کابل پرس

نیم نگاهی به کانسرت احمد ولی در مونشن آلمان

نادر شاه نظری — 2013-01-20T18:12:37Z

بتاریخ 12 جنوری 2013 احمد ولی در شهر مونشن آلمان کانسرت باشکوهی داشت. من از وین و یکی از دوستان من از سالزبورگ اتریش با خانواده های مان درین کانسرت شرکت کردیم. این کانسرت با کانسرت هایی که من در کشور های اروپایی شرکت کرده بودم؛ تفاوت هایی داشت که عمده ترینش را اینک به ترتیب به آن اشاره می کنم:
1- آنچه در کانسرت های قبلی توجه شرکت کنندگان را بخود جلب می کرد؛ دستگاه های عریض و طویل ابزار آلات موسیقی مدرن مثل کیبورت جاز و غیره بود. در کانسرت فعلی فقط یک دستگاه هارمونیه قرار داشت که خود احمد ولی در حین خواندن آن را می نواخت و یک عدد طبله بود که استاد آصف طبله نواز از آن استفاده می کرد و بس.
2- درین محفل فقط فضای موسیقی حاکمیت داشت و از هیچ گونه فضای سیاسی- فرهنگی از نوع انجمن نمایی و حتا از آغاز محفل توسط انانسر و سپانسر خبری نبود. نظم این محفل را قبل از اینکه هئیت انضباطی و یا اسپانسر های محفل تدارک کرده باشند، خود شرکت کنندگان با آرامش شان تزئین و ترتیب می کرد.
3- در حین خواندن به استثنای سه بار تفریح، وقفه دیگری از قبیل عوارض تخنیکی در مکرافون و صدا، آمدن خواننده دیگر در پشت تربیون و توقف در عدم پیدا کردن یاداشت اشعار توسط آواز خوان به هیچ وجه دیده نشد.
4- بی نظمی های رقص و پای کوبی، از نوع بدمستی ها و خر مستی هایی که در باقی محافل موسیقی رایج است، درین محفل خبری نبود. با وجودیکه از هر نوع نوشیدنی های الکلی و غیر الکلی در بوفه بشکل آزادنه فروخته میشد، ولی هیچ موردی دیده نشد که فردی بر اثر نشئه؛ توجه دیگران را بخود جلب کند.
5- بر خلاف محافل دیگر که از چینل های غول پیکر صوت صدا و مکرافون های اکو دار و گوش خراش استفاده می کنند، درین محفل یک دستگاه کوچک چینل صدا وجود داشت که بی نهایت با کیفیت بود و صدا را بشکل طبیعی بصورت آرام و ملایم انعکاس می داد.
اینک می پردازم به برداشت خودم ازین چهار موردی که بر شمردم:
در محفل های هنرمندان دیگر، مرکز ثقل آواز خوان همان کیبورت است. یعنی کیبورت هم خواننده را رهبری و کنترول می کند، هم طبله نواز و هم رباب زن و غیره را. به این معنا که آواز خوان اسیر و تابع کیبورت است و از طریق کیبورت رابطه و پیوندش را با طبله نواز، رباب زن و غیره بر قرار می کند. وقتی تمامی این نوازندگان ضرباتش را با کیبورت هماهنگ توانستند، آنگاه خواننده می تواند برای شرکت کنندگان آهنگ بسراید، آنهم بشرطی که آوای صدایش را طبق خواست کیبروت که قبلاً ضبط شده است، تنظیم و عیار کند. یعنی آواز خوان نمی تواند صدایش را با احساس درونی خودش آزادانه رها کند. زیرا در چنین میکانیسمی، آواز خوان اصلاً آزادی نداشته و اسیر سیستم زنجیره ای تابعیت از ماشین می باشد.
تا جائیکه به هنر ربط دارد، هنر بیان احساسات و انتقال آن بر دیگران است. درین میان وقتی هنرمندی از ماشین پیروی نموده و اسیر آن باشد، مگر می تواند احساسات درونی اش را آنطوری که دلش بخواهد بیان وعرضه کند؟
آنچه احمد ولی را با سایر هنرمندان فعلی متمایز می سازد همین موضوع است. ایشان با خیال کاملاً آسوده، از عمیق ترین و عالی شکلی از بیان احساسات و انتقال آن بر دیگران استفاده می کند. یعنی آقای احمد ولی در بیان احساساتش آزاد است و صدایش را بدون اینکه از کیبورت و یا ماشین ضبط شده تابعیت کند، بهر شکلی که دلش بخواهد رها کرده جولان می دهد. بناً هنر اگر بیان احساسات و باز تاب آن بر دیگران است، می باید از بند ها وقیودات ماشین رها باشد. وقتی هنرمندی آواز می خواند، ماشین بعنوان یک وسیله می باید تحت تسلط پنجه های هنرمند قرار داشته باشد، نه اینکه هنرمند از صدای ثبت شده ماشین پیروی و تابعیت کند.
خلاصه در محفل مونشن، هنر و هنرمند خود نمایی می کرد، در حالکیه در محافل اکثریت آواز خوانان، ماشین و وسایل موسیقی گرداننده میدان است. در محفل مونشن هارمونیه و طبله صدای آواز خوان را بدرقه و همرامی می کرد، در حالکیه در محافل های دیگر، وسایل موسیقی مثل جاز، طبله، هارمونیه، رباب وحتا آواز خوان می باید برنامه ضبط شده کیبورت را دنبال کند. بناً پیروی از برنامه ضبط شده کیبورت، احساسات آواز خوان را تابع ریتم و ضربات یک نواخت ماشین می سازد. درین میان تمامی نوازندگانی که می باید آواز خوان را همرامی کند، صدای کیبورت را تعقیب می کند که در واقع هر یکی ازین نوازدگان اصلاً آزادی ندارد تا هنر نوازندگی شان را در موقع نیاز بروز و باز تاب بدهد. مثلاً وقتی استاد آصف ضربات دلنواز طلبه را بنا به میل و نیاز احساسی خودش اجرا می کرد، ضرورتی نداشت تا به ریتم کیبورت توجه کند.
البته چنین هم برداشت نشود که نوازندگان نیاز به پیروی از نظم و ریتم موسیقی ندارند و کاملاً آزادانه عمل کنند. اگر نوازندگان بشکل آزادانه و بدون در نظر داشت نظم موسیقی عمل کنند، موجب خلل و سکتگی در وزن و هنر موسیقی می گردد. منظور این است که این نظم می باید در اثر ضربات هنری نوازندگان و آواز خوان بشکل زنده و برحال اجرا گردد تا احساس تولید کند، نه اینکه هنر را تابع زوق تخنیکی ماشین نموده هنرمندان در میکانیسم تخنیکی هضم شود.
چارلی چاپلین خطاب به یک آواز خوان زن در لندن گفت:
"تو سعی می کنی یک عیب بی اهمت را بپوشانی ولی با پوشاندنش ده عیب واقعی را بر ملا و عریان می کنی".
آواز خوان از چارلی پرسید منظورش چیست؟ چارلی گفت:
"دندانهای نا منظم تو عیب نیست که مخفی می کنی، بلکه با پوشاندنش عیب های دیگری ظاهر می شود که هنر آواز خوانی ات را کم تاثیر می نماید."
با استفاده ازین نقل قول، من هم بعنوان یک تماشا چی، خدمت آن هنرمندانی که از کیبورت ضبط شده موزیک استفاده می کند عرض کنم که سعی کنند از ریتم و ضربات زنده توسط انگشتان خود شان استفاده کنند. زیرا هر طوری که باشد احساس تولید می تواند. پیروی از صوت تخنیکی، احساسات نوازنگان و خواننده را جریحه دار می کند.

دفاع از آخوندیسم، حمایت از تحٌجرگرایی

نادر شاه نظری — 2012-12-02T10:00:00Z

از آقای محمد حسین فیاض، دفاعیه ای علیه مقاله "آخوندها را بیشتر بشناسیم" در سایت جمهوری سکوت به نشر رسیده است. ایشان درین نوشته سعی کرده است تا در پوشش نقد و بررسی، خشم و عصبانیت اش را نه تنها در متن نوشته، بلکه در عنوان آن نیز عیان وعریان سازد. وی می گوید که ابتدا می خواسته از کنار این نوشته سبک و بی نزاکت بگذرد ولی این نوشته بلاخره ذهن ایشان را نا آرام ساخته که حاصل این نا آرامی و بی تابی اش، "کلی گویی های خارج از نزاکت" می باشد.

البته چه خوب بود که وی در پهلوی خشم وعصبانیت اش که گاهی خوانندگان و نظر دهندگان و گاهی هم "جمهوری سکوت" را مورد خطاب و عتاب قرار داده است، دفاع مستدل تر در باره عدم سربار بودن آخوند ها و هم چنان مشاغل آنها در حوزه اقتصادی ارایه می داد. اینکه آخند ها ضد علم و ترقی و تکامل و مدرنیته نیست، می باید جناب فیاض با ارایه دلایلی منطقی و فاکت های مشخصی ما را به فیض می رساند که مثلاً آخند ها در طول تاریخ در سطح عام و در جریان حاکمیت سی ساله شان در سطح خاص، محصول و دست آوردی قابل توجهی داشته اند. وقتی بگفته فیاض، اینجانب با یک دوره چهار ساله تحصیلی قادر نیستم پیرامون آخوند شناسی قلم زنی کنم، لابد آقای فیاض با چندین دوره چهار سالگی اش قادر می باشد تا کارنامه مثبت آخوند ها را برُخ ما بکشد!

قسمت عمده و مرکز ثقل انتقادآقای فیاض، آمار گیری های کشتار و جنایت آخند ها در سالهای حاکمیت آنها در هزاره جات می باشد که در نوشته "آخند ها را بشناسیم" آمده است. بخشی از انتقاد آقای فیاض، از سبک ادبی نوشته ی مذکور است که وی معتقد است به آخند ها توهین و هتاکی شده است.

در جواب به بخش آمار گیری چنین جنایات، اینجانب در بخش نظرات سایت مطلبی را نوشته بودم که نیازی به تکرار نیست. امیدوارم در آینده نزدیک صحت چنین ارقام را به آقای فیاض و خوانندگان پیش کش کنم. البته از آقای فیاض و سایر روحانیون انتظار نمی رود که تا جنایات همقطاران شان را ولو اینکه سند قابل قبولی هم ارایه شود، محکوم و تقبیح نمایند. چنانچه تا حال هم اسنادی بحد کافی در دست رس است و هم خاطره این جنایات در آرشیوی اذهان مردم بشکل خیلی با کیفیت و رنگی محفوظ و بایگانی است. بناً ضعف آمار، مبین انکار خبر نمی باشد و این مطلب را خود فیاض نیز تائید کرده است. اینکه آخند ها فتوای چنین جنگ هایی را در هزاره جات و از جمله در جاغوری داده اند، نه تنها در محدوده ملا های سطح خوان، بلکه توسط مجمع بزرگی مثل "شورای روحانیت جاغوری" و سایر شوراهای روحانیت طراز اول در سطح هزاره جات بصورت وسیع و گسترده ای صادر کرده است به این نمونه مراجعه شود. (کلیک کنید)

بهمین لحاظ نه کمیت آمار مقتولین ماهیت چنین جنایاتی را تغییر می دهد و نه هم سبک ادبی نوشته، ولو اینکه توهین آمیز هم تلقی شود، از صحت و سقم مضمون و محتوای می کاهد.

مقاله "آخند ها را بشناسیم" دوسال پیش برای یک مرکز کارگری نوشته شده بود. لذا سبک ادبی نوشته مذکور برای کارگران و به شیوه و سبک گفتاری برشته تحریر در آمده و مخاطب اش کارگران بود. بناً می پذیرم که لحن نوشته تند است. البته همانگونه که انسانها در زندگی اجتماعی بنا به مقتضیات زمان و مکان و حالت های روحی و روانی شان در قبال قضایا برخورد می نمایند، طبیعی هم است که سبک و شیوه گفتاری و نوشتاری نیز متاثر از چنین حالت هایی می باشد. ممکن است برای جمعی از انسانها، آدم شیوه استدلال خاصی را در پیش بگیرد ولی در مقطع زمانی معینی، تاکتیک دیگری اختیار کند. از همینرو در ادبیات نوشتاری نیز چنین است.

ادبیات نوشتاری یک پدیده مقدسی نیز نمی باشد که نویسندگان مجبور باشند صد در صد ازین قاعده و قانون پیروی کنند و در آن احساسات انسان دخالتی نداشته باشد. بنابر این آقای فیاض می باید کوشش می نمود تا مضمون و محتوای نوشته را زیر زره بین نقد و بررسی قرار میداد. اینکه در نوشته سبک نویسندگی ایده آلی برای آخند ها در نظر گرفته نشده باشد، دلالت بر دروغ و بهتان بودن محتوای مقاله نیست. لذا آقای فیاض نیز می باید درین زمینه از شیخ بهشتی ایرانی تقلید کند که گفته است، تلخی برخورد صادقانه را بر شیرینی کاذب منافقانه ترجیح می دهیم.

بخشی دیگری از انتقاد آقای فیاض کوچک جلوه دادن فهم و سواد نویسنده مقاله است تا سخنان اش را بر بی اعتباری تحلیل و استدلال طرف و هم چنان اعتبار بخشیدن به شخصیت خودش عیار و زمینه سازی نماید. در مباحث اهل خرد چنین رسم نمی باشد تا کسی طرف بحث اش را نفهم، نا آگاه و بی اطلاع از امور و از جمله بی سواد و کم سواد معرفی کند، ولی در میان آخوند ها لابد این امر یک رسم معمول است که نه تنها مخاطب اش را نا آگاه از مسایل، بلکه با پائین نشان دادن سطح سواد و کم کردن دوره تحصیلی طرف مقابل، امتیاز خواهی و برتری بودن خودشان را نشان بدهد. بهرحال می پردازم به بخشی دیگری از نظرات ایشان. آقای فیاض می نویسد:

"... اخیراً در بین نویسندگان جوان و اکثراً دانشجویان عزیز مُد شده است تا به شکلهای مختلف به مذهب، قشر روحانیت، باورها و ارزشهای جامعه سنتی گیر بدهند و به این طریق مثلاً تبارز شخصیت نموده و خود را روشنفکر قلمداد کنند و یا تمام نارسایی‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی جامعه را از سویی ناکاریی دین و مذهب جلوه دهند!"
قسمت عمده نظرات آقای فیاض درین پاراگراف صحیح است ولی قسمت دیگری را برایش سپر ساخته تا از آفات و بلیات کمی مصئون و محفوظ بماند. اینکه جوانان و دانشجویان به آخند ها گیر می دهند تا تبارز شخصیت کنند جای هیچ شکی نیست، ولی آیا شما آخند ها علت این گیر دادن ها را می دانید؟ من می خواهم به این موضوع از زاویه دیگری ببینم. آخند ستیزی، یا تحقیر و استهزای آخند ها، نوعی از نماد تبارز شخصیت نه تنها در میان جوانان و دانشجویان، بلکه در میان اکثریت از افراد آگاه و نیمه آگاه بدل شده است. یعنی ضد آخند بودن، یک سمبل و نماد خرد گرایی و هم چنان حمایت از آخندیسم، نماد خرد گریزی محسوب می گردد. بناً شما می باید قادر باشید تا علت و ریشه مُد بودن ضد آخند را بدانید و حلاجی کنید. بفهمید چرا اکثریت مطلق تحصیل کرده ها و اکثریتی از مردم از چنین مُد و رسم استهزا نمودن آخند ها پیروی می کنند. آیا آنها ذاتاً بد سرشت و بد ذات و ضد آخند هستند و یا اینکه ضدیت شان با آخند ها ریشه در کار نامه آخند ها دارد؟

این حرف آقای فیاض صحیح و بجا است که در میان نویسندگان و دانشجویان مُد شده است تا خود شان را ضد آخند معرفی کنند، ولی من می گویم ضد آخند معرفی کردن، مُبین و مُعـٌرف خرد داشتن و عقب مانده نبودن این افراد تلقی می گردد. ممکن است تعدادی ازین افراد اصلاً ضد آخوند هم نباشند ولی هویت ضد آخوندی سمبل نمادین عقلانی بودن آنها را نمایندگی می کنند. بهمین خاطر بعضی ها بقول آقای فیاض با اکت نمودن ضد آخوند ها، نوعی فخر فروشی و تظاهر به عقلانیت خود شان می کنند. حال شما ریشه ی این فخر فروشی ها و تظاهر کردن ضد آخوندی را باید بدانید؟

بخش دیگری از نظرات جناب فیاض درین جملات ازین جهت غلط و نادرست است که او و سایر آخند ها، همواره از سپر تقدس دینی استفاده می کند. بقول یکی از نظر دهندگان، آخندها خود شان را با دین در هم آمیخته، مخلوط و عجین شده معرفی می نماید. گویا آخوند و دین دو پیکر در یک روح می باشد و روح آخند ها در دین حلول یافته است. آنها با استفاده از تاکتیک سپر دینی، در صدد نجات و تبریه خود شان هستند. بهمین دلیل وقتی هر شخصی ولو اینکه یک مسلمان مومن هم باشد، از آخند ها انتقاد کند، فوراً جواب می شنود که هدف آن فرد، طرد دین است. درست است که بخشی ازین جوانان و دانشجویانی که فیاض مثال زده است، دین و مذهب را نیز در پهلوی آخند ها آماج قرار می دهند، اما آنهایی که دین را نه، بلکه آخند را آماج قرار می دهند نیز کم نیستند. خیلی از دین باوران آخند ها را مورد حملات قرار می دهند و نه دین و مذهب را، اما آخند ها ضدیت افراد را همراه خود شان اصلاً به رسمیت نمی شناسند و چنین ضدیت را دین ستیزی معرفی می کنند. فیاض ما نیز درین نوشته اش بر این تاکتیک تکیه دارد. آنها با این شعار خود شان را بیمه کرده اند: "هر کس با روحانیون مخالف است، در حقیقت با اسلام مخالفند."
حال سئوال اینجاست که مگر مخالفت ورزی علیه آخند ها در صدر اسلام وجود داشته است؟ و اصلاً در کجای قرآن چنین حکمی از جانب خدا گفته شده که دین و آخند با هم عجین شده است و جدا کردنش کفر و بدعت است؟
قسمت دیگری از نظرات آقای فیاض این است که می گوید سیستم آموزشی حوزه‌ها سالهاست که تغییر کرده و با رشته‌های علوم انسانی دانشگاه تلفیق شده است. در پاسخ باید عرض کرد که ای بنده خدا! مگر علوم انسانی که شما می آموزید ربطی هم به علوم انسانی با استاندارد های جامعه بشری دارد؟ یکی از شاخه علوم انسانی فلسفه است و آیا آخند ها فلسفه را در سطح عام به رسمیت می شناسد؟ یکی از جوهر فلسفه مستقل بودن آن است و آیا فلسفه ای که آخند ها تحصیل و تدریس می نمایند به مفهوم واقعی کلمه فلسفه است و یا ایمان فلسفی. فلسفه ای که شما می آموزید، هیچ ربطی به نظرات فلسفی در سطح جهان و از جمله فلسفه غربی دارد؟ بدیهی است که نه. فلسفه شما فلسفه ارتجاعی و جزم گرایی و دگم اندیشی ای بیش نیست. این فلسفه در خدمت در بند کشیدن برده داری مذهبی و ایمان پروری دینی قرار دارد. از نظر کانت، هر فلسفه ای که به فلسفه علم مربوط نباشد، به ما مربوط نیست. اکنون فلسفه آخند ها چقدر به علم مربوط است؟ آیا چنین فلسفه ای می تواند، نظرات کانتی، روسویی، سارتری، هگلی، مارکسی و ولتری تولید کند؟ یقیناً که نه. فلسفه ای که شما آخند ها در حال فراگیری شان هستید تا 300 سال دیگر هم چنین نظرات فلسفی تولید نخواهد توانیست. زیرا نظرات فلسفی بیرون دادن، پیش زمینه های فلسفی و مطالعات فلسفی می خواهد که شما آخند ها از آن بیزارید.

کسانی که فلسفه می آموزند می باید تمامی آثار فلسفی غرب را مطالعه کنند و شما آخند ها بگفته حجت الاسلام توسلی همکلاسی شما از زبان استاد اش، فلسفه غربی را «شپش جنگی» می خوانید. شما آخند ها ماهیت فلسفه را قلب نموده از نزد فلسفه احکام مذهبی ساختید. بهمین دلیل نامش را گذاشته اید، فلسفه اسلامی!

برای شما آخند ها هیچ قابل تعجب نیست که خیال و موهومات تان را از فلسفه، بنام فلسفه اسلامی، حقوق اسلامی و در مجموع آن را علوم اسلامی بنامید. همین انحصار گرایی فلسفه را اگر برای باقی ادیان و مذاهب به رسمیت بشناسیم و خدا نخواسته باقی ادیان و مذاهب هم اعلام وجودی فلسفه خودی، حقوق خودی و علوم خودی نمایند آنگاه می شود فلسفه یهودی، فلسفه مسیحی، علوم هندویی، و حقوق بودایی! به این ترتیب هر یکی برای خود شان صاحب علم خاص، حقوق خاص و فلسفه خاص اختصاص بدهند و نام شان را بگذارند "علوم انسانی"!

آقای فیاض متوجه نیست که از دل چنین علوم انسانی که آخند ها ساخته و بافته اند حتی یک فردی پرورش نمی یابد که در بخش حقوق بشری دست به فعالیت بزند، چه رسد به اینکه فیلسوف و نظریه پرداز تربیه بتواند . حتا کسی که در بخش حقوق بشری نیز فعال باشد می باید لباس های کهنه و فرسوده آخندی را بقول انشتین دور بیاندازد و با دید نو و تفکر نو وارد حق خواهی برای افراد باشد. بناً داکتر نماهای آخند تا زمانیکه بلحاظ تفکر خانه تکانی نکند، نه پطلون پوشیدن درد حقوق افراد را دوا می تواند و نه القابی چون دوکتور و علامه شدن ماهیت آخندی آنها دچار تغییر و تحول می کند.

دلخوشی های آقای فیاض این است که می گوید ما عالم هستیم و علم می آموزیم. غافل از اینکه علمی که آخند ها می آموزند چیزی جز جهل، خرافات و تاریک اندیشی نمی باشد. هیچ مرکز آموزشی در جهان وجود ندارد که ادعا کند محصلین و دانش آموزان آنها مشغول فراگیری جهل و موهومات هستند، بلکه همه مدعی اند که علم و دانش می آموزند. بناً جهل، نادانی و خرد گریزی صرفاً ، میراث انسانهای بدوی نیستند، بلکه بخشی عمده آن در چنین مدارسی تولید و باز تولید می شود. از همین رو هر سوادی لاجرم به سود بشر نیست و هر مرکز آموزشی هم حتماً علم نامیده نمی شود. اگر درس های حوزوی علم است، پس مدارس انتحار آموزی که از خون و گوشت انسان باروت و مواد انفجاری می سازد هم علم محسوب می گردد. چه تفاوت اساسی میان مدارس انتحار آموزی و مدارس حوزوی شما وجود دارد؟ اگر درس های آخوندی علم است، پس این علم باید برای مردم ما سودی هم داشته باشد. آیا آقای فیاض می تواند سود و ثمره چنین علمی رادر میان مردم ما بر شمارد؟

آقای فیاض نوشته است که اکنون درس های آخندی تغییر کرده و استادان چنین مدارسی در دانشگاهای افغانستان مشغول تدریس علوم انسانی هستند. اگر فیاض و سایر آخند های فیض می داشتند، مسلماً از خرد و منطق شان کار گرفته، به این نتیجه می رسیدند که مردم ما در شرایطی به علوم انسانی احتیاج دارند؛ که ابتدا علوم طبیعی در کشور کمی رشد و ترقی کند و پس از آن علوم انسانی را بهتر و بنا به مقتضیات زمان و نیاز مندیهای استاندارد شده بین المللی و جامعه بشری باید آموخت. به بیان دیگر انسانها قبل از اینکه به هنر، فلسفه، ادبیات و حتی به دین و مذهب احتیاج داشته باشند، می باید مایحتاج اولیه شان را از قبیل خوراک، پوشاک، سرپناه و حد اقل ابتدایی ترین حقوق انسانی، یعنی حق زندگی و امنیت داشته باشند. وقتی چنین امکانات ابتدایی وجود نداشته باشد؛ نه نیازی به فلسفه دارند، نه نیازی به هنر و ادبیات و نه هم نیازی به دیپلوم حقوق. بناً در شرایط کنونی مردم ما به علوم طبیعی و علوم ساینسی در کشور به شدت احتیاج دارد. وقتی علوم طبیعی در کشور در شرایط جنینی قرار دارد، علوم انسانی آخند ها چه درد جامعه ما را دوا می تواند؟

حتا به گفته فیاض که تعداد آخند ها بیشتر از سه هزار نفر هم نباشد و همین سه هزار نفر فارغ التحصیل علوم طبیعی می بودند سرنوشت کشور در سطع عام و سرنوشت هزاره جات در سطح خاص چگونه رقم می خورد. حال بجای چسپیدن به علوم طبیعی، همین جمعیت چند هزار نفری آخند ها بدلیل ماهیت ارتجاعی و ضد مردمی که دارند تمامی دست آورد ملت ما را به سمت بدویت و قهقرایی می کشاند. فلسفه ی که آنها می آموزند فلسفه جزم گرایی و دُگم اندیشی است. این فلسفه در خدمت در بند کشیدن برده داری مذهبی و ایمان پروری دینی قرار دارد. این فلسفه درست در مقابل آزادی های فردی و اجتماعی که کانت، سارتر، روسو و لتر و غیره برایش مبارزه کرد؛ می ایستد و ماهیت به شدت عقبگرا و ارتجاعی دارد. این فلسفه دشمن قسم خورده فلاسفه و دشمن آزاد اندیشی فلسفی بوده و بجای استقلال فلسفی، ایمان گرایی و دگم اندیشی را تئوریزه فلسفی می کند.

علوم انسانی که آخند ها در حال فراگیری آن هستند؛ بجای اینکه دست و پای و تفکر بشر را در امر استقلال فکری و ایده آلی انسانها باز کند، وابستگی فکری و جمود اندیشی را در روح و روان مریدانش تزریق و پیچکاری می نماید. حقوقی که آنها ازین رشته از رشته های علوم انسانی آخندی می آموزند، ترغیب کردن افراد به بردگی و به رسمیت شناسی صغارت و محجوری انسانهاست. طبق بینش و جهان بینی آخندی، انسانها رمه هایی بیش نیستند که نیاز به سرپرستی و چراندن دارند. آنها تحت عنوان تئوری "صغارت و محجوری" بودن خلق الله، خود شان را در مصدر ولایت و رهبری کننده قرار می دهند و برای بقا و دوام چنین موقعیت شان تئوری های مثل تقلید کردن از ولایت و پیروی کردن بدون چون و چرا از ولی امر مسلمین، ساخته و بافته اند.

استدلال دیگری آقای فیاض این است که چون خیلی از سیاست مداران هزاره درس های آخندی خوانده و از لحاظ کمیت جمعیت کثیری را تشکیل می دهند، پس بی کاری و سربار بودن آخند ها غلط است. گرچه به این مبحث تا حدودی پرداخته شده ولی باز هم پیرامون مسئله اشاره مختصر بنمایم که آخند ها یک قشر سر بار و مفت خوار جامعه ما هستند. ولی مفت خواری و سر بار بودن نیز می باید جایگاه شان را در جامعه مشروعیت ببخشند. به این معنا که برای شان اشتغال سازی کند. این اشتعال سازی آخند ها قسمی که در تعریف کار آمده است، در سیکل اقتصادی نمی گنجد. یعنی چون شغل آخندی به هیچ وجه به بخشی از تولید و توزیع کالا و اقتصاد سر و کار ندارد،شغل محسوب نمی گردد. در کشور های جهان سومی یا تحت سلطه، چون تقسیم اجتماعی کار صورت نگرفته است، پس اشتغال هم رسمیت پیدا نکرده است. در کشور های اروپایی آخندی کدام شغلی محسوب نمی گردد . ملاهای مسیحی( به استثنای پاپ ها که از کمک های حق الضویت های مسیحی ها تغذیه می شود) همگی کار می کنند و در پهلوی کار شان هفته یک روز به تبلیغات دینی شان مشغولند.

در ایران و افغانستان برای بی کاری آخند ها اشتغال سازی کرده اند تا ازین طریق سربار بودن شان را مخفی نگهدارند. مثلاً وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، نهاد های مثل تبلیغات اسلامی، دفاتر نماز جمعه و ده ها ارگانهای کفت و زهر ماری برای آخند ها ساخته اند تا در آنجا مشغول و نقروب باشند. این نهاد ها نه تنها صرفاً مرکز در آمد برای آخند ها محسوب می گردد، بلکه هسته های سموم مذهبی و جهل و خرافت و فتنه و تفرقه و تشتُت را در میان اقشار مختلفی از مردم می برند تا تعصب و خرد گریزی را بکارند و باز هم برای شان اشتغال سازی کنند.

در افغانستان پس از اسقرار اسلامیست ها، آخند ها در صدد اشتغال سازی بر آمدند. آخند های شیعی پس از رسمیت یافتن مذهب شیعه در کشور، طریق بنگاه های آموزش درس های حوزوی از نوع خاتم الانبیا و سایر نهاد های مذهبی، در آوان اشتغال سازی قرار دارند و بقول فیاض مشغول تدریس علوم انسانی هستند. اگر شرایط طبق میل آنها به پیش بروند، در کوتاه مدت ما شاهد انواع نهاد هایی خواهیم بود که صرفاً برای آخند ها دست به ایجاد اشتغال بزنند. مثلاً در پهلوی وزارت حج و اوقاف، وزارت و نهاد های جدیدی نیز مثل قارچ خواهند روئید. از قبیل وزارت امر بلالمعروف و نهی از منکر، وزارت تبلیغات اسلامی، وزارت جمع آوری احادیث، وزارت تجلیل از ولادت و شهادت امامان، یا ریاست قانون احوال شخصیه، کمیته نظارت بر آداب و احکام جماع کردن و همخوابه شدن. سازمان آموزشی وضو و غسل و تیمم. مرکز آموزشی توضیح المسایل و تقلید. بنیاد آموزش استبرا و استنشاق و ازین قبیل نهاد ها.

اکنون سئوال اینجاست که در صورت ایجاد چنین نهاد هایی که آخند ها در آنها اشتغال می یابند، مگر می شود بلحاظ اقتصادی چنین نهاد هایی را کار دانست. آیا تمویل و تجهیز چنین نهادهایی چقدر ضربه بر اقتصاد کشور خواهد زد و قیمت آن را طبقات زحمتکش جامعه باید بپردازند. با توجه به مبحث فوق، مگر ادعای آقای فیاض منطقی می باشد که مصروفیت و فعالیت آخند های عمامه دار و پطلون پوش را درین نهاد ها کار بنامیم؟

یقیناً که نه. برای همین امر من در مقاله " آخند ها را بشناسیم" گفته بودم که "کار به فعالیت آگاهانه ی انسان گفته می شود که در امر تولید و توزیع ارزش مصرف و کالا صورت بگیرد". یعنی کاری که آخند ها درین نهاد ها می کنند، نه ربطی به تولید دارد و نه هم ربطی به توزیع و مصرف کالا. برای همین امر است که جامعه پیش رفته چنین مصروفیت ها را نه کار محسوب می کند و نه هم بعنوان شغل به رسمیت می شناسد.

آقای فیاض آنقدر از خود راضی بنظر می رسد که حکم می کند به برخی کلمه‌ها یک پسوند «یسم» را اظافه (اضافه!) نوشته ام مثلاً آخوندیزم. در حالیکه این پسوند برای یک جریان فکری و یا پیروان یک مکتب کاربرد دارد.
خدمت جناب فیاض عرض شود که بر خلاف نظر شما، پسوند «یسم» کابرد وسیعتر و گسترده تری دارد. این پسوند نه تنها برای یک جریان فکری و پیروان مکتب کاربرد دارد، بلکه برای اقشار، و طیف های وسیع و گونه گونی از مردم و حتا در طبیعت نیز استفاده می شود. در اقشار می توان به لومپنیسم و شارناتالیسم اشاره کرد. در بیماری های روانی مثل سادیسم و مازوخیسم ازش استفاده می شود. در نهاد های استبدادگر می توان از فاشیسم و راسیسم نام برد. در سبک های هنری و ادبیات می توان به پست مدرنیسم، ریالیسم و رمان تیسم اشاره کرد. در بینش های عقیدتی لائیسم و آتئیسم را مثال زد. در نوع نظام های سیاسی، سکولاریسم هم یکی ازین پسوند های یسم می باشد. در شیوه و سیستم یک پروسه نیز از پسوند یسم، مثل مکانیسم استفاده می شود. حتا اعضای بدن زنده را بنام ارگانیسم می نامند. در نژاد ها و اتنیک شناسی می توان نازیسم، پان ترکیسم و پان ایرانیسم را مثال زد. خلاصه کار برد آن بسیار وسیعتر از آن است که شما در کتاب جامع المقدمات و مختصر الکلمات خوانده اید!

اینکه جناب فیاض آخند ها را یک قشر می داند نظر خودش است ولی من آنها را تنها بعنوان یک قشر معمولی مثل باقی اقشار نمی شناسم. از نظر من آخندیسم یک ایدئولوژی است. این ایدئولوژی مدعی است که نظام ولایت فقیه برای کل بشر راه حل ارایه می کند. ولایت یعنی اجرای احکام شریعت توسط متخصصین، یعنی آخند ها چه در عرصه اجرای احکام مذهبی بر مردم و چه در اجرای حکومت داری بر امت، آخند ها خود شان را نه تنها متخصص علم فقیه می دانند، بلکه کنترول کننده حکومت و مجری شریعت بر مردم نیز می باشند. لذا نظام حکومت داری آخند ها بنام ولایت فقیه هم بر ارگانهای دولتی نظارت و کنترول اعمال می دارد و هم در جاری کردن شریعت بر افراد جامعه و حتا خانواده.

آخند ها مدعی اند که بر جسته ترین مسئولیت پیامبر به آنها، یعنی ولی فقیه سپرده شده و آنها بعنوان شریعت مداران، مجریان احکام دینی هستند. لذا آخند ها چه در عرصه های شئونات زندگی خصوصی و اجتماعی مردم و چه در عرصه های نظام حکومت داری به اصطلاح پشتونها از جانب پیامبر تول واگ هستند. آنها هم مجری هستند و هم قانون گذار و هم به اصطلاح خود شان فرمانده کل قوا.

قانونی که آخند ها وضع می نمایند چون مجوز شرعی دارند، اخلاقی هم محسوب می گردد. یعنی شرعیات آخند ها هم عرصه های سیاست و حکومت داری را احتوا می کند و هم توحش و بربریت انسانهای قرن حجر را اخلاقیزه می نماید. به این معنا که چون شریعت حکم فرموده که زناکاران سنگسار شوند، قانون سنگسار و شلاق زدن زنان اخلاقی محسوب می گردد. چون شریعت دستور داده که مسلمانان حق انتخاب دین و مذهب جدید را ندارند، پس سر زدن و اعدام کردن از دین برگشتگان یک پدیده اخلاقی است. چون آزادی بیان و آزادی های احزاب سیاسی در نظام مطلقه ولایت فقیه ممنوع است، پس نظام های دیموکراتیک و مردم سالار در میان حکومت ولی فقیه جایی ندارد. چون در تئوری ولایت فقیه فرد صغیر است که نیاز به شبانی دارد، پس حق خود ارادیت و آزادی های فردی که روشنفکران و اندیشمندان قرن ها برایش مبارزه کردند تا بدست آوردند، در ولایت داری آخند ها کفر و بدعت محسوب می گردد. به این ترتیب بقول شاعر، آنچه در شهر حلال است، در نظام فقیه گری آخندیسم حرام است.

درست بر اساس همین بینش و تفکر عقب مانده و تاریک اندیشی آخند ها، مسلمانان تحت سلطه دین سالاری ولی فقیه، از بزرگترین و با اهمیت ترین دست آورد جامعه بشری می باید بیگانه باشند. همانگونه که عرض کردم،در نظام آخندی چه جمهوری اسلامی و چه دولت اسلامی و امارت اسلامی و چه هم خلافت اسلامی به تفکر و تعقل فلسفی اصلاً اهمیتی داده نمی شود. تشخیص امور خوب از بد بعهده ولی فقیه می باشد. به بیان دیگر، در نظام جهنمی که آخند ها در افغانستان در صدد ساختن و تهداب گذاری آن هستند هیچ معیار اخلاقی مشخصی وجود ندارد. در نظام اخلاقی که آخند ها برای مردم وضع می نمایند، نوعی بد اخلاقی لجام گسیخته حکمرانی می کند. بهمین دلیل در شرایط فعلی نه حقوق بشری برای آنها پدیده اخلاقی محسوب می گردد، نه آزادی های فردی و سیاسی و نه هم آزادی های عقیدتی دینی – مذهبی. خلاصه آخند های نظام خاص خود شان را دارند که با نظام های ایده آلی و ارزشهای جامعه بشری تناسب و خوانایی ندارد. برای همین است که ما ثمره و محصول چنین نظامی را در اجتماع می بینیم و همواره قربانی می دهیم. یکی از نمونه های سیاست نظام آخندی همین جمهوری سی و چهار ساله ولایت فقیه است که برای مردم اش جز فقر، بی نوایی، اختناق و استبداد چیزی دیگری ارمغان نداشته است. دُم جوی این نظام وقتی به هزاره جات رسید، دیدیم که جز توحش و بربریت عایدی به ما نیاورد.

انتحار و قتل عام شیعه ها و هزاره ها در پاکستان و افغانستان، جنگ میان دانشجویان شیعه و سنی، محصول تفکر آخندیسم است؛ یا چیز دیگری. سی سال قبل سطح بحث میان دانشجویان پوهنتون کابل حمایت و پشتبانی از مکتب های سیاسی سرمایه داری لیبرال و سوسیالیسم بود ولی اکنون از برکت سازماندهی آخندیسم شیعی و وهابی، سطح بحث میان این دانشجویان به فرقه گرایی مذهبی تکامل منفی کرده است. از همین دلیل من آخند ها را صرفاً یک قشر نمیدانم. زیرا هر قشری از جامعه بر بنیاد همان ساختار نظام سیاسی و اقتصادی جامعه، خودش را تعریف و هویت بندی می نماید، در حالیکه آخند ها دارای نظام سیاسی – اقتصادی معینی و دارای جهان بینی متفاوتی از باقی اقشار جامعه و ما آدم ها هستند. لذا اصطلاح آخوندیسم در میان نویسندگان ایرانی و افغانستانی بصورت و سیعی استفاده می شود و تا کنون ده ها جلد کتاب های علمی، تاریخی، سیاسی و پژوهشی بنام آخوندیسم چاپ و منتشر شده است که جناب فیاض هنوز به خواب خرگوشی بسر می برد.

نتیجه اینکه، دفاع فیاض و هم قطارانش از قشر آخند ها و آخندیسم، حمایت از تحجرگرایی و بربریت می باشد. اینگونه طرز تفکر در قرن 21، برای انسانها عاقل و خردمند بسیار درد ناک و شرم آور است.

مولوی ها هم تغییر می کنند!

نادر شاه نظری — 2012-11-24T22:20:00Z

چند سال قبل با یکی از مولوی های سمت جنوب افغانستان که اکنون در شهر وین زندگی می کند، روی «ارزش» بحث و تبادل نظر می کردیم.(اسم این مولوی را برای احترامی که برایش دارم ذکر نمی کنم) در یکی از بحث ها جناب مولوی با عصبانیت اظهار کرد که اگر من در افغانستان می بودم 31 مرمی کلاشنکوف را بالایم خالی میکرد!

با خونسردی از جناب مولوی خواستم که چرا او درینجا این کار را نمی کند؟ گفت اسلحه ندارد. برایش گفتم که برای کشتن انسان در هرجا اسلحه وجود دارد از جمله چاقو. مولوی گفت که نه، اینجا ملک کفر است و دولت اینجا از کفار حمایت می کند. برایش گفتم که اگر یک فرد مسلمان را یک مسیحی درین شهر به قتل برساند آیا این دولت کفر از قاتل مسیحی حمایت کرده او را بندی نمی کند؟ مولوی گفت، چرا بندی می کند بدلیل اینکه کانون(قانون) اینجا زیق است!

گفتم که پس شما ازین نگران هستید که بعد از کشتن من بندی می شوید ولی در افغانستان چنین خطری شما را تهدید نمی کرد؟ مولوی سرش را به علامت تائید تکان داد. گفتم بهتر نبود که در افغانستان نیز بجای اینکه کسی را با کلاشنکوف تهدید کنید، با او بحث کنید؟ گفت که کسانی که ایمانش ضعیف شده باشد با او بحث فایده ندارد؛ زیرا حرف حق را قبول نمی کند. برایش گفتم که کسی که ایمانش ضعیف شده باشد؛خرد و منطق که دارد. شما اگر حرف های منطقی بزنید هر بی ایمانی نیز آن را می پذیرد. ازین گذشته ایمان داشتن به چیزی موجب می شود که عقل و منطق انسان نیز روز به روز کاهش یابد و عاقبت ذهن خرد گرایش را با تزریق ایمان قناعت بدهد.

چون بحث ما بر محور یک سلسله ارزشها می چرخید، با مولوی گفتم که چون شما که به آزادی عقیده ایمان ندارید مگر میتوانید انکار کنید که آزادی عقیده و بیان درین کشور «بد» است؟ زیرا شما هم میتوانید مسیحی ها را به اسلام تبلیغ کنید بدون اینکه از چیزی واهمه داشته باشید. مولوی هم گفت که بلی این چیزش «خوب» است زیرا میتواند اسلام را درینجا تبلیغ کند. باز برایش توضیح دادم که پس شکوه و شکایت شما مبنی بر اینکه با کسی که ایمان ندارد نباید بحث کرد درست نیست. مولوی مکث کرد و گفت که پس این چیز نیز درست نیست که شما میگوئید ایمان داشتن به چیزی عقل و منطق را کاهش میدهد.

گفتم من این موضوع را برایت ثابت می سازم. گفت چطور؟ گفتم خوب گوش کنید، همگی پشتونها احمد شاه درانی را بابا خطاب نموده و او را بانی افغانستان بزرگ می داند. حال اگر در محل شما کسی پیدا شود که از عمل کرد های احمد شاه بابا انتقاد کند شما چه می کنید؟ مولوی گفت، من اگر چیزی نگویم مردم آن فرد را آنقدر بزند که در زیر لگد جان بدهد! گفتم همین امر خودش ثابت می کند که ایمان داشتن به چیزی موجب کاهش عقل و منطق می گردد. ادامه دادم که شما از احمد شاه بابا «بت» مقدسانه درست کرده اید تا همگی به شخصیت او ایمان داشته باشند. یعنی همگی از روی عقل و منطق نه، بلکه از روی ایمان برای احمد شاه درانی کیش شخصیت پرستی ساخته اید. اگر کسی این امر را قبول نکند با توسل به جبر و زور به او تحمیل می کنید که آقای درانی مقدس است. بدیهی است وقتی چیزی مقدس شمرده شود کسی حق نقد کردن اعمال او را ندارد.

مولوی تا میخواست چیزی بگوید، ادامه داده گفتم، که برخلاف اعمال مردمی که می خواهد او را در زیر مشت و لگد بکُشد، ضعف منطق همین مردم را نیز نشان میدهد. برای اینکه کسانی که فاقد منطق باشد؛ همیشه از جبر و زور استفاده می کند که در نتیجه همین زورگویی منطق تعدادی را شکل میدهد که بعد ها برایش افتخار می کند که مثلاً اگر در افغانستان بودی شما را می کشتم! همین منطق جبر و زور خودش بعنوان یک منطق در ذهن خیلی ها شکل گرفته و مخالفین شان را اینگونه قناعت می دهند که مثلاً تو اگر این نظر و عقیده ات را در میان مردم و از جمله در افغانستان مطرح کنی، مردم ترا می زنند و می کشند! بناً برای همین است که داشتن ایمان به چیزی، هم موجب ضعف خرد و منطق می شود و هم نظرات غیر عاقلانه را منطقیزه می کنند. وقتی یک ایده غلط و پیش پا افتاده ای به منطق جمعی تبدیل شود، ممکن است حضرت فیل نیز نتواند روزنه روشنگری بر منطق این عده بگشاید. مثلاً اگر جمعی به کسی بگویند که تو با طرح این نظر و عقیده ات در افغانستان لت و کوب می شوی، در عینحالی که جمله غیر منطقی را ارایه می کنند، متوجه نمی شوند که دارند حرف غلطی را بر زبان می آورند. برای این متوجه نمی شوند که این جمله غلط را قبلاً در ذهن شان منطقیزه کرده اند. مثلاً چون عده ای یک نفر را بخاطر ابراز عقیده اش مورد لت و کوب قرار داده اند، برای آنها رسمیت یافته است!

به مولوی گفتم، این افتخار زدن و کشتن که شما برای تان بعنوان یک ارزش اختصاص داده اید، ریشه در ضعف منطق و یا بی منطقی شما دارد. چون شما قدرت بیان و استدلال ندارید، طرف را از نظر خرد و منطق قدرتمند می دانید. برای همین هم یا می کُشید و یا تهدید به زدن و کشتن می کنید.

در نتیجه به مولوی گفتم که پس ازرشی که مردم اروپا خلق کرده اند خیلی بهتر از ارزشی است که شما در افغانستان آن را قانونیزه کرده اید! مولوی پرسید: چطور؟ گفتم که درینجا تمامی افراد جامعه ازین ارزش آزادی عقیده استفاده می توانند، در حالیکه در افغانستان تنها شما مولوی های طالب میتوانید ازین ارزش سود ببرید و باقی مذاهب و افرادی که دیدگاه عقیدتی مختلفی دارند چنین ارزشی برای شان بی ارزش است. برای اینکه آزادی فردی و اجتماعی ندارند.

مولوی گفت که ارزشهای اسلامی برای مسلمانان است نه برای کفار. گفتم ارزش های اسلامی شما حتا برای مسلمانان شیعه و اسماعلیه هم نیست. مولوی گفت که شیعه را ایرانی ها ساخته اند در حالیکه در صدر اسلام شیعه وجود نداشت. گفتم ایرانی ها ساخته و یا تورانی ها، هم اکنون شیعه بعنوان یک مذهب وجود دارد. وقتی ارزشهای اسلامی شما بخشهای مختلفی از مسلمانان را نتواند پوشش دهد، پس چگونه معتقد هستید که ارزش های اسلامی شما همگانی است؟ برای مولوی ادامه دادم که وقتی قانون اینجا که از ذهن ناقص بشر تراوش کرده ارزش هایی خلق کرده است که همه ی افراد بشر را در بر می گیرد، چگونه قانون ارزشی شما که معتقد هستید از جانب الله گفته شده است اینقدر نقص و کمبوداتی دارد؟

این گفتگو که در محل کار در وقت تفریح صورت گرفت و بیش از 16 نفر از همشهریان مولوی نیز حضور داشتند، عاقبت به عصبانیت بشتری خاتمه یافت و در نتیجه مولوی قهر کرده گفت که تا زمانی که من در اینجا باشم او دیگر درین کارگاه کار نخواهد کرد. عده ای از همراهانش نیز موافقت کردند و تصمیم گرفتند که برای اخراج من همگی پیش «خالد» صاحب کار بروند. وقتی همگی شکایت شان را کردند صاحب کارخانه که عرب بود به آنها گفت که کارگاه مقررات کاری خودش را دارد و کاری هم به گرایش و دینی وعدم دینی کارگران ندارد. وقتی همراهان مولوی دیدند که صاحب کار، مسلمان عرب به این حرف ها اهمیت نمی دهند، رفتند دنبال کار شان و مولوی تنها ماند. مولوی هم لج کرد و گفت که دیگر کار نمی کند. خالد گفت میل خودت. اگر کار نمی کنید خدا حافظ شما. وقتی مولوی میخواست محل کارگاه را ترک کند، من دنبال او رفتم ازش عذر خواهی کردم و دوباره به کار آوردم.

برای اینکه گوش کردن عقیده دیگران برای او تحمل پذیر شود، از آن به بعد من همواره با او بحث می کردم اما به روش بسیار مسالمت آمیز و دوستانه. مولوی در عین حالی که بسیار تظاهر به دینداری می کرد، در یکی از شب های جشن «دوناو» که همه ساله دوملیون نفر در آن شرکت می کنند، دیدم که پیاله بیر (آبجو) در دستش رقص می کند و در حین مستی بطرف زنان و دختران بغل واز می کند تا آنها را در آغوش بگیرد. چون در آنجا زنان و مردان همگی مشغول رقص و می خوارگی بودند؛ مولوی فکر کرده بود که در حال مستی چیزی عایدش می شود. برای همین هم رقص کرده بطرف زنان حمله می کرد. زنان هم بدون اینکه به نئشه او خار زده آسیبی برساند به آهستگی خود شان را کنار می کشیدند.

این جشن که همه ساله در کنار دریای شهر وین برگذار می شود، صحنه ی جالبی برای نو واردان خارج از شهر وین به نمایش می گذارد. یکی ازین صحنه جالب تماشای همین مولوی بود. من و یکی از دوستان که از کنار جمعیت تماشا کرده می گذشتیم، یک دفعه چشم به مولوی به من افتاد. دیدم رنگش سرخ شد. میخواست از منظر ما دور برود ولی دو دله شد بناچار نزدیک آمد سلام و کلام کردیم. گفتم مولوی صاحب خوب میرقصیدی. پیاله بیر را بالای یکی از میز های دور گذاشت و خجالت زده توبه استغفار می کرد.

ما هم موضوع را عادی جلوه گرکردیم و می خواستیم مزاحمش نشویم. نزدیک خدا حافظی مرا از دوستم کنار کشید و التماسانه گفت، نادر جان سعی کن این صحنه را به کسی نگویی. برایش قول دادم و موضوع را خیلی بی اهمیت جلوه دادم ولی او مطمئن نبود باز هم سئوال کرد، راستی به کسی نمی گویی؟

گفتم نمی گویم. وقتی دیدم باز هم ناقرار است، برایش توضیح دادم که من از دیدگاه شما به مسئله نگاه نمی کنم تا ازین ضعف شما سوه استفاده کرده شما را تحقیر و رسوا بسازم. خنده کرده گفت، این هم از دیدگاه ارزشی شماست؟ گفتم بلی. بعد گفت حالا دیگر مطمئن شدم!

درست دو سال دیگر مولوی را در یک محفل عروسی یکی از دوستان خوستی خود دیدم. شرکت کننده گان این عروسی که بصورت مطلق برادران پشتون بودند و فقط چند فامیل فارسی زبان در آنجا شرکت کرده بودند. مولوی از من بسیار دوستانه استقبال کرد. ابتدا فکر کردم شاید بخاطر ترس از افشای آن رقص و می خوارگی اش باشد ولی بعداً دیدم نه استقبالش صمیمانه است. مولوی از من و چند تا از دوستانش خواست تا جداگانه به دور میز گرد دیگری بنشینم. وقتی مشغول گفتگو شدیم، یکی از دوستان دیگری نیز از میز دور تری آمد با ما احوال پرسی کرد و دوباره بجایش باز گشت. وقتی او از میز ما دور شد، یکی از دوستان از وی غیبت کرد و گفت او به دین مسیحی پیوسته است. درینحال مولوی برخلاف انتظاری که من ازش داشتم، به نصیحت آن شخص مشغول شد و استدلال کرد که هر کسی حق دارد به هر دین و مذهبی که علاقه دارد بپیوندد. مولوی افزود:

«برای ما نباید فرق کند که آن فرد به دین مسیحیت پیوسته باشد و یا اینکه مسلمان باشد. من در قدم اول او را بعنوان یک انسان و در قدم دوم بعنوان یک افغان احترام دارم. اینکه او دین مسیحیت را اختیار کرده و یا مسلمانیت را، مسئله شخصی خودش است و ربطی به ما ندارد. ما افغانها آسمان را به اندازه دایره یک نعلمیکی می شناسیم و از ارزشهای جامعه انسانی که برای بشریت به ارمغان آورده اند بی خبر هستیم. اینکه در افغانستان مردم چگونه می اندیشد، گلیه نیست، زیرا کسی نبوده است که برای ما کار معنوی کرده باشد.ما ثمره کار این مردم را دیده ایم. درین میان وظیفه تمامی ما است که به دیدگاه دیگران ارزش قایل باشیم. ولو اینکه مسیحی باشد و یا کاپر و مسلمان.

مولوی ادامه داد: من هم وقتی تازه آمده بودم چنین می اندیشیدم وبار ها با این دوست هزاره من در گیر می شدم. من از بابت اینکه این دوست من در دیدگاه مقدسم شک ایجاد کرد متشکرم. زیرا همین شک بهانه شد تا من هم پیرامون عقل و ایمان بیاندیشم و مطالعه کنم. اکنون تمامی انسانها صرف نظر از اینکه به چه دین و مذهبی تعلق داشته باشند و یا نداشته باشند؛ از نظر من یکسان اند و به همگی علاقه مندم. در حالیکه قبلاً علیه تعدادی از ادیان و مذاهب ابراز نفرت و انزجار می کردم».

وقتی کمی در میان حرفهای مولوی وقفه ایجاد شد؛ من چالاکی کردم و به شوخی گفتم که پس مولوی ها هم تغییر می کند؟! مولوی گفت: بلی مولوی ها هم تغییر می کنند. زیرا مولوی ها هم انسان هستند و خرد دارند!

باز گشت کبرا به زاد گاهش

نادر شاه نظری — 2012-07-30T11:30:00Z

فصل نخست | فصل دوم | فصل سوم

فصل چهارم

قربان زوار همراه کبرا دستکول های سفر شان را به قصد وطن بستند و در تویوتای دبل سیته نشسته کم کم از شهر کویته دور می شدند. به همان میزانی که موتر به سرعت از شهر فاصله میگرفت، دل کبرا برای ترک کردن این شهر می تپید. زیرا او به این شهر به جهان دیگری آشنایی یافت و معتقد شد که درین جهان کسانی هستند که دل شان برای او می سوزند. او از «تنظیم نسل نو هزاره» خاطره یاد گار و بیاد ماندنی با خودش برد، خاطره ای که موجب از هم گسیختن زنجیر اسارت و بردگی او شد و هنوز برای یک زندگی ایده آل میتوانیست در خیالات زیبا و لذت بخش غرق باشد. وی با وجودیکه مثل قبل نمیتوانیست چشمان زیبایش را بنام پسر در هر نقطه ای که دلش میخواست بدون اضطراب و واهمه جولان دهد؛ اما از سوراخ های کوچک چادری جالی دار دنیای بیرون را بسیار زیبا و دوست داشتنی تصٌور میکرد.

قربان زوار که معتقد بود اگر با اطراف دور بنگرد از شر موتر گرفتگی نجات پیدا خواهد کرد، همیشه به دور ترین نقطه و بر فراز کوهای سر به فلک کشیده نگاه میکرد و به فکر تاکید یکی از اعضای تنظیم بود که او را در رابطه با کبرا مسئول معرفی کرده بود. وی برای اینکه از عهده چنین مسئولیت برآید عزمش را بیش از پیش در جهت ارایه کمک برای کبرا جزم کرد و بر تصمیمش محکم و استوار بود.

موتر حامل کبرا و قربان زوار بعد از دو روز سفر در انگوری توقف کرد و قربان زوار معه دختر بردارش با موتر سرآچه روانه ناوه پشی شد. وقتی سرآچه در محل آنها توقف کرد دو ساعتی به وقت غروب آفتاب باقی بود.
قربان زوار کبرا را در خانه خود پذیرایی کرد و برای مردم محل پلان خود و کبرا را در میان گذاشت. همسایه ها و اقارب قربان زوار و کبرا به سلام آنها آمدند اما پدر و مادر و فاملین کبرا به خانه قربان زوار نیامدند. پدر کبرا به برادرش پیام داد که او گفته است که آن دختر را همرایش نیاورد. زیرا او دختر فراری اش را آق کرده و دیگر چنین دختری بنام او وجود خارجی ندارد. قربان زوار با این پیام برادرش خوش حال شد و امیدوار بود با سعادت و سرفرازی؛ کبرا را گله نموده شوهر دهد.

آن روز وقت کافی برای ملاقات با جوانان و متقاعد کردن آنها نبود و قربان زوار به جوانان پیام داد تا فردا آنها را دیده از پس فردا پروسه انتخابات صورت گیرد تا هر کسی را که کبرا پسندید، همان روز مراسم عروسی را افتتاح کند. وقتی این خبر در میان اهالی محل پیچید، واکنش ها و انعکاسات مختلفی پیرامون این پدیده جدید بجا گذاشت.
کبرا از سرنوشت خود که در واقع شخصیت او بازاری شده بود، آگاه بود. وی میدانیست که با هر کسی که او انتخاب نماید، آینده درخشانی نخواهد داشت. چرا که مردم به دیده او بعنوان یک دختر فراری نگاه خواهد کرد. بناً پروسه انتخاب شوهر برای کبرا یک پوششی بود که کبرا همراه دوستان کویته گی اش از آن بعنوان یک تاکتیک استفاده کرد تا موضوع عشق با حبیب مکتوم بماند و حسن ازدواج آنها را یک امر طبیعی بداند. البته قربان زوار نیز ازین راز بی خبر بود و بهین لحاظ در اقداماتش از خود صداقت نشان میداد.

کبرا نیز دست بکار شده صابره دختر قربان زوار را مامور کرد تا به دوستش گل شاه پیام دهد که فوراً اینجا بیاید. گل شاه وقتی پیش کبرا رسید، به وی سفارش کرد تا جریان آمدن خود را به حبیب بگوید و به او حالی کند که پس فردا کبرا از میان جوانان یکی را بعنوان شوهر انتخاب خواهد کرد. چون کبرا با حبیب پیرامون عشق شان چیزی عیان نساخته بود، به گل شاه تاکید کرد تا این خبر را از جانب خودش به او بگوید نه از طرف کبرا. هدف کبرا از قاصدی گل شاه برای حبیب این بود که اولاً گل شاه این پیام را به حبیب برساند تا نظر حبیب پیرامون کبرا دانسته شود. هر گاه حبیب با فرار کردن کبرا موضعش تغییر کرده باشد، حتماً واکنش اش را گل شاه می فهمد. وثانیاً اینکه گل شاه از جانب خود باید حبیب را آگاه سازد که انتخاب او فقط در مجمع عمومی امکان پذیر است.

گل شاه ماموریت اش را بخوبی انجام داده به کبرا مژده داد که حبیب از شنیدن آمدن او از شعف و شادی دست و پایش را گم کرده است. گل شاه گفت: وقتی حبیب را مشغول سنگ چیدن زمین دیدم؛ روحیه اش گرفته و مضطرب به نظر میرسید. بعد از احوال پرسی وی سوال کرد که چه خبر هاست. من گفتم که خبر تازه و جالب این است که کبرا دختر هستا کریم که از خانه فرار کرده بود، برگشته است!

حبیب با شنیدن این خبر از جا پرید و به طرف من دویده پرسید: راست میگویی؟ جواب دادم: من همین اکنون پیشش بودم. حبیب سوال کرد که او شنیده است که کبرا بعد از اینکه طلاق اش را گرفته در کویته پاکستان شوهر کرده است. من در جواب گفتم:

نه او شوهر نکرده. بنظرم او کسی را درین ناوه دوست دارد. حبیب در حالیکه اشک شوق در چشمانش حلقه زده بود نگاهی به اطرافش انداخته پرسید: تو خودت کبرا را با چشمان خودت دیدی؟

جواب را با تیسم و اکت معنی داری به او داده گفتم: بلی، به چشمانم نگاه کن تا تصویر کبرا را ببینی! از کمرویی صورتش سرخ شد و نگاهش را از من گرفته بسوی تپه بلندی انداخت. گل شاه به کبرا اطمنان داد که اطلاعات لازم را به او داده است.

پس از ترک گل شاه، حبیب در حالیکه هیجاناتش را تحریک میکرد و سرا پای او را خوشی و لذت پوشانده بود، با خود زمزمه میکرد: «از معرفت عشق به مقصود رسیدم». حبیب نمیدانیست که به همان پیمانه ای که او از معرفت عشق به مقصود رسیده وعشق شان بلند ترین قله های مشکلات را می پیمود و به اوج سعادت و خوش بختی صعود میکرد، به همان پیمانه نیز بخت و اقبال زندگی او در حال نزول و افول بود. او در همان لحظه ای که پیام آمدن کبرا را از گل شاه شنید و از شوق در پوست نمی گنجید، نگرانی و دلهره این شادی را از ضمیر نا خود آگاهش نیز دریافت کرد.

قضیه ازین قرار بود که مادر آندر گل شاه در طویله مشغول علف بردن به ماده گاوش بود که صابره از راه رسید و با گل شاه چیز های خصوصی را در میان گذاشت. بعد از رفتن صابره گل شاه را مورد تعقیب قرار داده تا قریه حبیب دنبال کرد. وقتی گل شاه با حبیب در تماس شد، قوه تحلیل و کنجکاوانه مادر آندر گل شاه توانیست چیزی در مورد راز آنها کشف نماید. وقتی گل شاه حبیب را ترک گفت، مادر آندر او وی را تعقیب کرد که به خانه قربان زوار رفت. وی نیز به بهانه ای وارد خانه قربان زوار شد و بعد از دیدن کبرا، پلان و توطیئه را روی دست گرفت.

مادر آندر کبرا که خدیجه نام داشت و مردم محل او را خجی مینامید، زیرک تر و با تجربه تر از کبرا، حبیب و حتی از قربان زوار بود. وی ابتکار تخریب را در دست گرفته و در تاریکی شب به خانه حسن نامزد قبلی کبرا رفت و از چند و چون قضیه او را آگاه ساخت. او به حسن توضیح داد که فرار کبرا بنا به دستور حبیب آگاهانه و نقشه مندانه طراحی شده بود تا با اشاعه آبرو بری و لکه دار شدن خانواده شما، از تو طلاق گرفته بصورت قانونی و شرعی با حبیب ازدواج کند. با وجودیکه حسن نیز جوان با هوش و ذکی ای بود اما اسیر و مجاب حرف های خجی شده بود.
قربان زوار از فردا با جمعی از جوانان محل صحبت کرد و آنها را تشویق نمود که از صبح به مسجد محل آمده در صف بایستند تا کبرا یکی از آنها را انتخاب نموده همرایش عروسی کند.

فردا صبح وقتی آفتاب ساحات سمت شرق ناوه را پوشانید، جوانان خود را مرتب نموده بطرف مسجد روانه شدند. عده ای از آنها که از ترس طالبان ریش های نازک و نا منظم شان را دراز گذاشته بود؛ چپه تراش کرده بودند تا جلو کبرا زیبا جلوه کنند؛ هر کدام شرکت کننده امید وار بودند درین لاتری برنده شوند. چون جوانان قادر به پرداخت هزینه ازدواج شان نبودند، هریکی تلاش داشنتد لاتری بنام او بیرون شود. البته آنها تنها به چانس و طالع خود اکتفا نمیکردند بلکه هر کدام شان به شکلی از اشکال از طریق مستقیم و غیر مستقیم با قربان زوار و کبرا تماس میگرفتند که در وقت انتخابات او را برگزیند. قسمیکه این ارتباطات و قاصد پراگنی تا نیمه شب از منزل قربان زوار فارغ نبود. بعضی همراه خود مقدار پول و اجناس بعنوان رشوه نیز می آوردند اما قربان زوار یک آدم پاک نفس بود. وی از تحویل گرفتن پول و اجناس قیمتی سر باز میزد و میگفت این پروسه انتخاباتی یک چانس آزمایی است که هر کسی را که کبرا آزادانه انتخاب کند، نوش جان برنده.

قربان زوار نیز معه کبرا که عده ای آنها را بدرقه میکردند روانه مسجد شدند. کبرا در عین حالیکه پلان و نقشه خود را داشت، احساس میکرد که برای یک لیلام شخصیتی به بازار عرضه می شود. چون او این تاکتیک را بعنوان پوشش استفاده میکرد؛ خود را دلداری و نوازش می داد و افکارش بیشتر بر محور حبیب می چرخید. با وجودیکه از بابت حبیب خوش خبری های دریافت کرده بود اما هنوز کاملاً مطمئن نبود که در نقشه اش حتماً برنده است. لذا از خود سوال میکرد که در صورتیکه حبیب آنجا در آنجا شرکت نکند چه سر نوشتی را باید در پیش بگیرد؟ برای اینکه خود را تسکین قلبی و روانی بدهد؛ میگفت: خیر است، دوباره در کویته پیش زکیه می روم. وقتی توانستم خود را از شر هیولای مثل حسن نجات دهم، از این بازار لیلام نیز نجات خواهم داد. اینکه پدر و مادرم مرا در خانه شان نمی پذیرند؛ دلیلش این است که به آنها اهانت کرده ام. اینکه آنها با فروش نمودن فرزندش اهانتی در حق من مرتکب شدند؛ از آنها گناه نیست بلکه فرهنگ و ارزشهای جامعه سنتی چنین حکم می نماید. برای اینکه طلسم و تا بوی سنت های خرافی و ستم گرانه شکسته شود؛ لازم است کسانی باید درین راه مبارزه کنند. اگر این مبارزه منجر به بی سرنوشتی من هم شود؛ به قیمت اش می ارزد.

کبرا دوست داشت خود را از نظر روحی پالش دهد اما زن کاکایش رشته تخیل او را پیرامون نقشه اش که در پیش داشت مختل نموده به کبرا دعا میکرد تا یک پسر خوب نسیب او شود.

وقتی جلو مسجد رسیدند، جمعیت بزرگی از جوانان و فاملین آنها را دیدند که انتظار رسیدن کبرا را داشت. جوانان با دیدن کبرا خود را مرتب و جمع و جور کردند. یکی از آنها به دوستش به آهستگی گفت: آمدند. دوستش حاجی قنبر که در سعودی کارگری میکرد، یخن پیراهنش را منظم کرده دید که کبرا لباس گلدوزی شده کویتی سبز رنگی به تن کرده؛ روسری سرخ پوشیده و با کمال ناز و خرامان قدم بر میدارد. وی که بلحاظ موقعیت قشری گری حاجیانه کمی مغرور به نظر میرسید از کبرا خوشش آمد و قصد داشت با قربان زوار خصوصی کند. درین ایام قربان زوار از صحبت کردن خصوصی با هر کسی خود داری کرده جمعیت را مورد خطاب قرار داده گفت:

برداران و دوستان گرامی، همانطوری که میدانید؛ این دختر به قصد اعتراض از شوهر دادن اجباری خود از خانه فرار کرده به پاکستان رفت. من رفتم او را دوباره به زنگی اش باز گردانم. تنظیم نسل نو هزاره در پاکستان مانع آوردن اجباری او توسط من شد. من مجبوراً باز گشتم و از نامزد او طالب مشوره شدم. نامزد او بدلیل فرار اواز خانه طلاقش را داد. من دوباره به پاکستان رفتم تا اینکه موفق شدم او را باخودم اینجا بیاورم. البته من با تنظیم تعهد سپردم که او را بشکل آزادانه به شوهر دهم. چون فامیل وی از تحویل گیری او به خانه شان سر باز زدند، با مشوره خودش مصمم شدیم که درین جا آورده هر کسی را که او پسندید؛ همرایش عروسی کند. حال همه شما درین انتخاب حاضرید؟

جمعیت جوانان صدا زدند: بلی. قربان زوار گفت: خیلی خوب همه کنار دیوار مسجد ایستاده شوند. همگی خود شان را کنار دیوار کشیدند و یک صف طولانی تشکیل دادند. قربان زوار از باقی جمعیت تماشا چی خواست تا کمی دور تر مقابل آنها نظاره کنند. بعد قربان زوار خطاب به کبرا صدا زد:

بیا دخترم خدا کند که با انتخاب هر یکی ازین جوانان برای زندگی مشترک تان خوش بخت شوی. کبرا که تحت تاثیر چنین فضا قرار گرفته بود، از کنار زن کاکایش آمد و زیر چشمی یک نگاه سریع به صف جوانان اندخت تا حبیب را ببیند. وقتی مسیر دید اش به آخر صف رسید، حبیب را پیدا نتوانیست. دوباره سرعت نگاهش را کاهش داده صف جوانان را دقیقتر نظاره کرد اما از حبیب خبری نبود. کمی خودش را تسکین داده بدون اینکه بصورت رسمی اقدام به نگاه کردن جوانان نماید، با قربان زوار مشوره خصوصی کرد و از او خواست تا چند دقیقه ای موضوع را به تعویق اندازد. قربان زوار نیز پذیرفت و خطاب به جوانان گفت: ببخشید این دخترک بیچاره اشک در چشمانش است، اجازه دهید چند دقیقه دیگر وقتی حالش خوب شد، شروع میکنیم.

کبرا را در جستجوی می سپاریم؛ می رویم سراغ حبیب که این بلازده در وقت این شرایط حساس کجا نقروب شده که پیدایش نیست. نکند کدام حادثه ای برایش رخ داده است.

راویان اخبار و ناقلان شیرین سخن و شکر گفتار حکایت ازین دارند که حبیب بعد از شنیدن خبر آمدن کبرا؛ از شعف و شادی مثل گوسفند های آرو به هر طرف می دیوید؛ وی بدون اینکه ابتکار یک رابطه گیری غیر مستقیم با کبرا را فراهم کند؛ غرق در خیال پلو بود. او دیگر مطمئن بود که درخت وصال به کبرا در حال ثمر است. برای همین نیز هیچ موانعی را پیش پایش احساس نمیکرد.

صبح روز موعود پیش از اینکه روانه مسجد شود، ریش تار تارش را که در چانه اش از نازکی حساب میشد و بخاطر ترس از طالبان دراز گذاشته بود، ماشین نموده و بروت هایش را منظم قچی کرد. لباس نو دامادی پوشید و ادکلن چارلی را در یر بغلش پوف کرد. وقتی آرایش تمام شد خود را در آیینه دید و با خود زمزمه کرد: حبیب بچیم والله گه د جوانی بد باشی!

خانه حبیب تا مسجد بیست دقیقه پیاده روی فاصله داشت. او طوری گام هایش را بر میداشت که این فاصله را در پانزده دقیقه طی کرد. در دوصد متری مسجد که رسید؛ اندکی از سرعتش کاست تا ضربان قبلش حالت نورمال بخود بگیرد. خواست از راه باریکی که دوسنگ عظیم الجسه به دو طرف راه قرار داشت بگذرد که صدای دریش را شنید. تا میخواست قدم دیگر بردارد که مرد مسلح میله کلاشنکوف را به سینه او نشانه گرفت و صدای خشن و و حشت انگیزی در هوا پیچید که گفت:

اگر قدم بگذاری غار غارت میکنم. حبیب وحشت زده به صورت بسته او نگاه کرد دید حسن است. پرسید چه گپ است؟ حسن فریاد زد حرف نزن! و اشاره کرد که بطرف راه فرعی ایکه در میان سنگ ها و شاخسار درختان زرد آلو منتهی شده است برود. حسن به آن طرف رفت، وقتی به انتهای راه فرعی و به بن بست رسید؛ حسن میله تفنگ را بطرف او نشانه گرفته صورتش را باز کرده ادامه داد:

بی غیرتی بی ناموس! خودت یک انسان پست و بی غیرتی هستی فکر کردی من هم مثل تو هستم؟ حبیب که کله اش کار کرد چه گپ است؛ با ملایمت جواب داد: ببین حسن تو میتوانی هر لحضه فیر کنی و مرا از پا در بیاوری، من میخواهم تو پس از کشتن من پشیمان نشوی که کار غلط را مرتکب شده ای.

حسن نعره زد: چُپ احمق بی غیرت، تو فکر میکنی مرا گول زده میتوانی؟ تو اگر غیرت مردانگی داشتی چرا آن شلیته را قبل از من خواستگاری نکردی که پس از آن توطئه چیدی؟ فکر کردی من از نقشه های توطئه گرایانه ات بی خبر ام؟ سزای هر آدم رذیلی مثل تو همین است که حالا سی مرمی را به سینه ات خالی میکنم و مثل سگ لاشت را درینجا می اندازم. حبیب هر باری که میخواست چیزی بگوید، او حرفش را قطع نموده دشنام داده میگفت: چب باش بی شرف. حبیب وقتی دید گفتگو با او سودی ندارد فریاد زد: با غیرت احمق چرا معطلی؟ چرا فیر نمیکنی؟ من میخواستم تو گول اشخاص فتنه انداز و توطئه گر را نخوری و به واقعیت ها آنطوریکه که هست برخورد کنی اما تو احمق تر از آنچه من فکر کردم هستی. زود باش فیر کن! فیر کن تا مرا بجرم قضاوت غلط ات بکشی اما خودت نیز سرنوشت بهتر از من در پیش نخواهی داشت. چرا که بعد از پی بردن به حقایق عزاب وجدان خواهی کشید. البته اگر آدم های بی خردی مثل تو دارای وجدان باشد.

حسن که کاملاً عضب ناک شده و انگشت خود را روی ماشه گذاشته بود؛ هر دم تصمیم میگرفت تا ماشه را فشار دهد اما تهدید نمودن حبیب مبنی بر در پیش گرفتن آینده تاریک و خطر ناک برای او که گفت عزاب وجدان خواهد کشید، او را مردد کرد تا ماشه را دیر تر بکشد. حسن با اندکی سکوت به حبیب فرصت داد تا کـُفت دلش را خالی کند. حبیب که فکر میکرد آخرین سخن ها را در زندگش اش رد وبدل می نماید، هیچگونه نزاکت را مراعات نکرده با خشم و غضب آنچه در دل داشت حواله حسن کرد. وی ادامه داد: تو هم به این می نازی که دارای غیرت هستی. این غیرتی که تو تعریفی از آن داری چیزی جز پامال نمودن حقوق دیگران و ریختن خون به ناحق نمیتواند باشد. تو با آن منطق بیمارت بیچاره دختر مردم را با زور و نیرنگ و به فریب داشتن پول و جایداد مثل حیوان دهن بسته میخری و بنام صاحب ناموس به آن فخر میفروشی. وقتی او فرار میکند فوری او را طلاق میدهی و میگویی که آبروی خانواده تان را برده است. حال که او در معرض نمایش، هم چون کالای لیلامی قرار گرفته تا یکی او را ازین حالت نجات دهد؛ تو مسئله غیرت را پیش می کشی و میگویی با وجود دادن طلاق هنوز او در انحصار مالکیت ناموسی شما قرار دارد. بچه ها تو را بنام حسن گاو می شناختند اما من معترض این لقب زشت برایت بودم. حال دانستم که تو واقعاً گاو هستی. فیر کن و گاو بودن تان را ثابت کن.

حسن که میان دشنام دادن حبیب و ارایه منطق او در تصمیمش تزلزل از خود نشان میداد، با کمال غرور و اعتماد به نفس گفت: ببین احمق رذیل، من برای زنده ماندن تو یک شرطی بنظرم رسید. اگر چنین شرطی را پذیرفتی بی گناهی تان را ثابت میکنی و میروی دنبال زندگی ات اما اگر قبول نکردی، همین لحضه کارت را یک سره میکنم. حبیب پرسید چه شرطی؟

حسن گفت: از همین جا میزنی میری دنبال کارت. در مسجد شرکت نمیکنی. بگذار آن دختر ایله گشت را هر کسی گرفت، گرفت. بتو مربوط نیست، اما اگر باز دنبال او رفتی و طمع ازدواج را با او کردی، باز همین کلاشنکوف است و همین سینه نجس تو.

حبیب فریاد زد: من به زندگی ام معامله نمیکنم. تو ممکن است این را فعلاً قبول نکنی اما بعد ها خواهی فهمید که من چه قبل از نامزد شدن او به تو و چه بعد از آن کوچکترین پیشنهادی در باره ازدواج با او نکرده ام. همین امروز نیز نمیدانم که او چه کسی را برای زندگی اش انتخاب خواهد کرد. اگر مرا انتخاب نماید؛ بدون شک حاضرم با او عروسی کنم اما اگر کسی دیگری را انتخاب نماید؛ مثل تمامی جوانان راهم را گرفته به خانه ام بر میگردم.
حسن که سخت غضب ناک شده بود؛ اسلحه را محکم تر به دستانش گرفت و کنداق او را به سینه اش چسپانده نعره زد: بی عقل نفهم! این آخرین راه نجات تو از خشم گلوله ها بود و بس. مثل اینکه تو لیاقت زنده مانده را نداری و من مجبورم خون کثیف تو را مثل سگ رختانده لاشت ...

حبیب بی توجه به تهدیدات حسن تصویر کبرا را در ذهن مجسم میکرد. من نیز برای آگاهی خواننده عزیز از وضعیت کبرا، این دو دشمن قسم خورده را اینجا رها نموده به صحنه های هیجان انگیز آنجا سری میزنم.

بعد از اینکه مدت انتظاری بسر رسید، قربان زوار به کبرا اشاره کرد تا تماشای جوانان را آغاز نماید. کبرا از دلهره و نگرانی ضربان قلبش به سرعت می تپید و رگنگش سفید و کبود گشته بود، برای آخرین بار به راه باریکی که احتمال داشت حبیب از آنجا سر رسد نظر انداخت اما، جز شاخه های درختان را که باد به آرامی به این سو و آن سو حرکت میداد، چیزی ندید. آهی سردی کشید و بسوی آسمان روشن و شفاف آبی رنگ نگاهی انداخت و به دل گفت: کبرا قمار دوم را باختی. تو باید زندگی را فدای احساسات نمیکردی. دیدی چه شد، کسی را که ادعا کرده بودی دوستش داری و معتقد بودی او نیز ترا دوست دارد؛ اصلاً حاضر نشد در خراج شخصیت تو شرکت کند. خنده و مسخره کردن ناظرین در تنظیم بجا و بر حق بوده است.

وی در عین حالیکه به شکست اش درین شرایط حساس اعتراف میکرد؛ هنوز هم گوشهء چشمش به راهی دوخته میشد که او فکر میکرد؛ ناجی اش هر آن لحضه سر خواهد رسید. کبرا دیگر فرصت اندیشیدن را نداشت. روسری اش را منظم کرد. قدم هایش را به آهستگی برداشته بطرف صف جوانان نزدیک میشد. جمعیت نیز با علاقه خواصی کبرا را نظاره میکرد. وی از سمت راست صف شروع کرده به چهره جوانان میدید، بیشتر جوانان را می شناخت اما سیمای آنها امروز جذاب تر از آنچه در ذهن تصٌور داشت؛ خود نمایی میکردند. مادامیکه به صورت انها نظر می انداخت؛ هر یکی از آنها با تبسم خاص، نگاه ظاهراًعاشقانه و دوست داشتنی به کبرا میکرد تا توجه کبرا را بخود جلب کند. کبرا که به فکر حبیب غرق بود ازین وسیله به منظور تعویق افتادن وقت استفاده میکرد. اما عقربه ثانیه گرد ساعت دیگر در حال آخرین تک تکه اش بود؛ زیرا مرحله اول نظاره گر بچه ها در صف به پایان رسیده بود و فقط چند ثانیه مانده بود تا به مرحله دوم به آخر صف و اخر خط بازی سر نوشت برسد.

حسن نیز به آخر خط رسیده بود؛ زیرا با قاطعیت حبیب مبنی بر شرکت اش در معاله مسجد؛ معتقد شده بود که آنچه در باره او شنیده درست است. وی برای بار آخر خشمگینانه فریاد زد: احق ابله! این آخرین بار است که به تو میگویم دست از سر آن دختر بر میداری یا ماشه را....

کبرا که به لحظه پایانی رسیده بود با خشم نا امیدانه ای؛ جیغ زد: حبییییییییب! حبییییییییب!

حسن که ماشه را نیمه کشیده گذاشته و هنوز سوزن جرقه به بدنه مواد انفجاری گلوله اصابت نکرده بود؛ با شنیدن جیغ زدن کبرا دستش از ماشه سُست شد. حبیب فریاد زد: ای احمق با غیرت! من حاضر نیستم از جلو رویم از دست آدمی مثل شما مرمی بخورم. من رفتم از پشت سرم فیر کن! حبیب از جلو حسن پرش کنان دور شد و فریاد کنان صدا میزد: فیر کن! فیر کن!

او هم چنان که انتظار اصابت گلوله ها را داشت تا قلب عاشقانه او را از پشت تکه پاره نماید؛ پرواز کنان به مسیرش بسوی کبرا ادامه داد. کبرا بعد از فریاد خشمگینانه اش که مایوسانه به سمت راه کوچک چشم دوخته بود؛ ناگهان دید که حبیب مثل کبوتر سفیدی از منظر نگاه او، بالهایش را گسترانیده در حال نزدیک شدن به کبرا است. کبرا که اشک های نا امیدانه او به اشک شوق و ذوق زدگی بدل میشد آغوشش را باز کرده بسوی حبیب دوید و در یک چشم بهم زدن به همدیگر را در آغوش کشیدند.

کبرا که حبیب را محکم در بغل گرفته بود، چشمانش را بست تا گرمی عشق او را در سینه خود احساس نموده قلبش را از بابت رسیدن به معشوقش نوازش بدهد. خواست چشمانش را باز نموده احساساتش را تکرار و تقویت دهد که دید، حسن آنها را نشانه کلاشنکوفش گرفته در حال ماشه کشیدن است. تا چشمانش را بست که فریاد بزند، صدای صفیر گلوله های کلاشنکوف، همچون امواج ساعقه ای از میان تپه های بلند گذشت تا صدای فریاد کوه ها را نیز انعکاس داده پیام نوی را به اهالی نوید دهد.

حبیب که صورتش در جهت مخالف حسن بود؛ با شنیدن شلیک گلوله ها، کبرا را محکم در بغل فشار داد تا قبل از او نقش زمین نشود. وی که احساس عشقش ارضا شده بود و سر نوشت عشق نا فرجام لیلی و مجنون را در پرده تصویر نگاری ذهنش بشکل سیاه و سفید نظاره میکرد؛ انتظار میکشید هر دو نقش زمین شود و تپش قلب های عاشقانه آنها از حرکت باز ماند اما با توقف شلیک صدای اسلحه، صدای گرم و آشنای دیگری نیز بگوشش رسید که فریاد میزد: به افتخار هر دوی شان کف بزنید! صدا را تعقیب کرد که باز شنید: به افتخار هر دوی شان کف بزنید!
کبرا را محکم در بغل گرفته خود را تکان داد که هنوز قدرت و توان ایستادن دارد. کمی خود را به سمت راست حرکت داد و دید که حسن از بند کلاشنکوف گرفته آن را حلقه کرده میخواهد بعوض گُل در گردن حبیب اندازد. فوراً به پا های خود و کبرا نگاه کرد تا خون های شان را ببیند اما نشانه از خون در بدن آنها دیده نشد.

حسن وقتی دید حبیب به بدن احتمالاً سوراخ سوراخ شده خود و کبرا می بیند؛ نوازش مندانه صدا زد: من به افتخار شما دو دلبرده فیر هوایی کردم. زیرا عشق پاک و از خود گذری را صرفاً در وجو شما شناختم و از شما یاد گرفتم که عشق و دوستی یعنی چی!

حبیب با شنیدن این پیام، بازوان کبرا را گرفته صدا زد کبرا کبرا، کبرا چشمانش را به آرامی باز کرد. حبیب گفت: وارخطا نباش، حسن برای ما فیر هوایی کرده!

کبرا نا باورانه خود را تکان داد و دید که او و حبیب هیچ صدمه ای ندیده اند، درین زمان حسن دستان آنها را بهم گره زد و بند کلاشنکوف را بعنوان هدیه به گردن آنها انداخت. وقتی جمعیت بهت زده مشغول تماشای صحنه بودند، حسن صدا زد: چه شده شما را، به افتخار شان کف بزنید! صدای کف زدن جمعیت مثل صدای صفیر گلوله ، قله ها را نیز با خود هم نوا ساخت تا درین شادی شریک شود و تپه های همجوار نیز امواج این صدای شادی و هلهله عروسی را همچون صدای ساعقه ای در درونش انعکاس داد.

فصل نخست | فصل دوم | فصل سوم | فصل چهارم

کبرا در دادگاه «تنظیم نسل نو هزاره» در کویته

نادر شاه نظری — 2012-07-26T09:30:53Z

فصل سوم

با ایجاد فریاد ها و سر و صدا ها ، نظم نانوایی به هم ریخت و مردم کوچه و بازار همگی به محل ریختند تا از جریان آگاهی یابند. همگی از همدیگر و کارگران نانوایی خواهان معلومات شدند و هر یکی معلومات ضد و نقیضی خودش را ارایه میداد.

بلآخره تعدادی در ماجرا دخالت کردند و موضوع را به «تنظیم نسل نو هزاره» که یک نهاد سیاسی- اجتماعی مترقی است؛ کشاندند. تنظیم ابتدا صاحب نانوا، شاکی و کبرا را احضار نموده بعد از تحقیقات مقدماتی صاحب نانوایی را آزاد نموده کبرا را نوازش داد تا بدون واهمه و نگرانی، فردا طی جلسه تحقیقاتی فیصلهء شان را اعلام خواهند کرد.

تنظیم برای هدایت و راهنمایی کبرا، دو خانم فعال فمینیست بنام هما و زکیه را موظف کرد تا با وی پیرامون حقوق زن معلوات داده و او را ازبابت سرنوشت آینده اش دلداری بدهند.

کبرا و خانم زکیه دفتر تنظیم را ترک گفته راهی خانه شدند . وقتی وارد خانه شد اهالی خانه زکیه، او را بعنوان یک مرد پذیرایی کردند اما قبل از اینکه وارد مهمان خانه شود وی راهنمایی کرد تا وارد غسل خانه شود. بعد از اینکه دوش گرفت یک دست لباس قشنگ دخترانه گل دوزی شده که به مود روز دختران کویته گی دوخته شده بود، به کبرا تحویل داده شد. کبرا لباس را پوشید و خود را در آیینه تما شا کرد. وقتی قد رسا و سیمای جذابش را دید؛ شخصیت خود را باز یافت. وی با وجودیکه بخاطر جنسیت خود گاهی مورد تحقیر فرهنگ مرد سالاری و گاهی هم مورد اذیت و آزار پسران مزاحم قرار می گرفت، دختر بودن را دوست داشت و از اینکه باز به مقام شخصیت اش باز گشته بود، احساس آرامش میکرد.

زکیه در آن شب راهنمایی های لازم را به وی داد و خاطر نشان کرد که تا جائیکه به تنظیم در کویته مربوط است، اجازه نخواهند داد حقوق او پامال شود. با وجود نوید ها و دلداری خانم زکیه؛ کبرا آن شب از نگرانی چشم به هم نزد. فردا به وقت معین زکیه کبرا را در جلسه داد گاه تنظیم همراهی کرد. داد گاه با شرکت ده نفر مرد و سه خانم جلسه اش را آغاز کردند. قربان زوار کاکای کبرا همراه دو نفر از اقارب نزدیکش که در کویته اقامت داشتند، بعنوان مدعی و دو نفر از موی سفیدان پشی از جمله «حاجی ابراهم» بعنوان ناظر در جلسه شرکت داشتند.

بحث جلسه ابتدا با ادعای کاکای کبرا مبنی بر اینکه وی را بدون قید و شرط اجازه دهد به وطن باز گردد؛ آغاز یافت. استدلال او این بود که کبرا ناموس مردم است که هیچ کسی حق ندارد بر مالکیت ناموسانه کسی دخالت کند. جلسه ابتدا از کبرا خواست که حاضر است بعنوان ناموس کسانی که ادعای او را دارند؛ بشکل داوطلبانه در آنجا باز گردد؟
کبرا انقیاد چنین مالکیت ناموسی را نپذیرفت و گفت حاضر نیست بنام ناموس کسی به وطن باز گردد. سپس جلسه مستدل ساخت که تنظیم نسل نو هزاره حقوق یک انسان را نمیتواند فدای مالکیت های ناموسی نماید. به این ترتیب بازگشت کبرا بعنوان ناموس منتفی شد و موضوع باز گشت او بعنوان یک دختر آزاده به میان آمد. قربان زوار که نقشه باز گشت کبرا را به هر ترتیبی می کشید از مسئله نامزدی و ناموس دیگران گذشت و سعی میکرد رضایت کبرا را مبنی بر باز گشت او به دست آورد اما داد گاه تنظیم این موضوع را رد کرد و برای بازگشت داوطلبانه او پیش شرط لازم را قید نمود.

شرایط پیش شرط این بود که قربان زوار بدون کبرا به منطقه باز گشته ابتدا سند آزادی یا طلاق او را همراه دو نفر شاهد بیاورد وبعداً در صورت توافق کبرا، مسئله باز گشت او به بحث گذاشته خواهد شد. کاکای کبرا بهانه می آورد که آزادی یا طلاق او بدون حضور خودش ناممکن خواهد بود اما داد گاه به چنین توجیهات وقعی نگذاشت و پایان جلسه را با قاطعیت فیصله موجود اعلام کرد.

قربان زوار مجبور شد بدون کبرا به محل باز گردد و جریان را با نامزد و یا به اصطلاح صاحبان ناموس مطرح کرد. وقتی نامزد کبرا و خانواده او اطمنان حاصل کردند که فرار او بنا به تصمیم مستقل خود وی بوده و پای کسی درین میان دخیل نیست تا موجب دشمنی و انتقام گیری از رباینده گردد، با کمال خوشحالی حاضر شد طلاق او را بدهد. منطق آنها این بود که دختری که از خانه فرار نماید دیگر لیاقت ناموس شدن به آن خانواده را ندارد. به این ترتیب مسئله طلاق او مشروط به مسترد نمودن هزینه و مصارف آنها از پدر کبرا شد که پدر کبرا با کمال شرمندگی حاضر به پرداخت مصارف گردید.

وقتی اسناد مورد نظر ترتیب داده شد قربان زوار با پدر و مادر کبرا مشوره کرد که چه تصمیمی در مورد بازگشت کبرا اتخاذ گردد. پدر و مادر کبرا از قربان زوار خواستند تا به هر ترتیبی که شده از آوردن کبرا در منزل شان خود داری کند. درد دل پدر و مادر کبرا این بودند که آب رفته از جوی امکان باز گشت ندارد. کبرا با فرارش آبروی خانواده را خدشه دار کرد و برای اینکه این لکه ننگ به فراموشی سپرده شود، راهش این است که رفتن کبرا باز گشتی نداشته باشد. به این تر تیب چه خانواده نامزد کبرا و چه خانواده خودش هر کدام دید گاه ارزشی و تعریف های خود شان را از فرار کبرا داشتند که به تحقیر و تقبیح او می پرداختند اما هیچ کدام شان از خود بخاطر شوهر دادن جبری او و پامال نمودن حقوق یک انسان وبه زنجیر کشیدن او؛ انتقاد نمی کردند.

قربان زوار مجدداً به کویته باز گشت و اسناد لازم را معه شاهدان به دادگاه ارایه کرد. داد گاه کبرا را مورد خطاب قرار داده و نظراتش را پیرامون طلاق جویا شد. کبرا از صدور طلاقش استقبال کرد. سوال دوم جلسه از او این بود که آیا حاضر است همراه کاکایش به وطن باز گردد؟ کبرا پاسخ این جواب را پیدا نتوانیست اما کاکای قربان گفت که او مسئول حل معضله نامزدی او بوده اما موظف نیست او را همراه خود به وطن عودت دهد.

داد ستان که موضوع را تا حدودی خاتمه یافته بررسی کرد باز از کبرا سول کرد که آیا کسی را در وطن دوست دارد؟ کبرا کمی خجالت کشیده صورتش سرخ شد، در حالیکه به نقطه نا معلومی جلو میزش خیره شده بود، سرش را به آهستگی به علامت تائید تکان داد. قربان زوار که برایش شگفت انگیز بود؛ در چند ثانیه از ذهنش مدد خواست تا کسی را که کبرا دوستش دارد تشخیص دهد اما قوه تحلیل و تصٌور او بجایی قد نداد. رئیس دادگاه به همکارانش نظر انداخت تا آنها در پروسه جدیدی از سرنوشت کبرا که اینک شکلی دیگری بخود گرفته درگیر شوند. یکی از اعضای جلسه از کبرا پرسید:

آیا کسی را که دوست داری، او نیز همین احساس را به شما دارد؟ کبرا باز سرش را به علامت تائید تکان داد. باز رئیس سوالاتش را ردیف کرد: درین رابطه با همدیگر قول و قرار هایی را هم داشته اید؟ کبرا سرش را به علامت نفی تکان داد.

حاجی ابراهم بعنوان ناظر از کبرا پرسید: آیا او به شما گفته است که دوستت دارد؟ کبرا مژگان چشمانش را به هم زد و دانه های اشک مثل سفیدی الماس از گونه هایش در پشت میز چکید. همگی منتظر جواب بودند که باز هم کبرا سرش را به علامت نفی آهسته تکان داد. همین سوال را هما خانم بشکل دیگری مطرح کرد: آیا شما به او گفته اید که دوست اش دارید؟ کبرا به آرامی جواب داد: نه! درین ایام نظم جلسه به هم خورد و آنعده ای که زبان عشق را نمیدانستند با صدای بلند خندیدند تا موضوع را به مسخره بگیرند. زکیه با این عکس العمل حضار حساسیت نشان داد و از دادگاه خواست تا برای تقویت روحیه کبرا، نیم ساعتی را تفریح اعلان کند.

مسئول جلسه گفت: با ارایه اسناد و مدارک طلاق از جانب نامزد کبرا، آنها دیگر موظف نیستند تا وی را مورد بازجویی قرار دهند. ایشان حکم کرد که کبرا ازین ساعت در هر نقاط جهان که میل داشته باشد می تواند برود و میتواند هم با هر کسی که خواسته باشد ازدواج کند. به این ترتیب جلسه دادگاهی کبرا در تنظیم نسل نو هزاره در کویته، به رهایی او چنبره مالکیت ناموسی انجامید.

با اعلام پایان داد گاهی کبرا، رهایی واقعی او بعنوان یک دختر آزاده، در آن جامعه غیر ممکن بود. با وجودیکه او توانیست زنجیر ازدواج جبری و تحمیلی را که در دست و پای او بسته بود بشکند اما جامعه سنتی این اعتراض و مبارزه را توهین به ارزشها و فرهنگ خانواده سالاری و در عین حال تمٌرد و سر پیچی از مالکیت ناموسی تقدس مآبانه میدانیست. بناً کبرا میدانست که بازگشت او به خانه نه تنها مورد تحقیر، توهین و آزار و اذیت او در خانواده قرار خواهد گرفت بلکه منجر به مسخره و استهزا شدن او در جامعه می انجامد. لذا میان کابوس نگرانی او مبنی بر بازگشت اش در خانه از یک جانب و شعله های عشق سرکش و غیر قابل مهار او به حبیب که هر لحضه ضربه تکان دهنده بر قلب او وارد میکرد، از جانب دیگر سبب شده بود که تمرکز فکری اش را از دست بدهد.

بعد از پایان جلسه دادگاهی او، تنظیم نسل نو هزاره، و عده ای از شخصیت های مخیر آنجا به شمول هما و زکیه، کبرا را از بابت امکانات زندگی او در کویته اطمنان داده و تشویق کردند تا در آنجا بماند ولی او نتوانیست خود را از اسارت احساسات عشق نجات دهد. بناً دست به قمار دوم زد. برای اینکه وی بتواند مثل بار اول برنده این بازی گردد، فکر مجاب کردن قربان زوار کاکایش را در ذهن پروراند. زیرا او اگر میخواست قادر بود درین زمینه دختر برادرش را کمک کند. کبرا ابتدا برای اینکه دل کاکایش را بدست بیاورد؛ او را در جریان معامله نا عادلانه نامزدی اش قرار داده و توضیح داد که پدر و مادر او بدلیل انگیزه اقتصادی، او را به حسن نامزد قبلی اش به فروش رساند، در حالیکه حسن از او دوازده سال بزرگتر است. وی تراژدی زندگی خود را با کاکایش با بیان لطیف و مهربانی مطرح میکرد که هر لحضه تاثیرات عاطفی و روح نوازشانه قربان زوار را تحریک میکرد. قربان زوار که تا حال یک تصویر خشن و زن ستیزانه در ذهن داشت، کم کم به واقعیت های زندگی و مشکلات زنان آشنا میشد و نتیجه گیری میکرد که قلب زنان بسیار لطیف و شکننده است. وی سخت تحت تاثیر داستان زندگی کبرا قرار گرفتته میکوشید اشک های خود را که در چشمان عمیق و کبودش حلقه زده بود، بدلیل غرور مردانه از سرازیر شدنش جلو گیری نماید.
قربان زوار که سعی میکرد حرکت پر های پنکه را که در سقف اتاق به آهستگی میچرخید؛ دنبال کند به کبرا گفت: دختر تو میگفتی کسی را دوست داری، بگو او کیست؟

کبرا در جواب گفت: کاکا جان بگذار این راز پیش من مخفی باشد. قربان زوار دلش برای کبرا سوخت و به دل عهد کرد که گلناز دخترش را بدون مصلحت و مشوره او هر گز به شوهر نخواهد داد.

کبرا به مهارت و چیره دستی توانیست باب گفتگو را با کاکایش باز نموده این بار سراغ زکیه رفت تا از او راهنمایی بخواهد. وقتی کبرا موضوع امتناع پدر و مادرش را مبنی بر باز گشت او در خانه مطرح کرد، زکیه به او رهنمود داد تا به وطن رفته شب را در منزل کاکایش بگذراند و از پسری که او را دوست دارد بخواهد تا دست او را گرفته ببرد همراهش عروسی کند. این پیشنهاد زکیه بر دل کبرا چنگ زد و بعد ازین افکار و تخیل اش را بر محٌور این ایده عیار گردید. کبرا که بیشتر از زکیه چند و چون ما جرا را میدانیست، به اصلاح طرح زکیه پرداخت. زیرا فکر کرد این اقدام حس انتقام گیری حسن نامزد قبلی اش را تحریک نماید و فکر کند که موضوع از جانب حبیب نقشه مندانه پلان گذاری شده باشد. بناً بجای دعوت مستقیم از حبیب، اینگونه زمینه سازی شود که همه جوانان محل در مسجد جمع شود و کبرا یکی از آنها را که حبیب باشد انتخاب کند.

طرح جدید مورد استقبال زکیه نیز قرار گرفت و آنها این موضوع را قسمی برنامه ریزی کردند که این طرح از جانب قربان زوار پیش کش شود تا او بناچار از آن حمایت و پشتیبانی نماید.

در یک روز نیمه ابری که قربان زوار مشغول قذم زدن در سرای نمک بود، حشمت پسر زکیه پیام مادرش را با وی گفت که نان چاشت را به خانه او دعوت است. قربان زوار همراه حشمت راهی منزل زکیه شدند و با عبور از علمدار رود، دود های غلیظ رکشه ها را که در فضا به ارتفاع پائینی در حرکت بود؛ همراه بوی آب نلی استشمام نموده نزدیک چاشت به خانه زکیه رسیدند. پس از صرف چاول بریانی که برای قربان زوار مرج اش زیاد بوده و از بابت سوزش مجرای تخلیه اش به فردا نگرانی مینمود، صحبت های مقدماتی پیرامون سرنوشت کبرا آغاز یافت.
درین جلسه مشورتی که هما، زکیه و کبرا و کاکایش حضور داشتند، روی مسایل بسیار مهم و سرنوشت ساز کبرا صحبت گردید. آنها نظرات شان را ابتدا با قربان زوار طرح میکردند و بعد راه حل ها را از او سوال میکردند. قربان زوار که خود را نظریه پرداز خواست های کبرا میدانیست، بناچار طرحات متفاوتی ارایه میکرد. وقتی پلان های قربان زوار توسط خانم های مخیر و کبرا مورد برسی قرار میگرفتند و به نقض و کمبود های شان روشنی انداخته میشد، کاکای کبرا مجبور بود طرح جدیدی ارایه کند. زکیه و هما که خواست و هدف کبرا را از بان خود شان بیان میکردند، قطب نمای خطوط فکری قربان زوار را به سمت مطلوب سوق میداد تا او بتواند مسیر مشخص انتخاب کبرا را رد یابی نموده دست خود را به نقطه حساسی که درد از آنجا نشئت میگیرد؛ بگذارد.

تاکتیک آنها این بودند تا قربان زوار خودش ابتکار چنین پیشنهاد را بدست بگیرد و ازش حمایت و پشتیبانی نماید. قربان زوار در نهایت به هدفی که کبرا میخواست رسید و پیشنهاد کرد که او کبرا را با خود به وطن برده یک شبی را در خانه خودش نگاه میدارد، فردا از پسران جوان میخواهد در مسجد آمده همگی به صف ایستاد شوند تا کبرا همسر آینده اش را از میان جوانان انتخاب نمایند. قربان زوار اضافه کرد که هرگاه کسی که چنین پیام را می شنود اگر کبرا را دوست داشته باشد، مستقیماً به خواستگاری بیاید. به این ترتیب کبرا آمادگی یک قمار دیگر را در زندگی گرفت و همراه کاکایش روانه افغانستان شد.

تنها چیزیکه روحیه او را درین بازی تقویت میکرد، دلداری و نوازش هما و زکیه بود که میگفتند در صورتیکه هدف او طبق مطلوب پیش نرفت میتواند به کویته برگردد و آنها از او مراقبت خواهند کرد.

فصل نخست | فصل دوم | فصل سوم

کبرا در شهر کویته پاکستان

نادر شاه نظری — 2012-07-25T13:14:23Z

فصل دوم

پس از دو روز مسافرت؛ موتر حامل کبرا در یک کوچه ای بنام «سرای» نمک توقف کرد و مسارفران همگی در آنجا پیاده شدند. کبرا از مقصودی خواست که او را نیز در مدتی که در کویته اقامت دارد همرایش ببرد. مقصودی پذیرفت و یک اتاقی را همراه چند مسافر دیگر در«غازی مسافرخانه» واقع در علم دار رود کرایه کردند. کبرا دو روز در آنجا به سختی گزراند، زیرا زندگی همراه مردان که او نیز آرایش مردانه کرده بود، بسیار مشکل بود، چرا که ممکن بود یک حرکت بیجا و نا آگاهانه موجب افشاء موقف جنسی او شده نقشه هایش همگی خنثی شود. لذا به فکر یک جای امن افتاد که باید او در آنجا تنها و آزاد باشد. روز ها در سرای نمک رفته با عده ای صحبت میکرد تا بر معلوماتش بیافزاید.

روزی در علمدار رود مشغول چکر زدن بود که متوجه شد درین جاده چند تا نانوایی وجود دارند که نان های بسیار لذیذ میپزند. وارد یکی از نانوایی شده سلام کرد و گفت که او کار جستجو میکند. صاحب نانوایی گفت که کارگر نیاز ندارد. به دومی، سومی و در نهایت به پنجمی سر زد و خواهان کار شد. صاحب نانوایی پرسید که کدام یکی از رشته های نان پختن را بلد است. کبرا در جواب گفت که تمام شان را. صاحب دکان پرسید که در کدام نانوایی کار کرده است؟ کبرا در پاسخ گفت که در افغانستان کار کرده است. صاحب مغازه گفت که کار نانوایی درینجا با افغانستان فرق دارد اما توصیه کرد که برای آزمایش او باید یک روزی کار کند تا صاحب دکان مطمئن شود که کار بلد است. کبرا پذیرفت و گفت که حاضر است امتحان دهد. صاحب نانوایی گفت که همین الان باید چند تا نان به تنور بزند. کبرا قبول کرد و آماده نان پختن شد. ابتدا کارگر نان پز جایش را به کبرا داد و کبرا نیز با سرعت و مهارت خاص چند قرص نان در تنور زد. صاحب مغازه از سرعت عمل و مهارت او خوشش آمد. زیرا نان زدن در تنور آخرین امتحان از کارگر ماهر است. این امتحان به این معنی است که وی به بخش های دیگری نان پزی نیز مسلط است.
صاحب مغازه گفت در کجا زندگی میکنی؟ مجردی یا همراه فامیل هستی؟ کبرا جواب داد که همراه فامیل بتازگی آمده و آدرس خانه اش را هنوز نمیداند. صاحب مغازه پذیرفت و گفت مبلغ هشتصد کلدار ماهانه به او حقوق خواهد داد و در صورت موافقت، از فردا سرکار بیاید. کبرا با خوشحالی قبول نموده خدا حافظی کرد.

کبرا آن شب را در خیالات و نقشه هایی غرق بود که چگونه از عهده کار برآمده بتواند، وی با آنکه با کار مشکلی نداشت اما برای اینکه بتواند خود را با لباس کارگری مجهز نماید؛ تا موقعیت جنسی او محفوظ بماند نگران بود. با آنهم لباس پیراهن تنبان خیلی کمک میکرد تا او تحت پوشش آن بتواند برجستگی های زنانه بدنش را مخفی نماید.
صبح آن شب، وی با صدای آذان مسجد ها که از هر طرف گوش خراشانه بم بولا میکردند؛ از خواب پرید. با عجله دست و صورتش را شست و خود را در نانوایی رساند. نانوایی بتازگی باز شده بود و طبق دستور یکی از کارگران، وی به تمیز کاری مشغول شد و بعد از آماده شدن کار؛ به زوله کردن خمیر، کار آن روزش را موفقانه به اتمام رساند. شب که کارگران روانه منزل شان میشدند، کبرا علاقه چندانی به ترک نانوایی نداشت. صاحب دکان که از کار او خوشش آمده بود خطاب به او صدا زد : بهادر تو خانه نمی روی؟ کبرا گفت: می روم. صاحب دکان مقدار نان اضافی که از روز مانده بود به او داد و همراه وی خدا حافظی کرد. کبرا بعد از ترک محل کار، روانه اتاق شد و مقداری از نان ها را جلو «امام باره نچاری» به گرسنگان داد و مقداری از آن را به رفقایش آورد.

فردا که سر کار رفت در موقع اتمام کار از صاحب کار خواهش کرد تا اجازه دهد وی شب در نانوایی بخوابد. صاحب کار متعجانه دلیلش را پرسید و کبرا بهانه کرده گفت که آنها یک فامیل بزرگ است که بتازگی از افغانستان آمده و تنها یک اتاق برای خوابیدن همه فامیل در اختیار دارد. صاحب نانوا دلش سوخت و پذیرفت.

کبرا سر از فردا رفقای هوتل اش را در جریان گذاشته، برای اینکه سر نخی به آنها از جمله مقصودی ندهد گفت که به ایران می رود. چون او اطلاعات کافی در باره مسافرت به ایران نداشت؛ پس از اینکه مورد سوال و کاوش رفقایش قرار گرفت که با چی کسی و از کدام مسافرخانه عازم ایران خواهد شد؛ نتوانیست قناعت آنها را حاصل نماید. بناً مسئله را بدون روشنی گذاشته همراه آنها خدا حافظی کرد.

کبرا از اینکه شب ها مالک اتاق خصوصی شده از خوشحالی در پوست نمی گنجید. زیرا با بستن دروازه نانوا، لنگی مدراسی پدرش را که مثل زنجیر بدنش را در آن پیچیده بود باز میکرد و نفس را حتی می کشید. وقتی باقی کارگران و صاحب کار نانوایی را ترک میکردند، کبرا مشغول تمیز کاری میشد. مالک صبح زود که به نانوایی می آمد میدید که بهادر نانوایی را جاروب و آب پاشی کرده به کار آغاز کرده است. صحر خیزی بهادر و ستره و صفایی او موجب دلخوشی و رضایت صاحب کار میگردید و از بابت داشتن چنین کارگری به خودش می بالید.
کبرا با اسکان یافتن در اتاق جداگانه میتوانیست بیشتر در مورد پلان و نقشه اش بیاندیشد ولی از آنجائیکه شناخت او در مورد شهر کویته بسیار ناچیز و سطحی بود، نقشه و پلان او نیز سطحی از آب در می آمد. وی فکر میکرد با فاصله جغرافیایی او از منطقه ابایی اش؛ دست رسی فامیل و اقارب او نیز محال باشد، اما هیچ نمیدانیست که مردم ناحیه او با این شهر مثل ناوه خودش آشنایی دارد. برای همین هم روز بروز پلان کبرا نا کار آمد شده میرفت. وی با کار و زندگی درین نانوایی، از اطلاعات و شایعات خودش که در بیرون انعکاس یافته بود بی خبر بود. او با وجودیکه از شایعه فرار خود در بیرون آگاه نبود اما ذهنش همیشه نا آرام و بی قرار بود. گویی اتفاق نا گواری برایش رخ خواهد داد. این اتفاق میتوانیست برنامه فرار او را به منظور رهایی از یک سرنوشت برده مانند نجات دهد و هم میتوانیست او را بسوی یک زندگی ایده آل سوق دهد. بهر حال وی بیشتر به این امید به کار و زندگی غیر قانونی ادامه میداد که پیام یک نوید زندگی بهتر و رهایی از زندان موجود در گوشه قلبش گاه گاهی جوانه میزد. کبرا از یک جانب نگران بود و از یک جانب دیگر امید داشت که فرار او تحولی در سرنوشت او ایجاد خواهد کرد. بناً روز و شب را به انتظار یک افق روشن به سر می برد.

مقصودی در آخرین روز اقامت اش درین شهر، به «پشی هوتل» مراجعه کرد تا کسانی که بتازگی از منطقه آمده باشند؛ اطلاع حاصل نماید. وقتی داخل محوطه هوتل گردید دید پنج نفری در گوشهء جمع شده از قرار حرکات شان چیزی مهم و خصوصی مطرح می نماید. میخواست بدون توجه وارد اتاق شود که یکی از آنها که با مقصودی آشنا بود؛ از وی خواست تا در جلسه شان شرکت کند. مقصودی بعد از سلام و کلام موضوع را جویا شد. دوست مقصودی ادامه داد که دختری از ناوه پشی فرار کرده و از قرار اطلاعات بدست آمده در شهر کویته آمده است. وی به مرد مسنی اشاره کرد که گفت کاکای اوست و بدنبال او آمده است. مقصودی بعد از اینکه مشخصات چهره او را پرسید، در نهایت اطمنان حاصل کرد که شخص فراری همان بهادر بوده است. با وجودیکه مقصودی از محل زندگی او خبر نداشت اما سر نخی بدست آنها داده و گفت که وی احتمالاً در نقش یک پسر در یکی از نانوایی های این شهر مشغول کارگری است.

کاکای کبرا که «قربان زوار» نام داشت، سه روز تمام نانوایی های شهر را پال پال کرد اما هیچ اثری از کبرا بدست نیاورد. وی که دیگر نا امید شده بود، برای آخرین جستجویش وارد یکی از نانوایی های «مری آباد» شد. ابتدا سلام کرد و بعد به آهستگی به کارگران نظاره کرد، چیزی نیافت. میخواست دکان را ترک گوید که تصادفاً نگاهش به چهره مردی افتاد که در حال نان زدن به تنور بود. با صورتش دقت کرد، نشانی از سیمای که در ذهنش از کبرا داشت؛ دیده نشد. خواست رخش را بر گردانده که چشمان نیمه سیاه و آبی گونه ء مرد نان پز، قربان زوار را محسور خود کرد. با اندکی مکث، شک و دو دلی بر وی مستولی شد. کبرا تصادفاً نگاهش با نگاه کاکایش برخورد کرد، با چند لحضه وار خطایی و دست پاچه گی، خود را کنترول کرد و با کمال بی اعتنایی به کارش ادامه داد. قربان زوار که نه میتوانیست راهش را گرفته برود و نه میتوانیست جرئت به خرج داده بگوید که چه میخواهد .

درین اثنا صاحب دکان پرسید: لالا جان چی میخواهی؟ قربان زوار که کاملاً بی خود و بی اراده شده بود،هان و هون کرده بلآخره جواب قانع کننده ای پیدا کرده گفت:

دو تا نان می خواهم. کبرا که تا اینجا از حرکات هنرمندانه اش راضی بوده خوشش می آمد، فکرد کرد که مرغ از قفص پرید. لذا با غرور تحقیر آمیزی به کاکایش نگاه کرد. بار دوم که چشمان کاکایش با نگاه کبرا اصابت کرد، مرغ فراری بال هایش درقفص گیر کرد و از پرواز باز ماند. وقتی آتش شعله های چشمان کبرا با چشمان قربان زوار تصادم کرد، کاکایش شک اش به یقین تبدیل شد که آن چشمان جذاب و با نفوذ، جز کبرا از کسی دیگری نمیتواند باشد. چشمان با نفوذی که اخگر های نیمه بر افروخته آن موجب بربادی یا آبادی دو قلب در یک بدن میتواند باشد.
قربان زوار با سراسیمیگی، هیجان و خوشحالی فریاد زد: کبرا تو هستی؟

کبرا دستانش سُست شد و فکر کرد تمام تلاش و کوشش او به منظور پلانی که در پیش رو داشت؛ خنثی شد. همگی متحیر شدند و قربان زوار از خوشحالی و عقده ای که از سر نوشت کبرا به دل داشت؛ یخن صاحب نانوایی را محکم گرفت و به دشنام و نا سزا گویی مبنی بر اینکه این دختر را فریب داده و بکار گماریده است، شروع کرد.

فصل نخست | فصل دوم

صعود عشق: داستان یک دختر فراری

نادر شاه نظری — 2012-07-22T09:51:56Z

Sommaire

مقدمه

داستان سرگذشت یک دختر فراری، داستان واقعی است که در سال 2000 اتفاق افتاد. خدمت عده ای از دوستانی که در جریان این واقعه موثق بوده اند، عرض شود که اینجانب قصد گزارش دهی این واقعه را ندارم تا موضوع را با حفظ امانت، دقیقاً مثل ژورنالیست ها گزارش دهم. این داستان سرنوشت واقعی یک دختر فراری را به برسی گرفته و طبیعتاً که در سبک داستان ، نویسنده دست باز دارد تا بتواند در بسا مواردی افکارش را از زبان قهرمان داستان بیان دارد.

ژورنالیزم و وقایع نگاری موضوع را آنطوریکه هست بشکل خبر ارایه میدهد و کاری به نتیجه آن ندارد؛ در حالیکه داستان بر علاوه پیش کش کردن وقایع موجود، انگیزه ها و راه کار ها را نیز طبق دید گاهش عرضه میدارد.
واقعه این داستان در سال 2000 اتفاق افتاده که اینجانب آن را از زبان «عبدالعلی مقصودی» فعلاً ساکن سعودی و «حاج ابراهم» ساکن کویته پاکستان شنیده ام. کسانی که در سال 2000 ساکن کویته بوده اند، در جریان این واقعه قرار دارند اما از جزئیات این موضوع مبنی براینکه مثلاً کبرا در موقع دیدن حبیب چه احساسی برایش دست میداد و یا در حین دست گیرشدن به چی می اندیشید؛ هیچ کسی اطلاع ندارند. این ابتکار نویسنده است تا آن را تحت قالب داستان؛ از زبان قهرمانش باز تاب دهد.

به استثنای « مقصودی» و «حاج ابراهم»، تمامی اسامی ذکر شده انتخاب نویسنده است.

فصل اول کــودکـی

آفتاب بتازگی، بال های زرین طلایی اش بر فراز تپه های ناحیه «ناوه پشی» گستراند . پسر خورد سالی به سراسیمگی دروازه های همسایه ها را میکوبید و به خانم های صاحب خانه پیام میداد که مادرش آنها را برای مساعدت وضع حمل طفلی خواسته است. خانم ها با عجله به محل حاضر شدند که صدای گریه طفل نوزاد؛ بر فضای گلخانه (آشپزخانه) می پیچید. مادر علی یاور که بیش ازباقی خانم ها مسن تر و مجربه تر بود، با نوزاد نزدیک شد تا ناف کودک را ببرد، یکی از خانم های جوان که کلثوم نام داشت؛ به طمع «سی بید» (مژده) خوردن به پدر نوزاد، صدا زد: مادر علی یاور ببین پسر است یا دختر؟

مادر علی یاور با اندکی معطلی جواب داد: دختر! با پیچیدن صدای دلخراش و بلند مادر علی یاور، فضای شادی و هلهُــله خانم ها به سکوت تبدیل شد و مادر نوزاد که نـُه ماه و نـُه روز با هزار زحمت و جگر خونی کودکش را پرورانده بود ؛با شنیدن پیام مادر علی یاور؛ حالت ضُعف به او دست داد. خانم ها با تهیه نمودن مقدار نوشیدنی ها و ادویه محلی، به دلداری مادر پرداخت. کلثوم که ماه ها انتظار کشیده بود تا از پدر نوزاد سی بید بخورد؛ با حالت افسرده به گوشه نامعلومی آشپزخانه خیره شده بود. فاطمه خانم جوان دیگری که همیشه با کلثوم بنای رقابت و آودرزادگی داشت؛ باطعنه گفت:

کلثوم تو که گفتی از پدر الله داد سی بید میخوری، برو نه چرا معطلی؟

کلثوم برای اینکه تظاهر کند از بابت دختر شدن نیز سی بید خواهد خورد؛ در پاسخ به فاطمه گفت: همین حلا می روم، پدر الله داد دو پسر دارد؛ این هم دومین دخترش است. برای اینکه پسر ها و دخترانش مساوی شده است، سی بید میخورم.

بعد از سه روز سپری شدن از زندگی نوزاد، مادرش ملای محل را برای نام گذاری وی دعوت کرد. آخند ابتدا به گوش های او آزان داد و بعد به اتفاق مادر و خاله او برایش نام های خوب و با طالع از لابلای قرآن جستجو کردند. پدر نوزاد که از بابت تولد دختر از خانمش قهر کرده بود در نام گذاری فرزندش شرکت نکرد. مادر وی نیز از بابت انتخاب هر نامی مردد بود و میگفت پدر او ممکن است ازین نام خوشش نیاید.

بلآخره انتخاب نام توسط خاله اش که از قرعه کشی قرآن بیرون شد به ماجرای نام گذاری خاتمه داد. خاله او این نام را به قرار قرائن نام دختر قبلی که صغرا نام داشت، کبرا گذاشت.

کبرا در مراحل ابتدایی کودکی بدلیل موقف جنسی اش ؛همواره مورد تحقیر و طعنهء جامعه قرار میگرفت و از بابت دختر بودنش هرگونه آرزو و موفقیت برایش به سراب تبدیل میگردید. یکی از آرزوهای کبرا تحصیل علم و فراگیری دانش سواد بود که بنا بخاطر موقف جنسی نمیتوانیست به این آرزو دست یابد؛ زیرا در محل او در آن مقطع مکتب دخترانه وجود نداشت. وقتی او هوس سواد آموختن را میکرد ؛ می دید که اگر پسر می بود میتوانیست به این ایدآل اش برسد و ازین بابت بیش از بیش از موقف جنسی اش بیزاری می جُست.

کبرا در یک خانواده دهقان متوسط چشم به جهان گشوده بود که پدرش با کار در زمین های خودش روز گار میگزراند. موقف طبقاتی کبرا او را سخت کوش، ضخیم و هوشیار ببار آورده بود که از عهده سختی و سردی روزگار بر آمده میتوانست. وی از صبح تا شب در کنار پدر به کار های زمینداری در بیرون و به امورات خانه همراه مادرش کمک میکرد.

وقتی کبرا کم کم به سن بلوغ میرسید؛ احساسات دوست داشتن نیز به گوشهء از قلبش جوانه میزد . این احساسات نه ناشی از یک انتخاب آگاهانه مبنی بر تعیین یک زندگی اشتراکی؛ بلکه ناشی از تابعیت عاطفی و دامن زدن به احساسات زیبا و لذت بردن عشق و دوستی نشئت میگرفت که کبرا در حال تمرین این احساسات بود.

زندگی سخت کوش و تلاش کبرا به او آموخته بود که قربانی احساسات نشود و اجازه دهد این عشق و دوستی های زود گذر سیر عبورش را از لحاظ زمانی طی کند تا به واقعیت های طبیعی نزدیک تر شود. کبرا تا خواست از این مراحل طبیعی بگذرد، با یک واقعه غیر قابل انتظار دیگر رو برو شد. این واقعه چنان تاثیری در زندگی کبرا گذاشت که کل سر نوشت اش را رقم زد.

در یک روز بهاری که آفتاب بتازگی اشعه های طلایی اش را از فراز کوه های سر به فلک کشیده ناوه پشی و ارزگان جمع می نمود و سایه در همه جا در حال گستردن بود، کبرا به منظرهء خیره شد که برایش تکان دهنده بود. وی که از بالکن منزلش در حال نظاره این منظره بود مشاهده کرد که آقای اخلاقی یکی از متنفذین محل همراه کربلایی موسی و جان محمد با در دست داشتن مقدار محموله هایی که در بین دستمال پیچیده شده بود، در حال رسیدن به منزلش هستند. کبرا با عجله و سراسیمگی مادرش را که در گلخانه در حال پختن غذا بود اطلاع داد. ولی مادر با کمال خـُنسردی او را متقاعد کرد که آنها برای خواسته گاری اش می آید! کبرا از شنیدن این موضوع یکه خورد و مثل کسیکه گلوله در بدنش اصابت کند شُل شد و به آهستگی از دیوار تکیه نموده به زمین نشست و زانوهایش را در بغل گرفت. مادر که وضع دخترش را وخیم دید، به توصیف و تمجید دخترش پرداخت و استدلال کرد که دخترش به خانه بخت خواهد رفت و بهترین پسری که از لحاظ اقتصادی و ضع اش خوب است و صاحب زمین و جایداد نیز است؛ او را برای همسری انتخاب و برگزیده است.

کبرا که نوید ها و اندرز های مادر برایش بی اهمیت تلقی میگردید؛ زانو هایش را در بغل گرفته و به آهستگی دستش را با لای قلبش گذاشت که در حال شدت ضربان بود. او دیگر کاملاً شوکه شده بود؛ قسمیکه توان مخالفت و گریه و شیون را نداشت. مادر دید که دخترش در گوشهء آرام گرفته است، از استدلال و نصیحت هایش خوشنود و راضی شده بود و فکر کرد که دخترش را مهار کرده است. کبرا مدتی قلب کوچک و داغدارش را با دستانش گرفته بود و از قماری که برایش زده بود خود را ملامت میکرد. افکار کبرا بشکل نا متوازنی جولان میکرد، گاهی سرنوشتی را که برایش تعیین کرده است؛ به تصویر میکشید و گاهی سیمای معشوقش حبیب را بسیار شفاف و رنگی در صفحه پرده های قلبش نمایش میداد. حبیب برایش بسیار معصوم و دوست داشتنی جلوه گر میشد؛ این معصومیت او ناشی از شور عشق واقعی حبیب نسبت به کبرا بود. شور عشقی که صرفاً به وسیله نگاه ها و ارتباط قلبی، منظورش را به معشوقه اش میرسانید و بس. کبرا به خاطرات نگاه های گرم حبیب می اندیشید که مادر رشته افکارش را برید و صدا زد که بیاید با او در تهیه غذا برای مهمانان کمک کند.

کبرا بدون اینکه جواب مادرش را داده باشد از خانه بیرون شد و در تاریکی شب در زیر درخت «چهار مغز» کنار خانه اش نشست و در فضای سکوت شب، افکارش را جولان میداد و وقبل از اینکه برای زندگی آینده بیاندیشد؛ برای حبیب می اندیشید و خاطرات او را تکرار میکرد. وی فکر میکرد که حبیب بدون او نمیتواند به زندگی اش ادامه دهد؛ با وجودیکه او و حبیب هرگز از عشق و دوست داشتن همدیگر یاد نکرده بود اما تمام اعمال و حرکات آنها به همدیگر ثابت نموده بودند که قلباً همدیگر را دوست دارند. کبرا بعد از ساعتی فکر کردن که از حالت شوکه خارج شده بود؛ به گریه رو آورد و زار زار میگرست. هنوز طغیان اشکش فروکش نکرده بود که مادر او را کشان کشان با خود برده و به مجلس خواستگاران به سر او شال انداخت و کربلایی موسی دعای نامزدی را به خوانش گرفت و مراسم شیرنی خوری به میل آنها به خوشی خاتمه یافت.

از فردا آن روز گرفته تا یک هفته دیگر کبرا به این فکر بود که در قدم اول وقتی با حبیب رو برو شود چه عکس العملی از خود نشان دهد؟ ادای حالت غمگینی را بخود بگیرد؟ بشاش و شادی خود را نشان دهد یا روش نور مال و عادی را در مقابل چشمان حبیب نمایش دهد؟ وی فکر میکرد با انتخاب هر یک ازین حالت های روحی و روانی که انتخاب خواهد کرد؛ درد دل معشوقش را زیاد نموده و به وی ستم خواهد کرد. بناً تصمیم گرفت موضوع را یک امر بسیار عادی و بشکل نورمال با وی روبرو شود. زیرا در صورت غمگینی بار دیگر آتشی در دل غمزده معشوق فروزان گردیده و وی را از پا در خواهد آورد. وی فکر کرد که اگر خود را شاد و مسرور جلوه دهد؛ در عین حالیکه خلاف وضع روحی طبیعی اش می باشد، اقدام شیادانه ای نموده و در واقع عشق پاک و احساسات زیبای گذشته اش را به مسخره گرفته است. در نتیجه مصمم شد در حین رو برو شدن با حبیب وضعیت اش را بسیار نورمال نشان دهد و قسمی وانمود کند که میان آنها پدیده بنام عشق و احساس زیبا اصلاً در میان نبوده است.
حبیب نیز با شنیدن نامزدی کبرا غمگین شده بود اما وی واقعیت ها اجتماعی را خوب درک میتوانیست و برای همین دلیل در طول یک سال از روابط عشقی میان او و کبرا؛ حاضر نشد به هیچ وجه آن را ابراز نماید. وی نه تنها علاقه اش را نسبت به کبرا همراه او در میان نگذاشت بلکه همواره سعی میکرد روابط دید و باز دید اش را از کبرا بسیار عادی و معمولی جلوه دهد. وی در عین حالیکه سعی میکرد شعله های این عشق را خفه نموده و اجازه ندهد زبانه بکشد؛ اما در بسا مواردی کنترول از دستش میرفت و نگاه ها و خنده های عمیق و ژرفی که از تی قلبش نشئت میگرفت و سر بلند میکرد نسبت به کبرا بروز میداد که بشکل نا آگاهانه پیام یک عشق پنهانی را در سینه حبیب میرساند.

حبیب جوانی بود که در یک خانواده دهقان میانه حال پرورش یافته بود، وی تا صنف هفتم مکتب درس خوانده بود که بعداً بخاطر بهبود وضعیت اقتصادی خانواده اش به ایران مسافرت کرده و از آنجا خانواده اش را خوب تمویل نموده بود. حبیب با عودت به وطن تمام حاصل اش را صرف سر و سامان دادن به خانواده و تهیه نامزدی برای برادر بزرگش کرده بود. وی که مسئولیت اعاشه خانواده را بعد از پدر و برادر بزرگش بعهده داشت نمیتوانست بفکر ازدواج خودش باشد و بهیمن لحاظ راه یافتن عشق کبرا را در دل به رسمیت نمی شناخت و همواره آن را بنام احساسات بولهوسانه در ضمیرش میکوبید و محکوم میکرد.

حتی بعد از اینکه حبیب احساس کرد که کبرا نیز همین احساس را نسبت به او پیدا کرده است نه تنها این واقعیت را همراه کبرا مطرح کرده و رسمیت نداد بلکه در ذهن خودش نیز درگیر یک مبارزه بسیار حاد و شدید بود تا از تلقین آن بعنوان عشق سر باز زند.

بعد از گذشت یک هفته که حبیب و کبرا برای رابطه گیری باهم لحضه شماری میکرند، حبیب تصمیم گرفت تا کبرا را ملاقات کند. چرا که فکر میکرد دیر شدن غیر عادی ازین واقعه ممکن است موضوع را افشا نموده و کبرا بفهمد که حبیب از نامزدی او خشمگین شده باشد. برای همین نقشه کشید تا بخانه کبرا برود. یگانه هدف این نقشه اولاً تجدید دیدار با کبرا بود؛ چرا که در طول این ایام واقعاٌ دلش برای کبرا تنگ شده بود و ممکن بود در صورت دیر شدن ازین ایام وضعیت روحی روانی او را خراب کند که این باعث افشاء این راز شود. هدف دیگرش این بود که به کبرا نشان دهد که او برای نامزدی شان کدام موضع خاص ندارد.

حبیب برای بهانه مشخصی روانه خانه کبرا شد. برای اینکه نگاه های شان بایگدیگر خوانده نشود عینکی دودی به چشمانش کرد و برای بی خیال جلوه دادن موضوع ساجقی را از جیب بیرون کشیده به جویدن شروع کرد. وقتی نزدیک خانه کبرا رسید با صدای بلند خطاب به مادر کبرا صدا زد:

خاله کجایی؟ کبرا با شنیدن صدای حبیب دست پاچه شد و به مادرش گفت مادر برو بیرون تا حبیب وارد خانه نشود چرا که خانه نا جاروب است. مادر کبرا به بیرون دوید و از حبیب استقبال کرد. کبرا ازین فرصت استفاده کرده وضعیت روانی اش را مرتب کرد و بعد از جمع و جور خانه در بیرون خانه دوید تا از حبیب بشکل طبیعی و در عین حال ماهرانه پذیرایی نماید. وقتی از دروازه خانه بیرون شد دید حبیب عینک سیاه پوشیده در حال احوال پرسی با مادرش است. حبیب سعی کرد با برخورد سرد تری با کبرا احوال پرسی نماید. وقتی کبرا در جلوی چشمانش ظاهر شد انگار یک دریچه دیگری از جهان آرزو ها و نوید برای حبیب گشوده شد. حبیب خود را جمع و جور نموده سلام داد و برای اینکه موضوع را طبیعی جلوه دهد به مادر کبرا گفت:

خاله مبارک باشد کبرا را پس بخت کرده ای! کبرا با شنیدن این جملات از حبیب؛ انگار آتشی از قلبش زبانه کشید و به زحمت خود را کنترول نموده گفت: بیایید خانه. حبیب و مادرش وارد خانه شدند و کبرا از فرصت استفاده کرده به گوشهء آشپزخانه خزید و عقده های دلش را با ریختن اشک تسلی بخشید. پس از اینکه مجدداً خود را جمع و جور کرد وارد مهمانخانه شد و نا آگاهانه مستقیماً چشمانش با چشمان حبیب گره خورد. حبیب که نتوانست بدلیل تاریک بودن خانه از عینکش استفاده کند بناچار به چشمان کبرا خیره شد اما هنرمندانه توانست نگاه های شان را سرد و بی روح جلوه دهد. کبرا که دید حبیب به او خیره شده صورتش سرخ شد و به یکی از خط گلیم ها چشم دوخت.
مادر کبرا که توان تشخیص روابط دوستانه و عاشقانه دخترش را با حبیب نداشت؛ شروع کرد به توصیف دامادش و خوش بخت شدن دخترش. حبیب و کبرا نیز تظاهر میکردند که به حرف های ایشان با علاقه گوش فرا میدهند اما در واقع افکار شان به خاطرات گذشته شان مشغول بودند. کبرا و حبیب هر چه میکوشیدند نگاه های شان را به همدیگر بسیار سرد و بی علاقه نشان دهند؛ به همان پیمانه رشتهء علاقه مندی میان شان بیشتر دوانده میشد ، جرقه های محبت شان به شعله های سرکش و زبانه داری تبدیل میگردید که در نهایت هر دو درین امتحان قربانی دادن برای همدیگر شان ناکام شدند و در نهایت انسانهای پاک و صبوری چون حبیب و کبرا به بیچارگان زبونی تبدیل شدند که عشق مثل گنجشک آنها را در پنچهء ستبراش خورد و له نمودند.

بعد از چند لحظه هنر نمایی های کذایی و جلوه گرایی های نمایشی، همان احساسات زیبا ولذت بخش که از نگاهای شان می بارید؛ بر تصمیم و اراده آنها مستولی گردید و در نهایت نگاه های شان همان نگاه های گرم و و عمیقی شد که قبلاً در میان شان برقرار بودند.

حبیب که قادر به اداره و مهار وضع موجود نبود؛ به ملاقات اش پایان داد و با جلوه گری و اکت شادابی و سرور، خانه کبرا را ترک گفته همراه کبرا و مادرش خدا حافظی کرد. وقتی از خانه کبرا فاصله گرفت وضعش بسیار وخیم شد و خود را از انتخاب این ملاقات درد آور و در عین حال لذت بخش؛ سرزنش میکرد.

وی خوب میدانست که بعد از نامزد شدن کبرا هرگونه رابطه گیری و ابراز احساس عاشقانه به مفهوم خود کشی برای او و کبرا بیش نخواهد بود؛ بناً این ملاقات را یک اقدام غیر عاقلانه و یک عشق نا فرجام دانسته و از بابت تداوم آن خود را ملامت میکرد.

حبیب با جنگ روانی ایکه در مدت چند روزی همرایش درگیر بود؛ به یک نتیجه مطلوب و قناعت بخشی رسید و تصمیمش را بصورت قاطعانه اعلام نموده که دیگر به هیچ عنوانی نباید با کبرا تماس و ارتباط داشته باشد. وی برایش مستدل میکرد که در صورت یک تماس و رابطه دیگر؛ ممکن است راز نهفته شده در اسرار پنهانی عیان گردد و بناچار بصورت علنی این راز را با کبرا فاش سازد. به این ترتیب با خود عهد بست آنچه او بنام عشق خاطراتی در سینه نهفته دارد با هیچ کسی؛ حتی در ضمیر آگاه خودش نیز آن را نشناسد و کم کم از حافظه ذهنش زایل سازد.

کبرا نیز بعد ازین ملاقات با جنگ روانی شدید مواجه شد. از یک جانب خود را از تجدید ملاقات مورد نکوهش و مذمت قرار داده بخودش میگفت چرا به بهانه اینکه در خانه نیست حاضر به ملاقات شده است اما از جانب دیگر حاضر نبود این احساسات لذت بخش و زیبایش را به هیچ قیمتی از دست بدهد. وی از ابتدای خاطرات رابطه عاطفی اش با حبیب لذت خاصی می برد و در موقعیکه که خودش را مورد سرزنش قرار میداد احساس خوبی به آن دست نمی داد. بهین دلیل عشق ورزیدن به حبیب به یک احساس زیبا و دوست داشتتنی تبدیل شد. از جانب دیگر از حبیب جُز همین احساس نیک هیچ خاطره بدی دیگری نداشت. وی فکر میکرد که حبیب یگانه مظهر و نماد خوش بختی برای اوست. چرا که حبیب حاضر نشد بخاطر اینکه مبادا فکر کبرا را پاشان سازد؛ حتی یک حرکت و کلمه ای در باره عشقش با او در میان بگذارد. همین ایثار و ازخود گذری حبیب سبب شد تا کبرا از او یک شخصیت قهرمان عشق در ذهنش خلق نموده و بیشترین وقت خود رادر باره او بیاندیشد.

کبرا بعد از ملاقات اخیرش با حبیب، بیشتر وقتش را با گریه و شیون و حالت افسردگی میگذراند. او برای اینکه به احساسات نیک و زیبایی دست یابد؛ همیشه به خاطرات مراجعه کرده و از بابت چنین احساسی لذت میبرد. کبرا روز ها را در کار و فعالیت امور کمک به مادرش اما شب ها همیشه افکارش را با خاطرات گذشته حبیب سپری میکرد . وی پس از اینکه به این نتیجه رسید که گریه و شیون یا بازگشت به خاطرات گذشته هیچ سود قابل ملموس برایش ندارد؛ عزم اش را جزم نموده و یک تصمیم بسیار خطر ناک و تعیین کننده گرفت. این تصمیم سرنوشت ساز بعد از دوهفته جدل ها و کش مکش های روانی گرفته شد. انگیزهء این تصمیم قاطع این بود که کبرا استدلال میکرد زندگی را دوست دارد. چون زندگی را دوست میدارد؛ بناً برایش باید سرمایه گزاری کرد. وی معتقد بود که زندگی او مربوط به خودش است. پدر و مادر نباید بدون رضایت و مصلحت او با سرنوشت او بازی کنند. کبرا میدانیست که باقی همسالان او اگر به زندگی ایده آلی دست یافته اند؛ محصول چانه زدن خود آنها با پدر مادر و باقی فاملین شان بوده است. وی خاطره چندین نمونه از دختران و خانم های محل را در ذهن داشت که تن به تقدیر و سرنوشت داده و برای انتخاب یک همسر خوب و ایده آلی تلاش و مبارزه نکرده بودند. بهمین ارتباط وقتی به موقع نتوانسته بود مخالفت اش را با همسر تحمیلی اش آغاز نماید؛ خود را نمی بخشید و همواره ازین بابت خود را به بی لیاقتی و بی کفایتی متهم میکرد.

کبرا برای اینکه در آینده بتواند خود را از جدل روحی - روانی نجات دهد؛ تصمیم گرفت خود را در معرض چانس آزمایی قرار دهد. انگیزه ایکه این آزمون بزرگ بر آن استوار بود، این بود که وی فکر کرد که هر گاه ازین امتحان سر بلند برآید به مرادش خواهد رسید؛ اما در صورتیکه شکست بخورد؛ میتواند درشرایط طاقت فرسا زندگی اش را ادامه دهد اما عذاب وجدان نخواهد کشید. یگانه نظام ارزشی و عقایدی که کبرا پلان و برنامه زندگی اش را بر آن عیار میکرد؛ آزادی وجدان و ضمیر آگاه او بود. ضمیر آگاه و سرکش کبرا همیشه علیه ضمیر نا آگاه و تسلیم طلب او میرزمید. ضمیری که کبرا را به سازش و تسلیم طلبی دعوت میکرد؛ کلیه نظم و سنت عرفی اجتماعی را تقدیس میکرد و علیه تجدد اندیشی،ابتکارات؛ نوآوری ها و ابداعات جدید مبارزه میکرد. همینطور ضمیر آگاه او به خیلی از سنت ها؛ آداب؛ رسوم و مناسبات اجتماعی می تازید و آن را نا عادلانه و مضر تلقی میکرد. آنچه باور ها و دیدگاه ضمیر آگاه او را تقویت میکرد؛ همین سلطه خانواده سالاری ای بود که موجب نقض حقوق او بعنوان یک انسان شده بود. طبق عقاید پدر سالاری؛ فرزندان او در تمام امورات و از جمله در امر ازدواج نیز می باید از پدر ومادر اطاعت کنند. اگر این اطاعت بر اساس ایجاد روابط صمیمی میان فرزند و والدین تنظیم گردد؛ که خوب است اما اگر تابعیت از آنها مشابه به اطاعت عسکر از افسر باشد؛ چیزی جزُ مالکیت بردگی ماآبانه نخواهد بود. بناً تعبیر برده شدن انسان حتی توسط پدر هم که اعمال گردد؛ برای کبرا درد ناک و رنج آور بود. همین احساس نمودن درد و رنج زمینه تقویت بخش ضمیر آگاه او و کمرنگ شدن ضمیر نا آگاه و تسلیم پذیر گردید که در نهایت توانست بر دولی و مردد شدن تصمیمش فایق آید و عزمش را بیش از همه در پلان و اقدامی که در پیش گرفته بود؛ جزم کرد.
در یک صبح بهاری که آفتاب امواج تابناک را در شاخسار برگهای درختان تنومند و گلُ های تازه شکوفه و معطر گستراند، کبرا پلان خطر ناکش را آغاز نموده از گل شاه یگانه دوست همرازش خواست که برای یک ماموریت خطیر آمادگی گرفته قبل از طلوع فجر خود را جلو آسیاب جان محمد برساند. گل شاه اصرار کرد که کبرا علت آمدن اش را در آن وقت شب و تصمیمی که اتخاذ نموده با او در میان بگذارد اما کبرا آن را به موعد معین موکول نموده بر گل شاه تاکید کرد که این راز را هرگز با کسی فاش نسازد. بعد از اینکه کبرا گل شاه را ترک گفت، گل شاه کوشید نقشه و پلان کبرا را پیش بینی نماید اما هر چه افکارش را در عرصه ها و امورات زندگی کبرا مامور کرد تا آن را مورد باز بینی و کاوش قرار دهد؛ موردی را نیافت که از عقلش مدد خواسته آن را تجزیه و تحلیل نماید، بناً به پاس دوستی و همراز بودن، خود را آماده یک ماموریت مهم و مجهول کرد. ماموریتی که ممکن بود به قیمت بر باد رفتن آبرویش تمام شود.

گل شاه آن روز غرق در تفکر از نقشه کبرا بود. شب که پدر و مادر و اعضای خانواده گل شاه دوشک های شان را برای خوابیدن پهن کردند، گل شاه نیز به بستر رفت اما نه تنها خواب را بر چشمانش حرام کرد بلکه اعصاب او نیز نا آرام و افکارش بصورت نا متمرکزی ازین شاخه به آن شاخه می پرید و هر چند دقیقه ای بر ساعت شاوبین دارش در زیر لحاف نگاه میکرد. پس از اینکه عقربه های ساعتش نوید طلوع فجر را میداد، به آهستگی از زیر لحاف بیرون آمد و صدای پاهایش را گرفته به آهستگی دروازه را فشار داد تا بدون انعکاس صدا باز شود، دروازه طبق خواست گل شاه بدون غیژ و پیژ باز شد و گل شاه بطرف آسیاب جان محمد که حدود ده دقیقه از آنجا فاصله داشت بسرعت روان شد. پس از مقدار سینه سوزی و شدت ضربان قلبش؛ بلآخره جلو آسیاب رسید. به آهستگی سرعت و شدت نفس هایش را کنترول کرده بطرف آسیاب خیره شده دید که کبرا در آنجا منتظر اوست. برای اینکه مطمئن شود به آهستگی صدا زد: کیستی؟

کبرا در جواب گفت: منم نترس. گل شاه با عصبانیت گفت: این کار هایی که تو میکنی کار ایلا گشتا است. زود تر بگو قچار کنده مرا درین جا برای چی خواسته ای؟

کبرا دست گل شاه را گرفته او را به آرامش دعوت نموده به داخل آسیاب برد. وقتی داخل آسیاب شدند، گل شاه دید چراغ الکین روشن است و دریچه آسیاب را پرده ضخیمی گرفته تا نور چراغ به بیرون نتابد. کبرا بطرف گل شاه اشاره کرد که به آن سمت نگاه کند. وقتی گل شاه متوجه شد که در آن سمت چیزی جز یک دست لباس مردانه و لنگی مدراسی ای بیش نیست، پرسید که زود تر بگو از من چه میخواهی؟ کبرا ابتدا او را به خنسردی دعوت نموده و نامزد شدن تحمیلی اش را به او توضیح داد. وقتی گل شاه میخواست چیزی بگوید کبرا تاکید میکرد که او را برای نصیحت یا دعوت به انصراف از تصمیمش نخواسته است. کبرا به او گفت که از او بعنوان یک دوست خواسته تا به او کمک کند و این تصمیم ربطی به زندگی خصوصی و کاری به آبرو بری گل شاه ندارد.

پس از اینکه گل شاه آرام گرفت، کبرا قیچی ای به دست گل شاه داد تا مو های او را مثل پسران کوتاه کند. گل شاه نیز با دلهره و چشمان اشک آلود دست به کار شد و مو های بلند و خرمایی کبرا را قیچی میزد. هر دفعه ای که صدای قیچی کرت میکرد و قسمتی از موهای کبرا پاشان شده و به زمین واژگون میشد؛ دل گل شاه کباب کباب شده و نا سزا گویی و دشنام های رکیک را نثار کبرا میکرد که چرا چنین روزی را بر سرش آورده و زندگی اش را خراب میکند. کبرا نیز با افتادن پارچه های بریده بریده موهاش به زمین؛ اشک هایش نیز مثل مروارید در بالای آن می افتاد اما سعی میکرد گل شاه را دلداری داده و چنین وا نمود کند که او ازین کارش چندان نگران نیست.

گل شاه بلآخره با وجود نگرانی گریه و افوس خوردن از اقدام کبرا، موهای او را مثل موهای مود روز پسران کوتاه کرد. پس از آن کبرا لنگی مدراسی را به او داد تا منظم قات نموده از بالای سینه های نیمه برجسته اش بپیچاند. یکی از چانس خوبی که درین ماموریت به درد اش خورد این بود که وی در کودکی مادرش را نگذاشته بود تا گوش ها و بینی او را به منظور محل آرایش زیبایی سوراخ کند.

پس از اینکه مراحل آرایش مردانه برای کبرا به پایان رسید و لباس و کفش مردانه پوشید، او واقعاً مثل پسران شباهت پیدا کرد. کبرا برای اینکه روحیه دوستش گل شاه را تقویت دهد، اکت پسر ها را در آورد و با صدای تون مردانه ای به گل شاه گفت : من این کار را برای این اقدام نمودم که عاشق تو هستم! من دوست دارم تو همسر من باشی، درست است عزیزم؟ خوب دست هایت را به من بده تا برویم به نقطه ای زندگی را آغاز نمائیم که به دور از هرگونه ستمگری و بی حقوقی باشد. کبرا هم چنان نقش پسران چشم چران را بازی نموده آنها را به مسخرگی گرفت که در حال شکار دختران هستند. گل شاه با پوزیشن گرفتن کبرا خنده و شادی برلبانش نقش بست و اشک هایی که برای کبرا ریخته بود به اشک شوق وشادی تبدیل شد.

البته خنده و مزاح آنها بدلیل کمبود وقت و ترس از روشن شدن هوا ادامه نیافت و به زودی همدیگر را با چشمان اشک آلود در آغوش گرفته خدا حافظی کردند. قرار به این شد که اول گل شاه صحنه را ترک نموده بطرف خانه اش برود و بعداً کبرا به مسیرش ادامه دهد. همین قسم کبرا چراغ را خاموش نموده همراه وسایلی که داشت تحویل گل شاه داده و در جلو آسیاب صورت همدیگر را بوسیدند که ابتدا گل شاه رفته رفته در میان علف ها و درختان در سیاهی شب از چشمان کبرا نا پدید شد. پس از اندکی معطلی، کبرا اولین قدم های قمار گونه و سر نوشت سازش را با اکت راه رفتن به روش مردانه آغاز کرد تا اینکه بعد از مدتی از مرز های ناحیه « ناوه پشی» وارد خطه «شب بخیر» گردید. وقتی از قریه ها و اهالی شب بخیر عبور میکرد هوا دیگر کاملاً روشن شده بود. کبرا از بابت افشا شدنش زیاد نگران نبود؛ زیرا اگر کدام شخصی آشنا با او برخورد میکرد؛ وی میتوانیست از فاصله خیلی زیاد که قابل رویت بود؛ تغییر مسیر داده و بعداً راهش را ادامه دهد. بیشترین خطر افشاء شدن از ناحیه شب بخیر ممکن بود؛ زیرا اهالی ناوه پشی شب بخیری ها را می شناسند. کبرا وقتی این منطقه را پشت سر گذاشت، دیگر از بابت برخورد کردن با آشناها زیاد نگران نبود. دلیل عدم نگرانی اش کوتل بزرگ و سر به فلک کشیده «قبرغه» بود که عابرین از فاصله خیلی زیاد قابل مشاهده و تشخیص بود و فرصت کج شدن از مسیر را میداد.

چند مسافر و عابری که درین مسیر با کبرا سر خورد؛ وی را مطمئن کرد که کسی قادر به تشخیص هویت جنسی او نمی باشد. تازه کبرا هنرمندانه اکت حرکات مردانه و از جمله صدا مردان را خوب تقلید و ادا میکرد. چانس دیگری موقف سنی او بود که وی را پسر حدود پانزده الی شانزده ساله نشان میداد.

کبرا که قبلاً چند دفعه ازین مسیر ها آمده بود؛ تمام قریه ها و قصبات جلو چشمانش آشنا بود. وقتی در بازار «چهل باغتوی پشی» رسید؛ ساعت دو بعد از ظهر را نشان میداد. وی از داخل شدن در بازار کمی نگران بود و تصمیم گرفت از پائین بازار عبور نموده مسیرش را به سمت «سنگ ماشه» مرکز جاغوری ادامه دهد. خوش چانسی تا این زمان به باور او مبنی بر موفقیت در مسافرتش تقویت میکرد. چرا که خواست مسیرش را بطرف پائین بازار کج کند؛ که صدایی بلندی را شنید که میگوید: سنگ ماشه – سنگ ماشه. دل به دریا زده داخل بازار شد دید موتر فلاند کوچ سفیدی در حال حرکت بطرف سنگ ماشه است. نزدیک موتر وان شد پرسید:

خلیفه کرایه تا سنگ ماشه چقدر است؟ موتر وان در جواب گفت: لالی جان چهل و پنج هزار. میری؟ کبرا گفت خلیفه کمی کمتر بگیر من زیاد پول ندارم. موتر وان در جواب گفت: بیا بنشین تو دو هزار کمتر بده اما با باقی مسافرین نگو. کبرا دست کولش را به موتر وان داد و سوار فلاند کوچ شد.

در موتر شش نفر دیگر نیز با او همسفر بودند که همگی آنها پسران جوان بودند. وقتی موتر حرکت کرد؛ شوخی ها و بزله گویی شروع شد که کبرا برای اولین بار این شوخی را می شنید؛ زیرا او قبلاً بخاطر موقعیت جنسی اش اینگونه شوخی ها را نشنیده بود. اگر اینگونه شوخی ها و جوک را در هیئت دخترانه اش می شنوید، موقیت او اجازه نمیداد تن به گوش کردن این شوخی ها بدهد اما حالا او باید خود را با این فرهنگ مردانه وفق دهد و او نیز چنین میکرد. یکی از مسافرین که کریم نام داشت خطاب به کبرا گفت: لالی جان تو درین شوخی ها شرکت نمیکنی،از حرف های ما قارت که نمی آید؟ کبرا میخواست جواب دهد اما ظاهر یکی از مسافرین پیش دستی کرده گفت:

نه قارش نمی آیه نمی بینی که همیشه لبخند میزنه؟ بیچاره با ما آشنایی نداره بیگانه است. راستی لالی جان از کجا هستی؟ کبرا با احتیاط پاسخ داد: «از شیرداغ». کریم گفت: خوب! من شیر داغ آمده ام. مردم آن بسیار مهمان نواز است. کبرا سرش را به علامت تایئد تکان داد و از بابت اینکه باز سوال پیچش نکردند؛ خدا را شکر نموده کم کم به مزاح های آنها شرکت میکرد.

موتر ساعت چهار بعد از ظهر در بازر سنگ ماشه رسید و مسافران تقاضا کردند که آنها را جلو «پشی هوتل» توقف دهد. کبرا برای اینکه در پشی هوتل با یکی از آشیایان و اقارب اش تصادف نکند، از موتروان خواست به اول بازار پیاده اش کند. پس از پیاده شدن که حالا جرئت سوال کردن پیداکرده بود از یک دکان دار پرسید: موتر های انگوری از کجا می رود؟ دکان دار جواب داد: از بازار پائین. کبرا با رهنمایی دکان دار محل موتر ها را پیداکرده سنگ ماشه را به مقصد انگوری ترک گفت.

پلان کبرا تا اینجا خیلی خوب و سریع پیش رفت. وی میدانست که در صورت توقف ممکن است فامیل اش بدنبال او بیاید و یا کدام آشنا او را بشناسد که همه چیز خراب شود.

کبرا همراه مسافرین عازم انگوری، در موتر نیز برایش خوش می گذشت. چرا که تبدیل موقف جنسی او منجر به تبدیلی آشنایی او به حیطه دیگری از جهان بینی مردانه و فرهنگ مزاح و بزله گویی نیز شده بود. وقتی موتر به بازار انگوری نزدیک شد؛ یکی از مسافرین از موتروان خواست تا او را به «هوتل خوجه» برساند. دلیل رفتن آن مسافر به هوتل خوجه این بود که این هوتل در یک گوشهء بازار قرار دارد و هوتل خلوتی است. کبرا نیز همراه آن مسافر در آن هوتل پیاده شد.

مسافرین تازه وارد اساس هایش را درین هوتل جابجا کردند و چاینکی فرمایش دادند. کبرا همان پول شیرنی خوری اش را که از بکس پدرش شکسته و خرچی راه کرده بود، در جریان مسافرت جرئت مندانه مصرف میکرد. وی که زیاد گرسنه بود نان شب را صرف نموده در همان اتاق پهلوی مسافران دیگر خوابید و شب را براحتی سپری کرد.
فردا وقتی چشمانش را گشود احساس کرد که کمبود خواب شب های گذشته را جبران کرده اما پاهایش بخاطر پیاده روی دیروز درد میکرد. بعد از صرف صبحانه همراه همسفرش در نمایندگی رفت تا تکت پاکستان را خریداری نماید. پس از یک سلسله مشاهدات فهمید که مسافرین توسط نمایندگی مورد استثمار قرار گرفته تقریباً نیمی از هزینه راه شان را به نمایندگی باج میدهند تا بتوانند از آنجا به مقصد پاکستان عبور نمایند. کسانیکه بصورت قاچاق از بازار انگوری تا بازارک «لشکری» بروند تا مستقیماً با دریواران ً پشتون که انحصار انتقال مسافران را بخود اختصاص داده بودند، معالمه نموده با قیمت نازلتری سفر کنند، مورد تعقیب و شکنجه نظامیان «باشی حبیب» قرار گرفته و جبراً به سوداگران مسافر فروخته میشدند. کبرا خیلی از ستمگری های نظام حاکم و طبقاتی را مشاهده میکرد که بر علاوه ستم بر زنان؛ بر محراق خیلی از ستمی که او قبلاً بدلیل موقف جنسی اش متوجه آن نبود، آشنا شد. وی که خود را در نقش و هیئت مرد متظاهر کرده بود، بیش از پیش حسرت و آرزوی مرد بودن را در ذهن خویش القاء نموده و فکر میکرد که او اگر یک مرد بود میتوانیست این نا ملائمات های اجتماعی را به کمک مردم ستمکش حلاجی نماید. زیرا وی معتقد بود که مردم زحمتکش اگر از عقل و منطق خود کمک بگیرد میتواند یک جامعه ایده آل برایش درست نماید که نه به جنس زن ستمگری شود و نه به مرد.

کبرا در چنین اندیشه ها و آرزو ها غرق بود که شخصی با سلام کردن به همسفرش، رشته تفکرش را مختل کرد. شخص آشنا ابتدا با همسفر او داوود و بعداً با وی احوال پرسی کرد. داوود کبرا را به عبدالعلی مقصودی بهادر معرفی کرد. پس از یک رشته صحبت های مقدماتی؛ هر سه هم سفر تصمیم گرفتند که تکت گرفته به اتفاق هم یک جا در یک موتر سفر کنند. آنها بعد از چند ساعتی سوار موتر تویوتای دبل سیته شده؛ انگوری را به مقصد کویته پاکستان ترک گفتند. موتر حامل ده نفر مسافر بود که پنج نفر شان در سیت نشسته بودند. بهادر، داوود و مقصودی نیز از جمله سیت نشسته گان بودند. مسافرت برای بهادر(کبرا) که تغییر جنسیت داده بود؛ علاوه بر نگرانی از آینده اش، دلچسب بود. دلیل رضایت اش این بود که از نقشه و اکت های هنر مندانه اش به خود میبالید و خود را در دل مورد ستایش قرار میداد.

مقصودی که یک شخص شوخ و اجتماعی بود؛ همراه بهادر شوخی و مزاح را آغاز کرد. وی از بهادر پرسید که برای چی منظوری عازم پاکستان است؟ بهادر در جواب گفت که برای کار کردن میرود. مقصودی نگاهی به سیمای بهادر انداخت و گفت چه کاری را در نظر داری؟ بهادر که جواب دادن این سوال برایش سخت بود گفت: نمیدانم اما هر کاری پیدا شد مهم نیست. مقصودی که به مقصد شوخی اش رسید با خنده بلند گفت:

بلی میدانستم برای مثل شما بچه لخشوم هرکاری باشد تفاوت ندارد. بهادر نمیتوانیست منظورش را درک کند، چون او در یک چنین فضایی بزرگ نشده بود و نمیدانیست جامعه برای پسر های نو جوان از چه نوع شوخی ها استفاده میکند. چون او قادر به درک و تشخیص دادن منظور ایشان نبود؛ پاسخ مناسب ارایه داده نمی توانیست. مقصودی وقتی دید پسرک بسیار کم رو و با حیا است؛ دست از شوخی همرایش برداشت و به دل گفت بیچاره از مجبوری مشکل اقتصادی خانواده تن به مسافرت داده است.

همچنان که موتر زوزه کشان دشت های بزرگ و وسیع و زمین حاصل خیز را می پیمود، بهادر ملک و جایداد اهالی قریه اش را در ذهن متصور میکرد که در مقایسه با این مالکیت ها بدرجه هیچ است. گاه گاهی نیز مشاهده میکرد که این مردم با وجود داشتن این همه ملک و مزرعه های وسیع و حاصل خیز؛ نسبت به اهالی ساکن خودش از یک زندگی عقب مانده تر و غیر رفایی برخور دار است، بناً نابرابری های اجتماعی را در همه جا مشاهده میکرد و ازین بابت رنج می برد.

بهادر دوست داشت ازین سفر آگاهی کسب نموده و برای همین هم کدام سوالاتی از همسفرانش میکرد اما پاسخ قابل رضایت بخشی دریافت نمیتوانیست.لذا ترجیح میداد ساکت باشد و به مسایل فکر کند. گاه گاهی که افکارش متمرکز به موضوع خاص میشد و میخواست روی آن مکث بیشتر کند، جمپ های خیز خیز پی هم موتر؛ افکار او را پاشان میکرد و مانع آن میشد تا به تحلیل مسایل به نتیجه مطلوب و نهایی برسد. وقتی کبرا متوجه قلعه ای که در نواحی اطراف «شاجوی» مستقر بود؛ شد، حس کنجکاوی او را بیشتر بر می انگیخت. وی می دید که قلعه های بزرگ از همان کسانی اند که مالک این مزرعه ها و جایداد ها هستند اما در اطراف این قلعه های بلند و طویل، سر پناه های کوچک و محقری نیز قرار دارند که مربوط به دهقانان است. دهقانانی که تمام این محصول را برای ارباب میکارند و تولید میکنند ولی خود شان شکم های شان گرسنه و دستان شان پینه پینه هستند. اینکه چرا این مناسبات ستم گرانه در جامعه مسلط است، فکری بود که بهادر قادر به تشخیص آن نبوده اما میخواست این مسئله برایش روشن شود و برای این غرق در تفکر بود که موتر وان صدا زد: پائین شوید درین هوتل چای و نان تان را بخورید بعداً حرکت میکنیم. همه مسافران پائین شدند از هوتلی چای خواستند و مشغول نوشیدن شدند.

مسافران در حال خوردن چای بودند و بهادر چشمش به شاگرد هوتلی دوخته بود که با پوشیدن لباس کارگر پنچر گیری ، همراه سماوات چی کمک میکند. وقتی فهمید که او کارگر پنچرگیری نیست بلکه شاگرد این سماوات است که قادر به پوشیدن لباس تمیز نمی باشد، دلش برای او می سوخت. بهادر مشغول چای ریختن در پیاله بود که دو نفر تفنگ بدستان طالبان در هوتل رسیدند و از دریور به زبان پشتو چیزی می پرسید. پس از یک سلسله پرسش ها رو به مسافرین کرده پرسیدند: چیری حٌی ؟ مقصودی جواب داد: مونژ خو غریبان خلگ یو؛ پاکستان ته حٌو، غریبی د پاره. طالبان به مسافران به دقت نگاه کردند و از جمله ازکبرا سوال کرد: چیری حٌی؟

کبراپشتو نمیدانیست و به طرف مقصودی نگاه کرد. مقصودی در جواب گفت: دا هلک پشتو نه پوئیژی. دا هم پاکستان ته حٌی . دا زمونژ ملگری دی. طالبان با خشم به مقصودی گفت: ته پریژده چه دا خپل حٌواب ورکوی. بعد خطاب به کبرا گفت: او بچه، تو کجا میره؟ کبرا گفت: پاکستان. طالبان پرسید: از تو نام چی است؟ کبرا پاسخ داد: بهادر.
یکی از رفیقش گفت: دا خو انجلی دی! دیگری در جواب گفت: حٌه هلکه. وی برای اینکه رفیقش را مطمئن بسازد به صدای بلند گفت: په خدای که دا انجلی دی!

طالبان با یک سلسله گفتفگو همراه مقصودی استدلال میکردند که بهادر دختر است اما مقصودی ابتدا به خنده و شوخی گفت که نه خیر، ایشان وی را می شناسد که پسر است اما طالبان موضوع را جدی گرفتند و از همسفران او خواستند تا بهادر را برای معاینه تحویل آنها بدهند. مقصودی پافشاری کرد و گفت که ایشان موضوع را همراه مسئول طالبان در آن بازار مطرح خواهند کرد. کبرا که خیلی نگران و وحشت زده شده بود از روی تظاهر، گاه گاهی لبخند میزد و چنین وانمود میکرد که ادعای طالبان را به مسخره گرفته است. بلآخره طالان با مسافرین به این توافق رسیدند که آنها مسئول و ملای کلان خود را آورده تا موضوع همراهش مطرح شود.

طالبان هوتل را ترک گفته به موتر وان دستور داد که اجازه حرکت کردن ندارد. مقصودی ازین فرصت استفاده کرده به باقی مسافران مشوره کرد که همگی آنها شهادت بدهند که بهادر را از دیر زمانی است که می شناسند که پسر است. مقصودی از پسر بودن بهادر اطمنان داشته و ترس و واهمه اش از این بود که طالبان بهادر را به بهانه خوش گذراندن بچه بازی خود شان با خود ببرند.

مقصودی مسافرینی که از جاغوری و مالستان همراهش بودند متیقن کرد که او بهادر را می شناسد و طالبان به منظور بچه بازی چنین بهانه را مطرح میکنند. مسافرین نیز تعهد کردند که برای ابطال این ادعای ناروا و بیجا؛ حد اکثر تلاش شان را خواهند کرد. کبرا برای اینکه همسفران اش را مطمئن سازد گفت: شما نگران نباشید، اجازه دهید من را معاینه کند، بعد از اینکه دانیست که پسر هستم رهایم خواهند کرد. مقصودی ازین پیشنهاد بهادر بسیار عصبانی شده داد زد: او احمق تو میفهمی یانه؟ طالبان به این بهانه به شما تجاوز نموده و برای عیاشی شان تو را می برند. آنها بچه باز هستند!

این جملات برای کبرا کاملاً نو و بسیار متحیر کننده بود. چرا که او تا حال هیچ نمی دانست که پسران نیز درین جهان نا عادلانه مورد تجاوز جنسی قرار میگیرند. او با تغییر دادن شکل ظاهری و اینکه وانمود کند پسر است، فکر میکرد از تجاوز جنسی و حمله چشم چرایانه و طمع مردان نجات یافته اما مقصودی بسیار روشن به او حالی کرد که او با وجود پسر بودنش نیز ازین خطرات مصئون نیست.

مسافران مشغول درد دل شان بودند و استدلال میکردند که طالبان سناریو قتل عام هزاره را به بهانه های گونه گونی رو دست گرفته از جمله به گور های دسته جمعی «کاندی پشت» اشاره داشتند که بیش از ده ها مسافر را در آنجا به قتل رسانده است. یکی از مسافر صادقانه مطرح کرد که اگر طالبان خواست بهادر را معاینه کند، او را در حضور ما رو به بیابان و پشت با ما ایستاد کند تا شاش کند. این عمل بدون اینکه به آبروی او صدمه برسد اثبات می نماید که پسر است. باقی مسافران همه تائید کردند اما کبرا صورتش سرخ شد و اما ماهرانه در جواب گفت که او بتازگی شاشیده است. مقصودی به شوخی پرسید: یگان قطره هم نمانده؟ کبرا گفت نه. مقصودی گفت: بلا بزنه تورا، چرا مقداری برای طالبان نماندی!

همه در حال خندیدند بودند که گروپ طالبان سر رسیدند. در میان آنها یک ملای قد بلندی دیده میشد که معلوم بود سرپرست گروپ است. وقتی آنها نزدیک مسافران شدند؛ با اندکی احوال پرسی پرسید کدامش است؟ طالب قبلی که آمده بود به کبرا اشاره کرد. مقصودی ازین فرصت استفاده نموده به ملا سلام داده به خنده گفت: مولوی صاحب نظامیان شما فرق پسر از دختر را نگرفته به این بچه که از محل ماست و ما سالها او را می شناسیم، دختر خطاب میکند. مولوی که قیافه نورانی مثل امام زمان داشت و ریش اش مثل لنگی سفیدش می درخشید خطاب به کبرا گفت:
او بچه چه نام داری؟ کبرا جواب داد: بهادر. مولوی به چشمان بهادر خیره شده اما کبرا نیز تا زمانی که مولوی از او چشم بر نگرفته بود؛ با کمال جرئت و چشم سفیدی با چشمان مولوی نگاه کرده و تبسم میکرد. مولوی بلآخره پلکان چشمانش را پائین انداخت و خطاب به نظامیانش گفت: لیوانیه دا خو انجلی نه دی. بعد خطاب به مسافرین با برخورد نوازش مآبانه گفت: اینها(نظامیانش) بچه و بی عکل اند، نمیدانند.

طالب مدعی به مولوی اعتراض کرده گفت: تر اوسه پوری خو مالوم نشته... مولوی حرف او را قطع کرده برای اینکه همه بدانند به فارسی گفت: خدای تعالی، جٌزمه حزمتُه، به ما عکل و منطک داده، باید از منطک ما استپاده کنیم. وکتی از عکل ما استپاده کینم؛ لازم نیست آبروی یک مسلمان را برده او را بی عزت کنیم.

مولوی برای اینکه تحلیلش را علمی و منطقی جلوه دهد چنین ادامه داد:

اگر چشمان یک مرد مسلمان به چشمان یک زن بیافتد، او حتماً خجالت کشیده نگاهش را از چشمان مرد گرفته و به زمین بر میگرداند. اما اگر یک مرد مسلمان به چشمان مرد دیگر نگاه کند، او خجالت نکشیده و به نگاهش ادامه میدهد که همین بچه نیز چنین کرد!

بناً مولوی به جنجال ها خاتمه داد و مسافرین با خوشحالی اجازه حرکت یافتند. مسافرین و از جمله مقصودی نیز تحت تاثیر سخنان ملا قرار گرفته و استدلال او را تائید میکردند. کبرا که موفقانه و سر بلند امتحان ملا را پشت سر گذشتانده بود، ابتکار خود را مورد تحسین و تمجید قرار داده به دل میگفت خیلی ازاعتقادات مردم مثل همین استدلال از باور های خرافی آنها نشئت گرفته و بر بنیاد بینش ها و تفکر غیر حقیقی استوار گردیده است. وی معتقد شده بود که اگر کسی جرئت کند این تابو ها و طلسم یک نواخت اندیشی ایمان گرایانه را زیر سوال ببرد، بسیار شکننده و ترک بردار است.

مسافرین در مسیر راه بنای شوخی را همراه کبرا گرفته و با وجودیکه از جنسیت او شک نکرده بود؛ اما بعضی اوقات او را بنام دختر صدا میزد. مقصودی باز به شوخی پرسید: خوب دختر جان بگو در پاکستان چه کار خواهی کرد؟ کبرا در جواب گفت: در کان کوله رفته کار میکنم. مقصودی در جواب گفت: در کان کوله؟! کان کوله مرکز تکری هاست که امکان ندارد از دست آنها سالم بمانی. کبرا فکر کرد مقصودی این خطر را برای دختر بودن او پیش بینی کرده جواب داد:

من از تکری ها چی چیزی کمبود دارم؟ همگی خندیدند و مقصودی به باقی همراهانش گفت: این بچه خیلی ساده است که بعضی اوقات آدم فکر میکند او واقعاً دختر است. بعد کبرا را مخاطب قرار داده ادامه داد: او بچه تو از محل تان هنوز بیرون نشده ای و این اولین مسافری شماست. باید هشیار بوده بدانی که تکری ها از دختر کده پسر را بیشتر خوش دارند. پسرانی که هم سن و سال شماست، در کان کوله همراه برادر یا پدر و اقارب نزدیک شان کار میکنند. اگر پسری تنها باشد به هیچ عنوان از دست تکری ها تیر نخواهد شد. آنها یک عمر را در بچه بازی و همجنس گرایی بسر برده و پسر های نو آمده و بی کس را به زودی شکار میکنند. وقتی مقصودی مسئله را توضیح میداد با قی مسافرین حرف های او را قسمی تائید میکردند که برای آنها یک امر عادی تلقی شده و هیچ تعجبی نمیکردند.
تنها کسی که این صحبت ها و اطلاعات برایش تازگی داشت کبرا بود. هر قدر که دامنه صحبت ها وسعت می یافت؛ کبرا کم کم از اقدامش پشیمان میگردید که چه کار خطر ناکی را در پیش گرفته است. او از مقصودی خواست که باید مشوره دهد چه کار کند و کجای پاکستان جای قابل امن است که مشغول کار شود و بدون واهمه به زندگش اش ادامه دهد. مقصودی به شمول مسافران به او پیشنهاد کردند که وی باید همراه یک آدم خودی و دلسوز به ایران برود و در آنجا کدام کار مناسب پیدا نماید.

یکی از همراهان به وی گفت که حیف است عمر اش را بیهوده به ایران یا پاکستان بگذراند و آخر هم صاحب چیزی نشود. وی به کبرا توصیه کرد که ابتدا به ایران رفته بعد از مدتی کار کند تا مصارف اروپا را تامین نموده به آنجا برود.

ادامه دارد...

بن لادن هنوز زنده است!؟

نادر شاه نظری — 2011-05-05T14:21:00Z

قبل از سناریوی عملیات بن لادن، اوباما اعلان کرد که چند ساعت بعد او خبر های مهمی را اعلان خواهد کرد. خود همین موضوع برای انسانهای عاقل سوال بر انگیز است. اول اینکه او از کجا مطمئن بود که در عملیات علیه بن لادن موفق خواهد شد تا حامل خبر های مهمی باشد؟ درین میان اگر تیم نظامی اوباما در کشتن بن لادن تار و مار میشدند؛ باز هم خبر های مهمی بود؟

پس از سپری شدن چند ساعت از موضع مربوط، اوباما اعلان کرد که بن لادن توسط یک تیم نظامی او کشته شده است و جسدش در نزد امریکایی هاست. ابتدا اشوئیتپرس طی گزارشی، یک عکس جعلی را بنام بن لادن منتشر کرد که بعداً مقامات کاخ سفید اعتراف کرد که عکس مذکور مربوط بن لادن نبوده است.

اوباما در خبر مهمی که از قبل وعده ی آن را داده بود؛ گزارش داد که بن لادن در جریان مقاومت اش توسط تیم او کشته شده است. همین خبر را مقامات امریکایی سه روز بعد بتاریخ 4 می بصورت دیگری مطرح کردند که بن لادن مسلح نبود اما در جریان مقاومت زنی را برایش سپر کرده بود!

سوال اینجاست که وقتی بن لادن مسلح نبوده است، آیا از نظر مقاومت فیزیکی آنقدر توانا بود که کوماندو های امریکایی توان دستگیری اش را نداشتند؟ باز هم سوالی که مطرح می شود این است که آیا بن لادن وقتی با کوماندو ها در اتاق خوابش رو برو می شود؛ آنقدر نسبت به این کوماندو ها خوشبین بوده است که فکر می کند اگر زنی را سپر قرار بدهد دل نظامیان امریکایی به رحم می آید و او نجات می یابد؟

باز هم محل مقاومت بن لادن در تخت خوابش بوده است که در نهایت در آنجا کشته شده است؟ اگر در تخت خوابش بوده که هم مقاومت بن لادن و هم زنی که از او سپر ساخته شده است دروغ است. زیرا هر موجود زنده در حین حادثه از جایش می پرد و اگر مقاومت هم بکند خارج از بستره خوابش به دفاع می پردازد. تازه اگر کوماندو ها او را غافل گیر کرده باشد؛ پس گلوله ها می باید در رخت خوابش اصابت میکرد، در حالیکه عکسی که از تخت خواب بن لادن گرفته شده است نه نشانی از گلوله ها دیده می شود و نه هم خونی دیده می شود که مبین کشته شدن او باشد.

لئون پانتا رئیس سازمان سیا گفته بود که تصاویر جسد بن لادن به نشر خواهد رسید اما دو روز بعد مقامات امریکایی حرف شان را پس گرفته چنین استدلال کردند که جسد بن لادن رهبر القاعده هولناک است و ممکن است احساسات برخی را تحریک کند!؟

روزنامه اتریشی «österreich» بتارخ 3 می گزارش عملیات قتل بن لادن را با طرح تصویر کامپیوتری منتشر کرد که در آن تصویر نشان میداد که کماندو کای امریکایی با لباس هاس مجهز به تکنولوژی گزارش دهی، از جمله نصب کامره های ویدئویی و عکس برداری عملیات را اجرا کردند. این به اصطلاح عملیات را کاخ سفید مستقیماً نظاره می کرد. حال سوال اینجاست که وقتی عکس بن لادن پس از کشته شدن اش زیاد هولناک بوده است که پخش آن احساسات پیروان او را بر می انگیزاند؛ پس چرا تصویر های ویدئویی و عکس برداری او را قبل از کشته شدن اش پخش نمی کند؟

جالب اینکه کمیته قضایی مجلس سنا گفت که بن لادن برای تسلیم شدن هیچ تلاشی نکرد و برای همین هم کشتن او را موجه میداند!

مقامات امریکایی تنها در باره زمان کشته شدن و دستگیری بن لادن حرفهای ضد و نقیضی مطرح می کنند. اول می گویند بن لادن به شدت مقاوت کرد. بعد می گوید مقاومت کرد اما اسلحه نداشت. بعدش می گویند، تنها زنی را برای مقاومت اش سپر ساخته بود. بعد میگویند، بن لادن اصلاً برای تسلیم شدنش هیچ تلاشی نکرد و بهمین خاطر هم کشته شد!؟

وقتی گزارش قتل بن لادن توسط اوباما بتاریخ 2 می ساعت چهار صبح بوقت اروپا منتشر شد، تنها چند ساعت بعدش گفتند که جسد او با قواعد اسلامی کفن شده و با نثار دعا به آبهای دریای ارام رها ساخته است. جالب اینکه پس از آنکه جسد در آبهای آرام در حال شنا ور و طعمه های ماهی ها شد، مقامات امریکایی اعلام کردند که تحقیقات لابراتواری هم جسد را تائید کردند که مربوط به بن لادن بوده است!

سوالی که مطرح می شود این است که این ابزار تحقیقاتی در اختیار کماندو ها بوده است و یا اینکه این تحقیقات در مراکز علمی مجهر به تکنالوژی لابراتواری باید انجام می گرفت؟ از جمله در کدام شفاخانه و یا نهاد های علمی تحقیقاتی چنین تحقیقات صورت گرفته است و آیا موسسه مذکور این موضوع را تائید کرده است؟

دروغهایی را که امریکایی ها به خورد مردم می دهد واقعاً مسخره کننده است. آنها گفتند که دو هلوکوبتر امریکایی از خاک افغانستان پرواز کرده است بدون اینکه مقامات پاکستانی را در جریان قرار بدهد، در محل عملیات در آبیت اباد خود شان را رسانده است. جالب اینکه این هلوکوپتر ها از چندین شهر ها از جمله از فضای پشاور عبور کرده است اما مقامات پاکستانی همه بخواب رفته بوده اند و راه دار ها هم به نفع امریکایی ها از کار باز مانده بوده است. اینها دروغهایی است که مقامات امریکایی بصورت بی شرمانه به خورد مردم می دهند و برای فریب و اغوای مردم به خرد و منطق آنها نیز توهین روا میدارند.

به نظر اینجانب شکی نیست که هدف امرکایی ها ازین توطئه به اصطلاح قتل بن لادن؛ سناریوی دیگری روی دست گرفته اند. درین سناریو به نظر میرسد با رهبران القاعده تبانی و سازش صورت گرفته و درین میان دهن استخبارات پاکستانی را نیز بسته اند. چنانچه تا هنوز القاعده و نیروهای طالبان درین رابطه هیچ موضعگیری نکرده اند و مقامات پاکستانی نیز گفتند که از بابت اینکه بن لادن در ابیت آباد بوده و آنها ازین موضوع اطلاع نداشته شرمنده است!؟

تا هنوز رسانه های خبری صرفاً خبر منتشر کرده است اما سعی کرده از تفسیر و کنکاش در باره موضوع طفره بروند. لذا بنظر می رسد که مقامات دولت ها غربی در جریان موضوع قرار دارند. زیرا رسانه های خبری از جمله بی بی سی نیز هیچ پروپاگندی را درین رابطه دامن نمی زند.

در نتیجه سناریوی قتل بن لادن به هیچ وجه با منطق انسان سازگاری ندارد. یا اینکه بن لادن را سالهای قبل به قتل رسانده اند و یا اینکه او هنوز زنده است اما در دور جدیدی از معاملات قرار گرفته است.

نقش آخوندها در جامعه

نادر شاه نظری — 2010-11-08T10:16:00Z

قبل از اینکه به نقش اجتماعی آخند ها بپردازم، ابتدا به تعریف و اهمیت کار بصورت مختصر درنگ میکنم.

از نظر تعریف اقتصاد، کار به فعالیت آگاهانه ای انسان گفته می شود که در امر تولید و توزیع ارزش مصرف و کالا صورت بگیرد. مثلاً کسی که سنگی برای آبادی خانه می شکند،کار محسوب میگردد. همین سنگ تا زمانیکه صرفاً برای خانه ساختن فرد بکار می رود، کالا گفته نمی شود، این سنگ زمانی به کالا تبدیل میگردد که سنگ شکن آن را خارج از مایحتاج خودش استفاده کند. مثلاً سنگ را برای فروش به بازار عرضه کند. لذا سنگ های شکسته شده این فرد تا زمانیکه به بازار عرضه نشده و به مصرف خودش برسد، ارزش مصرف نامیده می شود. اما زمانیکه برای فروش عرضه شد، کالا گفته می شود. بناً کار هم به فعالیتی گفته می شود که هم ارزش مصرف دارد و هم ارزش کالا.

ازین مقدمه به این نتیجه میرسیم که کار به هر فعالیتی انسان گفته نمی شود. مثلاً وقتی انسان کتاب می خواند، یا اینکه به فعالیت جسمی مثل دویدن و اسپ دوانی مشغول می شود، در عین حالیکه انرژی به مصرف می رساند، اما کار گفته نمی شود. همان قسمی که گفته شد، کار به فعالیت آگاهانه ی انسان گفته می شود که در امر تولید و توضیح ارزش مصرف و کالا صورت بگیرد.

حال که تعریف کار تا حدی روشن شد، ببینیم کار چه به درد انسان می خورد؟

یکی از علت های بسیار مهمی که انسان توانست نسلش را از میان 50 ملیون نوع موجود عظیم الجسه حفظ کند، «کار» است. یعنی انسان با کارش توانست هم خودش را نجات دهد و هم طبیعت را به خدمت بگیرد. به بیان بسیار ساده، اگر کار انسان نمی بود، انسان فعلی نه دارای زبان بود، نه دارای دست و نه داری عقل و شعور. انسانها زبان را بنا به ضرورت های کار آموختند. انسانها شعورش را با کار تقویت دادند، انسانها فلسفه، هنر، ادبیات، موسیقی و غیره را از نعمت کار آموختند.

یگانه چیزیکه انسان را از جهان حیوانیت نجات داده و وارد مناسبات اجتماعی کرده است؛ کار می باشد. کار است که سازنده رشد و ترقی انسان است. بزگترین تمدن ها و فرهنگ ها از کار بوجود آمده و با کار رشد و توسعه می نماید. بزگترین سرمایه های مادی و معنوی ثمره کار است. کار است که رفاه، آسایش و تمدن بوجود می آورد.

ممکن است با وارد شدن در بحث کار، برای خوانندگان چنین سوالی مطرح شود که؛ خوب، فایده کار را همه میداند و نیازی به این فلسفه بافی نیست! بلی چنین است. من هم میگویم که انسانها ثمره کار را دیده اند. برای همین امر به یک مثال ساده مردم بر میخوریم که میگویند، «کار جوهر مرد است». اگر بخواهیم این فرمول را صرفاً مردانه تعریف نکنیم، بهتر است بگوئیم «کار جوهر انسان است».

یعنی انسانهایی که در کار سهم نمیگیرند، انسانهای بی جوهری هستند! باز هم به بیان ساده تر، انسانهایی که در مناسبات تولیدی سهم ندارند، از نظر اجتماعی انسانهای مرده ای هستند! حال که کار اینقدر از اهمیت اساسی برخوردار است، ببینیم چه قشر و طبقه ای در کار سهم نمیگیرند.

البته تمامی طبقات اجتمامی در کار و تولید سهم نمیگیرند، مگر در تولید نقش دارد. مثلاً سرمایه دار در مناسبات تولیدی نقش مهمی بعهده دارد. فئودال هم چنین است. آنها در عین حالیکه خود شان مشغول کار نیستند، اما اهُرم مناسبات تولیدی را در دست دارند. محصلین و دانشجویان اگر مشغول فراگیری تحصیل هستند، به نوعی خود شان را در حیطه های مهارت ها و اشتغال به کار آماده میکنند. مثلاً اگر دانشجویی برای به دست آوردن مدرک تحصیلی و فراگیری دانش است، هدفش در نهایت ارایه کار است. یعنی تحصیل برای کار، کسب دانش و آگاهی در عرصه های مهم کاری.

اگر به اقشار و طبقات مختلف جامعه نگاه کنیم، هر قشر و طبقه ای بلآخره به نوعی با تولید و کار مشغولند و از طریق آنها مشغول اعاشه و اباته خود و فامیلهای شان هستند. کارگر،دهقان، نجار، گلکار، تجار، دکاندار، کارخانه دار، ماموران ملکی و دولتی،معلمان، نقاشان، تاکسی رانان، دریوران وسایل ترانسپورتی و حرفه داران و غیره و غیره همه مشغول کار هستند. ارگانهای مثل پولیس داد گاه ها، ارتش و زندان و غیره گرچه در امر تولید یا مناسبات توزیع کلایی سهیم نیستند، اما بنا به نیاز های امنیتی سرمایه و ثروت، اشتغال آنها در آن جایگاه کار محسوب می شود.

ممکن است کسانی بصورت مقطعی و موقتی بیکار هم باشند، ولی این بیکاری برایش هدفی نیست. هر بیکاری نمیخواهد با شانه خالی کردن از کار خودش را سر بار خانواده و جامعه کند.

در زمانهای قدیم کسانی که توانایی کار را نداشتند، به خدمت دولت در می آمدند و با لطیفه گویی و شعر و مداحی گری به «دربار» شاهان و خلفا روز گار می گذراندند.

در عصر کنونی که این شغل نیز از چلش افتاده است و جامعه چنین اشتغالی را به چشم پسیف می بیند، کمتر کسی حاضر است به چنین شغلی تن در دهد.

رویهمرفته در جامعه ما به غیر از دو قشر،هیچ قشر، طبقه و اشخاصی را نمیتوان یافت که بی کاری و تفاله خوری، هدفی برای شان تبدیل گردد. این دو قشر یگانه قشر تفاله خور و سربار جامعه محسوب میگردد. قشر «آخوند» ها و قشر «متکدیان»، یا «گداگران».

گداگری بدلیل اینکه در جامعه هیچ جای پایی ندارد و همیشه مورد تحقیر و اهانت مردم قرار میگیرد، در صورت مهیا شدن زمینه اشتغال برای آنها، امکان باز گشت آنها به شغل آبرو مندانه همیشه مساعد است، اما شغل آخند ها بدلیل اینکه از طرف آنها تبلیغ مقد سانه گردیده است، روز به روز در حال افزایش است.

اگر روحانی گری را به صدر اسلام برگردانیم، اسلام با روحانی گری بعنوان یک شغل کاملاً مخالف است، ولی این روحانیون اسلامی که خود شان را با دین تطهیر و تقدیس گردانیده اند، میخواهند برای همیشه از کار شانه خالی کنند. استدلال آنها این است که برای شناخت دین می باید یک عمر تحقیق کنند تا حقیقت دین را بیاموزند!

اگر پیامبر اسلام مثل روحانیون فعلی بی کار می بود، یقیناً مورد پذیرش جامعه آنوقت شان قرا نمیگرفت، زیرا هیچ جامعه ای از بیکاران الگو و الهام نخواهد گرفت.ایشان هم در کار تولیدی آن وقت سهم می گرفت و هم از پیشرفته ترین اشتغال آن زمان یعنی تجارت برخور دار بود و هرگز تفاله خواران را نمی ستود. همین روحانیون اگر تزویر و ریا پیشه نکنند؛ چرا از عمل حضرت علی الهام نمیگیرد که میگویند حضرت علی با کار کردن در باغ دستهایش همیشه آبله می شد؟ وقتی پیامبر اسلام و اولین امام شیعه کار کردن را می ستودند، پس چرا پیروان شان تن به تن پروری و تفاله خواری میدهند؟

آخوند ها میگویند برای شناخت دقیق دین، حتی یک عمر نیز نمیتوانند به حقیقت های دینی برسند، آیا این ادعا حقیقت دارد یا اینکه آنها برای خود شان اشتغال ایجاد کرده است و بیکاری شان را توجیه می نمایند؟

واقعیت این است که هر انسان مذهبی میتواند دستورات دینی اش را همراه با کار کردن هم فرارگیرد، بدون اینکه یک عمر مشغول این امر باشد. معیار یک فرد مومن در ایمان داشتن و یقین تعقلی او است یا در زیاد خوانی و علم داشتن او به دین؟ بدیهی است که در ایمان داشتن او به دین. پس آگاهی و شناخت از دین، مشکلتر از فارغ شدن یک رشته علمی نیست. برای مشکل ترین رشته علمی حد اکثر بیست سال ضرورت دارد. بناً فراگیری دستور العمل های دینی به هیچ وجه بیش از بیست سال نیاز نمی باشد.اگر آخوند ها بخواهند دین و مذهب را به مریدان شان بیاموزند، میتوانند بعد از فراغت این رشته در کار و فعالیت تولیدی شرکت کنند و به تبلیغ دین شان هم بپردازند. کاری را که آخوند های قبیلی میکردند.

تا زمانیکه ماشین تولید آخوند سازی ولایت فقیه از ایران به بیرون از مرز هایش صادر نشده بود ، آخوند های محلی نقش محبوبی در میان جامعه داشتند. زیرا هم با کار و تولید سر و کار داشتند و هم با آموزش سواد برای نسل نو و تعلیم دادن مسایل مذهبی آنها. بعد از واردات آخوند از کارخانه های آخوند سازی ولایت فقیه، بخت هزاره جات نیز رو به افول رفت و آخوند ها بعنوان یک قشر مفت خوار و سر بار جامعه در عرصه های مختلف اجتماعی و سیاست عرض اندام نمودند که تمام ارزش های فرهنگی و هنری را ویران کردند و همه چیز را از دید ولایت فقیه اسلامیزه نمودند.

همان آخوند های محلی با دید سنتی ای که داشتند هزار برابر دانش بهتری نسبت بهمین پیروان ولایت فقیه داشتند. بعنوان مثال بعد از کودتای ثور و آزادی هزارجات، آخوند های سنتی به رهبری «شیخ بهشتی» و شورای اتفاق جاغوری را نایب الحکومه (ولایت) کردند. طرح آنها این بودند که هزارجات را به شش ولایت تقسیم بندی نمایند. در صورتیکه این اقدام اجرا میگردید، دولت های بعدی مجبور میشدند تشکیلات این ولایات را رسمیت میدادند. وقتی ولایت فقیه ایران ازین اقدام اطلاع یافتند پیروان شان را فرستادند تا این اقدام را خنثا نموده مجریان و طراحان آن را به قتل برساندند. از آن به بعد هزارجات شد میدان تاخت و تاز سگ جنگی های تشکیلات پیروان و لایت فقیه. قسمیکه نهضت با نصر و نصر با سپاه و جبهه متحد با هر دو جهاد میکردند و قربانیان شان را شهید مینامیدند. یکی از این فتوا دادن ها را میتوان در جنگ نهضت با حزب اسلامی و با کشته شدن «اسحق حاجی کمر» یکی از نظامیان نهضت یاد کرد. درین فتوا مردم ما خوب بیاد دارد که کی بر سر غسل دادن و ندادن مقتول فتوای شهید شدن داده بود!

در واقع آخوند نیز مثل باقی افراد جامعه اگر از درون مردم تمویل و تغزیه شود برای مردم کار میکند اما اگر منبع تغزیه آنها منبع مشکوکی باشد، مسلم است که برای همان منابع مشکوک کار میکنند. آخند های محلی و سنتی دارای درآمد مشخص و مستقلی بودند، بناً نقش شان هم از نظر اجتماعی مثبت بودند و هم از نظر اقتصادی سر بار و تفاله خوار نبودند.

از نظر جامعه شناسی وقتی استقلال یک فرد مورد بررسی قرار می گیرد، ابتدا به پایگاه مادی او توجه می شود تا دیده شود که فرد مورد نظر از کدام پایگاه و جایگاه مالی بر خواسته و برای چه کسانی خدمت میکند. آخند های سنتی که خود شان دارای استقلال مالی بودند هم کار میکردند و هم با درس دادن بچه های مردم حق الزحمه میگرفتند. بناً منافع شان با منافع مردم گره خور ده بودند.

درین میان آخوند هایی صادراتی(منظور از صادراتی این است که آنها در کارگاه های ولایت فقیه بسته بندی شده به خارج صادر میگردد) که از ایران، نجف و غیره به کشور وارد میگردند فاقد در آمد مشخص در منطقه هستند. آنها که با پشتوانه پول و امکانات تمویل دهنده مجهز هستند، مسلم است که برای کسی خدمت میکنند که از آنها تمویل و تجهیز میگردند.

طبق آمار گیری «فدراسیون دانشجویان هزاره» (ایچ ایس ایف) که در سال 1997 در شهر کویته بیرون داد، در آن سالها بیش از 25 هزار آخوند هزاره در حوزه های قم، مشهد، نجف و غیره مشغول تحصیل بودند. اگر حد اقل میزان رشد این آما را سالانه پنج هزار نفر مقایسه کنیم، در طول این چهارده سال تعداد آخند های هزاره چه در حوزه ها و چه خارج از آنجا به بیش از هفتاد هزار نفرمیرسد.

حال فکر کنیم که موجودیت هفتاد هزار آخوند در هزارجات چه بلایی بر سر مردم خواهد آورد. اگر یک جمعیت بی کار هفتاد هزار نفری در جامعه وجود داشته باشد، که وجود دارد چندان تفاوتی ندارد اما این جمعیت آخوند برای شان شغل ایجاد می نمایند. آنها از طریق دامن زدن به دعوا ها و مرافعه و تضاد های جامعه دست به ایجاد اشتغال میزنند. طبق یک آماری که از حاکمیت آخوند های جاغوری بدست آمده است، در طول جنگ های داخلی میان گروه های ولایت فقیه که آخوند ها مستقیماً فتوا صادر کرده اند، بیش از سه هزار و دو صد نفر کشته شده اند. آمار همین جنگ هایی که آخوند ها فتوا دهنده آن بوده اند، در دایکندی به 70 هزار نفر میرسد.

آخند های صادراتی که فاقد کار و در آمد اقتصادی هستند، از روش های متفاوتی در ایجاد اشتغال سازی برای خود شان استفاده میکنند. آنها از طریق نفاق افگنی، دامن زدن به تضاد های فردی، اجتماعی و طایفوی و مذهبی میان پیروان مذاهب گونه گون، کشف زیارت ها و ترویج خرافات، روضه و دعا خوانی میان مردم بمنظور رفع حاجات، تعویذ نویسی و دیو بندی و ده ها سر هم بندی نمودن جهل، خرافات و اوهامات روز گار میگذرانند.

آنها نه تنها دین و مذهب را ازین طریق بد معرفی می نمایند، بلکه ماهیت دین و مذهب را نیز قلب و تحریف نموده اند. قسمیکه رویهمرفته سالها هزاران حدیث و نقل قول های پیامبران و امامان و امام زاده ها را بنا به منافع و مصالح خصوصی و قشری شان صادر و جعل می نمایند. قسمیکه تنها میزان حدیث های پیامبر با لاتر از هفت ملیون حدیث رسیده است. منسوب کردن احادیث به آئمه که هیچ حدی ندارد.

آخوند ها در عین حالیکه در کار و فعالیت اقتصادی سهم نمیگیرند، اما از روش های مختلفی برای تقدس شخصیت سازی آخوندیزم استفاده می نمایند. آنها خود شان را عالمان، یعنی تیکه داران دین و مذهب معرفی می نمایند و معتقدند که تنها آنها قادر هستند از علم دینی سر در بیاورند. به این ترتیب خود شان را کسانی معرفی میکنند که همیشه کتاب خدا را در دست دارند و اعمال و کردار آنها بنا به مصالح دین و رضایت خدا، پیامبر و آئمه صورت می گیرند.

اگر سیر تقدس شخصیت آخوندیزم را تنها در طول سی سال اخیر به برسی بگیریم، یقیناً هیچ قشر و گروهی را در تاریخ جامعه بشری نمیتوان یافت که تا این حد به کیش شخصیت افراطی گری رو آورده باشد. آنها در امر تقدس کیش شخصیت سازی حتی کوشیدند مردم را متقاعد کنند که روحانیون مقامات بالا، با امام زمان در تماس هستند و از او در باره امورات جامعه راهنمایی می گیرند. بهین دلیل دیدن تصویر خمینی در کره ماه را هیچ آخوندی انکار نکرده است.

آنها از طریق تقدس گرایی خویش از جامعه میخواهند که نسبت به آنها احترام خاصی شوند، بهیمن دلیل دست آخوند ها را باید ببوسد و با آنها با یک نزاکت خاصی باید برخورد شود.

یکی از دوستان ما که پارسال سفری به پاکستان داشت میگوید که در مجلسی نشسته بود که بعد چند لحظهء صدای بلندی صلوات می شنود. به اطرفش نگاه میکند می بیند که آخوند عبا و قبا دار از جایش بلند شده می خواهد به دست شویی برود و حضار برای حرکت آخوند از جایش صلوات فرستاده است!

او می گوید وقتی آخوند مذکور از مستراح برگشت نیز پیروان او صلوات فرستادند. به این ترتیب آخوند ها میخواهند تمامی اعمال و حرکات شان را در تقدس گرایی نهادینه کند. زیرا میدانند که وقتی آخوند ها در محور تقدس دینی قرار داشته باشند، نقد از اعمال و کردار آنها به «تابو» بدل میگردد. برای همین امر اگر هر آخوند جنایت کاری بمیرد، از جانب همین قشر بصورت با شکوهی تجلیل می شود و برایش یک کار نامه الگو سازی خدمت به مردم می سازد و تبلیغش می کند. مثلاً اگر شیخ آصف محسنی هم بمیرد، در عین حالیکه در دشمنی با هزاره ها زبان زد مردم است، از او بعنوان یک روحانی دلسوز نسبت به مردم هزاره و تمامی شیعه ها یاد خواهند کرد و از او یک سمبل مقدس خواهد ساخت.

اگر به روش برخورد آخوند های سنتی نگاه میکردیم، آنها کریکتر یک انسان عادی در جامعه را داشتند. مثل مردم صحبت میکردند، مثل مردم لباس می پوشیدند و مثل مردم هم در فعالیت هایی مادی سهم می گرفتند. آخوند های صادراتی اولاً با یک کریکتر غیر مردمی ظاهر میگردد. اگر از آنها پرسیده شود که جناب آخوند صاحب کی آمده است، در جواب میگوید: عل آن تشریف آوردیم. ضمناً از نظر ظاهری با عبا و قبا و جول و جپن مجهز است. بقول دوستی، با خوی گیر و تنگ و پردوم ملبس هستند.

حال سوال اینجاست که مگر برای آخوند شدن به لباس خاصی نیاز است؟ آیا رهبران مذهبی صدر اسلام مگر از لباس غیر عادی استفاده میکردند؟

خیر. از پیامبر گرفته تا امامان از لباس رایج آن زمان مردم استفاده میکردند. پس تنها این آخوند های فعلی هستند که امتیاز طلبند و این امتیاز طلبی را حتی در طرز لباس پوشیدن نیز برای خود شان قایل هستند. اگر از آنها پرسیده شود که چرا از لباس خاصی استفاده می کنند، توجیه شان این استند که چون در دین تخصص دارند باید لباس های دین شناسانانه بپوشند!

اگر قرار بر این باشد که هر قشری؛ از رشته یا تخصصی شان در جامعه شناسایی شود، پس می باید لباسی نیز برای نشانی شدن آن تخصص شان داشته باشند. انجنیر های ساختمانی، انجنیر های معدن شناسی، پزشکان، اقتصاد دان ها، معلمان، حرفه داران و غیره باید در شکل لباس خاص شان در جامعه نمایان شوند و مردم آنها را بلحاظ شغل شان مورد حرمت قرار دهد. همینطور اقشاری که به لحاظ شغل شان در موقعیت پائین تری قرار دارند، هر یکی بنا به درجه شان شناخته شود. آخوند ها چون با دین تخصص دارد؛ جامعه یک نوع احترامی برایش قایل شود، داکتران و انجنیران رشته های مختلفی چون به نوعی به علم سر و کار دارند، با لباس های نشانی شده خود شان در جامعه علنی کنند و برای شان احترام گذاشته شود. همین قسم چوپانان، هیزم کشان و کلینر ها هم دارای لباس های خاص خود شان باشند و از روی همین لباس های شان موقعیت قشری و طبقاتی شان نیز مشخص شده و به دیده تحقیر نگریسته شود!

اینکه آخوند ها در عرصه های مختلفی از جمله در پوشش لباس نیز برای شان امتیاز می طلبند و معتقدند که آنها در دین تخصص دارند آیا یک امر مطلق است؟ آیا این تنها آخوند ها بوده و هستند که از دین شناخت و آگاهی دارند؟ بدیهی است که چنین نیست. خیلی از شخصیت هایی که در تبلیغات دین اثر گذاشته اند، شخصیت های غیر آخوند نیز بوده اند.مثل شریعتی، سروش و غیره. پس انتخاب کردن لباس خاصی مبنی بر اینکه فلان قشری به فلان رشته ء تخصص دارد غلط است و آخوند ها با این روش میخواهند برای شان کیش شخصیت مقدس بسازند تا از آماج انتقاد مردم لباس دینی را برای شان سپر بسازند.

تقدس گرایی در کیش شخصیت سازی آخوندی چیزی است که آنها برای شان درجه و اهمیت قایل هستند. طبق این دیدگاه، آخوند ها باید در تمام شئون زندگی از لباس شان استفاده کنند و در هر مکانی باید این شخصیت سازی جا باز کند و مردم به آنها بعنوان یک قشری برخورد کند که آنها را وصی و نماینده دین و مذهب بدانند.

وقتی در جامعه چنین پوشش لباس به هیچ قشری تعلق نمیگیرد، مگر آخوند ها خارج از مناسبات اجتماعی قرار دارد که چنین امتیازی برای خود شان می طلبند؟ بدیهی است که آنها از نقش تفاله خواری و سر بار بودن شان به جامعه آگاه اند و از همین بابت میکوشند این خلا را پر کنند.

اگر از آنها پرسیده شود که چرا در کار و امر تولید در جامعه نقش ایفا نمیکنند، استدلال شان این است که آنها مشغول کار هستند. آنها هر فعالیت شان را کار خطاب میکنند و میگویند مشغول کار های معنوی هستند.

اگر نقش یک فرد بی کار را نه تنها در جامعه، بلکه از دورن یک خانواده به بررسی بگیریم، به این نتیجه می رسیم که فرد بیکار حتی در درون خانواده اش نیز مورد نفرت و انزجار قرار میگیرد. شخصیت فرد بی کار در درون خانواده یک شخصیت بی کفایت و سر بار و تفاله خور محسوب میگردد. در جامعه نیز چنین است. مردم آخوند ها را یک قشر بیکار و بی بهره می شناسد و ضرب المثل های فراوانی در باره بی کاری آخوند ها ساخته و بافته اند.

بخاطر همین است که مردم «کار را هنر و جوهر مرد» میداند . ضرب المثلی هایی است که میگویند «از آدم های بی کار خدا بیزار است». همینطور میگوید، «خرکاری دریای هنر است، ترت ترت ملایی نیست». یا اینکه «چهل ملا جمع شدند، نتوانستند یک خر را بار کنند» و ازین قبیل مثل ها و کنایات زیاد به این قشر انگل و مفت خوار جامعه گفته می شود.

بخاطر همین کنایات و تحقیر ها است که آنها با فراگیری به اصطلاح علم دینی شان سعی می نمایند خود شان را زعیم و پیشوای جامعه مذهبی خطاب کنند و تمامی ارزش های علمی، تاریخی و فرهنگی جامعه را آخندیزه کنند. آنها ذاتاً و خصلتاً مخالف ترقی، رشد و آبادانی جامعه هستند. با هنر موسیقی آنها مخالفند، با تحصیل علم و دانش ساینس آنها مخالفند، با شعر و ادبیات آنها مخالفند، با سینما و هنر تائتر آنها مخالفند، با رقص و ساز و سرور آنها مخالفند، با شادی و سرور و خنده آنها مخالفند، با مکتب رفتگی و پیشرفت سطح آگاهی مردم آنها مخالفند و خلاصه با آسایش و سعادت بشری آنها مخالفند.

البته این مخالفت ها را برای حفظ و منزه نگهداشتن دین انجام نمیدهند، بلکه برای منافع قشری و شخصی شان انجام میدهند. آنها میدانند که جامعه اگر از هر لحاظی رشد کنند به ضرر آنهاست. زیرا یک هنر مند سینما یا یک معلم از آخوند مسایل مذهبی و غیر مذهبی را نمی پرسند اما یک فرد مذهبی خرد باخته بی سواد نه تنها مسایل مذهبی را از آنها می پرسند، بلکه مسایل اجتماعی را نیز از آخوند ها می پرسند.

از نظر یک عده ای، آخوند های صادراتی نسبت به آخوند های سنتی بهتر هستند. دلیلی که آنها برای این استدلال شان می سازند این است که آخوند های صادراتی مخالف مکتب نیستند. البته آخوند های صادراتی به شدت مخالف مکتب و معارف هستند، اینکه آنها مخالفت شان را علنی اعلام نمیدارند، نمیتوانند پیشرفت و رشد جامعه را به سمت علم و دانش بگیرند. برای همین امر نیز مجبور شده اند در حوزه های دروس مذهبی نیز علم را تا حدودی راه بدهد و خود شان را از انزوا بیرون کنند. آنها معتقدند که تحصیل در مکتب های دولتی، اگر هم سطح با دروس مذهبی و مدرسه های دینی پیش رفت، ضرری چندانی ندارد اما اگر صرفاً به مکتب های دولتی و دروس علم ساینس تکیه شود، ناقص و در نهایت فاجعه آمیز است!

گرچه آنها قادر نیستند سیر سریع پیشرفت علم و ترقی را بگیرند اما نهایت سعی می نمایند تا در عرصه های مختلف اجتماعی نفوذ و رخنه کنند و از پدیده های اجتماعی سوه استفاده و بهره گیری کنند. آنها به بهانه های مختلفی چه در بدنه دولت و نهاد های سیاسی و حقوقی و چه در مراکز پرورشی و تربیوی، تئوری می با فند و همه چیز را آخوندیزه میکنند. از قانون احوال شخصیه گرفته تا قانون آداب خواب و خوردن و حتی مستراح رفتن را. هم اکنون آوازه است که آخوند های ولایت فقیه ایران علوم انسانی را میخواهد از دانشگاه بردارد!

نفوذ و رشد نیروهای بنیاد گرای مذهبی اعم از شیعه و سنی و حاکمیت آنها در ایران و افغانستان سبب شده است که بمبه سم پاشی آخندیزم حتی در میان نهاد های آموزشی و تربیوی نیز رخنه کند و فارغ التحصیلان رشته های مختلف علمی را فرهنگ آخوندیزم تزریق نمایند. قسمی که دیده می شود، خیلی از محصلین و دانش جویان و فارغ التحصیلان رشته های علوم سعی می نمایند خود شان را با تفکر آخندیزم مجهز کنند و از زبان آنها سخن بگویند. کاری که قبلاً درین مراکز سابقه نداشته است.

مثلاً فارغ التحصیلان رشته های علمی، در سی سال قبل مشخص میشد که از یک مرکز علمی فارغ التحصیل شده اند، اما حالا به سختی میتوان این تفکیک را در میان مکتب خوانده های ما تشخیص داد. همینطور سی سال قبل قشر تحصیل کرده ها نه به لحاظ عقیدتی و ایدئولوژیک ، بلکه به لحاظ قشری گری مکتب خواندگی شان خصلتاً مخالف تفکر آخوندیزم بودند اما امروز این قشر بعنوان مبلغین آخوندیزم تبدیل شده اند و ادبیات نوشتاری و گفتاری شان را نمیتوان از ادبیات آخوند ها تفکیک کرد.

به این ترتیب قشری که بلحاظ اجتماعی فاقد کار و در آمد مادی بودند، به بیکاری و تن پروری شان اشتغال ذهنی بخشیدند و این امر سبب شده است که جمعی از نو جوانان ما بخاطر این امتیاز گیری؛ هوای درس های آخوندی نمایند و آگاهانه و غیر آگاهانه خود شان سر بار خانواده و جامعه کنند.

گرچه قبلاً فراگیری درس های مذهبی آخوندی تا حدودی هزینه داشت و داوطلبین آن به ایران و نجف می رفتند اما بتازگی ولایت فقیه ایران، مدرسه های دینی جدیدی به افغانستان نیز صادر کرده است که از جمله به مدرسه «خاتم البیین» شیخ آصف محسنی میتوان اشاره کرد که حتی از وزارت تحصیلات عالی افغانستان مجوزی نیز برای آن گرفته است.

از آنجائیکه آخوند ها در یک دست کتاب خدا و در دست دیگر خدعه و نیرنگ دارند، معیار های خوب و بد بودن افراد جامعه؛ از کانال آنها عبور می نمایند، خیلی از جوانان آگاه و نیمه آگاه، روشنفکر و نیمه روشنفکر، انسان های دیموکرات و معارف دیده ها بخاطر اینکه مورد حمله و تکفیر آخوند ها قرار نگیرند و نقش شخصیتی و اجتماعی شان را در جامعه خدشه دار نکنند، از کنار خیلی از جنایت ها و خیانت های آخوندها چشم پوشی می نمایند و بخاطر رضای آخوند به هر صدای آنها هورا و تکبیر سر می دهند.

شخصی در دوره رنسانس به یکی از روشنفکران یا خردمندان ایتالیا در رُم پیام آورد که پاپ در محضر عام به بدگویی او پرداخته و او را تکفیر کرده است، خرد مند مذکور با خوشحالی و ذوق زدگی گفت:«حال که پاپ علیه من چنین موضعی را گرفته است، فکر میکنم رسالت وجدانی و انسانی ام را تا حدودی انجام داده باشم، زیرا مردم میداند که پاپ مرا بخاطر منافعی شخصی و قشری اش تهدید و تکفیر میکند، نه برای رضایت خدا».

درینجا روی سخنم متوجه کسانی است که فکر میکنند مردم قادر به تشخیص خوب از بد نمی باشد. آنها نمیدانند که مبارزه علیه موهومات آخوندیزم؛ نه به معنای آماج قرار دادن دین است و نه اسلام. افشاگری علیه خرافات و اوهاماتی که آخوند ها در صدد خلق آن هستند نه با منافع مردم منافات دارد و نه با منافع اسلام.

حال اگر آخند ها میکوشند همه چیز را از چولی آخندیزم بگذرانند به نفع شان هستند. زیرا با اینکار شان در صدد ایجاد اشتغال برای خود شان هستند و بی کاری و انگلی بودن شان را توجیه می نمایند. کسانی که از نظر اجتماعی درین جایگاه قرار ندارند وخود شان صاحب کار و درآمد اقتصادی هستند، چه نیازی است تا با تفکر آخندیزم، خود شان را همنوا سازند؟ آیا مگر مسلمان بودن و مومن بودن بستگی به این دارد تا به یک قشر مفت خوار و سر بار جامعه که تنها آخوند ها و گداگران هستند باید هم سو و هم نوا بود؟ مگر شناخت دین و مذهب آنقدر سخت و مشکل است که باید بردگی و تقلید از یک جمع مفت خوار را نمائیم؟

آیا مگر عبادت منوط به بردگی فکری از آخوند ها است؟ آیا مگر مسلمانانی کسانی که از یک قشر بیکار و مفت خوار مثل آخوند ها پیروی نکنند زیر سوال می رود؟ روشن است که خیر.

تجربه تاریخی نشان داده است که هر دین داری که هر چه قدر در تقلید فکری از آخوند ها پیروی کرده اند، در نهایت دین و ایمان شان را خدشه دار کرده اند. نیازی نیست به تاریخ نگاه کنیم. این تجربه حتی در نقطه نطقه هزارجات صدق میکنند. توده های با ایمانی که به لحاظ عقیدتی پیروی از فلان شیخ و آخوند میکردند، با گذر زمان مشاهده کردند که عمل آن شیخ و آخوند خلاف گفتارش است. بهمین لحاظ یا نسبت به دین بد بین شدند و یا راه بردگی فکری را کنار گذاشته با خرد و درایت فکری خودش مشغول استفاده از دین شدند.

بقول حافظ، عمل این واعظان که در خلوت انجام میدهند، خلاف آنچه میگویند می باشد. این تجربه و شناخت مردم ازین واعظان بحدی می باشد که حتی بیزاری عده ای از طلبه ها را که بتازگی وارد شبکه آن شده اند نیز بر انگیخته اند. یکی از دوستان من در دوبی بنام «یاسین مطهری» که سالها در حوزه جامعه امامیه و قم مشغول فراگیری درس های مذهبی بود، میگفت که فساد اخلاقی همجنس بازی در حوزه ها و مدارس دینی بیداد میکنند!

تعداد کثیری از طلبه های نو آموز که با هزاران امید و آرزویی که در دل می پرورانند و فکر میکنند با فراگیری علم حوزه وی میتوانند هم مصدر خدمت به خلق در دنیا و در آخرت شوند، وقتی وارد مدرسه می شوند و با گذشت زمان آروز های شان به سراب تبدیل میگردد. تعدادی از آنها اگر موقعیت زندگی اش ایجاب کنند، درس آخوندی را رها کرده کارگری را بر درس ها حوزه وی ترجیح میدهند. تعدادی از آنها که بر اثر تشویق و فشار والدین وارد این معرکه گردیده اند، نمیخواهند آرزو هایی پدر مادرشان را بر باد دهند که ناچاراً در این دام گیر می مانند و با پشتوانه درس های خصوصی و زبان انگلیسی خود شان را قناعت میدهند.

در نتیجه با گذشت زمان که از نظر وقت هم درینجا سرمایه گذاری کرده اند مجبور می شوند تا آخر خط بروند. به یقین میتوان گفت که یک در صد ازین افراد موفق می شوند یا درس را ادامه دهند یا اینکه با شارلاتانی خود شان را در موقعیت هایی قرار می دهند که بتوانند ازین شغل نان شان را پیدا نمایند. آنهم نانی که از فریب، اغوا گری، توطئه، ظلالت و شیادی بدست آید.

با توجه به سرنوشتی که این جماعت پشت سر می گذرانند، جای بس تاسف است که باز عده ای از نو جوانان ما یا عملاً خود شان را به چنین سرنوشت مزورانه می اندازند و یا اینکه نا آگاهانه و دنباله روانه از جایگاه اجتماعی این جماعت دفاع و پشتیبانی می نمایند. این جوانان از تجربه ی مردم نمی آموزند که مردم ما اعتقاد به دین و مذهب دارد نه به آخوند ها. اینکه آخوند ها خود شان را وصی، آبرومند و یا دلال پیش خدا معرفی میکنند، دروغ میگویند و بقول حافظ تزویر میکنند:

می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب

چــون نیـــک بنگری همـــه تزویر مـی ‌کنند

آنهائیکه مبلغ بی مزد این جماعت هستند، سعی نمی کنند از خرد شان استفاده کنند که معیار خوبی و پاکی انسان، عمل اوست.انسانها را از اعمالی که انجام میدهند باید مورد قضاوت قرار داد. خواه انسان عادی باشد یا اینکه انسان های مقدس نماها. آخوند ها برای فریب و شیادی شان به مردم یاد داده اند که «به گفتار عالمان دینی عمل کن نه به کردار آنها». این یک بینش کاملاً غلط است. اگر عالمان دینی واقعاً کتاب خدا را در دست دارند، و از روی هدایات و ارشادات الاهی و آئمه پیرویی می کنند، باید عمل شان با گفتار شان موافقت کند. در غیر اینصورت گفتار شان مزور و دغل کاری ای بیش نیست.

جوانان ما باید از دید بصیرت شان در قبال هر موضوع از جمله در قبال روحانیون استفاده کنند. اگر کسی جنایت کار است باید افشا شود و نباید جنایت و خیانت شان در پشت قداست مذهبی مخفی شود و بخاطر مدعی بودن شان به اعتقادات مذهبی ، با او مدارا شود و از همه بد تر چهره آن شخص بصورت معکوسی در تاریخ نمایانده شود.

نقدی بر چکیده از مطالب کتاب «فلسفه اخلاق»

نادر شاه نظری — 2010-02-06T17:44:50Z

بتازگی اطلاع یافتم که کتابی بنام «فلسفه اخلاق» نوشته «آصف مهاجر» در کابل بچاپ رسیده است. قسمتی ازین کتاب در یک وبلاگی به نشر رسیده است. نویسنده کتاب؛ کسی است که از دیپارتمنت فلسفه و جامعه شناسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه کابل فارغ التحصیل شده است .

گرچه ابتدا باید کتاب موجود را خواند و پس از آن مورد نقد و ارزیابی قرار داد؛ اما تازمانیکه این کتاب در دست رس ام قرار نگرفته است، میتوان پاره ای از مطالب و مباحثات آن را مورد دقت قرار داد. در واقع نظرات و طرز تفکر هر نویسنده را میتوان از هر جمله بندی ها او تمیز و تشخیص داد، لذا مطالعه باقی مطالب و بحث کتاب موجود، نفس و جوهر نظرات نقد نویس را نفی نمی نماید.

نام کتاب «فلسفه اخلاق» پیشینه تاریخی دارد. از کتاب «فلسفه اخلاق ارسطو» گرفته تا «فلسفه اخلاق مطهری» و مباحثاتی که در حوزه اخلاق و ذهنیات مطرح گریده است؛ همه ناشی از تلفیق کردن آنچه ذهنیات است بر دنیای عینی و مادی می باشد. به بیان دیگر بحث فلسفه اخلاق بر این باور است تا مسایل و مشکلات اجتماعی را با ایده ها و ذهنیات حلاجی نماید.

پس از اشاعه نظرات مطهری در باره فلسفه اخلاق و لای رویی ایده های نو و بدعت، آخند ها به مسایل روان شناختی رو آورده و سعی می نمایند جامعه ومشکلات آن را با ایده های محض حل و حلاجی نمایند. بهمین دلیل چنگ زدن به ایده ها و حل و فصل کردن مسایل بسیار بزرگ اجتماعی توسط اخلاقیات؛ در میان قشر روحانیون به یک مود تبدیل شده است. تمامی سایت ها و وبلاگهای روحانیون پیرو مطهری میکوشنند با اسلامیزه کردن اخلاق در روح و روان انسانها؛ هزاران مشکل جامعه را سر و سامان دهند. درین میان قشر تحصیل کرده های مکتب خوانده ما نیز به پیروی از آنها به ترمیم و اصلاح روح و روان و اخلاق انسانها بر آمده و میخواهند مسیح وار جامعه را اصلاح نمایند.

نویسنده کتاب فلسفه اخلاق درین رابطه نوشته است: «قلم یک پدیده ای قدرتمند است که میتواند عامل تغیر شود – چنانچه این امر اتفاق افتاده – و به عنوان بزرگترین اسلحه ذهنی وارد کاروزار زندگی شود و علیه ویروس های ذهنی و زندگی مبارزه کند» .

اگر قبول کنیم که قلم یک پدیده قدرتمند باشد،به هیج وجه قبول نمی توانیم که قلم عامل تغییر در جامعه شود. عامل تغییر در جامعه انسانها و مبارزات آنها است و قلم ابزاری است که خواستها و ایده های طبقات اجتماعی را انعکاس میدهد. قلم در زمانی میتواند یکی از اسلحه های ذهنی وارد کاروزار زندگی شود که میدان عملی این کار و زار در جامعه شکل گرفته باشد و انسانها برای تحقق این خواستهای شان رزمیده باشند. لذا نقش قلم بعنوان باز تاب دهنده نظرات انسانها زمانی میتواند جایگاهش را پیدا نماید؛ که انسانها در میدان نبرد عینی و عملی کش و مکش هایی کرده باشند. لذا تغییر دادن توسط قلم و ابزار شدن آن بصورت مطلق؛ بدون زمینه چینی پایه های مادی آن کاملاً اشتباه است.

نویسنده ما قلم را بصورت مطلق و بدون در نظر داشت موقف طبقاتی نویسندگان آن می ستاید و از آن یک پدیده مقدس می سازد. توگویی اگر انسانها ارزش و اهمیت قلم را درک میتوانستند، قلم در خدمت دفاع از انسانیت قرار میداشت!

او نوشته است :« قلم می تواند برای دفاع از انسانیت و ارزشهای انسانی قدرتمندانه عمل کند و به عنوان بزرگترین ابزار نبرد در یک نبرد انسانی سهم بگیرد . بااین وصف ، قلم باید ارزش خود را درک کند وهرگز نباید به این امر تن دردهد که بی مورد بنویسد ویا چیزی را بنویسد که در برابر حق و حقیقت قرار بگیرد و عدالت را نپسندد» .

اول اینکه در جامعه طبقاتی هیچ پدیدهء فرا طبقاتی وجود ندارد و قلم نیز یکی از نمونه های آن است. در جامعه طبقاتی فرهنگ، هنر، سنت، عرف، آداب و روسوم، علم و هنر و حتی زبان هم طبقاتی است. قلم نمیتواند نقش ما ورائ طبقاتی را بازی کند و برای کل انسانیت کار کند. قلم در واقع نظرات و دید گاه های انسانها را باز تاب و انعکاس میدهد. انسانهایی که در حاکمیت قرار دارند، قلم های شان در خدمت حفظ و پاسداری از قدرت و مناسبات سیاسی موجود است. انسانهایی که تحت سلطه و تحت استثمار طبقات حاکم قرار دارند، قلم های شان در خدمت جوهر و پالش دادن مبارزه شان علیه حاکمیت قرار دارد. انسانهای که بشکلی از اشکال از نظام حاکم سود می برند و می خواهند از سایه نظام حاکم روز گار بگذرانند، قلم های شان هم در خدمت همین موقعیت قرار دارند و بشکلی ازین نظام حمایت میکنند. انسانهای هم هستند که ادعا دارند در حالت بی تفاوتی در مقابل نظام حاکم و طبقات محکوم قرار دارند که قلم های شان در همین حالت بی تفاوتی نیز در خدمت حاکمیت قرار دارند. زیرا بی تفاوتی به سیاست و منفعل کردن کتله ای از مبارزه انسانها خواست طبقات حاکم است.

به این ترتیب هر قلم زنی در خدمت منافع فردی،قشری و طبقاتی شان قرار دارند و قلم زنی شان به هیچ وجه به منافع کل انسانها خدمت نمی کنند. هر قلم زنی خود بخود ارزش نوشتن و قلم زنی اش را میداند و میداند که نوشته اش در خدمت چه حق و حقیقتی قرار خواهد گرفت و برای همین رسالت است که قلم؛ قلم زنان دلسوز و متعهد در خدمت منافع توده های مردم قرار دارد.

در رابطه با تشخیص حق و حقیقت باید بگویم که حقیقت صرفاً با ایده ها وذهنیات مورد شناخت قرار نمیگیرد، بلکه پراتیک اجتماعی، مبارزه تولیدی و آزمونهای علمی ما را در شناخت از حقیقت یاری میرساند. لذا درک نویسنده بعنوان فارغ التحصیل رشته فلسفه و جامعه شناس در باره حقیقت بسیار سطحی است. او فکر میکند آنچه که خودش از «حقیقت» می فهمد، یک «حقیقت مطلق» است. برای همین قاطعانه حکم میکند که قلم نباید در برابر حق و حقیقت قرار بگیرد.

همانطوریکه در بالا توضیح داده شد، قلم هم میتواند انسانها را در درک حقیقت های علمی و تاریخی یاری برساند و هم میتواند حقیقیت را انکار کرده و تحریف نماید. زیرا قلم ذهنیت انسانهای نویسنده را هم در باره حقیقت و عدالت روشن و متبلور می سازد و هم میتواند توهم و مغشوشیت فکری در باره حقیقت را در اذهان خواننده ایجاد نماید.

آصف مهاجر نویسنده کتاب فلسفه اخلاق نوشته است: «اهل قلم باید مواظب باشند و مسئولیت دارند که نگذارند که قلم به ابزار تبدیل گردد که اراده ناپاک ستم پیشه ها و قدرت مندان ظالم از آن به نفع شان استفاده کنند» .
حال سوالی که اکنون از نویسنده این کتاب پرسیده شود این است که در عصر حاضر ظلم و ستم و اندیشه ناپاکی وجود دارد و یا خیر؟ اگر وجود دارد، قلم نویسنده تا چه حدی توانسته است که اراده ناپاک ستم پیشه ها و قدرت مندان ظالم از آن به نفع شان استفاده نکنند؟ آیا موجودیت ستم پیشگان ملی و بین اللملی که هر روز و هر ساعت اراده ناپاک شان را بر مردم مظلوم ما تحمیل می شوند و مردم ما را قتل عام میکنند، قلم نویسنده در توجیه این اراده ناپاک قرار دارد؛ یا در افشای این اراده ناپاک؟ ما نمیدانیم که قلم این نویسنده تا چه حدی در افشای این اراده های ناپاک قرار داشته است. از قرار نوشتهء که اکنون ما میخوانیم اگر قلم نویسنده در خدمت این اراده های ناپاک قرار نگرفته است، در مخالفتش به هیچ وجه قرار ندارد. باز هم اگر موقعیت نویسنده را بعنوان یک انسان بیطرف بپذیریم،آیا بی طرفی در قبال مظالم اجتماعی و استبداد خود خدمتی برای این اراده های ناپاک محسوب نمیگردد؟
بقول شاعر: اگر بینی که بینا و چا است اگر خاموش بنشینی گناه است.

به تاکیدات نویسنده توجه کنیم:

مورد اول اهداف قلم است، که باید سعی شود تا اهداف کلی – اما انسانی – تعین شوند و سپس قلم بدستان به بهانه ها وشیوه های مختلف، قلم را در راستای تحقق این اهداف به حرکت وادار کنند.

مورد دوم اعتراض قلم است ، که قلم بایستی در ارتباط پدیده های که به یک نحو ، به عنوان موانع درمسیر اهداف کلی آشکار می شوند، اعتراض کند ، صدای خود را بکشد و سرسختانه از اهداف خود دفاع کند .

هر دو مورد تحلیل نویسنده حرف ندارد اما حرف قابل ملاحضه این است که خود نویسنده تا چه میزانی در این نظراتش صادق است و چه حدی گامهای عملی پیرامون اهداف قلمش برداشته است؟

نویسنده کتاب فلسفه اخلاق بیشتر به شکوه و شکایت مفهوم و مقولات عام می پردازد. او در قالب عام گویی ها میخواهد بر خاص تاثیر بگذارد و یک سلسله مفهاهیم و عبارات را در قالب احساسات دلسوازنه ایراد می نماید. او از طریق عام گویی ها ظاهراً دلسوزانه قصد دارد بر قشر خاص قلم بدستان خرده بورژوایی نفوذ کند و در ذهن آنها تحلیل های عامیانه تزیق نماید. زیرا با تلقینات عامیانه و شکوه و شکایت از فضای نا مطلوب در سطح عام است که احساسات نهیلیزم را در میان جامعه رشد و تقویه میدهد و سبب می شود الترناتیف مبارزه سیاسی در جامعه کم رنگ شود.

اگر مسئوایت قلم بدستان تنها افشای مفاهیم عام باشد و به خاص نپردازند، فکر نمیکنم رسالت شان را انجام داده باشند. نویسنده ما از ظلم،استبداد حرف میزند اما در هیچ مواردی شکل و سیمای این ظلم و ستمگری را فاش و روشن نمی سازد. او میگوید ظلم بد است، در حالیکه خود ظالم نیز ظلم کردن را تقبیح میکند، او میگوید پیروی از اراده های ناپاک بد است؛ اما خود همین ناپاکان نیز همین گفته نویسنده را تائید میکنند. او میگوید وظیفه قلم بدستان این است که در راستای اهداف انسانی و تحقق ارزشهای انسانی کار کنند، و در برابر دشمنان انسانیت مبارزه کنند، اما همین حرف ظاهراً خوب و انسانی را بد ترین دشمن انسانی نیز رد نمی کند. در واقع همین جملات زیبا و بی ضرر را که فاقد موضع گیری مشخص است هم اوباما و بوش و بیلر تائید میکنند و هم ملا عمر و بن لادن و گل الدین و سیاف و غیره.

فیلسوفان و جامعه شناسان بورژوایی به مسایل و مشکلات عام و اخلاقی می پردازند و بقول مارکس به تفسیر این جهان مشغولند در حالیکه مسئله بر سر تغییر آن است. رسالت نویسندگان در این است که به مسایل مشخص اجتماعی بپردازند و در صدد تغییر آن بر آیند. اینکه ظلم بد است و ستمگری بد تر از آن؛ چیزی است که انسانها در جهان نیمه حیوانی به آن پی برده بودند. این نوع قلم فرسایی و توجیه گری بیشتر به این می ماند که بگوئیم دروغ گویی بد است، راست گویی خوب است، دزدی بد است، صله رحم خوب است.

پرداختن به مسایل حقوقی و به اصطلاح مسایل انسانی، برای امپریالیستها و دار و دسته مرتجع شان خیلی سود دارد. زیرا در گیر شدن به چنین امری سبب می شود که جمعی از نویسندگان و قلم بدستان «دو دله و نیمه مبارز» نتوانند آنها را آماج قرار دهند. امپریالیست ها میدانند که مشغول شدن به مسایل عام مثل حقوق بشر، کرامت انسان و ارزش انسانی چیزی نیست که بتوان از آن الترناتیف علیه آنها درست شود و بهمن دلیل تشویق شان میکنند که عللیه ظالم، علیه اراده های ناپاک، علیه دشمنان انسان، علیه روح پلید و ضد انسانی مشغول باشند، بشرطی که ظالم، و صاحبان اراده ناپاک را افشاء و معرفی نکنند.

چندی قبل نویسنده ای که خود را با احساس و مردم دوست معرفی میکرد و من نظراتش را نقد کردم، نوشته بود که: سی سال است که به قتل و کشتار پرداختیم، سی سال است که ویران کردیم، سی سال است که خود مان را نیست و نابود کردیم و غیره. من به طنز پاسخ دادم که غلط کردی که چنین کردی!

به این ترتیب کلی گویی و عام کردن مفهوم بی ضرر است و همین ظالم ها و بقول نویسنده ما، اراده های ناپاک ازین عام گویی خیلی نفع می برند.

نویسنده ما میگوید:« قلم باید هدف کلی داشته باشد و تمام قلم بدستان – باوجود گرایشات خاص شان – دست کم برای رسیدن به این اهداف کلی توافق نظر داشته باشند که دراین راستا متحدانه و صادقانه بنویسند».
کلیه نویسندگان برای تحقق چنین اهدافی که صرفاً بگویند زشتی های بد است، ظلم قبیح است، اراده ناپاک بد است، بدون اینکه مجریان این فعل قبیح شناخته شود توافق نظر دارند اما در باره و ارزشهای انسانی و ارزش های الاهی وحدت نظر ندارند. زیرا ارزش های انسانی و ارزشهای الاهی دو پدیده متضاد است که نظام ارزشی آن از دیگری تفاوت دارد. ارزش های الاهی که نمایندگی آن را قشرروحانیون دینی بعهده دارند، کاملاً در مقابل ارزش های انسانی قرار دارد. در نظام ارزش های انسانی، خود انسان ملاک عزت و کرامت محسوب میگردد، در حالیکه در نظام ارزشی الاهی، این عقیده انسان است که به او عزت و کرامت و شخصیت می بخشد.

انسانها در نظام ارزشی شان که یکی از آن «منشور حقوق بشر» است، با داشتن عقیده به دین، و بدون داشتن عقیده به دین مورد حرمت قرار میگیرد، در حالیکه در نظام ارزشی الاهی؛ عقیده انسانها مورد احترام و حرمت قرار میگیرد نه خود انسانها. در نظام ارزشی الاهی یا دینی، اگر انسان فاقد داشتن عقیده به نظام دینی باشند مورد تحقیر و تکفیر قرار میگیرد. برتر بودن انسان در نظام الاهی در مومن بودن او و عقیده داشتن او به دین است نه در خود انسانیت او. لهذا ارزش های الاهی با ارزش های انسانی منافات دارد و نباید این ارزش ها را مساوی قلمداد کرد.

نویسنده ما می نویسد: «از قلم هم استفاده های منفی و نادرست می شود، یعنی عده ای بخاطر منفعت و منافع شخصی شان از قلم کار می گیرند و عده ای دیگر از آدرس باورهایشان عقده مندانه می نویسند و حاضر نیستند که صادقانه از قلم کار گیرند» .

درر مقابل این تحلیل باید گفت که درین کره خاکی هیچ نویسنده را یافت نمیتوانی که بخاطر عدم منافع شخصی اش از قلم استفاده کند. یعنی قلمش را در مخالفت منافع شخصی اش بگرداند. ممکن است قلم نویسنده ای بیشتر در خدمت منافع جمعی قرار بیگیرد تا منافع شخصی، اما با تحقق یافتن منافع جمعی؛ منافع نویسنده را نیز تحت الشعاع قرار خواهد داد. در نتیجه نویسنده از طریق منافع جمعی به منافع شخصی هم دست می یابد.

اینکه نویسنده ما معتقد است، از قلم استفاده منفی صورت می گیرد، باز هم ثمره مثبت و منفی قلم زن؛ بستگی به دیدگاه و طرز تفکر خود نویسنده و دیگران دارد. از نظر من قلم اینجانب در امر روشن گری بعضی از نظرات توهم بر انگیز آصف مهاجر نه تنها استفاده منفی نشده است، بلکه استفاده بجا و مثبت هم شده است. ممکن است از دیدگاه و باور آقای مهاجر استفاده من از قلم؛ یک امر منفی و مضر تلقی گردد.

همینطور درین جهان هیچ آدمی زاد را نمی بینیم که در قبال قضایای اجتماعی از آدرس غیر بی باوری شان استفاده کند. در واقع چنین باور مشترک برای قلم بدستان تا هنوز ایجاد نشده است که همگی با استفاده از باور و عقدیده مشترک در قبال مسایل اجتماعی برخورد کنند. بهمین لحاظ طبیعی است که تمامی نویسندگان از آدرس باور ها و اعتقادات شان استفاده می کنند، و باید هم چنین کنند. درین میان خود نویسنده مگر از آدرس باور های غیر شخصی اش استفاده کرده است؟

اینکه بگفته نویسنده کتاب، نویسندگان عقده مندانه می نویسند، باز هم یک امر طبیعی است. اگر قلم را بعنوان یک آله و ابزار مبارزه در نظر بگبیرم، بدیهی است که مبارزات سیاسی شکل و نمای های متفاتی دارد. از مبارزه سیاسی گرفته تا مبارزات فرهنگی، از مبارزات مسلحانه گرفته تا مبارزه در عرصه نمایشنامه و تائتر، ازهنر گرفته تا ادبیات، ازمقاله خوانی گرفته تا ابراز احساسات توسط شعر وعقده گشایی های روحی و روانی و غیره میتواند هم توسط قلم نقش ببندد و هم میتواند توسط باقی فعالیت ها انسانها روی دست گرفته شود. بناً فعالیت قلم نیز عرصه های متفاوت زندگی خصوصی و اجتماعی را در بر میگیرد. قلم کدام جایگاه تقدس مآبانه ندارد تا کسی بغیر از شیخ اصلی تکیه خانه، نتواند بر آخرین و با لاترین زینه منبر روضه خوانی قرار بگیرد.

یکی با استفاده از قلم، در توجیه و تفسیر جهان مشغولند و فلسفه می بافد. جمعی دیگری میخواهند تغییر انقلابی این جهان و مناسبات ستم گرایانه اش را در قلم انعکاس و باز تاب دهند. یکی هم شعر می سراید و دیگری توسط همین قلم در ایجاد ذهنیت عاطفه بر مریدانش نوحه می سراید و سری هم به صحرای سوزان کربلا می زند.
یکی میخواهد خاطرات زیبا و زشت زندگی اش را توسط قلم در صفحه کاغذ نقش ببندد و دیگری میخواهد در وصف معشوقش جملات زیبا و دلنشینی را زینت بخش سازد. بناً این نویسنده است که برای قلم تقسیم کار در نظر میگیرد و جبهه مشترک برای همهء نویسندگان می سازد تا همگی با استفاده از معیار در نظر گرفته آصف در قلم کشی استفاده کند.

نویسنده کتاب فلسفه اخلاق وظیفه و رسالت جدید را به قلم داده است. او می نویسد:

«قلم نه تنها که نقش یک واسطه را بین انسان و تاریخ بازی می کند ، بلکه سازنده تاریخ هم است و از طرف دیگر قلم بزرگترین مامور تاریخ است تا برای تاریخ کار کند».

قلم نه نقش واسطه را بین انسان و تاریخ بازی می نماید و نه هم سازنده تاریخ است. سازنده تاریخ انسانها و از جمله انسانهایی اند که در تولید نعم مادی نقش دارند. اگر قلم را بعنوان انعکاس دهنده ایده و نظرات انسانها تعریف کنیم نیز ایده های ذهنی سازنده تاریخ نیست؛ بلکه فعالیت عینی و مادی انسانها است که سازنده تاریخ است. به بیان دیگر تاریخ را نیات نیک و ذهنیات انسانها نمیسازد بلکه مبارزه طبقاتی و مبارزه انساها با طبیعت و تغییر دادن طبیعت است که تاریخ ساز است.

باز هم اگر کار برد قلم را بعنوان پدیده مادی که در صفحات تاریخ درج میگردد در نظر بگیریم، قلم خود انعکاس دهنده و با تاب فعالیت عملی و ذهنی انسانها است که ما بنام تاریخ آن را می شناسیم. اگر مبارزه برده ها علیه برده داران، مبارزه دهقانان علیه فئودالها و مبارزه کارگران علیه سرمایداری نبود، قلم بشکل مجرد نمیتوانیست چنین تاریخ را در صفحات زرینش درج نماید.

ازین گذشته تاریخ را نه کار کرد و فعالیت مادی اشیاء می سازد و نه ذهنیات انسانها و نه قهرمانان. تاریخ را توده های مردم می سازد و قلم بعنوان وسیله و ابزار تجلی دهنده فعالیت مادی و معنوی انسانها، آن را انعکاس می دهد.
انسانها قبل از آنکه رسم الخط و دانش سواد را آموخته باشند مگر فاقد هویت تاریخی بوده اند؟ مگر قلم به انسان یاد داده بود که در مقابل بلایای طبیعی مثل حمله حیوانات و سیل و آتش فشانی و طوفان و غیره مبارزه نماید؟
قلم اگر توانسته است انسانها را در امر شناخت طبیعت و ساختار مناسبات سیاسی حکومت های شان یاری برساند، توانسته است نقش ارتجاعی ای نیز بازی نموده و هزاران سال مردم را در بد ترین شرایط عقب ماندگی فکری و مادی نگهدارند. لذا قلم نه سازنده تاریخ است و نه هم واسطه میان انسان و تاریخ.

البته درین شکی نیست که انسانها برای تسلط بر طبیعت و شناخت آن نیاز به انتقال تجارب داشتشند که قلم نقش بسزایی در انتقال شناخت و تجارب میان انسانها بازی می نماید ولی طرف دیگر قضیه هم این است که همین قلم در باز تاب دادن حقیقت ها و واقعیت های غیر علمی نیز نقش ایفا کرده است.

در همین عصر روشنگری و عصر ارتباطات کامپیوتری در جهان بصورت احتمالی شاید پنج در صدی از مردم توانسته باشد با استفاده از نعمت قلم به شناخت نسبی ای از مناسبات ستم گرایانه نظام طبقاتی پی ببرند و نود و پنج در صد از مردم بجای دانستن مناسبات غیر عادلانه طبقاتی، در صدد توجیه سازی نظام حاکم بر جهان برآمده و جامعه شناسی دانشگاهی را بقصد جامعه نشناسی فرا بگیرد!

به این ترتیب در پشت توجیه سازی های خرد قرار دادی بورژوایی؛ علم یا خرد غیر قرار دادی را آماج قرار دهد و چنین توجیه و تحلیل نماید که این قلم و خرد قرار دادی بورژوایی است که حقیقت دارد و سازنده تاریخ است.
چنانچه مشاهده میکنیم، قلم نه تنها در ابعاد و عرصه های غیر علمی مورد تغییر و تحریف قرار میگیرد، بلکه در درون مراکز علمی ای چون دانشگاه نیز مصئون نیست. بهمین لحاظ کشف و افشای پدیده های غیر علمی و حقیقی تنها وظیفه قلم بدستان نیست، بلکه وظیفه هر فرد انقلابی و تحول طلب می باشد که علیه هر گونه ترویج جهل و جعل مبارزه کند.

ادامه دارد