https://www.kabulpress.org/ [en]Kabul Press? is a critical, independent, multilingual platform publishing uncensored, creative journalism in Hazaragi, Dari, Persian, and English. It amplifies underrepresented voices, challenges dominant narratives, and defends human rights and democracy, with a focus on the Hazara genocide and the struggles of stateless nations.[fa]کابل پرس رسانه ای آزاد و انتقادی است که بدون سانسور به زبان های هزاره گی، دری و پارسی منتشر می شود. کابل پرس با چالش روایت های غالب، صداهای سرکوب شده را برجسته کرده و با دفاع از حقوق بشر و دموکراسی، بر نسل کشی هزاره و رنج ملت های بدون دولت تمرکز می کند.[/multi] fa SPIP - www.spip.net https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L144xH41/siteon0-0acbd.png?1769345167 https://www.kabulpress.org/ 41 144 https://mail.bamyanpress.com/article24864.html https://mail.bamyanpress.com/article24864.html 2010-08-28T12:19:00Z text/html fa قاسم خدری تروريزم، کوچی طالبان، طالبان، القاعده و داعش <p>در برنامه تلویزیونی هفته گذشته (پرگار) كه توسط رادیو (بی.بی.سی) راه اندازی میگردد؛ میز مدوری تحت عنوان (افغانستان بكدام سو میرود؟ آیا تلاش غرب برای كمك به استقرار دولت ملی عبث است؟) تدویر یافته و از مهمانانی چند دعوت بعمل آمده بود تا با سرلوحه قرار دادن عنوان بالا به بحث بپردازند. درین نشست، استاد سابق دانشگاه كابل روستار تره كی، پژوهشگر مسایل سیاسی آقای مجیب الرحمن رحیمی، یكتن از دانشجویان، بنام عارف سحر و محمد فهیم وردگ به نمایندگی از حزب افغان ملت شركت جسته بودند. <br class='autobr' /> این بحث كه حدود یك (…)</p> - <a href="https://mail.bamyanpress.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> / <a href="https://mail.bamyanpress.com/mot4.html" rel="tag">تروريزم، کوچی طالبان، طالبان، القاعده و داعش</a> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L150xH145/arton24864-62677.jpg?1769370136' class='spip_logo spip_logo_right' width='150' height='145' alt="" /> <div class='rss_texte'><p><strong>در برنامه تلویزیونی هفته گذشته (پرگار) كه توسط رادیو (بی.بی.سی) راه اندازی میگردد؛ میز مدوری تحت عنوان (افغانستان بكدام سو میرود؟ آیا تلاش غرب برای كمك به استقرار دولت ملی عبث است؟) تدویر یافته و از مهمانانی چند دعوت بعمل آمده بود تا با سرلوحه قرار دادن عنوان بالا به بحث بپردازند. درین نشست، استاد سابق دانشگاه كابل روستار تره كی، پژوهشگر مسایل سیاسی آقای مجیب الرحمن رحیمی، یكتن از دانشجویان، بنام عارف سحر و محمد فهیم وردگ به نمایندگی از حزب افغان ملت شركت جسته بودند.</p> <p>این بحث كه حدود یك ساعت ادامه میابد، نویسنده این سطور را به دو نتیجه گیری مجزا واداشت كه آنرا برشته تحریر درآورده با شما خوانندگان عزیز درمیان میگذارم.</strong></p> <p><strong>نتیجه گیری اول:</strong></p> <p>این نشست بین دو قطب كاملا متضاد و مخالف آغازید كه در یك جانب آن روستار تره كی (با تلاش منافقانه اش جهت ایجاد تخریش میان اقوام ساكن در افغانستان) باد در غبغبه انداخته و از حنجره وی غول فشیسم و قبیله سالاری یگانه راه حل بحران افغانستان را تحمیل نمودن، خواست جمعی بر كل با بكار گیری قوت فزیكی قبیله پرزور، رسیمیت بخشیدن بقانون قبیلوی، و در صورت ضرورت! كوچانیدن اقوام و ملیتهای زیردست بخارج از محدوده افغانستان شناخته و آنرا بدون هیچ نوع عاطفه ای یك امر طبیعی دانست. استناد جناب ایشان هم اینكه افغانستان یك كشور عقب نگه داشته شده است و دال برین واقعیت، محور قدرت باید با اعمال زور و قهر بوجود آورده شود. این توانایی را فقط پشتونها بنا بر اكثریت بودن ایشان دارند، (كه بطلان این عقیده بارها به استناد به اسناد تاریخی هوایدا گردیده است) و آنگهی كه قبیله توانا در رأس هرم قدرت قرار گرفته و محور قدرت بوجود آمد بقیه ملیتها باید دران هضم شوند! فریاد كشید.</p> <p>در جانب مقابل آقای مجیب الرحمن رحیمی با شناخت دقیق از ساختار اتنیكی و با درنظرداشت واقعیت های عینی و فعلی جامعه پارچه شده افغانستان با استناد به علم سیاست و تاریخ و استفاده از منطق، دلیل و تبحری كه در زمینه دارند راه حل معضل كنونی افغانستان را در برسمیت شناختن حقوق حقه تمام ملیتها و جوامعی كه در محدوده كنونی افغانستان زندگی دارند دانسته و چنان بر آوردند كه ملت افغانستان نیاز دارد به اعتماد سازی بین اقوامی كه درین خطه زندگی دارند. این اعتماد سازی میان اقوام میتواند شیرازۀ وحدت و اعتمادی بریكدیگر را بوجود آورده و ملیتهای ساكن در افغانستان را بسوی ملت شدن سوق دهد.</p> <p>نتیجه گیری دوم به یكمقدار موشگافی و تحلیل عمیقتری نیاز دارد؛ زیرا جناب تره كی بنحوی به پرده برداری از چهره مسخ شده فشیزم هار قبیلوی میپردازد و ما برای بهتر دانستن فرمودات! ایشان ضرورت داریم بخشهایی از اظهار نظرهایشان را بنوبه به بحث بكشیم. البته قبل از اینكه به نتیجه گیری دوم بپردازم، خود را ملزم میدانم ازینكه مقدمۀ كوتاهی ارائه نمایم و آن اینكه: افغانستان خانه مشترك تمام ساكنین این كشور و قبله آرمانهای برابری خواهی و وطن دوستی تمام ملیت های ساكن درین كشور میباشد. ساكنین این خطه اعم از تاجك، هزاره، پشتون، ازبك، نورستانی، پشه یی، نورستانی، بلوچی وو... همگان در ادوار مختلفی بهر دفاع از هر وجبی از خاك كشور شان؛ جانفشانیها كرده و برای سربلند بودنش قربانیها داده اند.</p> <p>این محدوده كه چند صباحی پیشتر دامان وسعتش فراتر از مرزهای امروزی بود و بنامهای مختلفی یاد میشده تاریخ پراز افتخارها و فرزانگیهایی را در سینه اش نهفته دارد. بزرگی وسعت حكمروایی و قلمرو بی پایان دیروزین این خطه باعث كنار هم آمدن ملیتهای مختلف بوده و در غنای فرهنگی-اجتماعی این خطه در درازای تاریخ سهم بلا انكار داشته است. باری اگر درین نوشتار، من با اشاره به تاریخ تاریك و خونینی كه طی چند قرن اخیر بر ساكنین این كشور روا داشته شده است داشته ام، مبتنی بر گذاردن انگشت بر زخم های پارینه نه بل هشداریست برای تمام سیاسیون، روسنفكران، و دست اندركاران در مسایل تاریخی-سیاسی كشور مبنی بر اینكه ما باید با دانش كامل از ساختار چند ملیتی كشور، فضای دوستی و اعتماد را هرچه بیشتر بوجود آورده و تقویه نمایم و در غیر آن اگر این تاریخ و پیشینۀ تلخ دیروزین با سطحی نگری دچار گردد، مطمئن باشید كه كابوس یك دوره خونین و تاریك چند قرنه سر راه آینده كشور در انتظار خواهد بود.</p> <p>در مقدمه، اوشان چنین میفرمایند:</p> <p>· "من اینطور فكر میكنم كه پروسه ملت سازی در كشور های به اصطلاح عقب نگه داشته شده قوانین خاص خودش را دارد..."</p> <p>· و در ادامه میگویند: "...محور قدرت به شكل طبیعی بوجود می آید كه این محور قدرت در اطراف قوم، قبیله یا یك فرهنگ مسلط تبارز میكند. و این آهسته آهسته سایر مركبات اجتماعی را كه قوت فزیكی لازم را برای رقابت در عرصه احراز قدرت سیاسی ندارد در خود حل و هضم میكند و راه را برای تشكیل دولت، تشكیل ملت و هویت ملی هموار میسازد... قوانین خاص خودش را وضع میكند و این قوانین را تطبیق میكند.</p> <p>· این پروسه را در قرن هفده و هجده ممالك ارو پایی طی كرد... اگر دور نرویم خود انگلستان در قرن هفده به هزار ها و حتی ملیونها سكاتلندی را مجبور به تبعید به طرف آسترالیا ساخت..."</p> <p>· و یا اينكه: "بناً محور قوم مسلط، قبیله مسلط این جزء طبیعی پروسه ملت سازی درین كشورهاست. ملتی كه بدین مفهوم بوجود میآیید؛ این ملت طبعا از یك ملتی كه در یك كشور پیشترفته، دارای ساختار های دیموكراتیك عرض وجود میكند متفاوت است." و یا "با در نظر گرفتن اینكه من فكر میكنم كه جامعه افغانی یك جامعه قبیلویست؛ استكاك هایی كه در طول تاریخ در بین اقوام، اقوام مختلف افغانستان صورت گرفته، بالاخره یكی توانسته در سیتسم طبیعی تقسیم قدرت در راس هرم قرار بگیرد. یكی توانسته، یك قوم توانسته، محور قدرت را در معادله قدرت ایجاد كند. در صورتیكه به این باور دارید بفهمید كه آن قومیكه توانسته خود را در راس قدرت قرار بدهد آن اكثریت است. او زور فزیكی زیاد دارد، قوت اینرا دارد كه دیگران را مطیع و تابع خود بسازد. این درست است كه حرف شما و آقای رحیمی هم به این اشاره كرد ممكن عادلانه نباشد، اما یك صفت و امتیازی كه میتواند در جوامع قبیلوی و طبیعی رو به رشد داشته باشد او عبارت ازین است كه ثبات سیاسی را تامین میكند. ثبات سیاسیی كه به رشد سیاسی اقتصادی این كشور ها اهم ضرورت است."</p> <p>· بیایید ببینم مفهوم ارشادات جناب ایشان چیست؟</p> <p>من بدین باورم كه شاید در آن هنگامی كه آقای تره كی در استودیوی (بی.بی.سی) تشریف داشتند ناآگاهانه روح امیر عبدالرحمن در كالبد شان كاشانه نموده و شاید جمله مشهورش كه "قوت در ید قدرت قومی باشد" را بگوششان زمزمه نموده باشد.</p> <p>اگر كوتاه و مجمل سیری نماییم بطولای عمر "قبیله سالاری" در افغانستان، بزودی خواهیم دید كه قتل عامهایی كه در دوران امیر عبدالرحمن بر مردم هزاره به فجعیع ترین شكل آن تطبیق گردید، ناموس و اولاد شان ببازار های هندی بخاطر اكمال بودجه دولتی! فروخته شد، بیشتر از شصت در صد نفوس محو گردید، در شمال كشور لشكر كشی ها صورت گرفت، با مردم بدخشان و ازبكها جنگهای خونینی براه افتاد، شینواری و غلجایی ها غارت گردیدند... هكذا در زمانیكه نادر غدار با تعقیب همان سیاست قبیله سالارانه راه پیشرفت و تعالی كشور را با ارعاب و ترس مسدود نموده ملیتهای زجر كشیده را از رسیدن به كمال و علم قدغن نمود تا مبادا قدرتی كه ستونهایشرا قبیله سالاری! تشكیل میداد به لرزه بیافتد و ازان بقیمت وطن فروشی پاسداری نمود. نادری كه بنیاد قدرت قبیلوی را بخون و استخوان ملیتهای بغیراز قبیله خودش بلندتر ساخته ریشه انزجار قومی را تقویت بخشید و چنان فضایــی را ایجاد نمود كه سیاست خونین قبیله سالاری با شدت تمام عیارش تا برسر قدرت رسیدن طالبان همچنان ادامه یافت؛ و همچنان نفرت و انزجاری كه منشا آن قبیله سالاریست با قدرت گرفتن طالبان به نقطه انفجار رسید و طالبان عبدالرحمن و نادر خان وار نه تنها كمر قتل عام تمام ملیتهای بغیر از قبیله خودشان را بستند؛ بلكه آنها یك قدم پیشتر نهاده و به سراغ محو تاریخی – معنوی هزاره و تاجك و ازبك پیش رفتند. بعنوان مثال میتوان از تخریب بت بامیان برای امحای تاریخ مردم این خطه و زمین و خانه سوزی ها در مناطق هزاره نشین، قتل عام در شمالی و سوختن خانه، و زهر پاشیدن در چاه های آب و زمینهای زراعتی جهت بیكاره ساختن امكان تداوم زندگانی و قتل عامها در مزار شریف و حتی بهانه تراشیهایی جهت تخریت مرقد حضرت علی در مزار شریف برای لطمه وارد نمودن به اماكن مقدس و تاریخی وو اشاره نمود... اما جناب استاد تمام این وحشیگریها را با سهولت تام خلاصه مینمایند به یك جمله كوتاه و آن اینكه "پروسه ملت سازی در كشور هایی به اصطلاح عقب نگه داشته شده قوانین خاص خودش را دارد..."</p> <p>وحشت آورست كه؛ جناب روستار تره كی تمام این رویداد های فجیعی كه اساس مشكلات سیاسی امروزی را تشكیل میدهند (قوانین خاص طبیعی) میخوانند و به اصطلاح قاش ابرویشان هم خم نمیخورد. ترس آورتر اینكه وحشتیكه از قرنها به اینطرف بزور قتل عامها، ترور ها، چشم كشیدنها و قین و فانه شدنها اجازه ابراز عقیده را به احدی روا نداشته، و آوای حق خواهی را در گلوها خفه نموده اند؛ استاد گرانقدر آنرا یگانه راه (تشكیل دولت، تشكیل ملت و هویت ملی) میشناسند. ایشان بحدی عاشق این نظریه اند كه تبعید اجباری هزاره ها بخارج از افغانستان و ضبط زمینهای هزاره ها و تاجك ها و ازبكها و جابجایی اجباری پشتونها دران مناطق را (كه تا حال بشكل عقده سرطانی در قالب كوچی درد افزاست را) یك عمل "طبیعی" توجیه نموده و برای روشویی این سیاست وحشیانه مثال میاورند كه "انگلستان در قرن هفده به هزارها و ملیونها سكاتلندی را مجبور به تبعید به طرف آسترالیا نمود". فكر ميكنم اگر استاد گرانقدر تجربه سياسي نازيست هاي آلماني تحت قيادت هتلر را بكار گرفته بودند؛ بهتر و واضحتر موضع سياسي شانرا تبارزه داده ميتوانست.</p> <p>به هر صورت؛ خدمت جناب عرض گردد كه اول: جناب استاد! شما از قرن هفده صحبت میكنید و ما در قرن بیست و یكم زندگی داریم. مگر شما فكر میكنید كه اگر انگلستان امروزی مشكل قومیی داشته باشد به همان سیاست قرن هفدهم توصل خواهند جست؟! شما میدانید و وجدان شما؟!</p> <p>دوم: من فكر نمیكنم كه بغیر از جناب استاد هیچ كس دیگری آن حادثه را منحیث یك عمل انسانی و قابل مباهات بشناسد. این خاصیت فقط شاخصه اشتهای خونخوارانه "قبیله سالارن" است و در هیچ گوشه از زمین قابل قبول نیست و نخواهد بود.</p> <p>سوم: آیا استاد میخواهد افغانستانیكه در قرن بیست و یكم زندگی دارد را فقط بخاطریكه "قبیله و تبار" ایشان بر "راس هرم قدرت" تكیه داشته باشد، قربانی نموده و به گودال چهارصد سال قبل پرتاب نمایند؟! آیا جناب استاد از وا‍ژه هایــی چون حقوق انسان، برابری انسانها، آزادی بیان، حق در امن زیستن افراد وو... اگاهی دارند و یا خیر؟</p> <p>شاید مراد استاد تره كی از "ثبات سیاسی" باز هم تكرار سیاست عبدالرحمانیست زیرا آنجناب هم بقلم مبارك شان در تاج التواریخ چنان مینگارند:</p> <p>· "كسانی را كه اسیر میشدند، من به دهن توپ می گذاشتم. در مدت سه سال اغتشاش تعداد كسانی كه به این قسم من كشته ام، تقریباً پنج هزار نفر می شدند و تعداد كسانی كه از دست لشكر من كشته شدند، ده هزار نفر بودند."</p> <p>آیا پروسه ملت سازیی را كه جناب استاد معرفی میدارد تكرار بلا انكار چنین یك وحشت نیست و آیا "ثبات سیاسی" ای را كه ایشان پیشنهاد میدارند بمعنی گوشت دم توپ قرار گرفتن هزاران جوان و نونهال این كشور را بقربانی میطلبد؟ و اگر چنین نباشد ایشان باید به مفهوم واژهای "قبیله سالاری" عمیقتر بسنجند.</p> <p>گمان میرود كه جناب ایشان مردم را گویا باز هم برای تكرار چنین یك تاریخی به آمادگی فراخوانده اند، زیرا متاسفانه اوضاع جاری كشور چنان مینماید كه همفكران و همطرازان جناب استاد با دعوت نمودن از طالبان در حاكمیت و "هرم قدرت" میخواهند باز هم پالیسیهای قرن هفدهم انگلستان را در افغانستان امروزی بچالش گیرند...</p> <p>استاد در امتداد چنین میفرمایند:</p> <p>· "مدعیاتی را كه اقلیت های قومی مطرح میكنند فقط و فقط دلبستگی به حضور قوتهای (خارجی) در درون افغانستان دارند، اگر این دلبستگی رفع میشود و بالاخره كشور های خارجی بار و پتك را بسته و از افغانستان بیرون مشوند؛ من یقین دارم كه افغانها بین خود بالاخره در سازش و تفاهم یا با اعمال زور و خشونت و برخورد كه من با تاسف این را بگویم كه هركس در همان حد و حدود حقوق خود باقی نماند این استكاك ها و برخورد ها اجتناب ناپذیر است."</p> <p>· و باز هم تكرار میكنند كه : "من به این عقیده هستم كه بالاخره صحبت تصادم و جنگ را بالا كردن این در واقعیت امر یك نوع امیدواری برای جلب حمایت قوتهای خارجی در درون افغانستان است. اگر این امیدواری قطع میشود و قوت های خارجی در یك (زمان) معین افغانستان را ترك میدهد بالاخره تهدید و جنگ از طرف اقلیت های قومی در افغانستان مطرح نمیشود؛ چراكه، اقلیت های قومی با پشتون ها جنگ كردند. یعنی در وقت طالبها و نتجه اش را هم دیدم كه طالبها در حدود نود درصد خاك افغانستان را زیر كنترول..."</p> <p>· بیایید بازهم فرمودات استاد را به تحلیل گیریم:</p> <p>بهتر است تحلیل فرمایشات جناب تره كی را با تعبیری از استاد سخن (شریعتی) آغاز نماییم: باری اوشان چنان میفرمایند: "بمن بگو نگو، نمیگویم، اما نگو نفهم، كه من نمیتوانم نفهمم، من میفهمم."</p> <p>واقعا استاد تره كی، استادانه رفتار نموده اند. یعنی یك تیر و چند فاخته نموده و تلاش مــذبوحانه ای بخرج داده اند تا الا و بلای دست درازی اجانب را بگردن "اقلیت ها" بیندازند و قبله گاهان قبیلوی شانرا ازین آزار به آسانی برهانند...</p> <p>اول: باید خاطر پریش و دلهره جناب استاد مبنی بر از دست دادن "نود درصد خاك افغانستان" را آرام سازیم؛ بدین مفهوم كه ایشان درست میفرمایند. اگر دیروز طالبان با كیش بنیادگرایی قهرآمیزشان ادعای در كنترول داشتن نود درصد خاك افغانستان را مینمودند، امروز برادران دوقلوی (دوگانگی) قبیلوی شان همچنان با كیش به اصطلاح دیموكراسی، ادعای صد در صد كنترول افغانستان را بسینه میكوبند. قبیله سالاریی كه میراث آبایی جناب روستار تره كی و همفكران و همیاران شان بوده و هست اگر دیروز در قالب لنگی های سفید و سیاه پاسبانی میشد؛ امروز در حاكمیت سیاسی - نظامی كشور با نكتایی و دریشی از عین همان پالیسی كهنه قبیله سالاری تحت پوشش دیموكراسی پاسداری صورت میگییرد.</p> <p>دوم: استاد چنان وانمود مینمایند كه بوجود آمدن نهضت های ضعیف برابری خواهانه ای كه در طول تاریخ اینجا و آنجا آواز اعتراض را بلند كرده اند؛ بهمكاری های خارجی پیوسته بوده در غیر آن هیچ مشكل وجود نداشته است. من نمیدانم كه آیا جناب استاد از واقعیت های تاریخی كشور آگاهی كافی ندارند و یا واقعا میخواهند با دیده درایی بیشرمانه ای حقایق ضبط شده را نادیده گرفته و حتی تاریخ را در مسلخ "قبیله سالاری" شان به دار بیاویزند؟</p> <p>جناب استاد باید به وضوح بدانند كه واقعیت مسئله كاملا عكس ادعاییست كه جناب ایشان میفرمایند؛ بدین مفهوم كه تداوم عمر بهره كشی های قبیلوی در افغانستان همانا استثمار شدن اقلیت های قومی افغانستانی توسط فشیزم قبیلوی با زور و بازوی استعمار خارجی بوده و بس. اگر به تعبیر مولانای بزرگ "آفتاب آمد دلیل آفتاب" فقط بپردازیم به معرفی نوكران استعماریی كه كارنامه هایشان در تاریخ بین المللی ضبط اند خواهیم دید كه ادعای جناب شان كاملا در جهت متضاد واقعیت قرار گرفته است.</p> <p>آیا جناب استاد از مقوله "نوكری برای اجانب، آقایی بر آقارب" كه توسط شاه شجاع و امیر دوست محمد انتخاب و سرلوحه سلطنتی قرار داده شده و زنجیر چاكری را بقیمت استقلال مردم افغانستان بگردن كشیدند اطلاعی ندارند. شاید ذهن استاد نسبت به كهن سال بودن فراموشی بار آورده است لذا بهتر است توجه استاد را بدست نویس عبدالرحمن در تاج التواریخ برگردانیم كه نوشته است:</p> <p>· "به واسطه این وعده كه به دولت انگلیس داده بودم و تمام تعلقات قیود را با دولت روس قطع كردم، تخت سلطنت افغانستان به تصرف من در آمد و حال آنكه دولت روس، به واسطه آنكه چندین سال نمك آنها را خورده بودم و مرا مرخصی و اجازه برای آمدن به افغانستان داده بودند، مرا رهین منت خود می دانستند و روس ها مرا به كابل فرستاه بودند."</p> <p>و یا شاید این:</p> <p>· "نصیحت من به پسر ها و اخلاف خودم اینست كه روابط دوستی را با ملت انگلیس به هر زودی و به هر گرمی كه آنها را مجال به دست آید، مستحكم نمایید، اگر دولت انگلیس خواهش های پسر ها و اخلاف مرا نپزیرند، آنها هم نباید شكایت نمایند و الا هر چه كه حالا هم در دست آنها می باشد از دست شان خواهد رفت".</p> <p>گمان میكنم كه جناب استاد از چگونگی به راس "هرم قدرت" رسیدن نادر به كمك استعمار آگاهی ندارند و لذا توصیه شاگردانه من اینست كه ایشان اندکی به مطالعۀ كتب تاریخی پرداخته بعد از آمادگی نسبی به نظریه پردازی قدم رنجه فرمایند، در غیر آن مایه شرمساری همیكیشان شان خواهند بود.</p> <p>با درنظرداشت حافظه ضعیف استاد، بهتر است به مثالهایی معاصر بپردازیم، امیدوارم جناب استاد از شخصیتیكه هم در نام و هم در "تبار" با ایشان هماهنگی دارد آگاهی داشته باشند؛ منظورم از بقدرت رسیدن حزب خلق تحت سرپرستی "نور محمد تره كی" است، اگر من معلوماتی كافی از تاریخ سیاسی كشور داشته باشم به زعم من اوشان هم بكمك دیو سرخ كمونیزم "هرم قدرت!" در افغانستان را تصاحب نمودند.</p> <p>مرض "قبیله سالاری" چنان با گوشت و رگ همتباران استاد تنیده است كه حتی نور محمد تره كی و آنهایی كه داد از برپایی نظام ماركسیستی در افغانستان میزدند؛ ساحه دید شان ازین مكتب "مدرن" از دایره "قبیله سالاری" فراتر رفته نتوانست و بهمین علت تمام معیار های علمی مكتب ماركسیزم را نثار قدوم "قبیله شان" نموده، مكتبی را كه اساس بوجود آمدنش را تقسیمات طبقاتی تشكیل میداد، را تقلیل دادند به حزب خلقی كه تهداب عضو بودن آن"افغان ملتی" بودن بود.</p> <p>ازان گذشته از پدیده ایكه استاد بدان مینازند و غبغبه پرباد مینمایند (طالبان) چندان معلومات كافی در حافظه ندارند. من نمیدانم كه استاد طی پانزده سال گذشته بخواب زمستانی فرو بوده اند كه از چگونگی برآمد دسته ملیتاریستی یی بنام (طالبان) هیچ معلوماتی ندارد. هرچند شتابزده، ما باید به حضور جناب استاد تره كی بعرض برسانیم كه این پدیده یك عكس العمل قبیلوی نه بلكه دستآورد پلانهای طویل المدت و تاكتیكی چند كمپنی جهانی نفت و هماهنگی پولی شیخان عرب و پشت كار نظامی – استخباراتی و سیاسیی (آی.ایس.آی) بوده مانند اسلاف جناب تره كی، باز هم این بازوی استعمار خارجی بوده كه آب در كاسه "قبیله سالاری" ریخته و طالبان را توانایی میبخشد كه "نود درصد خاك افغانستان را زیر كنترول" در آورند. آیا جناب استاد برای یک بار تعمق سیاسیی بخرج داده و از خود پرسیده اند كه ماشین جنگی (طالبان) كه تا به امروز تامین امنیت را با مشكل روبرو میدارد از جانب كیها تمویل میشود؟</p> <p>سوم: جناب تره كی با ارائه نظرات فشیستی شان میخواهند احساسات برادران پشتون ما را زخمه زده و كوشش مزبوحانه بخرج میدهد تا باز هم آتش تفرقه ملی را جهت تحكیم قدرت "قبیلوی" خود و "همتبارانش" بر افروخته و ماهی مراد را ازین آب گل آلود بگیرند و لیك جناب تره كی باید به وضوح بدانند كه سیاسیون و فرهنگیان وطن دوست پشتون ما بخوبی دانسته اند كه ماشین زنگ خورده فشیستیی را كه جناب تره كی میخواهد باز هم بچالش بینازد مار دو سر را مانند است. اگر این ماشین برای تحكیم قدرت "قبیله سالاران" بر ملیتهای غیر پشتون عذاب مرگ و قتل میبارد، ادامه چالش این ماشین به قربانی و نفت خون هزاران جوان و نونهال پشتون نیاز دارد كه برای جامعه عقب نگه داشته شده برادران پشتون ما هم قابل قبول نخواهد بود.</p> <p>چهارم: طبیعیست كه استاد، مست باده "قبیله سالاری" شده اند. در غیر آن بكدام جرئت میتوانند احزاب سیاسیی كه برادر دوقلوی جناب تره كی را در انتخابات سال گذشته آنقدر تحت فشار آورد كه به دغل كاری بیشرمانه دست یازد و جعل تاریخی دیگری را بر گرده ملت تحمیل نمود؛ را نادیده گرفته و این نظام نوینی را كه اساس آنرا شعور سیاسی، تبحر عقلانی و بیداری عوام الناس تشكیل میدهد؛ حمل بر ناتوانی "اقلیت ها" نموده و بگویند كه: "هركس در همان حد و حدود حقوق خود باقی نماند این استكاك ها و برخورد ها اجتناب ناپذیر است" گویا جناب استاد هنوز هم شمشیر عبدالرحمن را بدست دارند و هر آنكه خلاف لشكر شان به زبان دارزی بپردازد را بجرم گستاخی! دم توپ نفرت شان خواهند بست كه بستند.</p> <p>ایشان در ادامه چنان میفرمایند:</p> <p>· "من اینطور فكر میكنم كه این طرز تفكری كه آقای رحیمی بیان میكنند یك خیال پردازیست." و یا اینكه:</p> <p>· "كار بسیار مهمی كه برای متشتت ساختن جامعه افغانی قوت های خارجی كرده اند این افتخارات را تا حدی از بین برده و از طریق تبلیغات خود، از طریق فعالیتهای استخاراتی خود... در گذشته ما فرض میكنیم عكس شخصیت های بسیار برجسته تاریخی را كه برای ملت ما، برای استمرار زندگی ملت ما، منبع الهام بود، در اینجا و آنجا نصب شده بر دیوار ها میدیدیم. اما جای آنرا حالیكه من می بینم در تلویزیونها یكتعداد از جنگ سالار ها گرفته، این چرا؟..." و همچنان اینكه:</p> <p>· "هنوز افغانستان به او مرحله ایكه یك قبیله خود و ملت را به ملت دیموكراتیك تبدیل كند به آن مرحله نرسیده و مخصوصا طی سی سال..."</p> <p>· در تحلیل جملات پراگنده استاد باید چنین برآورد:</p> <p>توجه خوانندگان گرامی را به زمزمه های زیر لبی جناب تره كی فرا میخوانم؛ اشارات جناب ایشان مبنی بر "جنگ سالار" خواندن یك سلسه افراد منحصر به یك مصاحبه تلويزيوني نه بلكه ترور شخصیت و تاخت و تازیست بر نمایندگان سیاسی اقوام و ملیتهایی كه به گناه همتبار نبودن با جناب استاد محكوم اند.</p> <p>من تا حدی درد جانسوز جناب استاد را درك كرده میتوانم، با درنظرداشت كنهه ذهنیی كه به استاد ترزیق شده است باید اعتراف نمود كه درك ایشان از "جنگ سالار" خواندن سران اقوام دیگر درست است زیرا، یكی از خصیصه های تعلیم دیدگان نظام قبیلوی همین؛ نشان دادن عكس العملهای شدید در مقابل هر جناحی بجز از همتباران خودشان بوده و این مكروب در تار و پود شان ریخته شده است. جای هیچ نوع تعجب و تحییر نیست، هر جریان سیاسیی كه در محدوده افغانستان كنونی صدایی برای احقاق حقوق، یا تعادل قوا، برابری اقوام، تهیه امكانات زندگی متمدن، شهر سازی، ملت سازی، ختم جنگهای چند قرنی، آشتی ملی، همبستگی و وحدت قومی وو... بر آورد باید بمثابه دشمن آشتی نا پذیر با آن مجادله و مقابله صورت گیرد زیرا بنیان گرفتن هر اندیشه دیگر تهدیدست جهت بر اندازی و تحديد "نظام قبیلوی" آينان. اینست كه جناب استاد "نظام قبیله سالاری" را یگانه راه حل هر معضله ای دانسته و حتی برپایی "ثبات سیاسی و آشتی ملی را" را از راه جنگ و خون میداند و طبیعیست هر فردیكه در جانب مقابل قرار میگیرد، باید "جنگ سالار" خطابش كرد. در غیر آن افغانستان كنونیكه از بدو تاسیسش تا به امروز شاهد جنگهایی داخلی پياپي و لاينقطع بوده است. این جنگها گاهی پدر را با پسر، گاهی هم برادران یك مادر، گاهی كاكا و برادر زاده، گاهی امیران دو گوشه یك خطه، اعضای یك فامیل و یا سران ملیتهای مختلفی را به كار زار معركه كشانیده است. بناً خدمت استاد بايد گفت كه شيار "جنگسالاري" يگانه تحفه نظام "قبيلوي" به افغانستان بوده و بدین اساس نمیتوان بر اساس علايق شخصي، ازین جمع وافر یكی را "جنگسالار" و دیگری را "امنیت سالار" قلمداد نمود!</p> <p>شاید اشاره استاد به شرایط فعلی باشد دران صورت من بدین عقیده ام كه باید مقبولیت و شهرت شخصیتی چون داكتر عبدالله بعنوان یك اپوزیسیون قوی و دارای پایه های مردمی، موجودیت و نام آوری شخصیتی چون لطیف پدرام در صحنه سیاسی كنونی افغانستان، شهرت خانمي چون سيما سمر در فراز فعاليت هاي بين المللي در افغانستان، موجودیت و تمركز قدرت در وجود نامداری چون عبدالرشید دوستم در شمال، راي آوردن خانمي چون ملالي جويا و پاگيري عدم رضايت از ذهنيت قبيله سالاري و يا هم موجودیت شخصیت انتقادگری چون رمضان بشر دوست و خلاصه موجودیت شخصیت های شخیص دیگری كه مستقیماً به تبار جناب استاد ارتباط ندارند؛ ایشانرا به مخمسه انداخته و برای كتمان ترس و بیمی كه مبادا "رأس هرم قدرت" از چنگال "قبیله سالاران" و "همتباران" ایشان بگسلد، ضجه ها سر میدهند و ناله سرميكشند كه تمام این تلاش ها "خیال پردازیست" و یا اینكه میفرمایند " هنوز افغانستان به او مرحله ایكه یك قبیله خود و ملت را به ملت دیموكراتیك تبدیل كند به آن مرحله نرسیده". باید استاد محترم نیك بدانند؛ حصار های بلندی را كه فشیزم قبیلوی بدور ملیت های عقب نگاه داشته شده برای اغماض و چپاول آنها تعمیر و بقیمت جان و تن هزاران بیگناه آنرا بنا نموده اكنون، شكسته و ریخته است؛ امروز هر شهروند این دیار سربلند نفع و ضرر سیاسیی شانرا را خوب میدانند و راز منافقان تفرقه افگن فاش گشته است.</p> <p>· در یك قسمت مصاحبه جناب استاد چنان میفرمایند:</p> <p>· "من حضور تان عرض كنم كه قوتهای خارجی برای تخریب مبانی وحدت ملی تا حال در درون افغانستان كار كرده، دو مورد را من قبلا اشاره كردم؛ یكی محور طبیعی فورمولبندی قدرت سیاسی را از طریق جنگ در حال ازبین بردن است..." و همچنان:</p> <p>· "اگر به یكتعداد مردمی كه در همین موضع سیاسی قرار دارند صلاحیت ده شود برای خروج قوای خارجی؛ (ما!) به یك تقسیم اوقاتی كه قوای خود را به شكل تدریجی از افغانستان خارج كنند تنظیم میكنیم..."</p> <p>· در تحلیل باید گفت:</p> <p>"به هر رنگی جامه میپوش، من از طرز خرامت میشناسم". باید به پیشگاه خوانندگان گرامی عرض گردد كه این تحول جناب استاد محترم طی یك مصاحبه یك ساعته از سخن گفتن بعنوان "سوم شخص" یعنی صاحب نظر در مسایل سیاسی و عدول به "اول شخص" یعنی بكار برد واژه (ما!) آنجا كه میفرمایند "ما به یك تقسیم اوقاتی كه قوای خود را به شكل..." تصادفی نیست. عدول ناآگاهانه استاد به (ما) در حقیقت ماهیت وحدت فكری، عقیدوی، و ایدیولوژیك تره كی ها را با "امیر المومنین طالبان" و "ریس جمهور دیموكراتیك" كه یكی در "راس هرم قدرت" تكیه داشت و دیگری هم اكنون دارد؛ را باهم گره زده و نشاندهنده این اصل است كه، منافع و "استمرار حیات سیاسی" تمام "قبیله سالاران" استوار است بر تركیز روی اینكه بگویند "افغانستان یك جامعه قبیلویست".</p> <p>اگر در مسایل دقیق شویم، به خوبی دیده میشود كه نظریه پردازی های استاد در سطح سیاست داخلی و خارجی فعلی افغانستان یا عملاً بچالش گرفته شده است و یا آمادگی بی سابقه یی جهت تحمیل نظریه "اعمال زور و تابع سازی" گرفته میشود. به همین علت است كه هزاره های مناطق مركزی و هزاره های شهر نشین كابل، بكمك كوچی های صادر شده مورد عتاب قرار میگیرند و آنگهی كه هزاره ها بعنوان شهروندانی كه حق "در امن زیستن در نظام دیموكراتیك" را دارند و از دولت مركزی خواهان رسیدگی به مشكلات شان شده و به كوچه ها میریزند؛ به رگبار "پولیس" بسته میشوند زیرا جرم "خواستن تامین امنیت" را مرتكب شده اند. و اما در سیطره همین دولت دیموكراتیك به صد ها و شاید هزاران طالب جانی و قاتلی كه دست شان به خون هزارها شهروند افغانستانی و غیر افغانستانی رنگین است؛ بحكم رییس صاحب جمهور، جهت ابراز صمیمیت! و برادری! آزاد میگردند! به این میگویند انصاف "قبیلوی"!</p> <p>این همفكری و هم پیمانی "قبیله سالارانه" در همینجا متوقف نگردیده، آخرین شخصیكه (در ساختار رسمی دولتی) باعث ایجاد درد سر به طالبان است (آقای امر الله صالح) مورد نكوهش قرار گرفته به ایشان ابلاغ میگردد (تمام دست آورد های شما وارونه است) و از كار بركنار میشوند.</p> <p>همین همفكری، عقیدوی و ایدیولوژیك است كه جناب كرزی را وا میدارد تا به امریكا رفته و طرح مصالحه با طالبانی را كه "هرم قدرت" را از اوشان قا پیده بود پیشنهاد نموده، و مفكوره خروج قوای بین المللی را كه ضامن تامین تاجداری جناب ایشان است را تا سال دوهزار و چهارده پیش بكشند. در غیر آن جناب ایشان كه تامین حیات شخص شان توسط بادیگاردان خارجی تامین میشود، آیا با درنظرداشت كدام "سازشی!" چنان سخاوتمندانه به طالبان رقعه شركت به حاكمیت سیاسی افغانستانرا میفرستند؟ بگمان غالب استاد تره كی هم از همین نسخۀ كریمانه! آشتی با طالبان سود جسته اند. از همینروست كه با عجله و شتابزدگی میفرمایند: "اگر به یكتعداد مردمی كه در همین موضع سیاسی قرار دارند صلاحیت داده شود برای خروج قوای خارجی...". و از ترس اينكه مبادا اين خواسته مورد قبول آقا! قرار نگيرد؛ مجدانه تلاش میكنند تا، تلاش جهان غرب و همیاری مشاورین افغانی! شانرا كه باعث بقدرت رسیدن "دیموكراسی قبیله سالارانه" در افغانستان گردید را در كیش جملاتی چون " قوتهای خارجی برای تخریب مبانی وحدت ملی تا حال در درون افغانستان كار كرده..." پیچیده و به خورش برادران بنیادگرای شان بدهند تا مبادا در فرداهای آینده مورد انتقاد آنها قرار گیرند.</p> <p>در پايان تبصره باز هم از تمام قلمبدستان، فرهنگيان، سياستمداران، صاحبنظران، نمايندگان جوامع و مليتهاي افغانستان، و مخصوصا از شهروندان (عوام) عاجزانه و دوستانه استدعا مينمايم؛ تا در جهت هرچه بيشتر نزديك شدن اقوام و مليتها كوشيده و متحدانه و مجدانه در مقابل پاليسي ها شوم و بيگانه! وحدت فكري بوجود آرند، و الا هيولاي شوم فشيستي هنوز هم تشنه بخون است...</p></div> https://mail.bamyanpress.com/article4863.html https://mail.bamyanpress.com/article4863.html 2010-03-29T22:00:00Z text/html fa قاسم خدری <p>خدایا ! چگونه زیستن را تو به من بیاموز.... <br class='autobr' /> چگونه مردن را خود خواهم آموخت. <br class='autobr' /> «دکتر شریعتی» <br class='autobr' /> حيات، عزيز ترين و گرانبها ترين عطيه ايست كه حضرت لايزال آنرا به نوع انسان ارزانی نموده است. حفظ و سلامت حيات يكی از پیچــیده ترين غريـــزه هايیــــست كه در ماتحت الشعور انسان تعبيه گرديده است و انسان، در سطح شعوری و غير شعوری اش همچنان ازين پديده ملكوتی پرستاری مينمايد. <br class='autobr' /> با قبول اين فرمول، آيا گاهی فكر كرده ايم كه در جامعۀ جهانی چه انگيزه ای باعث ميگردد تا ما انسانها همچون اعضای آن باهم زندگی (…)</p> - <a href="https://mail.bamyanpress.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L150xH128/arton4863-6cb22.jpg?1769370136' class='spip_logo spip_logo_right' width='150' height='128' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>خدایا ! چگونه زیستن را تو به من بیاموز....</p> <p>چگونه مردن را خود خواهم آموخت.</p> <p>«دکتر شریعتی»</p></div> <div class='rss_texte'><p>حيات، عزيز ترين و گرانبها ترين عطيه ايست كه حضرت لايزال آنرا به نوع انسان ارزانی نموده است. حفظ و سلامت حيات يكی از پیچــیده ترين غريـــزه هايیــــست كه در ماتحت الشعور انسان تعبيه گرديده است و انسان، در سطح شعوری و غير شعوری اش همچنان ازين پديده ملكوتی پرستاری مينمايد.</p> <p>با قبول اين فرمول، آيا گاهی فكر كرده ايم كه در جامعۀ جهانی چه انگيزه ای باعث ميگردد تا ما انسانها همچون اعضای آن باهم زندگی نماییم. بلی! در همۀ جوامع انسانی هستند افرادی معدود كه برای بهبود، صلاح، خير، بهتر زيستن، موفق زيستن، در امن زيستن، برابر زيستن، و از همه مهمتر و در يك كلمه، برای ادامه "زيستن" ديگر همنوعانشان تا حدود مقدور و یا مطبوع، تلاش ميورزند. چون این عده، "حیات" خود شان را مدیون و مجبور از "زيستن" در اجتماع شان ميبينند پس سر تا پای حیات اينگونه اشخاص با "حيات"، "جامعه" عجين ميشود.<br class='autobr' /> صفحات تاريخ پر تلاطم جهان بعضاً با چهره های نورانانی و مشعشع اين نوع انسانهای فرشته صفت درخشان بوده و هست و به هر اندازه ای كه يك قوم، يك ملت و يا يك جامعه اين چنين اشخاصی را به جهان تقديم ميدارد، درست به همان اندازه موفق میشود ديو های نفرت، زجر، شكنجه، وحشت و عقده های نگشوده و تاريكی را به قعر زمين مدفون گرداند. از برکت حيات و تلاش های همین سلسله فرشته خصلتان است كه شیوۀ زندگی انسانها از طرز زندگی جانوران تفكيك ميشود. اينگونه اشخاص با تجارب و تفاسیر خاص خود شان از "چگونه زيستن" معيار "حيات انسان" را به معراجش ارتقاء داده به کرسی "مدرس عالم" می نشانند.</p> <p>جهان امروز شايد از آغاز صبحدمش تا ايندم به هزاران تن ازين ناجيان را در آغوشش پرورده است. در هر برهه ای از زمان، اين ناجيان با دعوت های خیر و فلاح شان آمده و رفته اند. درين اين سفری كه شايد به هزاران سال ادامه داشته است، شعار های مختلفی برای نجات انسانها، جوامع، و ملل مختلف، با مفاهیم و دعوت های مختلف، عنوان شده است. مفاهیم اين شعار ها ميتوانند از هم جدا باشند. مثلا: بودا راه نجات آدم را در كاری می يابد و ابراهيم در راهی، مارتن لوتر كینگ خواب برابر زيستن را به آرمان زيردستان مبدل ميدارد و گاندی كاروان آزادی مردمش را با تحمل هرچه بيشتر مشقات به استقلال رهبری مينمايد. چرچل با هماهنگ نمودن قدرت های اروپايی، باعث فرو افتادن هیولای نازيزم و چیگوارا با انجام عمليات پراگنده، باعث بوجود آوردن آزادی مردمش میگردد.<br class='autobr' /> جوامع و ملل مختلف، با درنظرداشت شرايط سياسی، تاريخی و اجتماعی خود شان، افراد مختلفی را با مشخصات مختلفی در رديف اينگونه ناجيان قلمداد نموده و از اوشان بعنوان مظهر والاترين آرمانهای شان يادواره ها و جشنواره هايی برپا می دارند تا باشد از يك جانب قدردانيی بجا آورده باشند از قربانیها و تحمل مشقات و مشكلات رهبران شان و هم اينكه، تجديد و تأکیدی نموده باشند بر عهدی كه با رهبران و مصلحان شان سپرده اند.</p> <p>با مطالعه و دركی عمیق از پيشينه سیاسی - تاريخی افغانستان و مخصوصا تاريخ مردم هزارۀ افغانستان، ميشود با يك چند تن ازينگونه شخصيات معرفی گرديد. مقالی را كه از نظر میگذرانید، سعی بران دارد تا از يك جانب سيری هرچند اجمالی نموده باشد در لابلای پيشينۀ شرايط سياسی – اجتماعی اعصار حیات چهار تن از ناجيان ملی و همچنان پيگيريی نموده باشد هر چه شتابان، از ادامه پيام (چگونه زيستن) از سوی آن بزرگوران. ولی قبل از پرداختن به مأمول فوق، مقدمةً باید عرض کرد که پرداختن به زندگی تمام شخصیت های ملی یک جامعه، آنهم در چنین عرصه یی تنگ، کاریست بیرون از امکان، فلهذا منظور مان از پرداختن به حالات و افکار شخصیت های ملی درین جا، صرف و صرف پرداختن به زندگی آنعده از شخصیت های ماست که از نتایج اعمال و افکار شان تا امروز بلا فاصله و بطور مستقیم متأثریم. در غیر آن، قصه، طور دیگری خواهد بود. از نظر این خاکسار حالات خاصی که امروزه تمام ملت افغانستان و مخصوصاً جامعۀ هزاره با آن دست و گریبان است، نهایتاً و بطور غیر محسوس و ملموس، تا عصر احمد شاه ابدالی باز میگردد. اما قصۀ رنجهای ما هزاره ها که بیشتر با پیش شدن پای استعمارچیان در منطقه ارتباط می گیرد چندان از عصر امیر دوست محمد خان به بالا نمی رود. بنا بر فوق پر واضح است که منظور مان از تحریر عجولانه، مروری بر زندگی رهبرانیست که در عرصۀ زمانی یاد شده زیسته اند.</p> <p><strong>مير يزدانبخش:</strong></p> <p>هنوز دستان منحوس تعصب، تخم كينه و نفرت نژادی را در سرزمين صلح و استقلال نكاشته بود، هنوز گردنهای جوانان هزارستان باستان، قله هایی را ميماند كه با آسمان، نيلگون، قصۀ افتخار و فرزانگی ميگفت، هنوز هزاره و شيعه بودن از محاکم نظامی و غضب آلود تعصب، مهر مجرم بودن بر جبین نخورده بود. خوانين، اربابان و سران قومی، با افتخار تمام در راس رهبری جامعه هزاره قرار داشتند و جامعه آرام و راحت بود.</p> <p>پس از آشکار شدن سر و کله مهمانان ناخوانده در منطقه، که اوضاع و احوال سياسی - اجتماعی منطقه آهسته، آهسته داشت رنگ تازه ای بخود ميگرفت. در چنين روز و روزگاری، مير يزدانبخش، با درکی عمیق از پيام "چگونه زيستن" زمام رهبری جامعۀ نسبتاً ساده اندیش هزاره را بدست ميگيرد. مير كه يكی از خانزادگان سرزمين هزارستان به حساب ميرود، با پختگی سیاسی و دراكیت عمیقی كه از اوضاع دارد، با استشمام بوی خطر، بزودی ميتواند، خوانين و اربابان مستقل الاراده را دور يك محور نسبتا منظم جمع آوری نموده و در صدد بوجود آوردن يك اتحادیه ای كه بتواند به نمايندگی از جامعه هزاره و ديگر اقليت های قومی خواستار يك نظم منضبط و مستقل باشد می گردد.</p> <p>او با استفاده از شهرت نيكی كه در ميان ديگر خوانين و صاحبان نفوذ مجامع مماثل دارد بزودی ميتواند، موافقت همكاری و همياری گرد نواح خود را جلب نمايد كه اين عمل او باعث ایجاد ترس و دستپاچگی در امير! دوست محمد خان ميگردد.</p> <p>امير دوست محمد خان كه عروسک خیمه شب بازی بیش نیست و سرنخ تمام حركاتش به سرانگشتان "مشاوران خارجی" پیوسته است، به اشارۀ ولی نعمتان در صدد ازبين بردن مير يزدانبخش ميگردد. امير دوست محمد خان با بكار گيری حيله و مكر، دام ازبين بردن مير را چيده و با استفاده از روحيه جوانمردانه و درك كامل از احساسات ناب عقيدوی وی، با ارسال قرآن مهر شده (مبنی بر حفظ حيات مير يزدانبخش) او را اول دعوت به مهمانی ولی بعد اسير و بالاخره با كمال نامردانگی اعدام می نماید و بدین ترتیب، عطش خودخواهی و قدرت طلبيش را فرو مينشاند. اما پلان دوست محمد خان تنها ازبين بردن مير يزدانبخش نیست. بلكه، اين ترور سياسی آغازيست برای ازبين بردن نهضت تساوی طلبی در سرزمين ما در آنروزگار. امير دوست محمد، بعد از، برداشتن مير يزدانبخش از سر راه، به انجام اعمال غير ملی اش ادامه ميدهد، او قادر میشود تخم كين و نفاق را در بين برادرانيكه تا ديروز در ميدان نبرد در مقابل دشمن بيگانه شانه به شانه و دوش به دوش ميجنگيدند، كشت نموده و آغازگر تبعيض نژادی در سرزمين صلح و برابری گردد. اين سياست ددمنشانه، توسط پی آورده شده گان امير دوست محمد خان تعقيب و در ظرف يكی دو دوره به شكل اژدهایـــی خونين در وجود عبدالرحمن زبانه ميكشد.</p> <p><strong>فيض محمد كاتب:</strong></p> <p>بازار وحشت گرم و مزدحم است... به عبدالرحمانيان وظيفۀ كمر شكستن هزاره ها و ديگر جوامع مماثل محکوم سپرده شده است، از اجساد هزاره انبارها ساخته اند و جانيان عبدالرحمان خانی كه از شمارش اجساد به ستوه آمده اند!!! بحكم ارباب، چشمان هزاره ها را برای وزن شدن ميكشند تا از ضياع وقت! جلوگیری به عمل آورده باشند. از فروش زن و طفل هزاره در بازار های كنيز و غلام! خزانه دولت تامين است! و به ده ها نوع ماليه ی كمر شكن بر گرده هزاره ها تحميل... . وجدان و ضمير بخواب رفتگان غير هزاره، يا با زر و زور و يا هم با فتوای!! تحميلی (خلاف آيه مباركه قولوا لا اله الا الله تلفحوا) (كافر بودن هزاره ها) تطميع ویا تخدیر شده است. انسان هزاره، وجدان هزاره، خودداری هزاره، افتخار هزاره وو... هر روز به دار "عبدالرحمن و همنوعان" آويخته شده است. هزاره به موجودی غیر مرئی تبدیل شده است و کم کم ديگران از ديدن شان بچشم سر قاصر اند و از احساس درد شان بقلب محروم. هزاره های افغانستان، در وطنی كه هزاران سال در آن زندگی داشته اند بيگانه قلمداد شده اند. زمينشان از ديگران، مالشان از ديگران، حاصلشان از ديگران و در يك كلمه زندگيشان از ديگران قرار داده شده است.</p> <p>پنجه های خونين فشيزم، حلقوم نحيف وحدت ملی کشور را فشرده است، دستان نا مبارک اجانب خوان دسيسه چيده و عبدالرحمن (اين مرد آهنين وحشت!!) سر دسته و پيش قراول این خوان دسیسه تعیین گرديده است. او به همكاری بادارنيكه حصص بیشتری از کرۀ زمین را بلعيده و اکنون چشم به اين خطه دوخته است، موظف است تا هر زبان بحق باز شونده را ببرد، هر چشم برابری بينده را از حدقه بيرون كند و از تمام سرهایی كه هوای برابری در خود بپروروند، كله منار سازد. عقده گشايی، ساديزم، دسيسه و اختناق دوره وی، فضای برادری، برابری و وحدت را چنان مکدر و مغشوش نموده است كه ديده ها، قلوب و شعورهای کارگذاران، از درك چيزی بنام انسانيت فرسنگها فاصله گرفته است، و از همه بد تر این که اگر چه امیرک آهنین نمای، از سوی منتقم حقیقی خواسته شده است، ولی آهسته آهسته آنچه را بر شمردیم به عادت عامه و طبیعی نمایی تبدیل گشته و گشته میرود.</p> <p>درست در چنين شرايطی فيض محمد كاتب با درك اين اصل كه مرگ ملت ها فقط از طريق محو و كشتن تاريخشان امكان پذير است شمشير قلم را بدست ميگيرد. او پی برده است كه عبدالرحمن و سایر جيره خواران، با تعقيب همين مفكوره كه آغازگر آن دوست محمد خان است، در قدم اول برنامه ازبين بردن وجود فزيكی و بعدهم تاريخی هزاره ها و بعد تر سرنگونی تمام اقواميكه، دم از برابری و تساوی ميزنند را (به اشاره باداران خارجی) روی دست دارند.<br class='autobr' /> بلوغ و دورانديشی سياسی از يك جانب و حب وطن و حب حيات حقیقی انسان كه در تار و پود فيض محمد ريشه دارد ويرا موظف بر انجام وظيفۀ مقدس انتقال "پيام" از نسلی به نسل دیگر نموده و باعث تولد شهكار تاريخی چون "سراج التواريخ" ميگردد.</p> <p>فيض محمد كاتب، ميداند كه هر آن حياتش با اشاره چشم آل عبدالرحمن با عدم مواجه است و اما رسالت، مسئوليت، و رشادت ملی او باعث ميگردد كه او "چگونه زيستن!" را بر "زيستن" بدون مفهوم، ترجيح داده، و با قبول حتمی شكنجه و قين و فانه و در نهايت مرگ، وحشت، سياهی، تاريكی و پليدی (مرد آهنين!) را بر سنگ تاريخ افغانستان حك نمايد.</p> <p>فيض محمد كاتب است كه در اثر سحر آميزش (سراج التواريخ) ساديزم عبدالرحمانی را چون تصوير زنده مقابل چشم جهانيان به نمايش ميگذارد. درين اثر نه تنها از قتل عام ها، كله منار سازی ها، چشم كشيدن ها، قين و فانه ها، زبان و گردن بريدن ها، ببردگی رفتن زنان و اطفال و نسل كشی شصت و دو فیصده از هزاره ها ياد آوری ميگردد بلكه، از بر و بازو كشيدن نطفه نفرت و بهم افتادن اقوام برادر ساكن در افغانستان نيز پرده گشايی صورت ميگيرد. او بخوبی ميتواند، توطئه فشيستی یی را كه برای از هم پایشیدن شيرازه وحدت ملی؛ كه با بكار گيری مفكوره نسل و يا قوم "برتر" و "ابر" در افغانستان عملی ميشود را، قدم به قدم و لحظه به لحظه بر صفحه- صفحه تاريخ كشور ضبط نمايد تا نسل های آينده كشور بتواند با وجدان سالم و دید واقع بينانه از لابلای آّن، واقعيت های تلخ آنروزگار را درك و برای آزاده و برابر زيستن تمام اقوام ساكن در افغانستان تلاش و جد و جهد نمايند.</p> <p>فيض محمد كاتب، يكی از چند شخصيت مليست كه برای بقا و سلام کشور و مردم افغانستان با بهای حياتش مايه ميگذارد. عناصر فشيست و موظف به تعقیب سياست عبدالرحمان خانی و آنهايی كه ميخواهند مقام والای فيض محمد را كوچك جلوه داده و او را ترور شخصيت نمايند اثر بيش بهايش (سراج التواريخ) را يك عكس العمل "نژادی" وانمود نموده ميخواهند آفتاب را با دو انگشت پنهان نمايند. غافل ازينكه چوكات كوچك قومی و اتنيكی برای شخصيتی چون او خوردی ميكند. فيض محمد كاتب در صدر تاريخ افغانستان به عنوان يك فرد نه بلكه بعنوان فريادی، نعره ای و شعاريست كه طنينش تا امروز قلب و روح اجيران و نوكران بيگانه را ميدرد. فيض محمد كاتب، در اول قطار تاريخ نويسان افغانستان مشعلداريست كه تاريكی های وحشت و بربريت را دريده و مسوليت انتقال "پيام چگونه زيستن" را بحق ادا كرده است.</p> <p>از جانب ديگر، مريضان روحی و يا نويسندگانی فرمايشی چون (كاكر ها و امثال شان) كه شهكار فيض محمد كاتب را بديده يك "قوریۀ معلومات" (انبار بدون ترتیب معلومات) نگريسته و با درنظرداشت به حساب خودش نورمهای بين المللی!! اين كتاب تاريخی را، غير تاريخی!! مينامند؛ بايد نيك بدانند كه، برکت موجوديت و تأثیرات بعدی اثری چون (سراج التواريخ)‌ است كه جناب ايشان، چيزی از تاريخ واقعی افغانستان ميدانند وگرنه، عبدالرحمن، درخت تاريخ افغانستان را چنان از بيخ و بن كنده بود كه به صد ها تن چون جنابان كاكر ها با مدارك تحصيلی که در اختيار دارند! نميتوانستند سرگذشت واقعی را از سياه چالهای عصر بيرون آرند. به زبان ساده تر اينكه؛ توانايی قلمی و هشياری ذهنی فيض محمد كاتب بود كه افغانستان امروز تاريخ نگارانی چون غبار وو... و در آخرين رديف كاكر صاحبان را داراست؛ زيرا هر يكی ازين نويسندگانی كه به سطح جهانی شناخته شده اند، دست امداد به كتاب سراج التواريخ دراز نموده اند. بايد بدون درنظرداشت هيچ نوع تعصبی، نه فكری و نه هم نژادی!! جنابان كاكر ها اقرار نمايند كه فيض محمد كاتب پدر تاريخ افغانستان است.</p> <p><strong>عبدالخالق:</strong></p> <p>ترس حاكم، قامت بلند ضمير انسانها را شكسته، چادر سیاه وحشت، بر سرزمين كوهستانی مان پهن است و سرشناسان استقلال طلب را نادر خان "با منقار چوبینش" چون پروين "دانه- دانه" ميچيند. تاجيك و اوزبیك بودن عيب و اما هزاره بودن "جرم!!" است. هزاره آنقدر كوبيده شده است كه خود از بودنش عار دارد! "در همه جا هست، اما آنچنانی كه نيست". سياست "تفرقه بينداز و حكومت كن!" كه نطفه اش را امير دوست محمد زرع و عبدالرحمن آهنين!! به شكوفايی!! اش رسانيده بود، در عصر نادر خان به پير مرد آبديده و خون آشامی تحول یافته است. سياست عمدی بهم اندازی اقوام، پر رونق است و اما درين روزگار هزاره ها به جرم! "گردن گشايی از مرد آهنين" به سياه چاه های تعصب و عقده گشايی فرو غلطانده شده اند. از هزاره به عنوان مزدور زيردستی كه فقط برای حمل و نقل بار!! ديگران آفريده! شده است كار گرفته ميشود و شخصيتش، ضميرش، وجدانش، احساسش و آرزوهايش چنان خورد شده است كه حتی اگر با خودش تصور برابر بودن با ديگران را در سر پرورد؛ باید مو بر اندامش راست شود.</p> <p>عبدالخالق تازه جوان! كه در حلقۀ مشروطه خواهان دورانش راه دارد، از جمله سياستمدارانيست كه با درك و فهم ژرف از فضای سياسی، خفه شدن حلقوم استقلال کشور در چنگال نادر خان را به روشنی درک کرده است. حلقه كوچكی از مبارزين ملی كه برای حراست از استقلال كشور جلسات زير زمينی داردند، با گذشت هر روز، هرچه بيشتر فرو رفتن آزادِی كشورشانرا در لجنزار پوشالی شدن شاهدند، اما از اجرای کوچکترین برنامه ای به عنوان مقابله، ناتوان.</p> <p>عبدالخالق! اين جوان رشيد، این سياستمدار تيزبين، این امبارز راه استقلال و پاسدار آزادی سرزمين باستان، كه از جامعه زجر ديده هزاره قد برافراخته است؛ از سياست زهرآگين نادرخانی مبنی بر بهم اندازی بيشتر اقوام، و ازبين بردن شيرازۀ وحدت ملی باخبرست. او و فاميلش از جمله ناقلين هزاره اند كه نظر به داشتن جرم هزاره بودن! از اوطان شان بيگانه ساخته شده بودند. عبدالخالق که تا مغز استخوان، درد "از نژاد زيردست بودن" را چشيده و نيك ميداند كه يگانه راه برون رفت از بن بست سياسی و التيام زخمی كه با پنجه های خونين هيولای تعصب بوجود آورده شده؛ تنها و تنها ازبين بردن سيستم نادرخانيست و بس.</p> <p>نادر كه در فن نوکری واقعا "نادر" است و بنا بر ضرورت، برای اعمال برنامه های بين المللی!! رويكار آورده شده است، او كه مست نشۀ قدرت است و جهت محكمتر فشردن چنگالش بر حلقوم ملت "دهان ها را ميبويد تا مبادا گفته باشد دوستی!" چون گرگ آماده مكيدن خونست. او چيز فهمان كشور را يك- يك نشانه ميگيرد و از سر راه بر ميدارد تا از يك سو آتش عقده ساديستی اش را فرونشانده باشد و از جانب ديگر بهترين مزدوری باشد برای ولی نعمتان خارجيش.</p> <p>در چنين روزگاری، عبدالخالق قهرمان! اين مبارز ملی و حافظ حيات هزاران جوان كشور با قربانی حيات خودش، فاميل و يارانش "حيات" مردم و سرزمينش را ميخرد. او با اعدام انقلابی نادر مزدور، در سرصفحۀ تاريخ افغانستان چون آفتاب جاويدان ميگردد.</p> <p>عبدالخالق كه مظهر عدالت اجتماعی و نمای والايی از تساوی حقوق تمام اقشار ساكن در افغانستان است، به نمايندگی از جامعه افغانستانی، پنجه خونين استثمار و استعمار بیرونی و سمبول مزدوری نادر خانی را شكسته و مانع بباد فنا رفتن استقلال كشور ميگردد.</p> <p>متعصبين كور ذهن و آنانیكه وظيفه دارند تا چهره مسخ شده و مزدورمنش نادر خان را در پوشش! نگهدارند، هميشه خواسته و كوشيده اند تا عمل عبدالخالق را يك واقعه خودجوش و غير مرتب (انتقام شخصی) معرفی دارند آنان همچنان تلاش بيش از حدی بخرج داده اند تا جهت ترور شخصيت عبدالخالق، حتی پيوندی خلق نمايند بين بعضی از اعضای خانواده غلام نبی خان چرخی و عبدالخالق كه با درنظرداشت اخلاق شخصی عبدالخالق و همچنان فعاليت های سياسی وی در حلقات وطن دوستان و مشتاقان ادامه استقلال كشور هردوی اين دسيسه نقش بر آب میگردد.</p> <p>بر همگان هويداست كه علت ازبين برده شدن نادر خان توسط عبدالخالق، فقط صبغه نژادی و يا شاگردی او نزد غلام نبی خان چرخی نبوده بلكه، او سياستمداری و دانشمند تيز هوش است كه به همكاری عده ای از روشنفكران هم عصرش كه به تمامی اقشار و مليت های افغانستان ارتباط دارند، يگانه راه ادامۀ استقلال كشور شان را در از سر راه برداشته شدن نادر خان ميجويند. با درك واقعبينانه و معلومات كامل از اوضاع آنزمان، نيك در می يابيم كه عبدالخالق، قهرمان اسطوره سازيست كه با قربانی حياتش، ادامه حيات كشورش را باعث شده و لذاست كه عبدالخالق مقام "قهرمان ملی بودن" را از آن خود ساخته است.</p> <p><strong>عبدالعلی مزاری:</strong></p> <p>صف های نژادی را به خنجر از هم جدا ساخته اند... از آسمان، بر هزاره، غير از خمپاره نميبارند و در زمين از هزاره بجز خون نميريزند. از خون هزاره بر ديوار نفرت شان "يادگار!!!" مينويسند تا مبادا هزاره امروز وحشت "دوست محمد، عبدالرحمن و نادر خان ديروز را فراموش!! كرده باشنـد. دیو فشيزم نژادی كه هار است و تشنه بخون، با دريدن تن هزاره "افشار!!" ها آفريده است. به طوفان وحشت و گردباد نفرتی كه در عصر عبدالرحمن دامن زده شده بود، اينك سيل خون را بر در و بام هزاره به ارمغان آورده است.</p> <p>جرم هزاره بودن!! مستوجب مرگ است و لذاست كه دست جلادان خون آشام از گردن بريدن و پارچه نمودن حتی جسم يبجان هزاره نمی لرزد. هزاره بودن را در هزاره كشته اند. تو گويی همگان؛ سنگ و چوب، خس و خاشاك، دشت و دمن، كوه و بيابان و زمين و آسمان و خلاصه همه و همه... هزاره را به عنوان يك انسان برابر!! دارای حقوق مساوی!! دارای احساسات انسانی!! دارای ضرورت های انسانی!! و در يك كلمه دارای داشتن حق حيات!! نميپذيرد. عجب روزگاريست! "درد" و "هزاره" را مترادف هم ساخته اند... كشور را به اقوام و قبايل پارچه نموده اند، گروهکی اندک كه درس خواندۀ مكتب شاه شجاع و نادر خانند، قوغ کین و نفرت قومی را با دامن زدن باد داده و شرار آدم خواری برپا ساخته اند. عده ای قدرت سياسی و امكانات ملی را به حيف و ميل برده و جناحی نام دولت را برخود نهاده و جناحی ديگر برای رسانيدن رهبر شان بقدرت!! نام اپوزيسيون!! برخویش گذاشته است. جنگ چاپیدن کرسی قدرت، به قيمت قتل هزاران انسان جاريست، و اما درين جنگ، هر دو جناح، هزاره را بجرم "هم تبار نبودن" با هر يك ازين دو، به كشتار گرفته و به اين بهانه به سياست عمدی و پلان شده "بابا"ی شان به نسل كشی هزاره ادامه ميدهند.</p> <p>در چنين روزگاری! ابر مردی اسطوره سازی بنام عبدالعلی مزاری، پشت فرمان كشتی برباد رفته هزاره قرار ميگيرد تا باشد اين شكسته تخته را از ورطۀ هولناك عبور دهد.</p> <p>مزاری به عنوان رهبر هزاره يی كه قلب و روحش را در آتش تعصب سوخته اند، آمده است تا اين آتش "نفاق نژادی" را به آب رحمت صلح و آرامش خاموش سازد. مزاريی كه به عنوان رهبر هزاره، نا برابری های عبدالرحمانی را در غرب كابل و مركز افغانستان ديده و احساس کرده است، آمده است تا زخم ناسور "برتری جويی قومی" را با مرحم برابری برادرانه، التيام بخشد. مزاريی كه به عنوان رهبر هزاره، قتل و غارت طفل، و برنای هزاره را بچشم ديده و دردش را تا اعماق قلب احساس كرده آمده است تا سرطان "عقده گشايی تعصب مذهبی" را با نوشداروی "عدالت اجتماعی – سياسی" مداوا نمايد. او از منفرد شخصیت های ملی دلسوزی است كه يگانه راه حل مسايل سياسی كشور را در "مصالحۀ ملی" ميداند و برای احقاق حقوق تمام اقشار و اقوام افغانستان خواستار "برابری های سياسی – اجتماعی" است.</p> <p>مزاريی كه از غدر دوست محمد خانی، از وحشت عبدالرحمانی، از حيله ی نادر خانی و اكنون از وحشت پيروان آنها " باخبر است، بخوبی درك كرده است كه كشمكش های نژادی باعث هرچه فراختر شدن درز های نژادی در ديوار وحدت ملی بوده و لذا با سعه صدر و گذشت از خطا های گذشته؛ برای جلوگيری از خونريزی های بيشتر مجدانه تلاش مينمايد تا راه حلــی ملی را برای ختم بن بست سياسی جاری سراغ و به رهبران جناحهای مخالف تحويل دهد؛ او بدين نظر است كه "افغانستان خانه مشترك همه اقوام و مليت هاست، و هيچ مليتی نبايد در پی حذف ديگری باشد".</p> <p>مزاری رهبر مردم است؛ او واقعيت های تلخ و سياست بازی های احزاب را بدون هيچ نوع كم و كاست يا به اصطلاح سياسی آن (ديپلوماسی) به مردم عادی افغانستان و مخصوصا جامعه هزاره بازگو مينمايد تا باشد مردم ما در روشنايی حقيقت چهره های تاريك و پليد جنگ افروزان را شناخته و ازين طريق تلاش می نماید تا در مردم افغانستان احساس گم گشته ی "مصالحه ملی، درك ملی، و آشتی ملی" را بيدار نموده و نهايتا "مفاهمه ملی" و "برداشت و شناخت حقوق ملی همه اقوام" را بمردم ابلاغ نمايد.</p> <p>او يكی از معدود فرزندان دلسوز مادر وطن است كه يگانه آرمانش را برقرای صلح و احقاق حقوق تمام مليت های زيردست ساخته شده تشكيل می دهد و برای توضیح هر چه بیشتر اين آرمان است که بارها و به تکرار میفرماید: "از خدا ميخواهم كه خونم در جمع شما مردم بريزد!". اين در حاليست كه تمام كشور در آتش زور آزمايی زورگوييان ميسوخت و جنگ خانمانسوز تصاحب "كرسی قدرت!" (ولو به قيمت حيات هزاران انسان بيگناه) بين تمام احزاب سياسی به فجيع ترين شكل آن ادامه داشت.</p> <p>مزاری با دركی عميق از "چگونه زيستن" بازار متعفن سياست بازی های بازاری را قطغن نموده و به عنوان يك قهرمان ملی، شخصيت دوست داشتنی، رهبر دور انديش و مهمتر از همه پدر دلسوز، حياتش را برای ادامه حيات، جامعه و مردمش قربانی مينمايد. او جاودانه ميشود و اين جاودانگی آغازگر طنينست كه اهتزاز آن باعث شكست زنجير های تعصبات قومی، لسانی و نژادی در افغانستان آينده خواهد شد.</p> <p>مزاری زمين لامزروع ساخته شده وحدت ملی را با شهامت انسان دوستانه اش شخم زده و با بزر هستۀ برابری ملی و عدالت اجتماعی – سياسی فصل شگوفايی برابری ملی را به انتظار مينشيند.</p> <p>با وجود اينكه متعصبان سياسی نژادی با پشتوانه سرمايه های سرسام آور بين المللی و ماشين عظیم تبليغاتی شان در پی لطمه وارد نمودن به شخصيت ملی اين شخصیت شخيص بوده و هستند؛ هيچگاهی نتوانسته و نخواهند توانست پيام آشتی ملی و برابری اقوام و مليت های كه توسط او عنوان شده است را از "جريده عالم" حذف نمايند.</p> <p><strong>نتيجه گيری:</strong></p> <p>محدودۀ محدودی را که افغانستانش نام گذاشته اند، خانه مشترك تمام مردم، جوامع، مليت ها و اقواميست كه در آنجا زندگی دارند. قربانی، شهامت، و از خود گذری های شخصيت هایی كه در بالا از اوشان ذكری بعمل آمد و صدها تن همچون آنها برای بازگو نمودن همين حقيقت بوده و هست. تا زمانيكه حكومات و سيستم سياسی كشور را با درنظرداشت "ذهنيت قبيلوی" علايق خونی، برتری جويی نژادی وو... بنا نهند؛ گره مشكل سياسی، نخواهد گشود.<br class='autobr' /> مير يزدانبخش با تلاش در راه ادامه استقلال كشور، ملا فيض محمد كاتب با بازگو نمودن تاريخ تاريك عبدالرحمانی، عبدالخالق با درهم كوبيدن سياست های شوم و غير ملی نادرخانی و عبدالعلی مزاری با پيشكش نمودن مفكوره "تحمل يكديگر برای رسيدن به آشتی ملی" درس "چگونه زيستن" را هم به مردم و هم به حكومات افغانستان تفهيم نموده اند. بر مردم افغانستان و مخصوصا حكومت!! افغانستان است تا با درنظرداشت تاريخ پر فراز و نشيب افغانستان پديده "برابری های اجتماعی – سياسی" تمام اقوام و مليت ها را نا ديده نگيرند؛ تداوم سياست های فعلی تكرار سياستيست كه افغانستان ديروز آنرا به تجربه گرفته و باعث پيدايش نابرابری ها و مشكلات سياسی – نژادی گرديده است، لذاست كه حكومت فعلی افغانستان باید از ادامه سياست ایجاد حکومات تك قومی دست برداشته و "ديموكراسی" را به مفهوم واقعی آن تعقيب نمايد. متأسفانه تا حال، باد، مراد کشتی شکستۀ ملت را به ساحل نجات رهنمون نیست. هنوز که هنوز است دستان سیاه تعصبات با دستکش های سفید اندر کار است و شرایط هنوزهم ترس آور. تصویر شرایط فعلی را اگر از عینک شاملوی بزرگ ببینیم چنین خواهد بود:</p> <p>***</p> <p>دهانت را می بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم</p> <p>دلت را می پویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد</p> <p>روزگار غریبی است نازنین</p> <p>و عشق را کنار تیرک راهوند تازیانه می زنند</p> <p>عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد</p> <p>شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد</p> <p>روزگار غریبی است نازنین</p> <p>و در این بن بست کج و پیچ سرما</p> <p>آتش را به سوخت بار سرود و شعر فروزان می دارند</p> <p>به اندیشیدن خطر مکن</p> <p>روزگار غریبی است نازنین</p> <p>آنکه بر در می کوبد شباهنگام</p> <p>به کشتن چراغ آمده است!</p> <p>نور را در پستوی خانه نهان باید کرد!!!</p> <p>دهانت را می بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم</p> <p>دلت را می پویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد</p> <p>روزگار غریبی است نازنین</p> <p>نور را در پستوی خانه نهان باید کرد!</p> <p>عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد!!!</p> <p>آنک قصابانند بر گذرگاهان مستقر با کُنده و ساطوری خون آلود</p> <p>و تبسم را بر لبها جراحی می کنند...</p> <p>و ترانه را بر دهان</p> <p>کباب قناری بر آتش سوسن و یاس</p> <p>شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد!!!</p> <p>ابلیس پیروز مست سور عزای ما را بر سفره نشسته است</p> <p>خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد</p> <p>خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد</p></div>