمدضيا مسعود به حساب مي آيد. اسپنتا در رقابت با داکتر عبدالله وارد سياست افغانستان شد. اسپنتا يک روشنفکر بدون تعصب است که با جنگ افروزي هاي احمدشاه مسعود و تيم شوراي نظار ميانه خوبي ندارد. اسپنتا مسعود را سنگ فروش کوهستاني و يک دزد خطاب کرد و به همين دليل گفت که مسعود شاييسته نام قهرماني نيست.

به نظر مي رسد که داکتر اسپنتا جايگزين خوبي نزد اقوام و گروه هاي سياسي داخل و همچنان کشورهاي غربي در مورد تيم شوراي نظار باشد. اسپنتا از مقبوليت خوب روشنفکري و سياسي در ميان مردم افغانستان برخودار است. مقبوليت عمومي و لياقت سياسي اسپنتا باعث شده که تيم شوراي نظار نسبت به وي حساس باشند. همه مي دانند که همين مساله دليل اصلي مخالفت و توطئه تيم قانوني برعليه او در پارلمان افغانستان بود.

البته داکتر عبدالله در حادثه ترور احمدشاه مسعود طرف معامله نبود. به همين دليل از قتل مسعود تاحدودي متاثر به نظر مي رسيد. در حالي که برهان الدين رباني، يونس قانوني، قوماندان فهيم و علي الخصوص قوماندان اسماعيل خان از قتل مسعود هرگز ناراحت نشد. و هيچ وقت هم متاسف به نظر نرسيد.!؟

يکي از دلايل اين مساله اين بود که يونس قانوني، قوماندان فهيم و برهان الدين رباني و اسماعيل خان با برادر احمدشاه مسعود در مسايل سياسي همکاري نداشتند. به عنوان مثال احمد ضياء مسعود نسبت به سوء استفاده تبليغاتي يونس قانوني از نام و عکس هاي احمدشاه مسعود در انتخابات رياست جمهوري و پارلماني به شدت انتقاد کرد.

دليل ديگر آن است که تيم نظامي شوراي نظار همگي در مقابل کرزي قرار گرفتند. در حالي که برادران احمد شاه مسعود در تيم موافق کرزي بود. دليل اصلي تقابل ديدگاه برادران مسعود با تيم نظامي و سياسي شوراي نظار آن بود که برادران مسعود در توطئه قتل برادرشان نسبت به سياست بازان رند شوراي نظار سخت بد بين بود از اين جهت از آنها در دل گلايه داشت.

البته با به ميدان آمدن برادران احمدشاه مسعود صحنه سياسي و نمايندگي از مليت تاجيک براي اعضاي نظامي شوراي نظار تنگ و ناخوشايند شد. يونس قانوني، قسيم فهيم،‌ و برهان الدين رباني در نظر داشتند که به عنوان وارث شهرت احمدشاه مسعود عمل کنند. اما اين آروز توسط برادران او ناکام ماند و از اين جهت هم حضور احمدضياء مسعود در پست معاونت کرزي و ناخوشايند وتلخ است.

بسياري باور دارند که ترور مرموز وزير هوانوردي داکتر عبدالرحمن(هزاره اهل پنجشير) هم توسط نظاميان بي رحم شوراي نظار صورت گرفت. اين مساله به هدف حذف رقيب سياسي از طرف شوراي نظار طراحي و انجام شد. همان گونه که همين توطئه از طرف ديگر و به نحو متفاوت در مورد شهيد حاجي عبدالقدير اجرا شد.

همکاري و زمينه سازي عبدالرسول سياف با تروريست ها در همين راستا تحليل مي شود. استاد سياف مي دانست که مسعود عامل بسياري از مشکلات سياسي و نظامي افغانستان است.

مساله جنايت و قتل عام فاجعه افشار در کابل طرح و عمل اصلي وزارت دفاع احمدشاه مسعود و شوراي نظار بود. نيروهاي سياف هم تابع وزارت دفاع مسعود بود. اما با تبليغات آنها سياف هم متهم شد.

اين مساله عقده سختي را در دل سياف بجا گذاشته بود. حتي سياف بعدها به هزاره ها گفته بود که ما با مزاري مشکل نداشتيم. مسعود کسي بود که ما را با حزب وحدت جنگ انداخت و خودش استفاده کرد. اين نکته در کتاب نبي عظيمي هم اشاره شده است. در اين کتاب مي نويسد که: احمدشاه مسعود صدها فير به طرف پغمان و صدها فير ديگر به طرف غرب کابل مي کرد. هردو طرف قضيه بي خبر از همديگر به جنگ کشيده مي شد.

رفتارهاي استفاده جويانه احمدشاه مسعود از حضور سياسي و نظامي سياف برعليه ساير مليت ها و علي الخصوص پشتون ها زمينه ساز بعدي نارضايتي سياف از مسعود بود.

بسیاری مطلع اند که در اواخر دوره طالبان برخورد ها و بی اعتنایی های احمدشاه مسعود نسبت به شهید حاجی عبدالقدیر و عبدالرسول سیاف با گذشته ها تفاوت داشت.

نگاه مسعود به این دو شخصیت شناخته شده پشتونی همراه با شک و تردید و حتی سوء ظن بود. به همین دلیل نسبت به ایندو نفر بد بین و بی اعتناء‌ به نظر می رسید.

مشکل بعدی مسعود این بود که این شخصیت نسبت به اطرافیان قوی تر از خودش نگرش بد بینانه داشت. همین صفت او باعث می شد که از همراهان همواره احساس بیم و ترس داشته باشد.

مسعود به قوت شخصیت حاجی عبدالقدیر و اقتدار مردمی و شخصیتی او به خوبی پی برده بود. به همین دلیل از او خوف داشت. زیرا حاجی قدیر شخصیت قدرتمند درمیان پشتون های جنوبی و شرقی به حساب می آمد.

نگاه های شک آلود و بد بینانه مسعود نسبت به حاجی عبدالقدیر و سیاف، این دو شخصیت شناخته شده مردمی پشتون ها را خسته کرده بود. از طرف دیگر گذشت زمان و ناکامی روز به روز جبهه متحد و پیروزی مداوم طالبان ثابت کرده بود که مسعود خواهان موقعیت بالا دست پشتون ها نیست.

مسعود توسط کسانی که از نزدیک با او در ارتباط بود به زودی شناخته می شد . همگی در اندک زمان ممکن

در می یافت که احمدشاه مسعود در عین زیرکی و مقاومت، یک شخصیت بسیار بد بینانه و شکاک دارد. و از جمله نسبت به اطرافیان قدرت مند و شناخته شده خویش حساس و بی ظرفیت است. دلیلش روشن است زیرا خوی انحصار طلبی و قدرت خواهی او حسادت های زیادی را در وی نسبت به اطرافیان برانگیخته است.

روحیه عمومی و نگاه سیاسی احمدشاه مسعود نسبت به هر شخصیت قدرتمند پشتونی همانند نگاه به حکمتیار بود. از این رو به تمام این گونه افراد بد بین و حساس به نظر می رسید. زیرا از آینده نفوذ و قدرت آنها بیم داشت و همه را رقیب بالقوه خویش می پنداشت.

این نوع نگاه ها از طرف مسعود نسبت به دو شخصیت قدرتمند پشتون غیر قابل تحمل بود. زیرا ایندو نفر خود را در وضعیت ناخوشایندی احساس می کردند. از یک طرف از نظر قومی و مردمی در مقابل سایر پشتون ها(طالبان) قرار گرفته بودند و از طرف دیگر توسط احمدشاه مسعود به صورت غیر مستقیم تحقیر می شد و مورد اعتناء‌ نبود. هردوی این شخصیت و خصوصا سیاف از نگاه های منت بار اعضای شورای نظار و شخص مسعود دردمند و گلایه مند بودند. با این که و ضعیت آواره گی آنها را در پنجشیر خسته کرده بود.

تمام این مسایل باعث می شد که سیاف نسبت به عملکردهای گذشته مسعود و اتحاد ها و پیمان های ناپایدار مسعود و طرز برخورد های تحقیر آمیز او همواره در تفکر و محاسبه باشد. هرچند در شرایط موجود ناچار به پذیریش بود اما در آینده و با فراهم شدن شرایط جدید نمی توانست برای او قابل تحمل باشد.

سياف مي دانست که در فضای جدید جای برای حاکميت بالادست شورای نظار احمدشاه مسعود نيست. از اينرو مسعود اهميت زيادي برای او ندارد و براحتي مي توان از زندگي او گذشت. سياف مي دانست که اطرافيان سياسي و مدعي شوراي نظار هم با اين توطئه موافقت دارد.
سياف مي دانست که اکنون زمان خوبي براي انتقام از مسعود است.
اطرافیان احمدشاه مسعود از شورای نظار مثل جوانک فعال سیاسی یونس قانونی و قومندان فهیم و از جمله پیر نرم خوی سیاسی یعنی ربانی می دانست که مسعود با سایر رقبای سیاسی خویش چه کرد؟

تاریخ برخوردهای حذفی و ترور مرموز قومندان صفی الله افضلی در هرات و ترور زود هنگام و نامعلوم عالی ترین قومندان جمعیت در سمت شمال در سالهای اولیه جهاد ترس های زیادی را برای اطرافیان جوان و جویای نام و نشان احمدشاه مسعود ایجاد کرده بود. برخورد احتیاط آمیز و مراقبت از دور قومندان عطاء درمزار شریف و همچنان قومندان اسماعیل خان در هرات تجربه های روشنی برای فهیم قانونی و ربانی بود.

این ها تجربه های ارزشمندی بود که باعث هوشیاری بیش از پیش قسیم فهیم و یونس قانونی و ربانی در پیش گیری از خطر آینده مسعود می شد. همین مسایل باعث همکاری و اقدام شجاعانه آنها در ترور بموقع احمدشاه مسعود شد.

بازي هاي سياسي سياف در مقابله با تيم شوراي نظار يونس قانوني در انتخابات رياست جمهوري و پارلماني نشان ديگري از مخالفت سياف با تيم شوراي نظار است.

سياف مي دانست که احمدشاه مسعود نمي گذارد که کرزي و ساير نيروهاي همراه او موفق شوند. مسعود شخصيت تخريبي و جنگي دارد که مانع بزرگي در راه تفاهم اقوام و گروه هاي سياسي افغانستان است.

اين مساله باعث شد که سياف با هدايت سازمان هاي خارجي و قول همکاري با نيروهاي داخلي در قتل مسعود پيش قدم باشد. در همان مقاله آمده است که سياف دوهفته ميزبان تروريست ها بود. گفته اند که تروريست ها به اصرار سياف و واسطه او به استقبال احمد شاه مسعود رفت.

البته همان گونه که نويسنده مقاله مذکور گفته است، کشتن تنها فرد بجا مانده از ترور مسعود دليل بزرگ ديگري براي توطئه داخلي براي قتل مسعود است.

عجيب اين است که همزمان با اولين لحظه پخش خبر ترور احمدشاه مسعود، گلبدين حکمتيار اعلام کرد که مسعود در اولين لحظه انفجار به قتل رسيده است. اما تيم شوراي نظار و علي الخصوص رباني اعلام کرد که احمدشاه مسعود زخمي است و به عشق آباد منتقل شده است.

اين مساله هم بد بيني ها و ترديد هاي زيادي را مطرح مي کند. بد بيني هاي موجود در رابطه با نحوه قتل مسعود، و عناصر سياسي و نظامي دخيل در ترور او گسترش يافت و از اين زاويه بسيار جدي به نظر مي رسد.

آخرين نکته قابل توجه و تامل آن است که از قتل احمدشاه مسعود کمتر کسي متاسف شد. بسياري از مردم افغانستان و شخصيت هاي سياسي اظهار داشتند که با قتل مسعود افغانستان به صلح و امنيت عمومي نزديک خواهد شد. و عاقبت هم اين چنين شد. واقعا افغانستان در نبود احمدشاه مسعود به صلح و ثبات رسيد.

البته يونس قانوني، قسيم فهيم، قومندان عطاء و اسماعيل خان و برهان الدين رباني کساني بودند که هيچ گاه پس از قتل احمدشاه مسعود متاسف ديده نشد.

سکوت همراه با رضایت قومندان عطا در مزار شریف و قومندان اسماعیل خان کاشف از خوشحالی و امنیت خاطر ایندو نفر بعد از احمدشاه مسعود بود.

اين مساله در کنار جمعيت اندکي که در مراسم دفن مسعود شرکت کرده بودند، درس هاي آموزنده اي براي ساير سياست مداران خود محور و سرسخت افغانستان خواهد بود.

مردم تاجیک و شمالی و علی الخصوص مردم پنجشیر استقبال سرد و بی اعتنایی از مرگ احمدشاه مسعود داشت. این مساله نشانگر شخصیت صرفا نظامی احمدشاه مسعود بود. در حالی که استقبال و احساسات عمومی مردم نسبت به شهادت حاجی عبدالقدیر و مزاری و حمایت های آشکار از جنرال دوستم بسیار پر رنگتر و روشنتر به نظر می رسید.

دلیل این امر روشن است. زیرا انسان های با تجربه و زیرک تاجیک احمدشاه مسعود را عامل بد بینی و دشمنی سایر اقوام با تاجیک ها و عنصر اصلی از دست دادن فرصت حکومت بالا دست تاجیک ها درکابل می دانند. این تجربه در مورد مسعود همان گونه تکرار شد که در تاریخ از حبیب الله کلکانی یاد آوری می شود.

شباهت های زیادی بین این دو جنگجوی پر آوازه است. هم حبیب الله سقاوی و هم احمدشاه مسعود پنجشیری باعث از دست دادن فرصت حکومت و خوش نامی برای تاجیک ها شد.

هردوی این فرد در همان ابتدا با سایر اقوام از در دشمنی برخورد کرد. همین علت باعث مقاومت سایر اقوام با آنها شده و در نتیجه باعث شکست تاجیک ها و از دست دادن فرصت حکومت شد.

تنها کاری که از ایندو نفر برای تعداد اندکی از تاجیک ها مانده بود این بود که هردو سعی کردند با حاکمیت نظامی بر ادارات کابل تنها اقوام نزدیک خودش را بدون معیار و لیاقت بر ادارات کابل حاکم کنند. احمدشاه مسعود نیز مثل بچه سقاو تنها تلاشش این بود که پنجشیری های خرد و کلان و با سواد و بی سواد را برای ماموریت وزارت خانه های دولت افغانستان و علی الخصوص وزارت خارجه به کابل آورد.

این عملکرد مسعود باعث شد که سیستم اداری و مسلکی دولت افغانستان بکلی از بین برود و یا فاسد و بی لیاقت شود. این مشکل در وزارت خارجه افغانستان و خصوص سفارت خانه های خارجی به شدت تمام آشکار و مصیبت بار است.

اقدام کرزی در گماشتن داکتر اسپنتا به وزارت خارجه تلاشی بود برای پنجشیری زدایی از وزارت خارجه و نمایندگی های افغانستان در خارج از کشور.هرچند که متاسفانه روز به روز و به مرور زمان و تحت فشارهای افغان ملتی ها بدنه کلی دولت و تمامی نمایندگی های سیاسی افغانستان در خارج به تیول خاص پشتونی تبدیل شده است. داکتر اسپنتا واقعا می خواست که وزارت خارجه را از سنگ فروشان دزد کوهستانی و فاشیست های شورای نظاری پاک کند. و همین امر دلیل دشمنی شورای نظار پنجشیری ها با او به حساب می آید.به شهادت حاجی عبدالقدیر و مزاری و حمایت های آشکار از جنرال دوستم بسیار پر رنگتر و روشنتر به نظر می رسید.

اقدام کرزی در گماشتن داکتر اسپنتا به وزارت خارجه تلاشی بود برای پنجشیری زدایی از وزارت خارجه و نمایندگی های افغانستان در خارج از کشور.هرچند که متاسفانه روز به روز و به مرور زمان و تحت فشارهای افغان ملتی ها بدنه کلی دولت و تمامی نمایندگی های سیاسی افغانستان در خارج به تیول خاص پشتونی تبدیل شده است. داکتر اسپنتا واقعا می خواست که وزارت خارجه را از سنگ فروشان دزد کوهستانی و فاشیست های شورای نظاری پاک کند. و همین امر دلیل دشمنی شورای نظار پنجشیری ها با او به حساب می آید. به شهادت حاجی عبدالقدیر و مزاری و حمایت های آشکار از جنرال دوستم بسیار پر رنگتر و روشنتر به نظر می رسید.

آرا و ديدگاه های مطرح شده در کابل پرس^? الزاما آرای کابل پرس نمی باشد.

کابل پرس نظرات مخالف را مانند هميشه نشر می کند.

فاضل سنگچارکی وارث کاظمی

حسين کوهی — 2007-12-24T03:23:00Z

سید مصطفی کاظمی در حادثه ی نامعلوم و مبهمی در بغلان ترور شد. این حادثه غیر از کاظمی قربانیان دیگری نیز داشت. 5 تن عضو پارلمان به شهادت رسیدند. طرف دیگر قربانیان تعداد بیشماری از فرزندان و شاید سیاست مداران آینده کشور بودند. طبق آخرین آمار تعداد 60 تن از کودکان بیگناه مکتب قربانی استقبال از مصطفی کاظمی وهیات همراه شدند. بهر صورت حادثه بسیار درد ناکی بود که در نوع خود تاکنون بی نظیر محسوب می شد. از این جهت که 60 تن مرد آینده ساز کشور قربانی یک سفر تبلیغاتی و سیاسی شد و خانواده های بی شماری داغدار این حادثه هستند.

مصطفی کاظمی به شهادت رسید و این بار سید فاضل سنگچارکی معروف به "سید فاضل دری" به جانشینی وی منصوب شد. فاضل دری سخنگوی جبهه ائتلاف شد. با این وجود معلوم نیست که آیا رهبری حزب اقتدار ملی به او واگذار خواهد شد یانه؟ هرچند جانشینی کس دیگری( اینبار یک هزاره) بر سر زبان ها افتاده است اما به نظر می رسد ارث اصلی او به فاضل دری برسد زیرا جانشین موقعیت های اصلی هرکس وارث طبیعی او به حساب می آید و نه یک کس دیگر!؟ یک شایعه دیگر این است که بقایای حزب اقتدار ملی به حزب وحدت شیخ محمد اکبری دوباره پیوند خواهد خورد و در نتیجه رهبری اصلی پس از کاظمی دوباره به شیخ محمد اکبری خواهد رسید.(؟؟؟)

اما شهید مصطفی کاظمی

سیدمصطفی کاظمی رهبر حزب اقتدار ملی بود. وی نظامی جوان و فعالی بود که در ابتدا عضویت حزب وحدت را کسب کرده بود. پس از انشعاب حزب وحدت شهید مزاری٬ جانب شیخ محمد اکبری را گرفت. بعد از شهادت مزاری فعالیت های او گستردگی بی سابقه یافت. استعداد نظامی کاظمی تعریف چندانی نداشت. در عین حال هوش سیاسی و جسارت شخصی او قابل توجه بود.

کاظمی در جریان جنگ های کابل با احمدشاه مسعود آشنا شد. از همین طریق جذب مسعود شده و دوستی نزدیکی با احمدشاه مسعود برقرار کرد.

تمام اختلاف ها و انشعاب حزب وحدت به نام شیخ محمد اکبری تمام شد. اما دوستی مصطفی کاظمی با احمدشاه مسعود باعث شد که بجای شیخ محمد اکبری او مورد توجه شورای نظار ودولت ربانی – مسعود قرار گیرد. بر این اساس بسیار طبیعی بود که روند آینده سیاسی و دوستی جناح اکبری و شورای نظار مسعود به سود مصطفی کاظمی باشد و نه شیخ محمد اکبری.

بسیاری عقیده دارند که در انشعاب حزب وحدت دوستی مصطفی کاظمی و احمدشاه مسعود بسیار موثر بود. مصطفی کاظمی در ابتدا صرفا یک فرمانده نظامی بود که با شخصیت نظامی احمدشاه مسعود دوست شده بود. این دوستی ها برای اولین بار در تدارک حمله همه جانبه وزارت دفاع شورای نظار بر مردم بیگناه افشار در کابل و موفقیت های نظامی احمدشاه مسعود برعلیه حزب وحدت شهید مزاری نقطه عطف به حساب می آمد.

تجربه دوم دوستی مصطفی کاظمی و احمدشاه مسعود در تعقیب بقایای حزب وحدت شهید مزاری و حمله وسیع احمدشاه مسعود بر علیه مردم هزاره در بامیان بود. در این جنگ ها نیز سید مصطفی کاظمی پیش راه و همراه فعال و همسنگر اصلی احمدشاه مسعود بود. البته در نتیجه این جنگ ها برای احمدشاه مسعود و مصطفی کاظمی موفقیتی در پی نداشت و مهاجمین شکست خوردند. زیرا جنگ در خانه حزب وحدت و مناطق بومی آنها تدارک دیده شده بود و از این جهت دفاع آنها سرسختانه و بی باکانه تداوم می یافت.

سابقه دوستی و همسنگری احمدشاه مسعود با مصطفی کاظمی که در حمله وسیع و همه جانبه وزارت دفاع شورای نظار بر مردم بیگناه افشار شروع شده بود٬‌سالهای بعد نیز تداوم یافت. بگونه ای که ایندو٬ یار همسنگر و جنگاور دایمی صحنه های نبرد بر علیه حزب و حدت خلیلی بودند. کاظمی از نظر سیاسی هم موافق همیشگی و تابع دایمی سیاست های جنگی احمدشاه مسعود بود. در دوران قوت وقدرت نیروهای حزب و حدت کریم خلیلی در بامیان٬ پنجشیر احمدشاه مسعود برای مصطفی کاظمی پناهگاه مطمئن به حساب می آمد.

با این که رقیب سیاسی اصلی و رسمی حزب و حدت کریم خلیلی محمد اکبری بود. اما مصطفی کاظمی بعد از انشعاب حزب و حدت و علی الخصوص بعد از شهادت مزاری رقیب سیاسی جوان و جسوری برای کریم خلیلی و محمد محقق به حساب می آمد.

دوران طالبان و نزدیکی های کاظمی با مسعود تجربیات خوبی را برای او فراهم کرده بود. در گذر زمان تجربه های سیاسی مصطفی کاظمی افزایش می یافت. در حالی که محبوبیت اکبری روز به روز کاهش یافته و روزگار سختی بر او روی می آورد.

در ایام تسلط نظامی طالبان مسعود در پنجشیر و طالقان نقل مکان می کرد. اما کاظمی گاهی در پنجشیر و گاهی در ایران قدم می زد و از دور نظاره گر بازی های سیاسی افغانستان بود. اقامت کوتاه مدت- یکساله – کاظمی در ایران به رشد فکری و سیاسی او کمک شایان کرد. با این و جود بر فشار های سیاسی و نظامی بر اکبری افزوده می گشت. در نتیجه شیخ محمد اکبری بی پناه مانده و به طالبان پیوست در حالی که مصطفی کاظمی در ایران دوران آموزش فرهنگی و سیاسی خود را سپری می کرد.

بعد از مدت اندک که بازی های سیاسی شروع شد٬ شیخ محمد اکبری همچنان در افغانستان محصور شده بود. ولی کاظمی در بازی های سیاسی داخل و خارج شریک داده می شد. از این پس رقابت سیاسی مصطفی کاظمی و چالش های احتمالی او برای محمد محقق و کریم خلیلی ملموس تر می شد. و می رفت که به یک رقیب قوی در سیاست هزاره ها – البته از طرف سادات هزاره- تبدیل شود.

سید مصطفی کاظمی با این که جبهه نظامی خاصی برعلیه طالبان نداشت٬ اما در روند مزاکرات اروپا و علی الخصوص مزاکرات "بن" حضور فعال داده شد. در نتیجه معاهده" بن" او به وزارت دولت انتقالی و دولت موقت دست یافت. از این زمان بود که شیخ محمد اکبری به کلی فراموش شده و مصطفی کاظمی در مسایل سیاسی وسرنوشت هزاره ها و شیعیان رقیب سیاسی و جدی جناح کریم خلیلی و محمد محقق شمرده می شد.

دوران وزارت مصطفی کاظمی در وزارت تجارت با موفقیت های خوبی همراه بود. پس از این دوران او شهرت ملی یافته و حزب اقتدار ملی یا راجستر کرد. در پست رهبری حزب اقتدار ملی امکانات مالی و پولی بسیار زیادی بدست مصطفی کاظمی رسید. کاظمی در جناح بندی سیاسی افغانستان اول طرفدار حکومت و تیم سیاسی کرزی بود. در همین دوران بود وی در صحنه سیاسی افغانستان عملا توسط کریم خلیلی و محمد محقق به عنوان رقیب اصلی پدیرفته شد.
پس از برکناری از وزارت به جانب مخالفین کرزی و دوستان دیرین خود شورای نظار و تیم یونس قانونی روی آورد. از این پس او بسیار فعال شد. یکی از مهارت ها و جسارت های کاظمی این بود که جبهه سیاسی خود را بسیار زود و صریح تبدیل می کرد و در هر جناح که قرار می گرفت بسیار فعال ظاهر می شد.

در انتخابات پارلمانی دوسال قبل بیشترین میزان خرج امکانات و پخش پول درکابل از مصطفی کاظمی دیده شد. عکس های بی نظیر و پوستر های بسیار خیره کننده و بزرگ او ناشی از تدارک بسیار حساب شده و بی باک او برای پیروزی در مبارزه قدرت سیاسی در پارلمان بود. کاظمی در نتیجه با فعالیت شبانه روزی و مصارف های هنگفت امکانات پیروز صحنه انتخابات پارلمانی در کابل شده و از این راه وارد مرحله جدیدی از بازی های سیاسی در پارلمان شد.
در پارلمان به جناح سیاسی و فعال شورای نظار یونس قانونی پیوست و از این راه هرچند به مقام معاونت پارلمان نرسید٬ اما پس از تصدی ریاست کمسیون اقتصادی وارد جبهه ائتلاف قانونی- ربانی شد. در زود ترین زمان سخنگوی این جبهه شد و از این راه به مخالفت های صریح وآشکار با دولت و تیم قدرتمند کرزی روی آورد.

فعالیت های روز افزون مصطفی کاظمی و شهرت و قوت سیاسی او بسیاری از دوستان و همسنگران سیاسی در جبهه ائتلاف را نیز بیم ناک ساخته بود. در این اواخر فعالیت های کاظمی به حدی گسترش یافته بود که شنیده می شد؛ او قصد کاندید در ریاست جمهوری آینده را دارد. سفرهای خارجی و فعالیت های سیاسی و داخلی او نیز موید این برداشت بود.
هم مواضع تند او برعلیه تیم قدرت مند دولت کرزی و هم فعالیت های بلند پروازانه و چالش برانگیز او در جبهه ائتلاف سرنوشت سخت و آینده دشواری را برای مصطفی کاظمی رقم زده بود. بعید نیست که کاظمی قربانی این گونه برداشت ها و علی الخصوص مواضع تند سیاسی خویش در جبهه ائتلاف شده باشد.

بهر صورت کاظمی از دنیای سیاست برچیده شد. البته حقیقت حادثه بغلان همچنان در هاله ای از ابهام فرو رفته است. بیچاره مصطفی کاظمی٬ ترور او اول از نظر سیاسی و علی الخصوص در رسانه های ملی افغانستان خوب تجلیل و شهرت یافت٬ اما پس از اندک زمانی بکلی فراموش شد. البته این هم از مظلومیت امثال مصطفی کاظمی است زیرا که افراد شبیه کاظمی ریشه بومی و حامی مردمی زیادی نداشت و به همین دلیل همانند کف آبی ظاهر و به زودی در گرد و غبارسیاست گم شد.

جانشینی سید فاضل سنگچارکی

سید فاضل سنگچارکی- "معروف به فاضل دری"- اکنون به جانشین زندگی و وارث سیاسی مصطفی کاظمی انتخاب شده است. این انتخاب هرچه باشد٬ خوبی و بدی آن در آینده ها تعیین مشخص خواهد شد.

سید فاضل از سادات سنگچارک و از ولایات شمال افغانستان است که قبلا معروف به فاضل دری بود. او درس خوانده ایران است.فاضل تحصیلات دینی خود را در ایران شروع و نیمه تمام گذاشت. وی در ایام تحصیل دینی جذب "رادیو دری بخش برون مرزی" کشور ایران شد. سید فاضل ابتدا در "رادیو دری مشهد" یک گوینده ساده بود تا این که بعدها بر اثر لیاقت خودش به مدیریت این رادیو در مشهد ارتقا‌ یافت. به همین دلیل به "فاضل رادیو دری" شهرت یافت.
او استعداد سرشار٬ روحیه بالا و قدرت نطاقی خوبی دارد. تا مدت ها و نزدیک به 15 سال در رادیو دری مشهد فعالیت می کرد. در دوران تسلط نظامی طالبان بر افغانستان از مشهد نقل مکان داده و طی سفری به خارج از ایران در کشورهای غربی ساکن شد. وی تا سقوط طالبان در غرب به سر می برد. در جریان معاهده بن و سرکار آمدن دولت کرزی به افغانستان ومستقیم به کابل بازگشت. از این پس در دولت افغانستان و در معینیت وزارت فرهنگ و کلتور مشغول بکار شد. این دوره از فعالیت های موفق سید فاضل وی را در محافل فرهنگی و مطبوعاتی افغانستان و علی الخصوص شهر کابل مشهور کرد.

بیرون آمدن سید فاضل از معینیت وزارت فرهنگ و کلتور با خاطره بدی همراه بود زیرا که وی در واقع برکنار و معامله شد. از این پس در محافل فرهنگی و مطبوعاتی کمتر ظاهر می شد. صرفا بعضی اوقات در تلویزیون به عنوان کارشناس فرهنگی وسیاسی مصاحبه می کرد. در عین حال در برخی از مطبوعات قلمی مقاله داشت.

دوران فعالیت های فرهنگی او در رادیو دری برون مرزی ایران درمشهد و همچنان دورن معینیت او در وزارت فرهنگ و کلتور تجربه خوبی را برای او فراهم کرده است. سید فاضل چهره جوان٬ فعال و پر استعداد است که آینده خوبی را می تواند در پیش رو داشته باشد. به نظر برخی از دوستان٬ او در آینده نزدیک قوی تر و فعال تر از شهید کاظمی ظاهر خواهد شد. انتخاب او از طرف حامیان سیاسی و اعضای جبهه ائتلاف به عنوان جانشین شهید کاظمی در پست سخنگویی یک فرصت خوب و البته خطیر برای فاضل سنگچارکی است. به دنبال این امر رهبری حزب اقتدار ملی هم هنوز نامعلوم است. آیا این پست نیز به او خواهد رسید یانه؟ تاکنون به روشنی و به شکل رسمی اعلام نشده باقی مانده است.
این بود شمه ای کوتاهی از زندگی سیاسی و معرفی شخصیت این دو نفر که یکی وارث دیگری شده است. بر این اساس فاضل سنگچارکی وارث رقابت های سیاسی٬ موقعیت های ملی و همچنان چالش های فراروی فعالیت سیاسی مصطفی کاظمی شمرده می شود.

به نظر می رسد؛ تا مدت زمان زیادی فاضل سنگچارکی چالشی برای همسنگران خود در جبهه ائتلاف نباشد. به همین میزان موقعیت سیاسی او در برابر رقبای سیاسی بیرون از ائتلاف و علی الخصوص شیخ محمد اکبری نیز متزلزل باشد. مگر آنکه در زودترین زمان ممکن به موقعیت دشوار مصطفی کاظمی صعود نماید و این امر برای سیاست باز جوان و نو رسیده ای چون فاضل دری زود است. در عین حال به نظر می رسد انتخاب او٬ زمینه سرمایه گذاری و کار روی شخصیت فاضل سنگچارکی هم روند خوبی را جهت جبران خسارت حاصله از فقدان مصطفی کاظمی به وجود آورده باشد.ضمن آن که فرصت حساسی برای بروز استعداد ها و توانایی های شخصی سید فاضل هم بوجود آمده است.

در اخیر مناسب دیده شد پرسشی طرح شود:‌ آیا سید فاضل سنگچارکی( "فاضل دری") وارث و جانشین سیاسی جسارت های شخصی و امکانات وسیع مالی و حمایت های سیاسی دوستان و حامیان مصطفی کاظمی خواهد بود و یا مراقب جدی و هوشیار موقعیت های خطیر و چالش های سخت فراروی پست سخنگویی بعد از مصطفی کاظمی در جبهه ائتلاف ؟؟؟

کابل پرس^? سانسور نمی کند. کابل پرس يک رسانه ی آزاد است و وابستگی به هيچ سازمان و يا حکومتی ندارد. بازتاب آرای گوناگون به معنای تاييد آن ها از سوی کابل پرس نمی باشد. هر کس مسووليت ديدگاه و نظر خود را دارد.

تامل ها و پرسش هايی از "جبهه ملی"

حسين کوهی — 2007-12-22T01:06:45Z

در افغانستان اتحاد ها و ائتلاف های مختلفی شکل گرفته و خواهد گرفت. عمده این ائتلاف ها از ناحیه گروه های قومی و سیاسی اقلیت و در بسیاری از موارد توسط جناح های اپوزیسیون سیاسی دولت تشکیل می گردد.

ائتلاف سیاسی "جبهه متحد ملی" یکی از این ائتلاف ها است. این ائتلاف هرچند نامش ائتلاف است٬ اما بیشتر کسانی که در این جبهه حضور دارند از اعضای سابق یک جریان سیاسی و قومی به حساب می آیند زیرا افراد اصلی از جمعیت اسلامی استاد ربانی و بازماندگان شورای نظار احمدشاه مسعود است.( ربانی٬ قانونی٬ فهیم٬ مسعود و...)

تاریخ جمعیت اسلامی استاد ربانی و شورای نظار قومندان احمدشاه مسعود برای مردم افغانستان وعلی الخصوص مردم کابل روشن است. برجسته ترین دوران فعالیت های این دوجریان مربوط به دوره جهاد و دوره حاکمیت نظامی آنها بر شهر کابل است. دوره دوم شهرت بیشتری دارد. زیرا که برای مردم افغانستان و علی الخصوص مردم کابل یاد آور خاطره های تلخ و نه چندان شیرین است. هرچند که ممکن است برای اعضای وفادار جمعیت اسلامی و شواری نظار٬ دوره طلایی به حساب آید.

کارتون از عتيق شاهد

این جبهه ممکن است ادعاهای مختلفی را درعرصه سیاست افغانستان مطرح کنند و تبلیغات حساب شده ای را سامان داده باشند٬ اما گذشته از این ادعا ها و تبلیغات خوب است نکات چندی را در ارتباط با این جبهه و هدف ها و اصول رفتاری آنها یاد آور شویم:

1. اولین نکته مربوط به نام این تشکل است. استفاده از نام "جبهه" و با پسوند و شعار "ملی" بودن مسایل متعددی را یاد آوری می کند. نام این جریان نشانگر روحیه و فضای روانی اعضای تشکیل دهنده است. استفاده از اصطلاح "جبهه" بیانگر فضای جنگ و کشتار است که در ذهنیت هر فرد افغانی گذشته های تلخ را تداعی می کند. استفاده از نام "ملت" و شعار "ملی" هم که هیچ خرجی ندارد و هرکسی شایق است در زیر لوای این شعار تمام نیات خود را پنهان نموده و یا به فریب دیگران علاقه مند باشد ویا حتی مد فرا قومی بدن خود را نیز به رخ بکشد.! واقعیت آن است که مردم افغانستان از نام های تکراری متعلق به دوران جنگ و کشتار متنفر اند. و به همین میزان از کسانی که کارگزاران اصلی این دوره بوده اند ویا با ذهنیت جنگی و جبهه بندی در صحنه صلح و سیاست مسالمت آمیز قدرت حضور دارند. سئوال این است که انتخاب این نام از طرف اعضای تشکیل دهند به چه دلیل است؟ آیا هنوز هم می خواهند در افغانستان برای شکست رقیب سیاسی و دولت افغانستان جنگ کنند؟؟

2. نکته دوم در ارتباط با اهداف اعلام شده توسط اعضای این جبهه است. یکی از اهداف مهم اعلام شده "تغییر نظام ریاستی به نظام پارلمانی" است. این هدف خواسته و یا ناخواسته در دل خود نیت دگرگونی نظام سیاسی کنونی افغانستان را بروز می دهد. آیا جبهه ملی در صدد واژگونی نظام سیاسی کنونی افغانستان است.؟ این چه هدفی است که شما در پیش دارید؟ واقعیت آن است که مساله افغانستان مساله شکل نظام و یا سیستم اداری حقوقی آن نیست.مساله افغانستان مساله انحصارگری های قومی٬ زبانی وحزبی است که برای مردم و نظام سیاسی افغانستان مشکل ساز است. دلیل این نظر آن است که اگر مردم از اعضای این جبهه سئوال کنند که اگر مساله اصلی افغانستان مساله تغییر نظام حقوقی و سیاسی آن از ریاستی به پارلمانی است٬ آیا این مساله در دوران حاکمیت احمدشاه مسعود- ربانی برکابل و تاسیس حکومت جمهوری اسلامی مطرح نبود؟ و اگر مطرح بود٬ چطور آن زمان شما توجه نکردید؟ آیا جز این بود که همه چیز در اختیار تیم نظامی و سیاسی شما بود٬ و به همین دلیل هیچ اشکالی نداشت؟؟

3. مساله بعدی مربوط به ادعای ملی بودن این جریان است. آیا این هم شعاری بس تکراری و ... نیست؟ ادعای ملی بودن زمانی می تواند درست باشد که ظرفیت های فکری٬ سیاسی و قومی هر کسی نشانگر حد اقلیت های این شعار باشد. به چه دلیلی می توان این ادعا را در مورد جبهه ملی شایسته و درست ارزیابی کرد؟ اگر در شرایط کنونی این نقیصه را در خورد قبول دارند٬ با این وجود می توانند مدعی باشند که در راستای اهداف ملی حرکت خواهند کرد. این نیت خوب است. اما قبل از همه تصحیح گذشته ها و محو پروند های تاریک قبلی اولین قدم است. واقعیت سیاسی و اجتماعی و حتی فرهنگی افغانستان واقعیت اقوام و ملیت های متعدد است. برای ما افغانستانی ها گذر از محدود نگری های قومی٬ زبانی و سیاسی زمانی ممکن است که درواقعیت های روانی٬ فکری و سیاسی خود به بزرگ نگری قومی و سیاسی دست یابیم. صرف گزینش چند نفر غیر موثر از اقوام مختلف نمی تواند تصدیق کننده اعمال و رفتار قومی و عام نگری سیاسی باشد. واقعیت آن است که اقوام ازبک٬ هزاره٬ افغان و تاجیک دارای شخصیت های و جریان های اصلی و موثر است. به همین میزان هریک از اقوام دارای نمادهای سیاسی و جهادی است که قهرمان و اسطوره سیاسی آنها به حساب می آید. نماد اصلی هویت قوم افغان (پشتون) حکمتیار/ شهید حاجی عبدالقدیر است. شهید مزاری اسطوره هزاره ها به حساب می آید. تاجیک نیز به شهید احمدشاه مسعود افتخار می کنند. ازبک ها شخصیت مقتدری مثل جنرال دوستم دارند. و..... با این حساب موضع شما در قبال هریک از شخصیت های مذکور چیست؟ آیا شما می توانید ادعا کنید که تمام اقوام و یا لااقل اقوام بزرگ افغانستان را نمایندگی می کنید؟ به چه دلیل؟ حد اقل های از نشانه حضور شخصیت های اصلی و جریان سیاسی موثر اقوام در این جبهه چیست؟ با لاتر این که چه سیاست ها و تدبیرهای از ناحیه شما برای ایجاد برابری و برادری اقوام در افغانستان مد نظر قرار گرفته است؟

4. کادر اصلی این جبهه نیز قدری سئوال برانگیز است. ائتلاف جریان مدعی جهاد با تعدادی از سرشناس های جبهه کمونیست خلقی ها و پرچمی ها چه توجیهی می تواند داشته باشد؟ آیا این جبهه گذشته ها را نادیده انگاشته و یا از اعمال قبلی خود توبه کرده است؟ اگر آری چرا؟ و اگر نه چطور می توانند در کنار خلقی های سرشناس کمونیست برای ملت افغانستان خدمت کنند؟ اگر گذشته ها را فراموش کرده اند٬ سئوا ل مهمتر این است که آیا جناب استاد ربانی(رهبر حزب جمعیت اسلامی) فتوای مشهور خودش را بر علیه جنبش ملی- اسلامی شمال و شخص جنرال دوستم فراموش کرده است؟ اگر فراموش نکرده است٬ آیا این فتوا را پس گرفته است و یا هنوز هم به همان نظر خودش باقی مانده است. طبق فتوای ربانی دوستم و جنبش ملی- اسلامی شمال کافر و کمونیست بود. آیا یک فردی که خود را مجاهد می داند می تواند با کمونیست ها در یک جبهه قرار گرفته و برای ملت کار کند؟ همین مساله در مورد سایر فتواهای سیاسی هم مطرح است. فتوای ملا عمر(رهبر حزب طالبان) در مورد دولت کرزی یکی از این فتواها است. این فتوا همواره مانع پیوستن طالبان به دولت کنونی افغانستان است. در حالی که کرزی همواره مدافع پیوستن طالبان به دولت افغانستان است.!؟ فتوای بعدی مربوط به شیخ آصف محسنی قندهاری (رهبرحزب حرکت اسلامی) است که برعلیه حزب وحدت و مردم غرب کابل صادر شد. تکلیف این فتواهای سیاسی چیست؟ آ‌یا می توان باور کرد که هنوز هم فتوا دهندگان بر همان دیدگاه قبلی خود باقی باشند و در عین حال با دشمنان دیروز خود طرح برادری و اتحاد سر دهند؟ آیا افراد فتوا دهنده در صدد جبران گذشته و یا طرح برادری افغان ها و سالم سازی شرایط سیاسی افغانستان است یانه ؟. اگر جواب مثبت است باید فتواهای سیاسی داده شده را پس بگیرند و از اعمال گذشته خود اظهار پشیمانی کنند. در غیر این صورت هرگونه شعار برادری و اتحاد با مشکل روبرو خواهد شد و باور مردم نسبت به صداقت آنها مشکوک است. فضای کنونی برادری ملیت ها وصلح در افغانستان و مصالح مردم این کشور اقتضا می کند که در قدم اول این فتواها غیر معتبر و باطل اعلام شود. این حد اقل شرایط برای فراموشی کینه ها و دشمنی های گذشته اقوام و احزاب سیاسی است. همان گونه که زمینه ساز اصلی تفاهم سیاسی و برادری ملی در افغانستان خواهد بود.

5. آخرین نکته این است که در فضای صلح و مبارزه سیاسی مسالمت آمیز اولین اصل آن است که تمامی طرف های سیاسی باید در جهت بازسازی کشور و رفع مشکلات ملی همکاری کنند. با این وجود آن گونه که پیداست روند کنونی بسیاری از عملکردهای "جبهه ملی" در راستای تخریب نظام سیاسی کنونی و ایجاد مانع و در بسیاری موارد خراب کاری سیاسی جهت گیری شده است. این مساله خلاف اصل همکاری عمومی در بازسازی کشور و کمک در حل معضلات اصلی نظام است. رقابت های سیاسی نمی تواند باعث نادیده انگاشتن اصل مصلحت و تقویه دولت ملی باشد. بر این اساس سئوال اصلی آن است که جبهه ملی در این راستا چه فعالیت های را انجام داده است؟ و یا چه سیاست های را در این رابطه پیشرو خواهد گرفت؟