کابل پرس

گرامیداشت از روز همبستگی هزاره ها (اول اکتبر) در تورنتو - کانادا

حسين زاهدی — 2014-10-07T07:01:07Z

از روز همبستگی مردم هزاره (اول ماه اکتبر) طی محفل با شکوهی در تورنتو - کانادا تجلیل به عمل آمد. این محفل به ابتکار "اتحادیه هزاره های کانادا" در سالن (Jane Alliance Neighbourhood Services ) عصر روز یک شنبه مورخ 5 ماه اکتبر 2014 با شرکت ده ها تن و با حضور شخصیت های فرهنگی، اجتماعی و دانشجویان برگذار گردید. استاد بصیر احمد دولت آبادی نویسنده، محقق و تاریخ نویس شهیر مردم هزاره بعنوان سخنران ویژه حضور یافته بود و استاد حضرت وهریز نیز دیگر سخنران ویژه این محفل بود.
محفل با سخنان برنامه گردان ورزیده خانم شهربانو رضایی آغاز یافت و در ابتدا از شرکت کنندگان دعوت گردید تا ویدیو کلیپ که به منظور "روز همبستگی مردم هزاره" آماده شده بود را تماشا نمایند. در ادامه خانم زینب رضایی مقاله ی را به همین مناسبت خواند و خانم باران حیدری یکی از اشعار زیبای لیلا حیدری که بازگو کننده ی رنج مردم بود را به زیبایی دکلمه نمود.

به تعقیب آن آقای نظر موج طی سخنان کوتاه اظهار داشتند که هزاره ها درهمه زمانه ها بیشتربا هویت مذهبی تعریف شده اند تا باهویت اتنیکی، این مرزهای مذهبی تقسیم وتجزیه آنقدرپررنگ ودیوارهای آن ضخیم وبزرگ وعبورناپذیر بود که هزاره با هزاره ی خود درآن بیگانه ترازهربیگانه ای برخورد کردند. هیچ شکی نیست که این دوری وتقسیم خدمت شایانی به منافع دشمنان هزاره داشته ونیز بخش های آزمند ونادوستان درونی جامعه هزاره سود جستند. هزاره ها درقرن بیست ویک و در عصر تکنالوژی وانفجاراطلاعاتی مانند همه مردم دنیا وارد کار و زارتازه ای شدند،هزاره ها با گذشت زمان و در دنیای جدید ناگزیراست ازخود تعریف تازه ای ارایه دهد، امروزه هزاره ها را نمیتوان بامعیار باورهای مذهبی و دینی شان تعریف نمود، هزاره یک هویت اتنیکی ـتاریخی است که زیست شان درهرکجا وباورشان به هردین وآیین نمیتواند تاثیر براین هویت داشته باشد ونباید داشته هم باشد. ایشان همچنان تاکید بر حفظ وحدت ملی و هبستگی ملی نمودند.

آقای باهر فرملی (رییس اتحادیه افغانها ایالت آنتاریو) دیگر سخنران این محفل نخستین سخنش را با جمله ی زیبایی (من درد مشترکم مرا فریاد کن) آغاز کرد و افزود "... ﺑﻪ ﺩﺳﺘﻴﺎﺭان ﺑﺎ ﺭﺳﺎﻟﺘﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﻲ ﻫﺎ و ﻫﻤﺪﻟﻴﻬﺎ ﺭا ﭘﺎﺱ ﺩاﺷﺘﻨﺪ, اﺟﺮ ﻣﺰﻳﺪ ﺁﺭﺯﻭﻣﻨﺪﻡ, ﺣﻀﻮﺭ ﺗﻼﺷﮕﺮ ﻧﺴﺘﻮﻩ ﺩﻭﻟﺖ ﺁﺑﺎﺩﻱ ﺭا ﺑﻪ اﺭﺝ ﻣﻲ ﻧﺸﻨﻴﻢ.
ﺟﺎﻣﻌﻪ اﻱ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺩﺭﺩ اﻧﺪﻭه ﻭ ﭘﺮ اﺯ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﻫﺎ, ﺳﺮﺧﻮﺭﺩﮔﻴﻬﺎ, ﻭﻧﺎﺑﺮاﺑﺮﻳﻬﺎﺳﺖ. ﻋﺪاﻟﺖ ﺳﺘﻴﺰﻱ ﻛﺎﺭﺑﺮﺩ ﻫﺎﻱ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ ﺧﻮﺩ ﺭا ﺩاﺷﺘﻪ اﺳﺖ,اﻗﻮاﻡ ﻭﻃﻮاﻳﻒ اﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﮔﺎﻩ ﻭﺑﻴﮕﺎﻩ ﺁﻣﺎﺝ ﺳﺘﻤﻬﺎﻱ ﻣﻀﺎﻋﻒ بودند و هستند. ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﻲ ﻫﺎ ﻭﻫﻤﺪﻟﻴﻬﺎ ﺑﺮاﻱ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺖ اﺯاﻳﻦ ﻣﺮﺽ ﺟﺎﻧﻜﺎﻩ ﻭﺭﻭﺷﻨﮕﺮﻱ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻋﺪاﻟﺖ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻭﻳﺎ ﻋﺪاﻟﺖ اﻧﺘﻘﺎلی, ﻧﻘﻂﻪ اﻱ ﻟﻂﻔﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﺯﺁﻥ ﺑﺎﻳﺴﺖ ﻫﻤﻪ اﻱ اﻗﻮاﻡ ﻭﻗﺒﺎﻳﻞ ﻣﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩاﺭ ﮔﺮﺩﺩ,ﺗﺎ اﻳﻦ ﻣﻆﻠﻮﻣﻴﺖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺎﻧﻊ ﻭﻓﺎﻕ ﻭﻫﻤﺒﺴﺘﮕﻲ ﻭﻫﻤﺪﻟﻲ ﻭﺧﺪﺷﻪ ﺩاﺭ شدن ﻭﺣﺪﺕ ﻣﻠﻲ ﻣﺎ ﻛﻪ ﺩﻭﻟﺘﻤﺪاﺭاﻥ ﻣﺎ ﻣﺪﻋﻲ ﺁﻧﻨﺪ, ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ... ایشان سخنانشان را با اﻳﻦ شعار خاتمه دادند که ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﻴﻬﺎ ﺑﻴﻦ ﻫﻤﻪ اﻱ اﻗﻮاﻡ ﺷﺮﻳﻒ اﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﻣﺪاﻭﻡ ﺑﺎﺩ.

جواد چنگیز (رییس انجمن هزاره های کانادا) با لهجه ی زیبایی هزارگی از آنچه در کویته گذشته است و میگذرد را مفصل شرح داد و افزود "... آنچه در کویته بر هزاره ها میگذرد در حقیقت جنگ میان دو قدرت منطقه و سازمان های استخباراتی کشور ایران و عربستان سعودی است، مردم هزاره طمعه ی کم هزینه ی برای این سازمان ها و قدرت ها است که به سادگی قربانی میشوند ایشان تاکید کردند که باید به مردم بیشتر آگاهی داده شود و نخبه گان هزاره متوجه این موضوع باشند تا بیشتر از این مردم بیدفاع کویته قربانی اهداف شوم این سازمان ها نشوند.

آقای حضرت وهریز زمانی پشت تریبون قرار گرفت که شرکت کنندگان پس از سی دقیقه وقفه و پذیرایی در انتظار بخش دوم برنامه بودند. آقای وهریز با سخنان جامع اظهار داشتند: افغانستان برای هیچ قومی بهشت نیست. اما برای هزاره ها این سرزمین دوزختر بوده و هنوز هست. چون هزاره ها مضاعف بر تمام دردهای دیگر، به دلیل هزاره بودن نیز ستم را تجربه کرده اند. قتل عام 62 در صدی در قرن گذشته و تفکیک آدمها به دلیل هزاره بودن در عصر حاضر و بعد تیرباران آنها نشانه ی همان درد ویژه و درد مضاعفی است که این قوم کشیده است. هنوز این درد اما به رسمیت شناخته نشده است. زنده شدن ممکن نیست. برگرداندن زمین های غصب شده هزاره ها ممکن نیست. اما برای دلجویی از هزاره ها حکومت مرکزی می بایست نسل کشی هزاره ها را در اواخر قرن 19 به رسمیت بشناسد. وحدت ملی تنها در صورتی ممکن است که همدیگر را چنینی که هستیم، بپذیریم. همدیگر را «ویرایش» نکنیم و درد همدیگر را نادیده نگیریم.
برای هزاره ها بهره مند شدن از بازسازی و نوسازی اولویت بیشتر دارد تا حضور فزیکی چند نماینده ازین قوم در مراکز قدرت. اجرای پروژه شاهراه کابل-بامیان- هرات اهمیت اولی تر دارد و به این ترتیب است که زمینه آشنایی و شناخت میان اقوام افغانستان به وجود می آید. سیاست منزوی کردن عمدی، سیاست کامیابی نیست و عقده های موجود که افغانستان را به انبار باروت تبدیل کرده و گروه های قومی این کشور را در خدمت منافع بیگانه ها قرار داده، شاهد این مدعاست.هزاره ها منافع خود را در حاکمیت یک نظام دموکراتیک و نیرومندی نهادهای دولتی مبتنی برقوانین عادلانه، فراگیر و تبعیض زدا و توسعه کل افغانستان می بینند.

استاد بصیر احمد دولت آبادی آخرین سخنران این محفل بود حاضرین مشتقانه منتظر سخنان ایشان ماندند تا ایشان به جایگاه قرار بگیرند. آقای دولت آبادی آغازین سخنش را با این بیت " پدارن عقده بدل رفت که شاید به شتاب - نسل آینده ی ما عقده گشا برخیزند ..." شروع نمود ایشان ضمن اینکه روز همبستگی مردم هزاره و عید قربان را تبریگ گفت از کشته و زخمی شدن ده ها هزاره ی که در کویته پاکستان در روز اول عید (دیروز) در آن شهر بر اثر حمله انتحاری اتفاق افتاد نیز یاد نمود. دولت آبادی خود تاریخ زنده است او تاریخ را در سینه دارد، او از کتمان هویت سخن گفت و از احیاء هویت، از مسئولیت ها و نقش مسئولین سخن راند. استاد دولت آبادی تاریخ را ورق زد و حاضرین را با خود یکجا به زمان های گذشته برد، به ارزگان، دایه، فولاد، اجرستان ... و بهسود، برد.در لابلای سخنان استاد در تاریخ قدیم زدیم و به تماشای سراسر سرزمین های سوخته هزارجات و به بازار برده فروشی و کنیز فروشی به سیر و سیاحت پرداختیم و از میان 62 درصد کشته شدگان قوم هزاره (نیاکان مان) گذشتیم تا به آسیای میانه رسیدم و آنجا خودمان را گم کردیم، به ایران رفتیم خاوری و بربری نام گرفتیم و تنها در کویته پاکستان خودمان را یافتیم با همان هویت (هزاره گی) ... آقای دولت آبادی در آخر سخنانش به فعالین فرهنگی و اجتماعی مردم هزاره توصیه نمود که در آگاهی دهی به سایر مردم از هیچ فرصت دریغ نورزند. (بدلیل حجم مطلب و به خاطر امانت داری در سخنان استاد دولت آبادی قرار است فایل صوتی و تصویری کامل سخنان ایشان به زودی منشتر شود)

نگارنده (حسین زاهدی) در لحظه ی پایانی محفل به نمایندگی از (همکارانم در اتحادیه هزاره های کانادا) از حضور مردم، فرهنگیان و دانشجویان در این محفل و همچنان از استاد دولت آبادی تشکری و قدردانی نمودم و برای نمونه یاد آور شدم که پرونده شکایت "سرخ پوستان" مردمان بومی کشور کانادا علیه دولت و علیه کلیسا کاتولیک بخاطر تبعیض سیستماتیک، شکنجه و کشتار این مردم در یک قرن اخیر در دادگاه های این کشور و محاکم بین المللی در جریان است، نخست وزیر کانادا بخاطر دلجوی از بومیان این کشور در سال 2012 بصورت رسمی معذرت خواهی نمود و اسقف بزرگ کاتولیک نیز بخاطر بد رفتاری و تحمیل دین مسیحیت بر بومیان این کشور رسما معذرت خواسته است، دولت کانادا تا کنون میلیارد ها دالر به عنوان غرامت به بومیان این کشور پرداخت نموده اما بومیان و بازماندگان قربانیان خواهان ثبت نسل کشی این مردم در محاکم بین المللی میباشند علیه عاملین آن میباشند. و گفتم که نا عادلانه نیست که دولت کنونی افغانستان و یا دولت های آینده افغانستان به خاطر نسل کشی آشکار حاکمان گذشته از مردم هزاره رسما معذرت خواهی نماید و بخاطر دلجوی طرح های عملی را به اجرا بگذارد.
در این محفل به استاد دولت آبادی و آقای باهر فرملی هدایای نفیس نیز تقدیم گردید.

فراخوان همدلی و همصدایی

حسين زاهدی — 2014-08-07T23:15:10Z

دیریست کشتار متداوم جمعی باشندگان غیرنظامی افغانستان در مجموع، و قتل عام فجیعی که طی آن هزاره ها به روش اختصاصی تثبیت هویت قومی میشوند، گراف فزاینده جنایت طالبان را به نمایش میگذارد.

رویداد خونین بیست و پنجم جولای سال جاری در ولایت غور تازه ترین نمونه آدمکشی بیدریغ است. چهارده تن از میان 18 مسافری که برای برگزاری مراسم عید و شادمانی رهسپار کابل بودند، یکایک به "گناه" هزاره بودن، از سوی افراد مسلح نشانی و در میانه راه گلوله باران شدند.

بدون شک همچو تبهکاری دهشتبار و سازمانیافته نه تنها به آتش بحران تمام عیار نفرت قومی دامن میزند، بلکه وخامت مرگبار فاجعه را چند چندان میگرداند.

هزاره ها و سایر اقوام مقیم تورنتو همچو تصفیه های قومی را یکسره محکوم میکنند و عمیقترین مراتب تسلیت شان را به پیشگاه خانواده، دوستان و بازماندگان قربانیان تقدیم میدارند. به همین منظور روز یکشنبه 10 اگست در مرکز شهر تورنتو گردهمای اعتراضی سازمان داده شده است، صمیمانه آرزومندیم با اشتراک فعال و همه جانبه تان زمینه این همایش و تظاهرات را استوارتر و نیرومندتر سازید:

وقت/ تاریخ: ساعت 1:30/ یکشنبه دهم اگست، 2014
مکان: University ave. Toronto 360

حمایت کنندگان:
Hazara Association of Canada
Islamic Community of Afghans in Canada
Imam Husain Community Center
The Afghan Women Handicraft Association
Andisha Naw Newspaper
Canada Afghanistan solidarity Committee
Yasna Cultural Association
Atlas Youth Association

هما سلطانی نماینده پارلمان است یا سخنگوی طالبان؟

حسين زاهدی — 2014-08-07T23:15:00Z

هما سلطانی نماینده پارلمان میگوید: مردم ملکی که در حملات انتحاری کشته میشوند حق شان است. او در این گفتگو همچنان مسئولیت حمله انتحاری سه راه علاءالدین غرب کابل را به عهده میگیرد. ایشان خواهان حکومت اسلامی مثل گروه اسلامی "داعش" است. او در گذشته ادعا کرده بود که ملا محمدعمر رهبر توریستان در منزلش بسر میبرد، آخرین بار که این خانم خبر ساز شد لت و کوب یک افسر پولیس توسط او در ملاء عام بود که از آن صحنه فیلم برداری گردیده بود.

چشمان اشکبار پکتیکاییم !

حسين زاهدی — 2014-07-16T00:46:32Z

میخواهم آخی که سالها و قرنها فریاد کرده ام را یک بار دیگر برای زخم عمیقی که بر پکتیکای وجودم بیرحمانه وارد شده چیغ بزنم.
پکتیکای من! من از هر کسی دیگر درد تورا بهتر و بیشتر حس میکنم، میدانی این وجه مشترک و این حس مشترک از کجا سرچشمه میگیرد؟ حتم دارم که میدانی و خوب هم میدانی! اما اجازه میخواهم یک بار دیگر یاد آوری کنم تا این وجه مشترک مان عمیق و عمیق تر گردد بلکه راهی پیدا کنیم تا فاجعه های این چنینی تکرار نشود. رقم بالای 90 انسان بر خاک افتاده ی پکتیکایی ام مرا به یاد 124 هزاره ی که در فاجعه کویته پاکستان دو سال قبل اتفاق افتد و جانشان را از دست دادند، انداخت. مرا به یاد کودکی انداخت که عروسکش غرق خون شده بود. جسد بیجان و تکه تکه شده صاحب عروسک را برده بودند و عروسک غرقه به خون تک و تنها مانده بود و صاحبش نبود تا با او نجوای کودکانه کند، صاحبش نبود تا او لکه های خون را از پیراهن عروسک بشوید و موهایش را شانه بزند و در طاقچه بلند خانه بنشاند و به تماشایش بنشیند.

پکتیکای من! صدای ضجه و ناله ی پکتیکاییم را نه با گوش که با قلبم میشنوم، من تکه تکه شدن پیکرت را نه با چشم که با وجدانم و با انسانیتم می بینم. نمیشود و نمی توانم از کنار چشم های گریان مادران و بازماندگان قربانیان پکتیکاییم بیخیال بگذرم و بگزارم تنها اشک بریزی و تنها این درد را آخ بکشی؛ من نیز چون تو درد کشیده و زخم خورده ام. فاجعه ی پکتیکا نمکی بود بر زخم های من، بر زخم افشارم، بر زخم های یکاولنگ و مزارم. فاجعه ی پکتیکا تکرار قامت افتاده ی "تاک های انگور شمالی" ام است. فاجعه ی پکتیکا ادامه ی بریده شدن هفده سر از تن دایکندی ام است.

پکتیکای من! می بینی چه وجه مشترک پر دردی داریم؟ میبینی خون من و تو وقتی به زمین میریزد همرنگ است، سرخ – سرخ است. شمال و جنوب و مرکز، شرق و غرب، پشتون و هزاره و تاجیک و ازبک هم هیچ تاثیری در رنگ خون ما ندارد. میبینی ضجه های مادر پکتیایی من با مخته ی مادر دایکندی و بامیانم هیچ فرقی از هم ندارد. هردو جگر سوزند، سخت جگر سوز، چون جگر گوشه هایشان را از دست داده اند و امیدهایشان با دود و باروت و سیاهی محو و نابود شده اند.

پکتیکای من! اکنون که سنگینی غم هایت را روی شانه هایم چون خودت حس میکنم، اکنون که سینه پر درد ات را بغض کرده ام، اکنون که فریاد مادران و فرزندان پکتیکایی ام را از حنجره ی مادران پنجشیر، هلمند و کابل چیغ میزنم، اکنون که از چشمان بهت زده و هراسان پکتیایی ام اشک جاری است، میخواهم با همین چشمان اشک آلود به تماشای تاریخ بروم، به تماشای نسل کشی ام در هزاره جات، به تماشای تراژیدی چهل دخترانم؛ به تماشای بازار برده فروشی که از ارگ کابل تا تاج محل هندوستان امتداد داشت.

پکتیکای من! می بینی چه وجه مشترک داریم :پر از دردیم و پر از دربدری! بیا بیشتر از پیش با هرگونه خشونت ، با هر گونه افراطیت دینی و خودخواهی قومی محکم و با همت بلند مشترکن "نه" بگوییم تا دیگر شاهد چنین فاجعه هایی نباشیم. پکتیکای من، خود را شریک در ریختن اشکهایت میدانم، من زخم تورا زخم نه - که نمک بر زخم های خودم میپندارم، تو بیا و فارغ از هرگونه وابستگی در مبارزه با خشونت و افراطیت با من بیشتر از پیش شریک شو و با آنانیکه با خون ما "افطار" میکنند به مقابله برخیز! آنگه کسی لبخند "پلوشه و ملالی" پکتیکایم را نخواهد ربود و عروسک " بیگم و بختاور و منیژه" خونین نخواهد شد.

هر کاربر شبکه اجتماعی میتواند یک "فریاد" باشد

حسين زاهدی — 2014-03-12T16:32:10Z

پانزده روز از تحصن فعالین مدنی در خیمه "فریاد مشترک" میگذرد، سزاوار نیست ما کاربران شبکه اجتماعی سکوت کنیم و خواسته آنها را که خواسته ی تمام مردم افغانستان است را فریاد نکشیم، از تمام دوستان که در شبکه های اجتماعی فعال هستند و آنانی که باور دارند طالبان دشمنان مردم افغانستان است و آنانیکه باور دارند کاندیدان ریاست جمهوری به صورت مشخص موضع شان را در برابر طالبان مشخص سازد و طالبان را خوب و بد، برادر و نابردار معرفی نکنند و موضع مشخص در برابر این پدیده داشته باشند؛ آنانیکه باور دارند باید به وضعیت اجتماعی و اقتصادی خانواده های شهدای نیروهای مسلح و قربانیان تروریزم توجه ویژه صورت بگیرد؛ آناینکه باور دارند ارتش افغانستان بدون هیچ گونه سازش و فشار از سوی مقامات دولتی مثل نهاد ریاست جمهوری در برخورد با طالبان و تروریستان خارجی و حامیان آنها طبق قوانین ارتش ملی و بدون هیچ گونه مصلحت برخورد کنند... پس بر ماست نگذاریم فعالین اجتماعی که در زیر خیمه فریاد مشترک جمع شده اند و صدای مردم و صدای من و شما هستند به تنهای پیش بروند ما با آنان این فریاد مشترک را فریاد خواهیم کشید.
کاربران شبکه اجتماعی میتوانند هر تغیر مثبت را در هر گونه حرکت جمعی به وجود بیاورد به قدرت خویش ایمان داشته باشیم و با هم و یکصدا از حرکت میهن دوستانه و انسان دوستانه خیمه "فریاد مشترک" حمایت کنیم و آنان را تا رسیدن به نتیجه مطلوب و خواسته های آنان که در ادامه میاید همراه شویم و فریاد مشترک آنان را فریاد بکشیم.

فعالین مدنی افغانستانی های مقیم کانادا

*******************************************
خواسته های فعالان مدنی تحصن کننده در خیمه ی (فریاد مشترک)

1. معرفی طالبان به‌عنوان دشمنان مردم افغانستان و لغو نهاد موسوم به شورای عالی صلح

2. تأمین نیازهای لوجستیکی - تسلیحاتی نیروهای مسلح، به‌ویژه تأمین نیازهای اولیه‌ی طبی برای زخمیان در جبهات جنگ

3. پرداخت به‌موقع معاش نیروهای مسلح به‌منظور آرامش روحی آنان و خانواده‌های‌شان

4. رسیدگی به وضعیت اجتماعی و اقتصادی خانواده‌های شهدای نیروهای مسلح و قربانیان تروریزم

الف: اختصاص شهرک‌های رهایشی برای بازماندگان شهدا و قربانیان تروریزم
ب: ایجاد شغل برای بازماندگان
ج: حمایت مالی مستمر ازخانواده‌های شهدا
د: حمایت نهادهای تحصیلی دولتی و خصوصی از بازماندگان و تخصیص بورسیه برای آنان
هـ: نامگذاری جز وتام‌های نیروهای مسلح کشور به‌نام شهدای نیروهای مسلح

5. ایجاد یک نهاد مستقل مشخص و تهیه‌ی یک دیتابیس برای رسیدگی به وضعیت قربانیان تروریزم

6. اعلام موضع کاندیدان ریاست جمهوری درمورد «طالبان» و موضوع رسیدگی به وضعیت خانواده‌های شهدای نیروی مسلح و قربانیان تروریزم.

بیست و یک شمع و بیست یک لاله ی سرخ

حسين زاهدی — 2014-03-04T01:55:12Z

شرکت کنندگان یکی - یکی و گاهن در گروه های کوچک دو و سه و پنج نفری از شهر های تورنتو، هملتون ، کچنر ... و از راه های دور و نزدیک میامدند و داخل سالن میشدند، همینکه روی چوکی قرار میگرفتند نگاهایشان به شعار ها، عکس ها و به شاخه های گلهای لاله ی سرخ می افتاد، بیست و یک گل لاله سرخ بر دیوار و رو به شرکت کننده ها در کنار هم چیده شده بود، دقیقن شبیه بیست و یک تابوت که لاله ی سرخ (شهیدان اردوی ملی) ولایت کنر را در درون خود داشت و بصورت منظم در کنار یگدیگر برای تشیع رسمی گذاشته شده بودند.

این مراسم با حضور گسترده ی فرهنگیان، شاعران، نویسندگان، اساتید دانشگاه، روسای نهاد های اجتماعی، و مذهبی و صاحبان رسانه ها و مردم با احساس افغانستان ساکن شهر های یاد شده ی کشور کانادا برگزار شد.
پدر امیرحسین و همسر بیوه ی او نیز کنار لاله های سرخ، نه در بامیان و نه در کابل، بل در کانادا و در شهر تورنتو حضور داشت. پدر امیرحسین هنوز خمیدگی کمرش راست نشده است و همان افسر ارتش اورا کمک میکند تا نیمه ایستاده بماند، و بیوه امیرحسین هیچ روشنی را پس از به شهادت رسیدن شوهرش در نگاه غم انگیزش تصور کرده نمیتواند. (تصویرهای کنار دیوار)

آقای کبیر بختیاری برنامه را با سخنان کوتاه و دعوت از حاجی علیزاده برای قرائت قرآن آغاز کرد. بیست و یک عدد شمع از راه میرسد و به سرعت کنار هم چیده شده و به یاد آن بیست ویک لاله ی سرخ به سوختن می آغازند، بانو نیلوفر ظهوری شاعر جوان و خوش سیما، برای اجرای برنامه در جایگاهش قرار میگیرد و پس از مقدمه، اولین سخنران را به پشت تریبون دعوت میکند.

آقای بغلانی آرام و شمرده سخن گفت اما این سخنان آرام دعوت کننده ی طغیان و شورش مدنی علیه دولت آقای کرزی بود وی در آخر شعری را نیز دکلمه نمود؛ آقای کلیوال نیز طبق همیشه با زبان پشتو پیرامون حادثه کنر صحبت کرد. آ قای محسن نباتی سروده ی را با صدای گیرایش پیشکش حضار نمود. آقای هارون راعون تک ستاره ی آسمان شعر تورنتو، سروده اش را دکلمه کرد، هنگام که آقای راعون واژه هایش را با احساس تلفیق داد بغض گلویش را فشرد و گلوی من نگارنده را نیز، درست سمت راست دیدگاهم شمع ها عاشقانه می سوختند تو گویی شعله ها شمع افروخته شده میرقصیدند، با نظم عجیبی گاهی به چب و گاهی به راست خم میشدند. بانو ظهوری نزدیک ترین شاهد رقص شمع های افروخته شده بود.

استاد ظهورالله ظهوری استادانه اشتباهات دولت کرزی را بر شمرد و اورا مسوول اصلی شهید شدن 21 سرباز ارتش افغانستان دانست. رییس اتحادیه افغانها آقای باهر فرملی ضمن انتقاد شدید از حکومت و رییس جمهور کرزی خود را در غم این حادثه شریک دانست. شفیق احمد ستاک شعر بلندی را یک دم و بی وقفه دکلمه کرد. آقای میرحسین مهدوی نیز سخنانش را پیرامون افغانستان واحد و مستقل عاری از هرگونه برتری طلبی قومی و مذهبی گره زد و خانم باران سجادی "سپیده ی" به سبک خودش را خواند.

آقای مختار دریا تصویر دیگری از شهدای کنر در قالب شعر ارائه کرد، او کمر شکسته ی پدر شهید امیرحسین را بلند آخ گفت. استاد تمیم صدیقی نیز با سخنان زیبا و ساده حرف دل مردم را فریاد زد و رحیل بلال نیز سروده ی را به خوانش گرفت.

آقای نصیر خالد روزنامه نگار مقیم تورنتو آنچه که در کنر گذشت و میگذرد را گسترده و غیر قابل تصور خواند در قسمت از تحقیقات که او در کنر انجام داده است نشان میدهد که هزاران مرد جنگی از کنر به کشور سوریه برای جنگ فرستاده شده است.

آقای زیوری ضمن تشکر از برگزارکنندگان این محفل خواستار گفتمان سازنده توسط نخبگان جامعه ی افغانستانی شد و آقای کبیر بختیاری آخرین سخنران این محفل با سخنان شیوا و جذاب اش توجه شرکت کنندگان را به خود جلب کرد و در پایان سخنانش سروده از خود را با شیوه ی منحصر به فردش دکلمه کرد، او از خسته گی سجاده ی تزویرگران فریاد زد و از خسته گی خدای درون خانه یشان یاد نمود، و خطاب به افراط گرایان مذهبی گفت: ای بی خبر که فصل خدای تو مرده است/ ماییم و فصل عشق که جاوید زنده است.

نگارنده (حسین زاهدی) به نمایندگی از افغانستانی های مقیم شهر تورنتو پیام (بیانیه) این مردم را خطاب به دولت افغانستان نهادهای سیاسی ، مدنی، رسانه ها و مردم افغانستان خواندم. و قاری صاحب رشیدی با دعایه یی محفل را خاتمه داد.

محفل خاتمه یافته بود و مهیمانان جهت صرف غذا به سالن دیگر رفتند، آن بیست و یک شمع برای بیست و یک لاله ی بخون خفته اما همچنان عاشقانه میرقصیدند، میسوختند و اشک میریختند، اشک های داغ و آتشین - پدر امیرحسین و بیوه او تنها ماندند، تنهای تنها ! با یک عالم غم و اندوه و بیست پدر، بیست مادر و بیست بیوه دیگر با سرنوشت خانواده ی شهید امیرحسین همسرنوشت شدند.

نوت : این محفل در سالن فرهنگی مرکز امام حسین در شهر تورنتو به تاریخ دوم مارچ سال 2014 به حمایت از نیروهای مسلح و گرامیداشت از شهدای ارتش افغانستان در ولایت کنر به ابتکار نهاد های اجتماعی، فرهنگ و مذهبی مقیم این شهر برگزار گردید.

برای دیدن عکس های بیشتر روی لینک زیر کلیک کنید.
https://plus.google.com/u/0/photos/107832978473244162379/albums/5986566799299731409

پیام افغانستانی های ساکن تورنتوی کانادا

حسين زاهدی — 2014-03-03T15:58:30Z

پیام افغانستانی های ساکن تورنتوی کانادا
در پیوند به فاجعه ی شهادت سربازان پر افتخار ارتش ملی افغانستان در ولایت کنر.

جامعه ی افغانی تورنتوی کانادا با احساس درد و اندوه عمیق، از شهادت سربازان دلیر ارتش ملی در غازی آباد ولایت کنر توسط طالبان سیاه اندیش، دشمنان صلح، آزادی و استقلال افغانستان مراتب همدردی و غم شریکی خویش را به خانواده های شهیدان و تمام مردم افغانستان ابراز میدارد.

ما سیمای شیطانی سازمان استخبارت نظامی پاکستان (ISI) به وسیله ی عمال آن، گروه دهشت افگن طالبان را در عقب این رویداد تروریستی مشاهده میکنیم و بدین باوریم که دشمنان افغانستان تلاش دارند تا با راه اندازی همچو توطئه های بزدلانه اراده و خواست مردم افغانستان برای دفاع از استقلال، حاکمیت ملی و یکپارچگی کشور را به چالش بکشند.

ما از حامد کرزی رییس جمهور افغانستان میخواهیم که به رفتار مبهم و دو پهلو و مماشات با تروریستان و دشمنان صلح و آرامش کشور پایان بخشیده و با حرمت گذاری به جانبازیهای نیروی های امنیتی و دفاعی قاطعانه در کنار مردم افغانستان بی ایستد.

ما از فعالان سیاسی، نهادهای مدنی، رسانه های آزاد و کاربران شبکه های اجتماعی تقاضا میکنیم تا در جهت ایجاد جنبش مقاومت مدنی در مقیاس فراگیر و سراسری علیه پالیسی های مشکوک و حکومت افغانستان در قبال اوضاع جاری کشور، تلاش نموده و حرکت های اعتراضی پراگنده و انفرادی کنونی را در مسیر فراگیر و اثر گزار سوق دهند.

ما از تمام هم میهنان به هر قوم و قبیله و منطقه ی که تعلق دارند تقاضا میکنیم تا با حفظ همدلی و یکپارچگی ملی، چون مشت واحد و آهنین در برابر دشمنان صلح و آزادی، سازش ها و توطئه های عمال داخلی آنها بی ایستند و حمایت و پشتبانی خویش را از مدافعان کشور – نیروهای امنیتی و دفاعی هرچه بیشتر تقویت بخشند.
دوم مارچ 2014 تورنتو - کانادا

https://plus.google.com/u/0/photos/107832978473244162379/albums/5986566799299731409

بزرگداشت از شخصیت استاد قسیم اخگر در کانادا - تورنتو

حسين زاهدی — 2014-02-17T17:51:45Z

ازشخصیت شاد روان استاد قسیم اخگر روز یکشنبه 16 فبروری 2014 در شهر تورنتوی کانادا طی یک محفل با شکوهی بزرگداشت به عمل آمد. در این محفل تعداد زیادی از فرهنگیان افغانستانی مقیم آیالت انتاریوی کانادا، شخصیت های اجتماعی، نویسندگان، شاعران و دوستدارانش شرکت ورزیده بودند.
این برنامه به ابتکار دوستداران استاد اخگر آقایان حضرت وهریز، کبیر بختیار (رییس مرکز فرهنگی امام حسین) فرید بهمن، میرحسین مهدوی و حسین زاهدی برگزار شده بود.
در این محفل زوایای مختلف مبارزات و زندگی شاد روان استاد اخگر توسط سخنرانان مورد بحث قرار گرفت.
قسیم اخگر در 28 جنوری سال روان بعد از 62 سال زندگی و نزدیک به نیم قرن مبارزه برای جامعه ی آزاد و آباد برای افغانستان در شهر کابل گذشت.

برای دیدن عکس های بیشتر از این محفل روی لینک زیر کلیک کنید.
https://plus.google.com/u/0/photos/107832978473244162379/albums/5981420840436136193?authkey=CNjZruahmeXFVw

یادبود قربانیان فاجعه ی افشار در شهر تورنتوی کانادا

حسين زاهدی — 2014-02-11T20:17:23Z

آقای فرید بهمن "پشتون تبار" در مورد مردم هزاره و ظلم که در تاریخ بر آنان روا داشته شده است و همچنان ادامه دارد حرف های تازه ی داشت؛ سخنان آقای بهمن حاضرین را تحت تاثیر قرار داد و تعداد را به اشک ریختن واداشت. داکتر صبورالله سیاسنگ با پیام صمیمانه ی شان از صد ها کیلومتر دورتر و از طریق تلفن و خطاب به شرکت کنندگان حضور و حمایت خود را از این حرکت انساندوستانه اعلام نمود.

شامگاه، ده هم فبروری 2014 در مرکز شهر تورنتو برای بیست یک و مین سالروز فاجعه ی افشار مراسم یاد بود برگزار شد، این گردهمای در محل تعیین شده (مقابل پارلمان ایالتی ) با حضور جمع کوچک از شرکت کنندگان آغاز یافت، و ادامه این گرد همایی به دلیل وزش باد شدید که باعث خاموش شدن شمع ها و بهم ریختن تزئین میشد در فضای بسته پیگیری گردید.
شرکت کنندگان با روشن کردن شمع یاد و خاطره کشته شدگان افشار را گرامی داشتند و با یک دقیقه سکوت فریاد داد خواهی و عدالت خواهی خویش را به نمایش گذاشتند.
در ادامه برنامه آقای حضرت وهریز چشم دیدها و چگونگی ابعاد آن فاجعه را بیان نمود و آقای سید میرحسین مهدوی در مورد اهمیت یاد بود از کسانی که به ناحق کشته شده اند سخنان اش را با دکلمه ی شعر به پایان رساند. آقای فرید بهمن "پشتون تبار" در مورد مردم هزاره و ظلم که در تاریخ بر آنان روا داشته شده است و همچنان ادامه دارد حرف های تازه ی داشت؛ سخنان آقای بهمن حاضرین را تحت تاثیر قرار داد و تعداد را به اشک ریختن واداشت. داکتر صبورالله سیاسنگ با پیام صمیمانه ی شان از صد ها کیلومتر دورتر و از طریق تلفن و خطاب به شرکت کنندگان حضور و حمایت خود را از این حرکت انساندوستانه اعلام نمود.
این محفل که از ساعت 5 عصر آغاز یافته بود ، ساعت 8 شب با ادای احترام و فرستادن درود به روح فربانیان فاجعه ی افشار و و تمام قربانیان دهه ی نود به پایان رسید.

اطلاعیه

حسين زاهدی — 2014-02-09T02:36:00Z

به نام خدای آگاهی و آزادی

هموطنان عزیز، چنان که اطلاع دارید استاد محمد قسیم اخگر، روشنفکر برجسته ی معاصر پس از یک عمر مبارزه ی
خسته گی ناپذیر در شهر کابل درگذشت. به خاطر گرامیداشت از کار و مبارزه ی پیگیر استاد اخگر و سهم او در آگاهی
بخشی به نسل جوان از شما دعوت می شود تا در برنامه یی که به همین مناسبت برگزار می شود، اشتراک
ورزیده و سهم خویش را در قدردانی از زحمات این انسان وارسته و نقش ارزشمند او در جهت تامین عدالت و اعمار جامعه ی آباد و سربلند ادا فرمایید.

از طرف گروهی از دوستداران استاد اخگر

زمان: یک شنبه 16 فبروری ساعت یک بعد از ظهر
مکان: مرکز فرهنگی امام حسین
323 Deerhide Crescent North York M9M2Z2
تورنتو - کانادا