کابل پرس

پنج دروغ اشرف غنی احمدزی و یک گفته راست او

فرزانه جاويد — 2019-04-19T10:46:22Z

Sommaire

یک راست احمدزی

1: او گفت که با قانون شکنی مبارزه می کند ولی در قدم نخست موارد تازه تر بر قانون شکنی های پیشین خود افزود. او در انتخاباتی گوسفندی و در نتیجه دروغگویی و منفعت طلبی شخصی عبدالله، توسط جان کری به رییس جمهوری گمارده شد. او در نتیجه عدم اعتماد به خود، خود را مدام رییس جمهور قانونی می خواند در صورتی که او رییس جمهور غیر قانونی و دست نشانده است.

2: او گفت که با فساد مبارزه می کند. اما فاسد اصلی چه در زمان کرزی و چه پس از آن خود او است. در اطراف او فاسدهایی همچون اتمر، فاروق وردک، اکلیل حکیمی و..حلقه زده اند. از او به عنوان یکی از پدران فساد در زمان کرزی یاد می شود که حالا سرحلقه ی فاسدان است.

3: او گفت با تبعیض مبارزه می کند و افغانستان مرکزی (هزارستان) را از زندان خارج خواهد کرد. اما او اول با نام نبردن از هزارستان و سرکوب جنبش های اعتراضی هزارستان و سرکوب جنبش های تاجیکان و ازبیک ها، به تبعیض بیشتر دامن زد و مخکش ها در اطراف او بیشتر شدند. او به پشتون ها مخصوصا پشتون های احمدزیی بیشتر میدان داد و امتیازات بیشتر به آن ها اعطا نمود.

4: او گفت وضعیت زنان را تغییر می دهد. اما میلیون ها دالر توسط زن او رولا غنی برای بهبود وضعیت زنان از جامعه جهانی گرفته شد و هیچ تغییری در وضعیت زنان بوجود نیامد. پول ها بیشتر به مصارف دفترداری و خرج و مخارج سفر زن احمدزی به خرج رسید.

5: او گفت که اقتصاد مردم را بهتر می کند. اما اقتصاد مردم بدتر از بد شد. بیکاری بیداد کرده و کمک های جهانی به جیب پشتونهای احمدزیی و حلقه فاسد اطراف او می رود.

یک راست احمدزی

او گفت که شخصا طالبان را از بندی خانه آزاد کرده است. این تنها راست اشرف غنی احمدزی است. احمدزی شریک جرم طالبان و یکی از همان جنایتکاران طالبی می باشد.

کوچکترين کارشناس مطبوعات، ساجيق می فروشد

فرزانه جاويد — 2007-07-31T05:19:13Z

آريانا کوچکترين کارشناس مطبوعات افغانستان است که اکنون ساجيق می فروشد. اين دختر کوچک همراه با دوستان خود در چهارراهی طره باز خان شهر کابل روزنامه و اخبار می فروخت و بواقع می توان گفت که درباره ی اندازه ی فروش روزنامه ها و نشرات افغانستان معلومات کافی دارد.

به آريانا می گويم سلام، کجاست اخبارت، چرا اخبار نمی فروشی. آريانا می گويد می فروشم، فقط هفته نامه کابل. می گويم کجاست هفته نامه. می گويد که روزهای 4 شنبه می فروشيم. می گويم فروش چطور است. می گويد که خوب نيست. از وقتی رنگه شده است، کم می خرند. سابق سياه و سفيد بود بيشتر می خرند. از آريانا می پرسم که اخبار ديگر را چرا نمی فروشی. آريانا می گويد نمی خرند. بعضی ها هم به ما نمی دهند تا بفروشيم. به آريانا می گويم که هفته نامه "چای داغ" چطور بود. می گويد: چای داغ خوب بود. درباره کرزی می نوشت. درباره همه بود. فروش خوب بود . خو ديگر نشر نشد.

می گويم کامران سلامت می رساند.

آريانا می گويد: بندی شده بود دَ تلويزيون ديدم.

آريانا و حدود 5 دوست ديگرش در چهارراهی طره باز خان شهر کابل ساجيق می فرشد. اخبار خيلی کم. گاهی به زبان انگليسی به عابران خارجی چيزهايی می گويد و از آن ها می خواهد که ساجيق بخرند.

برای روزنامه ها، هفته نامه ها و جرايدی که در کابل نمی توانند، بفروشند، يعنی جای مناسبی برای فروش نيست، آريانا و دوستان آريانا می توانند کمک خوبی کنند. آريانا می گويد که اخبار را برای ما بياورند ما می فروشيم. ارزان تر هم حساب کنند.

گمان می رود که بهتر است روزنامه ها و جرايد کابل برای آريانا و دوستان آريانا، اخبار و نشريات خود را بفرستند تا اخبار و نشرات آنان گسترده تر توزيع شود . اگر آريانا و دوستانش می خواهند که در سرک های کابل باشند، به مکتب نرود، (البته جبر زمانه هم هست) بهتر است که اخبار بفروشند. فروش اخبار شايد او و دوستان او را کمک کند. صاحبان جرايد را هم کمک کند تا هم اخبار به فروش برسد و هم حداقل آريانا با خواندن چند سطر، کم کم يادش نرود که سواد دارد و می تواند از آن استفاده کند.

با همه ی اين مسايل، دولت کجاست که به آريانا و امثال آريانا کمک کند. آيا دولت هيچ وظيفه ای در قبال آنان ندارد؟

پوليس، کودکان را تا سرحد مرگ لت و کوب می کند

فرزانه جاويد — 2007-07-30T03:11:55Z

کابل، پل باغ عمومی، پوليس به جان کودکان می افتد و تا سرحد مرگ آنان را لت و کوب می کند. پل باغ عمومی در مرکز شهر، در چند قدمی ارگ رياست جمهوری، وزارت فرهنگ و وزارت مخابرات موقعيت دارد. اين نقطه از شهر بدليل وجود ادارات مختلف و نيز بازار کابل، هميشه شلوغ و پر ازدحام است.

فقر ناچار، کودکان و زنان را به جاده های کابل می کشاند. کودکان و زنان زيادی هستند که گدايی می کنند. کودکان وزنان زيادی نيز هستند که می خواهند روزی حلال داشته باشند و کار می کنند. از صبح ساعت 7-8 می آيند، زير آفتاب سوزان در خاک باد و بوی کثافت پايتخت، آب می فروشند، ليلام کرده و گلويشان را پاره می کنند تا لقمه نانی به دست آوردند، حلال.

پوليس اما کودکان را تا سرحد مرگ لت و کوب می کند. به جان کودکان با مشت و لگد و يا چوب می افتد و هيچ پروايی ندارد که هيچ حق ندارد دست روی کسی بلند کند، چه رسد به کودک و زن. پوليس پرخاش می کند. دشنام می دهد و لت می کند. کودکانی که در پل باغ عمومی سگرت می فروشند، آب، پلاستيک و يا چيزهای ديگر، هم بايد نگران پوليس باشند، هم نگران دزدان و هم نگران فروش تا دست خالی به خانه باز نگردند و دست کم چند نان خشک بتوانند بخرند.

پوليس اما کاری ندارد به قانون. نمی داند و يا نمی خواهد بفهمد که قانون به او اجازه ی دست بلند کردن به کسی را نداده، چه رسد به اينکه مانند امروز دوشنبه 8 اسد، کودکی 11-12 ساله را تا سرحد مرگ لت و کوب کند. خون از سر و روی کودک می ريزد، فرياد می زند: "مادر جان"، "مادر جان"

زنی می خواهد پوليس را مانع شود: پوليس به او نيز حمله می کند.

اين روزگار کودکان و زنانی ست که در چند قدمی ارگ و کابل سرنا هوتل، برای يک لقمه نان خشک جان می کنند.