کابل پرس

انتحاری شدن انتخابات و حامیان داکتر عبدالله بدست خود وی

2009-11-04T14:28:03Z

این همان سوالاتی است که وی باید به آن پاسخ ارایه کند. بلاخره وی با این عمل آرای مردمی را که به وی وابسته بوده اند فدای اغراض و امیال شخصی خود نموده و بلاخره آرزو های طرفداران خویش را انتحار نمود و بس...

اولین سوالی که در رابطه به شروط پیشنهادی ازجانب داکترعبدالله عبدالله (ازجمله به تعلیق درآمدن وظیفه سه وزیر و برکناری رئیس کمیسیون مستقل انتخابات که به اساس آن وی از اشتراک در دوردوم انتخابات صرف نظر کرد) مطرح می شود این است که: آیا این شرایط جنبه قانونی دارند یا خیر؟

با مطالعه تخصصی مواد قانون اساسی به عنوان مافوق تمام قوانین و قانون انتخابات هیچ موردی را نمی توان دریافت کرد که وزیر به درخواست یک شخص عادی ویا یک کاندید بدون اینکه کدام عمل خلاف منافع ملی و یا خیانت به سلامت عمومی را مرتکب شده باشد، از وظیفه اش سبک دوش گردد.

ماده هفتادو هشتم قانون اساسی صریحا اذعان می دارد که "هرگاه وزیر به ارتکاب جرایم ضد بشری ویا خیانت ملی متهم گردد قضیه با رعایت ماده یکصدو سی و چهار قانون اساسی به محکمه خاص محول میگردد." آیا این خلاف قانون نخواهد بود که وزیری را بدون ارایه سند، ورود اتهام، وطی مراحل عدلی به محکمه خاص که درین قانون وضاحت کامل دارد از وظیفه سبک دوش و یا مسئولیت وی را به تعلیق درآورد؟ یقینا که هیچ یک از قوانین موضوعه کشور چنین چیزی را بیان نموده است.

به همین ترتیب برکنار ساختن رئیس کمیسیون مستقل انتخابات درصلاحیت شخصی که داکتر عبدالله از وی درخواست نموده است، نیمباشد. زیرا درین نکته بعضی از ظرافت های وجود دارند که باید قانونا مورد توجه قرار گیرند. اگر رئیس جمهور صلاحیت برکناری رئیس کمیسیون مستقل انتخابات را داشته باشد، پس این یک حربه ای بسیار کارا نزد هر رئیس جمهور پس ازین به عنوان یک عرف متناقض باقی خواهد ماند و هر کس خواهد توانست رئیس کمیسیون را به زعم خویش نصب و عزل نماید. در حقیقت این ضربه شدید به استقلالیت کمیسیون مستقل انتخابات خواهد بود...

از جانب دیگر این شروط دقیقا یک نوع چانه زنی تکنیکی به منظور برهم زدن اهداف انحصاری امریکا و رسیدن به یک هدف سیاسی از قبل تعین شده توسط کشورهای که منافع ایشان در تضاد با اعمال امریکا واقع شده است، می باشد. موقف داکتر عبدالله درین بازی جزء مهره ای انعطاف پذیر چیزی بیش نیست. بلاخره هدف اروپایان وارد کردن فشار بیشتر بالای امریکا از طریق به بازی درآوردن وی به منظور دست یابی به یک سری از امتیازات میباشد. اظهارات یکی از افسران بلند پایه کشور فرانسه و برکناری معاون نماینده خاص سرمنشی ملل متحد در افغانستان و یا هم گزارش ناظران اروپائی از تقلب در انتخابات را می توان دلیل این مدعا بر شمرد.

برعلاوه هریکی ازین بازیگران غربی باوجود همخوانی منطقوی باهم، در حقیقت خواهان حکومتی در افغانستان هستند که چرخه های سیاسی را به نفع این کشور ها به حرکت در آورد. با یک تحلیل عملی و دید واقع گرایانه میتوان دریافت که جنگ برسر امتیاز طلبی های این کشورها به پیمانه توقوع هرکدام آنها جریان دارد واین مردم افغانستان هستند که دستخوشت تمام این نا هنجاری ها می شوند. زیرا امریکا به عنوان منجی و مبتکرجنگ با تروریسم درعرصه سیاست روز حرف اول را می زند و خواهان حکومتی است که هم منافع خود و هم منافع امریکا را نه تنها در داخل بلکه در منطقه نیز تأمین نماید.

حال نوبت آن است که داکتر عبدالله به اشاره یکعده ازکشورهای دهن باز نماید که در مبارزات انتخاباتی از منابع پولی آنها استفاده نموده است. کشانیدن انتخابات افغانستان به دور دوم یک تصمیم حقوقی نه بلکه یک تصمیم سیاسی بوده است، زیرا این زمینه ای بود برای وی تا در اذهان جا گرفته و آماده ای انتخابات پنج سال بعد گردد و ناخشنودی ها را در رابطه به گذشته های خود از افکار عامه پاک نماید. آقای داکتر عبدالله در جرایان انتخابات دور اول هیچگاهی از برکناری رئیس کمیسیون مستقل انتخابات و به تعلیق در آوردن وظیفه سه وزیر مشخص سخن نگفت، تعجب آوراست که بعد از گذشت مدت زیادی متوجه شد که این وزراء و رئیس کمیسیون جانبدارانه عمل می نمایند.

حال که حامد کرزی از طرف کمیسیون مستقل انتخابات دراستناد به ماده شصت و یک قانون اساسی برنده اعلام شد، سرنوشت آنعده از هموطنان ما که به داکتر عبدالله رای داده اند چه خواهد شد؟ آیا آرای آنها به فروش نرسیده است؟ این همان سوالاتی است که وی باید به آن پاسخ ارایه کند. بلاخره وی با این عمل آرای مردمی را که به وی وابسته بوده اند فدای اغراض و امیال شخصی خود نموده و بلاخره آرزو های طرفداران خویش را انتحار نمود و بس!!!

پرنیان اندوه

2009-09-23T16:28:42Z

برخلاف گذشته ها که نهایتآ تا ساعت چهار بعد از ظهر حتمآ به خانه برگشت مینمود این نخستین باربود که ما برای روز دوم بی صبرانه به در وردی حویلی که به دلیل کهنه بودن و فرسوده شدن لخک ها از خود صدای دلخراش غنگ غنگ را برمیکشید گوش فرا داده و در انتظار نشسته بودیم. او چون از سخنان و کنایات اطرافیان خود که به یک عنعنه در میان مردم مخصوصآ قریه ای شان مبدل شده بود می
هراسید، بنآ تلاش زیاد به خرج می داد که تا قبل ازغروب آفتاب خود را به خانه برساند.

یک بار یک کمی دیرتر به خانه رسیده بود خوشویش همانند یک مار با چشمان حلقه زده، روی نازک و رنگ زرد ذخیره شده از مریضی سل در بدنش که با قد بلندش هیچ نوع همخوانی نداشت بالای سراین زن بیچاره می پیچید وتعنه می زد: " یک کمی شرم کو تا این وقت ده کوچه ها چی بلاء می طلبیدی؟ توره خو مادر چلویت همین قسم آمخیت داده مگم ما از خود سیال و شریک داریم آبرو و عزت ماره در زمین به خاک نمال دیروز هم زن قصاب به مه میگفت که عروست مسکین هر روز کجا سر گردان رفت و آمد میکند؟ مادرم میگوید آفرینش چقدر حوصله داره".

شکیبای که رنج کشیدن را مانند خوردن غذا عادت کرده بود به جزء از این سخن که " مردم خو هر چیز می گویند!ُ موتر پیدا نمی شد؛ اگر مجبور نباشم به خدا اگه پایمه از خانه بیرون بانم مه هم علاقه بیرون رفتن ره ندارم بجای منت کدن مه بچه ات را بگو که کار کند و از کشیدن هیروئین دست بردار شود" چیزی دیگری شنیده نشد.

خوشویش بی درنگ به جواب پرداخته و گفت: "خوو حالی اینقدر جرئت پیدا کدی که همرای مه پیچه سفید تو ومن می کنی، بد اخلاق! زبان باز! باش شوی بی غیرتت بیایه باز همرایت تو کار دارم...".

این تنها مشکلاتی نبودند که او با آن دست و پنجه نرم میکرد؛ آنها در یک قریه ای نسبـتآ کم نفوس و دور از مرکز ولسوالی در خانه های گلی گنبد شکل به میراث مانده از زندگی بدوی، کوچه های تنگ وتاریک زندگی میکردند. درین میان بعضی مردم هنوز هم ارزش واقعی مدرسه و مکتب را نمی فهمیدند و در تمام قریه فقط پسر مولوی نزد پدرش علوم دینی را فرا میگرفت و خان صاحب هم دو پسر و یک دختر ده ساله اش را برای فرا گرفتن دروس به مرکز ولسوالی که تقریبآ با مرکب در مدت سه روز به آنجا میرسیم، روانه میکرد. اگر چه وی بسیار مشتاق بود که یک مکتب در خود این قریه و یا درهمین نزدیکی ها ساخته شود، ولی سخنان او را کسی نمی شنید.

فضای این منطقه بسیار ذیق و ملوث با تصورات منفی بود. مخصوصا بچه های کوچه که تمام روز را از ملاء آذان تا خفتن در قسمت پیشبرآمد کوچه زیر پایه ای برق که در جریان جنگ های خانه به خانه رشته های آن کاملآ ازمیان رفته بود به گفته ای همسایه ها برج برق این منطقه توسط پسر قومندان ولی وطن دوست به فیر راکت سر شانه ای تخریب شده است؛ بخاطر نداشتن کار و وظیفه ایستاده و باهم به مشاجرات تو من می پرداختند. درین میان دوتن آنها عثمان و نجیب هر کدام حتی مدرک دانشگاه را سال ها قبل از شهر بدست آورده بودند ولی با آنهم همانند بچه های بی سواد کوچه بیکار شب و روز را درین قریه سپری می نمودند.

اینان کار دیگری نداشتند؛ هر کسی که از کوچه میگذشت درمورد او تبصره مینمودند مخصوصآ هنگامی که زنان به خانه های خود میرفتند بدون در نظر داشت اینکه کی است به اصطلاح خود شان پرزه می زدند تا لذت ببرند. اینها یگانه دلایلی بودند که شکیبا زود به خانه می آمد تا از شر این ولگرد های کوچه رهائی یابد.

هفته ای قبل شکیبا یک خط را به من نشان داد و گفت که در راه زمانی که به طرف مرکز نظامی خارجی ها میرفت دریافت کرده است. با رنگ پریده و چندین لکه ای پروانه مانند خکستری رنگ که بیانگر حقایقی تلخی از زندگی گذشته ای او بود مرا دعوت به خواندن آن کرد. زمانی که من شروع به خواندن آن کردم در ابتداء یک کمی دست و پاچه شدم ولی بعدآ فکر کردم که شاید شوخی عثمان و یا نجیب باشد.

در جریان خواندن نامه بسیار مشتاق فهمیدن موضوع آن بود و با بسیار بی حوصلگی به من خطاب میکرد "هله زود باش برم بگو که چه نوشته شده است، جواد آزارم نده" ای کاش دست و پاچگی ام دوام میکرد! و ای کاش برایش هر آنچیزی که در نامه نوشته شده بود می گفتم، قصور از من بود...

عادت بسیار خوبی داشت با هر مشکلی که برخورد میکرد، بار بار با من در مورد آن صحبت مینمود؛ آن نامه را برای من هم نشان داد. نمی دانم این بار مرا چه شد که او را هیچ کمکی حتی یک نظر بازدارنه هم داده تنوانستم؟!

تجربه های تخلخ گذشته و تکرار نشدن روزهای که با آب و نان خشکی را که در نانوائی های دولتی به شکل بسیار بی رحمانه پخته می شد روزه ای خود را افطار می کرد او را وا می داشت که مانند مردان کار کند. من به یاد دارم که تا دیری در خانه ای خان صاحب کالا شوئی و خانه تکانی میکرد تا یک مبلغی را تصاحب نماید و اطفالش شب گرسنه به خواب نروند. در یادی از گذشته اش برای من حکایت کرده بود که هرقرص نان درست شبیه به برگ درختان تاک انگور بسیار سبک و نصواری رنگ بود. حتی اغلبآ می شنیدیم که خمیر گران نانوائی ها این خمیر را بعضی اوقات با پا های خود لگد مال می کردند تا آب با آرد مورد نظر درست مخلوط شود.

درمحیطی که زن ها حتی هیچ گونه ارزش اجتماعی نداشتند و هنوز هم زن به حمایت از ضرب المثل های قدیم جامعه ای پدر سلارانه چون: "زن ناقص عقل است" ، "زن چیست که کارش و ارزشش باشد"، " زن اگر تقاضای یک موضوع را کرد، تو طوری دیگری عمل کن" و بلاخره " اگر بینی زن نباشد...خود را میخورد" توهین و مورد تحقیر قرار می گرفتند؛ این زن همه مشکلات را قبول نموده و به کمپ خارجیان برای پاک نمودن اطاق های عساکر تن به مشکلات مانند سپری که درست در دست یک سرباز از جان وی تا حد مقاوم بودنش جلوی هر صدمه ای را گرفته و مانع برخورد تیر به بدن وی میگردد، میرفت و کار می کرد.

چندی قبل با او چون صحبت کردم بسیار پریشان به نظر می رسید و از چهره اش هویدا بود که ترس عجیبی او را فرا گرفته است، چشمان حلقه زده اش در اثر بی خوابی و رنجش بیش از حد بعد از فوت شوهرش بیانگر یک واقعیت خطیر در حال اتفاق بود. او بعد از وفات صادق برای اطفال خود هم پدر بود وهم چیزی که باید باشد. بعضی اوقات چون با او راز دل میکردم از تقدیر خود می نالید ولی بعضآ هم قصور را بالای صادق می انداخت که در چنین یک زندگی غربت او را قرار داد. من می فهمیدم که صادق تمام پول را در قمار از دست داده بود؛ همه چیز را خانه، موتر،...وغیره؛ فقط یگانه چیزی که برای وی به میراث گذاشته بود چهار طفل شیر به شیر و بس! بیشترعلاقه داشت که مکتب برود و درس بخواند ولی درمحیط که او بزرگ شده بود هیچ کس اطفال خود به ویژه دختران را به مدرسه ارسال نمیکرد. پدرش چون صنف چهارم مکتب ابتدایه را نیمه رها کرده بود فقط یک شعار داشت: "من که پسر بودم مکتب خواندم چه گلی را به آب دادم که حالا تو شوق مکتب رفتن ره داری، دختران همسن تو حالا دارای هفت هشت اولاد هستند! دیگر نزد من نام مکتب ره به زبانت نیاوری ...". این گفته های وی کاملآ مسخره کننده بودند، با خود میگفتم دلش است که ازین چهار سال مکتب وزیر شود!!

غرق دریای فکرکردن درمورد شکیبا بودم که ناگهان به لحاظ گرمی هواء دستم را پشه ای خاکستری رنگی که انسان از گزیده شدن توسط آن بسیار به عذاب و ناراحت می شود وما از شوخی اسم یکی از قومندانان محل را که وی هم بسیار گل ها را در دنیای ظلم به آب داده بود بالای آن پشه گذاشته بودیم، دست راستم را گزید. وقتی میخواستم دستم را که خارش شدید و طاقت فرسای آنرا فرا گرفته بود مساژ دهم نا گهان متوجه ساعت دستی ام که ساخته ای پلاستیک و بسیار کهنه گاهی فعال و گاهی دیگرهم ویران بود شدم. زمانی که به ساعتم که عادتآ آنرا به دست راست خود میبستم نگاهی انداختم دیدم که دیگر بسیار دیرشده و آن روز با بسیار ناجوانمردی قریه را تسلیم ظلمت شب های تاریک زمستان کرده و خودش سراغ سرزمین خوش نصیب دیگر رفته بود تا آنجا را روشن نماید.

آن شب بسیار پر ظلمت و تاریک بود تو گوئی بالای قریه ای ما قهر است و می خواهد ما را جزای بدسگالان روز قیامت را بدهد. اطفال هم منتظر مادر بودند طفل کوچک وی که چهار سال عمر داشت وی را مادر خطاب نمیکرد بلکه اسمش را میگیرفت بسیار بی قراری میکرد. او از همان ساعت هفت تا دیری یک کلمه بر زبان صومعه میکرد که شکیبا کجاست چرا نیآمد؟ نزد من لحظه به لحظه می آمد و تقاضای وصلت مادرش را می کرد. من هم به بهانه ای این و آن اورا این طرف و آنطرف میخواستم مشفول کنم تا شود که فکر مادرش را از سرش بربایم و قضیه را معلومات کنم که از چه قرار است؟ تا اینکه وی را با چشمان پر اشک خواب شبانگاهی باخود ربود.

اطفال دیگرش که حتی نمی خواستند وقایع بد را تصور هم کنند یکدیگرخود را تسلی میدادند ویکی از آنها که نسبت به دیگران بزرگتر بود به خواهر کوچکش میگفت: "خوارکم آرام باش مادرم حتمآ پشت سودا رفته تا از راه خود پول خاله ذلیخا را که چند دفعه ما را پریشان کرد بدهد و باز بخیر خانه می آید". " دیگرش در همان لحظه به تآئید سخن برادر خود صدا کشید و گفت: " البته مادرم مه بسیار شله شده اند که نان را با آنها بخورد باز خانه برش گردانند". ولی این دل تسلی ها برای لحظه ای با آنها همدم بود،پس از آن لحظه ای معین دوباره مانند باد فناء می شد.

درهمان شب بعضی از دوستا را اطلاع داده بودیم ولی هیچ خبری از وی بدست نیآوردیم. شب تا دم صبح هیچ خوابم نبرد، درین جریان حواسم پرت و افکار عجیب وغریب مرا اذیت میکرد. باز با خود می گفتم که باید تصورات منفی را در ذهن خود راه ندهم! اغلبآ از اشخاص می شنیدم که هرگاه با عساکر خارجی کارکنند در صورت اطلاع از موارد مرموز آنها شخص بی اعتبار را از میان میبرند. ولی باز خود را قناعت میدادم که اینطور نخواهد بود در کشورهای که موضوعاتی مانند حقوق بشر، انسان دوستی...وغیره رشد نموده باشد محال است که مرتکب سوء عمل آن هم در مقابل یک کارگر ساده و مهمتر ازهمه زن غریب شوند.

شب را به بسیار پریشانی و نا راحتی سپری کردم صبح هنگام بانگ خروس از خانه بیرون شدم و خانه ای یکی از خواهر خوانده هایش که با او بسیار نزدیک بود و تقریبآ هفت سال می شد که با او آشنائی داشت روانه شدم. اگر چه رفتن به خانه ای دوستان و خواهر خوانده های خود را آنقدر دوست نداشت و به ندرت خانه ای بعضی از آنها میرفت ولی من دیگر انتخابی در دست نداشتم که به آن متوصل شوم خویشاوندان و دوستان نزدیک تمام شده بودند. بنآ مجبورآ به طرف خانه ای خانم ذلیخا در حرکت شدم.

من بعد از پیمودن سه ساعت راه درنزدیکی خانه ای ذلیخا که یک محیط کاملآ آرام و سر سبز بود و حتی در میان مردم هم این جا از اهمیت خوبی تفریحی برخودار بود از موتر پائین شدم. کوچه و در وردی ایشان را نظر به نشانی داده شده دریافت کردم. دروازه ای زنگ زده را که در جریان جنگ ها صدمه دیده و به اثر اصابت مرمی رسام سوراخ سوراخ شده بود با سنگ به تک تک در آوردم در تک تک اول کسی نفهمید ولی بار دوم این عمل را شدیدتر انجام دادم. به گمانم پسر ذلیخا بود که با صدای بلند میگفت: "آمد! آمد! یک دقیقه صبر کو چقدر وار خطاء استی!!"

***
وقتی در گوشوده شد دیدم پسر ذلیخا با پا های برهنه سر و صورت خواب آلود ظاهر و در را باز کرد. با دیدن من کمی خجل شده و بعد از سلام به من گفت: "ببخشی کاکا من فکر کردم که پسر مامایم است هر روز پشت من می آید تا به دوکان برویم". مرا صلاح کرد تا به خانه بروم ولی مانع شدم و پرسیدم که مادرش کجا است؟ گفت باش کاکا حالی مادرم را برایت صدا می زنم و دوباره داخل خانه شد.

چند لحظه بعد دیدم ذلیخا دوان دوان به طرف در درحرکت بود مرا که دید بسیار خوشحال شده و با تبسم گفت :"تو خو بیگانه نیستی چرا خانه نمیائی؟" بالای پسر خود قهر شد که چرا مرا خانه نبرده است.

بعد از احوال پرسی از من دعوت کرد که به خانه ای شان بروم ولی من نپذیرفتم و از وی سپاسگزاری کردم. از من در مورد شکیبا پرسید که حالش چطور است؟ این موقعی بود که رنگ خود را کاملآ باخته بودم زیرا در مورد نامه دریافتی برای وی نیز حکایت کرده بود. باز خود را حفظ کردم و جریان را با او در میان گذاشتم. از من پرسید که آیا دوستان و تمام خویشاوندان را اطلاع داده ام؟ گفتم بلی خانه ای تمام دوستان را لگد لگد کردم ولی وی را نیافتم و دیروز به جای که کار می کرد چندین بار از شهر زنگ زده ام اما کسی جواب نمی دهد. نمی دانم که شماره اشتباه است ویا کدام موضوع دیگری است...

گفت حال چی باید کرد؟ درحال که اشک از چشمان ذلیخا مانند سیلی از باران درحال فوران بود! گفتم حال دیگر هیچ جای نمانده که نرفته باشم و بازخواست نکرده باشم فقط مرکز نظامی خارجیان مانده است که بروم. ترس از این داشتم که مبادا نامه به حقیقت مبدل شود…

من دیگر با خودم مطمئن شدم که حتمآ کدام واقعه برای وی رخ داده است، وقتی به ساعتم نظر انداختم تقریبآ ده بجه ای روز شده بود فکر میکردم ثانیه گرد ساعتم تیز تر از هر روز در حرکت است و میخواهد امروز را زودتر سپری نماید.

بالاخره من با خودم تصمیم گرفتم که به محل کار او بروم، ذلیخا نیز بسیار اصرار کرد که با من برود؛ هر چه ممانعت کردم به نتیجه ای نرسیدم. خوب قبول کردم که وی را نیز با خود ببرم و از خانه هر دو حرکت کردیم!

در راه زمانی که در موتر سوار شدیم ذلیخا در قسمت مربوط به خانم ها نشست و من هم در عقب موتر قسمتی که برای مردان اختصاص داده شده بود یک چوکی خالی را دریافت کردم و بالای آن نشستم. در جریان راه در افکار گونانون فرو رفته بودم که نا گهان یک زنی را دیدم پشت او بطرف ما قد و قامت وی درست همانند شکیبا! نا گهان سرم را از کلکین موتر بیرون کشیدم و بدون اراده به فریاد زدن شروع کردم "شکیبا شکیبا ایستاد باش!!"

زمانی که زن به عقب نگاه کرد دیدیم یک خانم دیگری است، خانم بطرف من نگاه کرد و گفت: " من شکیبا نیستم عصابت را از دست دادی! هر کسی را که دیدی خیال شکیبا می کنی" می خواست چیزی بیشتر از آن بگوید ولی دختر جوانی که با او همراه بود مانع اوشد. وخطابش کرد "خیر است خاله حتمآ کسی را گم کرده، بانش بیا که بریم." من در آن لحظات طوری بی خود شده بودم که مجال خواستن معذرت را هم فکر پریشانم برایم نداد.

این زن با همراهش چند لحظه بعد از چشمان من فناء شد، همین بود که کلینر موتر برای جمع کردن کرایه به سراغ ما آمد و چون نوبت من رسید که پولش را برایش بپردازم گفت کرایه ای شما را خانمی در پیشروی موتر پرداخته است. ازمن عبور کرد و دنبال کسی دیگری رفت هنگام برگشت دوباره نزد من آمد و گفت:" خیریت اس بیادر خقه معلوم میشی، چیزی شده؟" گفتم هیچ برادر چیزی نیست وی از نزد من رد شد و با یکتن دیگر چیزی گفت که من درست سخنانش را شنیده نتوانستم همین قدر به گوشم رسید که میگفت: ده ای وطن روزی نیست که مردم صبح را بدون غم تا شام بیگا نکنن ، مچم ای بیادره چی شده!؟".

در موتر این طرف و آنطرف را نگاه میکردم که ناگهان کلینر صدا زد: دشت وزیر کسی پائین نیمیشه! کسی نیست! وقتی متوجه شدم از جایم برخاستم و به کلینر گفتم که آن خانمی که در پیشروی موتر نشسته است خبرش کن که پائین می شویم وی سرش را به علامت گرفتن پیام من تکان داد و به پیشروی موتر جای که ذلیخا نشسته بود رفت و باو چیزی گفت و دست بطرف من دراز کرد وقتی ذلیخا اینطرف نظر انداخت من هم بطرفش اشاره کردم که از موتر باید پائین شویم او هم سرش را به نشان مثبت پائین و با لابرد.

موتر دریک گوشه ایستاد شد و هر دو از موتر پائین شدیم سرم گیچ شده بود نمی دانستم که حا ل چه کنم؟ با او یکجا تقریبآ به طرف دشتی که دراخیر آن نزدیک کوه مرکز نظامی خارجیان قرار داشت در حرکت شدیم. در راه ترس عجیبی مرا در خود میفشرد و کم کم پشیمان شدم که چرا وی را با خود آورده ام ولی چون بسیار اصرار کرده بود تنها رفته نتوانستم. نزدیک مرکز رسیدیم در مقابل ما کوه های از دیوار های استینادی قرار گرفت یک کمی هوشم پرت شد نمی دانستم به کدام طرف بروم، اوضاع را که مطالعه کردم تصمیم گرفتم که وی را دوباره در یک جای امنتر ببرم و خودم تنها دوباره به مرکز باز گردم. برایش گفتم که من به تنهائی میروم میدانم که خواهر خوانده ات بود بسیار دوسش داری ولی خودت می بینی که این چه نوع محیطی است لطفآ بگذار تنها بروم، از دیدن این وضعیت او هم موافقت کرد. وی را به یکی از خانه های دوستانم بردم و گفتم که باز می گردم و برای بار دوم به طرف مرکز در حرکت شدم...

در راه بدبختی ها و رنج های فراوانی را که تا حا ل کشیده بود یادم را مشغول خود ساخت. همیشه صادق را مقصر می دانست و کردار وی را مورد نکوهش قرار میداد. برایم میگفت هر وقتی که شکنجه ها و لت و کوب های وی در نظرم مجسم میشود خداوند را شکران می کنم و میگویم خوب است که فعلا در میان ما و اطفال نیست. همیشه روزی را یاد میکرد که صادق او را بعد از لت و کوب شدید با چرم باز مانده از لگام اسب که دارای رونمای آهنی آن در نیمه ای شب تاریک در فصل زمستان در حالی که برف از آسمان مانند کوه ها به زمین پائین می افتاد از خانه بیرون کشیده بود، وی ساعت ها در عقب در خروجی حویلی با التماس بسیار خواهان دخول به خانه بود؛ ولی بعد از چند ساعت انتظار در عقب در نا امید میخواست روانه خانه برادرش که تقریبا درآن وقت با موتر نیم ساعت راه طولانی بود شود که همسایه از ماجراء آگاه شده و وی را به نیت ترحک به خانه ای خود برده بود. وی آن شب را در خانه آن همسایه با سرو پای برهنه سپری نموده بود.

بلاخره برای بار دوم باز به آن جای شوم رسیدم، باز همان دیوار های استنادی ساخته شده از سمنت بلند تر از قامت انسان و پیچیده که داخل شدن برای یک شخص نا آشناء کاملآ دشوار بود. به راهی که در کنار سرک فرعی در یک لوحه ای بزرگ چنین نوشته شده بود: " کمپ دلتا چهار فرماندهی مرکزی نیرو های دریائی....و....و در قسمت پائینی آن با یکی از زبان های خارجی فکر میکنم همان مطلب نوشته شده بود خود را راست کردم و به طرف پیش در حرکت شدم. ناگهان یک فرد نظامی با صدای بلند در حالیکه به طرف من میله ای سلاحش را نشان گرفته و مانند یک گرگ هر دو من و جوک تفنگ را نگاه میکرد فریاد زدن را آغاز کرد. این شخص دارای قامت بسیار بلند، جلدش کاملآ رنگ سرخ داشت، ساق های دستان وی بسیار بزرگ ؛ لباس های بسیار مدرن و خاکستری رنگ پلنگ ساخت درحالی که زره بینی در چشم داشت و کارد بزرگی را که در پوش سیاه مخفی کرده و به پای خود بسته بود توگوئی ددی درمقابل من ایستاده است.

او به زبان خارجی چیزی برایم گفت خواستم جوابش را بدهم ولی مجال نداد و برای بار دوم بالایم چیغی زد نزدیک بود که بالای من فیر کند؛ درین اثنا یک نفر اففان به شتاب به سوی ما دوید، همین که نزدیک شد صدا زدم " برش بگو من از خود هستم و سلاح خود را دور کند!" زمانی که وی نزد ما رسید یک پسر بسیار خورد، از چهره اش این طور نمایان می شد که وی ترجمان این غول است. حدسم درست برآمد وی براستی هم ترجمان بود. این پسر خامسن از من دید پرسید:" چی کار داری بیادر؟" گفتم شکیبا را می شناسی من پسر کاکای او هستم اگر هست برایش بگو که جواد آمده. وی این حرف من را برای ددی ترساننده به زبان خودش بر گردان کرد. همین بود که او تفنگ خود را از نشان گرفتن بسوی من برداشت و از من معذرد خواست که ترجمه ای آن را از نزد این پسرک شنیدم. مرا به تنگراهی رهنمائی کردند اندکی پیش رفتیم دیدم یک در بسیار باریک و مقوی نمایان شد پسرک در مخابره چیزی به زبان خارجی گفت و چند لحظه بعد این در گشوده شد و ما داخل رفتیم...

زمانی که داخل در شدیم در پیشروی خود یک اطاق بسیار کوچک را با وسایل غریب که هرگز و در شهر من ندیده بودم به چشم خود تماشاءکردم. پسرک برای بار دیگر در مخابره حرف زد و دوباره به من باز گشت و گفت: "کاکا میگن امروز دو سگی که تلاشی می کنند رخصت و یکی دیگر هم مریض است." من گفتم این موضوع به من چه ربطی دارد؟ پسرک خندید و گفت؛ "درین جا همه ره سگ ها تلاشی می کنه!" گفتم ما و تمام اطفال بخاطر نیامدن شکیبا سه روز است که پریشان هستیم و او این روز سومش است که از خانه برآمده و تا حال بر نگشته است اطفالش گریه می کنند طفل چهار ساله دارد که از آن وقت تا حال نان نخورده است و تو سگ را برایم بهانه می کنی!

ماجراء را یک به یک برایش قصه کردم؛ وی آهی کشید و گفت که یک لحظه بعد دوباره باز می گردد و داخل دری شد که در مقابل ما قرار داشت، چند لحظه بعد پسرک دوباره برگشت و برایم گفت که اگر یک دو ساعت منتظر بمانم سگ های دیگری را که رخصتی آنها ختم گردیده است باز گردانند؛ اگر چه نوبت کاری آنها سراز فردا شروع می شود ولی به سبب مریض بودن جنرال جک آنها را امروز می آورند! حیران ماندم که این آقای جک کی است؟ طاقتم نگرفت پرسیدم این آقای جک کیست، آیا فرمانده این مرکز است؟ پسر گفت نه او هم یک سگ است.

من فقط دونیم ساعت مکمل را منتظر ماندم نمازهم از نزدم رفت ساعتم درتلاش بود که خود را به سه بجه ای روز برساند. بعد از دونیم ساعت این پسر با یک خارجی دیگر بازگشت این شخص از دیگران یک کمی متفاوت تر بود. وی بعد از دین من دست خود را به طرف من به علامت احوال پرسی دراز کرد من هم با او قسمآ با اشاره احوال پرسی کردم. پسر دیگرمرا تسلیم وی کرده بود. وی با آرامش نسبی با من رفتار میکرد و لباس های نظامی هم در تن نداشت...

این فرد ازمن دعوت کرد که داخل همان دری که او آز آنجا پدید آمده بود شوم،. من هم بلافاصله داخل در شدم و یک حویلی بسیار بزرگ و سبز با درختان و اندوخته های فرهنگ بیگانه نمایان شد. نفس راحت کشیدم و به درستی احساس آرامش نکرده بودم که نظرم به دو سگ بسیار بزرگ به رنگ های مخلوطی سیاه و خاکی، ریسمان چرمی در گردن که قسمت اخیر ریسمان در دست یک تن دیگر ازین غول ها بود به طرف من می دویدند. ترس بیمناکی مرا فرا گرفت عرق از سرو رویم جاری شده بود و در جایم میخ شدم.

وقتی این سگ ها و فرد نظامی که سگ را در دست داشت به طرف من نزدیک شدند شخص همراهی کننده ای من به من به تبسم نگاه کرده و اشاره کرد که آرام باشم هیچ اتفاقی رخ نخواهد داد. با خود گفتم آفرین شکیبا که هر روز مداح گری های این مردم را تحمل می کند.

سگ ها بعد از آنکه مرا خوب بو کردند و به جانم خود را مالیدند شخص حمل کننده ای سگ ها انگشت شصت خود را به طرف من دراز کرد و این حیوانات دیگر در پهلوی من قرار نداشتند. با فرد همراه به سوی یک تعمیری که رنگ سفید داشت داخل شدیم. او خواهش همراهی یک ترجمان را کرد، تعدادی از ترجمانان در آنجا برای برگردان زبان خارجی به زبان دری نشسته بودند؛ یکی از آنها برخاست و به طرفم آمد و با من احوال پرسی کرد من هم که کاملا خسته و کم حوصله شده بودم با جواب سرسری وی را احوال گرفتم.

او اسمم را در یک دوسیه درج کردند و یک کارت را نیز در گردن من انداختند. وی که یک کمی مسنتر نسبت به ترجمان قبلی بود مرا داخل یک شعبه برد و با یک خارجی معرفی کرد، شخص مذکور آمر ارشد امنیتی بود این مرکز بود. با خود گفتم باز نوبت این است که با وی احوال پرسی کنم دست دراز کرد من درحالی که دستم را در دست وی می دیدم برایش گفتم که پسر کاکای شکیبا هستم و سه روز است که به خانه نیامده، اگر بگویند که آیا درین جا است یا رفته؟

وی بعد از دعوت من به آرامش برای کسی دیگری تیلیفون کرد و بعد از ختم مکالمه به ترجمان گفت که سه روز قبل از دفتر برآمده است و آنها هم خبری از وی ندارند. با شنیدن این سخنان دیگر شیمه برایم نمانده بود واحساس نا توانی میکردم؛ بلافاصله نامه ای را که برای من شکیباهفته ای قبل نشان داده بود برایش خواندم ترجمان هم کارخود را انجام داد. او گفت که چرا وی را در جریان نگذاشتیم؟ بعد از یک کمی تأمل به من وعده کرد که درصورت دریافت خبر برای من اطلاع خواهد داد و تلاش بی نهایت را برای بازیابی وی خرج خواهد کرد من از وی تشکری کردم نمی دانم که ترجمان سخنان من را برایش چه برگردان کرد. در اخیر از وی خدا حافظی گرفتم و نا امید دوباره به طرف خانه ای دوستم در حرکت شدم.

به خانه ای دوستم برگشتم و با ذلیخا روبرو شدم همین که مرا دید دوید و به عجله پرسید چه شد؟ چه کردی؟ شکیبا را یافتی؟ سوال های پی درپی من آهی کشیدم و قضیه را برای وی باز گو کردم. چاره ای دیگر نداشتیم دوباره وی را به خانه اش رساندم و گفتم که اگر کدام خبر دریافت کردم برایش اطلاع خواهم داد. حال دیگر وقت آن رسیده بود که به خانه ای شکیبا برگردم، اطفال تا حال در دهن در منتظر من بودند همین که مرا دیدند هر کدام به نوبه ای خود سوال های زیادی را از من پرسیدند. من اینها را دل آساء می کردم که حتمآ مادرشان می آید.

دو روز دیگر هم سپری شد هیچ خبری از وی دریافت نکردم، در خانه درحالی که سرم بسیار درد می کرد احساس ناراحتی و خستگی هم میکردم که در باز شد، من جست زدم تا دریابم که کی است؟! دیدم پسر ذلیخا داخل حویلی شد و به طرف خانه می دوید. زمانی که با او رو برو شدم گفت که پدرش مر را خواسته است. بدون پرسش با او همراه شدم، به سوی خانه ای آنها رفتیم، نزدیک خانه دیدم که شوهر ذلیخا در مقابل در ایستاده است. مرا که دید به طرفم نگاهی بدون پیام را انداخت، وقتی نزدیک وی رسیدم تنها دست خود را برای من دراز کرد و گفت: "بیا آن رفیقم که در قومندانی امینه وظیفه داره برم احولا داد که یک زن شبه شکیبا را دستگیر کرده اند." من بالایش عصبانی شدم ولی چیزی به زبان نیاوردم؛ برای یک لحظه سکوت اختیار کردم باز برایش گفتم که آیا فکر می کنی که شکیبا به طرف منفی بگراید؟ گفت نخیر ولی امکان دارد که کدام دسیسه علیه وی صورت گرفته باشد.
در راه به طرف مرکز فرماندهی پولیش در حرکت بودیم که چشمانم به جمعی از افراد افتاد که در کنار جاده گردهم آمده اند. این همان منطقه ای بود که موترها به سهولت به سوی خانه ای شکیبا قابل دسترس بود، قلبم گواهی عجیبی می داد.

وقتی نزدیک رفتیم تجمع افراد آنقدر بود که ما نتوانستیم در ابتداء قریب برویم و مناظره را درک کنیم، از یک فرد که از جمع تازه می خواست خارخ شود پرسیدم: برادر چی گپ اس؟ گفت: "گروه های شورشی یک زن ره در بین بوجی انداخته و سرش را از تنش قطع کرده اند و دهن جوال را هم بسته اند؛ اگر سواد داری برو یک خط هم است آنرا بخوان که چه نوشته کرده اند. با عجله خود را به طرف جوال با بسیار مشکل رساندم، دست خون آلودی از جوال بیرون برآمده بود و کفشی هم در پهلوی بوجی افتاده بود. کفش برایم آشناء معلوم می شد، به کفش آنقدر توجه نکردم و خواستم دهن جوال را باز کنم و مطمئن شوم که کی است و خط را بخوانم، با دیدن این صحنه باور نکردنی که این زن جزء شکیبا ی بد بخت کسی دیگری نیست خواندن نامه برایم مفهوم جلوه نمود. ضعف بالای قلبم آمد و از هوش رفته بودم!!!

اگر جان باختن یک فرد برای نصب پوستر نامزد ریاست جمهوری دیموکراسی تلقی گردد پس دیموکراسی شریرترین نظام حکومتی است!!

2009-08-16T22:46:00Z

اخیرآ برگزاری انتخابات و از همه مهمتر پیشزمینه ای آن یعنی کمپاین های انتخاباتی ظاهرآ تحولات خوش بین کننده ای را نسبت به آینده سیاسی افغانستان و فرهنگ انتخاباتی در این کشور در پی داشته است. یکی از بارز ترین نکته های که این پدیده را برجسته می سازد خصوصیت همگرائی ملی یعنی شکستاندن مرزهای یک قوم و یک منطقه می باشد. طوریکه دیده می شود، هر یکی از نامزدان ریاست جمهوری درجریان مبارزات انتخاباتی شان به مناطق به جزء ازمحیط انکشافی شان رفته به کمپاین ها و فرا خواندن مردم محل ومنطقه برای حمایت از زیرمجموعه های فکری خود میپردازند. این خصیصه مطمئنآ تا حدودی و ظاهرآ تمایل به طرف نازییسم یک قوم ویک زبان را که درین اواخر درافغانستان اوج گرفته شکنند می سازد، که درین زمینه رسانه های تصوری بزرگترین ابتکارات را برسر رشته درآورده و به راه انداختن برنامه های مختلف ذهنیت های عمومی را درمورد نامزدان وافکار آنها روشن ساخته تا شود توده ها این ارزش بنیادین را تجربه نموده و نسبت به بقای تمدن همزیستی مسالمت آمیز درچهارچوب دفاع از منافع وجودی کشور بی تفاوت نمانند.

درطی چندین دهه دقیقآ که قشر دوم (مردم عادی) بخصوص نسل جوان هیجگونه آگاهی نسبت به متقدم ترین حقوق خویش نداشته و دریک تنگنای تمام عیارازلحاظ فرهنگ سیاسی و سیاست اندیشی قرارداده شده اند. ما با برگزاری انتخابات یک حقیقت را برای جهان و مخصوصآ دوستان وکمک دهنده گان بین المللی خود به اثبات می رسانیم؛ وآن این که ما مردم خواهان زنده گی متمدن و منطبق با اصول و ارزش های مردم سالاری و تنفر از انارشیزم نظامداری هستیم، حقیقت فوق درجوهرو نماد خود نمایانگریک تعهد و تضمین همگانی برای آینده نوعدوستی است.

ازجانب دیگرطبیعت صلح دوست این دیار(البته منظورم طبقات پائین جامعه می باشد نه کسانی که خون بی گناه مردم را در جریان سه دهه مانند آب ریختانده اند) گویای این تعبیر است که مردم افغانستان خلاف تصویری که از آنها در مباحث بین المللی تا کنون ارائه میگردید، انتقال قدرت را از یک جناح به جناح دیگر کاملآ به دور از استعمال قوه تخریبی به یک شیوه ای کاملآ بدیع عملی می کنند. زیرا در گذشته ها درین کشور به دست آوردن لگام قدرت سیاسی هیچگاهی به طرق مسالمت آمیز صورت نگرفته است، هر بار یک حزب سیاسی با تمام اهداف و مرام های سیاسی به وجود آمده ولی بعدآ مشاهده شده است که این حزب به یک حزب نظامی (شبه نظامیان تفنگ دردست) مبدل شده است. درمجموع تمام این احزاب قدرتمند فعال درافغاستان تا کنون از کمونیسم تا حزب اسلامی، جمعیت، حرکت، وحدت... وغیره تا دیری خصوصیت سیاسی بودن خود را حفظ کرده نتواستند وهر بارکودتا و خانه جنگی ها برای ما یک گزینش موفق برای تغیر نظام درمقابل چشمان مان تجلی نموده است که تحولات سه دهه اخیر بهترین نمونه ای از مدعای بنده شده می تواند. تجربه درجریان تاریخ نشان داده است که تحول هرحزب سیاسی به نظامی مقدمات نابودی یک کشور وجامعه را فراهم می نماید؛ که متأسفانه افغانستان قربانی چنین یک بحران گردید...

نکته ای مثبت دیگر اینکه با برگزاری انتخابات ما در حقیقت زمینه ای کار را برای یکعده مردم عادی فراهم کرده ایم. باور کنید که در جریان انتخابات از ابتداء تا اختتام هزار ها هموطن ما کار کرده ازیکطرف برای یک مدتی نفقه فامیل خود را فراهم می کنند و از طرف دیگر واقعآ بینش سیاسی این عده به خوبی رشد می نماید که این موضوع نباید از نظرها دور انداخته شود...این مهمترین جلوه های جلوگیری از مهاجرت های نا همگون و ارزشیابی انتخابات را در حدود ظرفیت خود تقویت می بخشد.

ولی درپی این نکات امیدوارکننده ما مشکلات مدیدی را نیز مقابل هستیم، البته درپهلوی کمبودی های را که کمسیون مستقل انتخابات داراء میباشد؛ نامزدان بیشترین افتزاحات را مرتکب می شوند. کمپاین انتخاباتی که از طرف یکی از نامزدان در شهرمزار شریف روز پنجشنبه تاریخ 22 اسد برگزارشده بود، مشاهده ای این جریان واقعآ مأیوس کننده و وجدان را نا راحت میکرد. ظاهرآ این موضوع دررسانه ها به گونه ای امیدوار کننده انعکاس یافت، بطوریکه "مردم شهر مزار شریف از نامزدی فلان شخص در یک گردهمائی گسترده حمایت کردند و وی را کاندیدای شایسته برای احراز این پست می دانند". وموضوع با پخش چند تصویر با شعارها و گردهمائی پرجوش خاتمه پیدا کرد. ولی حقیقت امر طوری است که شاگردان مکاتب به شمول طبقه ای ذکور و اناث به اکراه از مکاتب به این کمپاین برده شدند. بارها اعتراض شده است که بعضی از کاندیداها از امکانات دولتی استفاده می کنند، البته این ادعا بارها ازطرف ستاد انتخاباتی خود موصوف عنوان شده است. آیا بردن متعملین مکاتب به جبر و اکراه توسط مدیران و مسئولین دیگر، استفاده از تدارکات دولتی نیست؟ اگر اکراه بالای شاگردان مکتب دیموکراسی است، یقینآ دیموکراسی یکی از شریر ترین نوع حکومتی خواهد بود و دیگر افراد چیره دست نباید فریاد از دیموکراسی بزنند.

گذشته ازاین درین گردهمائی چندین تن جان های شان را ازدست دادند، آیا دیموکراسی خواهان از بین رفتن جان مردم است؟ درینصورت دیموکراسی قاتل هیچگونه مشروعیت انسانی ندارد. شخصی که به منظور نصب کردن پوستر داکتر عبدالله از بالای کنبد زیارت حضرت علی (کرم الله وجهه) به پائین نزول کرد و کشته شد مسئول آن کی است؟ پاسخگوی دو فردی که در جریان تجمع مردم در زیر پا ها زخم های شدید را متحمل شدند کی خواهد بود؟ همچنان افرادی که در جریان کمپاین حامد کرزی در راه کندز زمانی که مارشال محمد قسیم فهیم را همراهی میکردند هدف گلوله قرارگرفتند، و یا کشته شدن مسئول ستاد انتخاباتی در یکی از ولایات... بلاخره به این دسته ای از سولات کی پاسخ ارائه خواهد کرد. این همه نا رسائی ها خوش بینی مردم را نسبت به انتخابات کم رنگ می سازد.

به هر صورت در یک تحلیل منطقی و با مطالعه متغییرهای موجود درجریانات سیاسی در پهلوی نکته نظرهای همگون یک حقیقت متفاوتی برملاء می شود. طوریکه سخن از"همپذیری مسالمت آمیز" به شکل یک درخواست از طرف ستاد انتخاباتی دکتور اشرف غنی احمدزی بر سر زبان آورده می شود و یا باور داکتر رمضان بشر دوست بر شفاف بودن انتخابات همه و همه... با ارزیابی سیاسی همه این موضوعات به یک نتیجه ای کاملآ متفاوت از دیگران دستیاب می شویم و آن این که همه اپوزسیون گرائی ها مقطعی می باشند وهیچگاهی تداوم نخواهد یافت. ازمیان کاندیدان مطرح دو شخصیت بارز آنها کسانی هستند که گاهی درکابینه حامد کرزی پست وزارت را به عهده داشتند. آیا تصور نمی شود که تشدید مبارزات انتخاباتی و احتجاجات لفظی همه از قبل میان این سه شخصیت سازماندهی شده است. آقای حامد کرزی برای یکتعدادی ازحریفان مطرح ضرورت داشت!!! که از یکطرف محبوبیت خود را در میان اقشار مختلف جامعه تجدید حیات بخشند و از طرف دیگر مردم تشویق شوند و رای دهی را تجربه کنند تا نظام آینده ای وی مشروع معرفی گردد...دقیقآ درین وضع کشور های کمک کننده و غربی رول عمده و صد در صد را بازی می کنند. آنها باید به مردم این باوررا بدهند که حضور آنها در افغانستان پیام آور صلح و مردم سالاری می باشد و به این طریق مردم را مجزوب فعالیت های خویش سازند.

دلایل بنده برای اثبان موضوع اظهارات اخیر حامد کرزی مبنی بر شریک ساختن این افراد در نظام آینده ای خویش می باشد، اگرچه بعضی از کارشناسان این گفته ها را تلاش کرزی برای دست کشیدن ابن نامزدان از مبارزات و بازنشانی فریاد های آنان عنوان میکنند. درحقیقت این همه پیشگوئی اتفاق یک امر در آینده ای حکومت کرزی می باشد. آیا کاندیداتوری داکترعبدالله عبدالله از قبل زمانی که از پست وزرات خارجه کنار رفتند طرح ریزی و رقم زده نشده بود؟ بلی، زیرا وی هیچ اعتراضی زمانی که وزارت خارجه را رها کرد به زبان نیاوردند، و یا هم سفر وی به ایالات متحده ای امریکا هیچ پیوندی با موضوع در زمان کناره گیری شان ندارد!!! ویا کاندیداتوری وی به مشوره ای کرزی صورت نگرفته است؟...یقیقآ که در عقب این بازی های سیاسی سخن های پوشیده ای وجود دارد که فکرعوام ازآن دور نگهداشته شده است. زیرا سیاست یک ساحه ای پیجیده و چند وجهی می باشد، هرعکس العمل بیانگر اتفاقات آینده به تمام معنی نیست، سیاستمداران برای تحقق اهداف خود بار ها ذهن مردم را مغشوش ساخته اند. ما شاهد همدستی این سه نامزد مطرح در آینده ای نه چندان دور به احتمال زیاد خواهیم بود. خوب به هر صورت مردم افغانستان ازین پس تحمل از دست دادن فرزندان شان را به عنوان حامی یکی ازین ها ندارند... بلآخره ما مردم قرضدار هیچکس نیستیم و نباید هیچ خساره ای را متحمل شویم!!!

با احترام عبدالسلیم " امین"

مبارزات انتخاباتی یا دشنام های کوچه/بازاری؟

2009-07-20T14:51:18Z

درین اواخر طوریکه به همگان هویداست اهانت یکی از روزنامه نگاران خارجی در روزنامه گاردین احساسات برخی خواننده گان محترم و حکومت کنونی در اففانستان را برانگیخت، ولی این موضوع آنقدر تعجب آور نسیت؛ زیرا وی در حقیقت می خواست به اهداف احتمالی از طریق مقاله ای نوشته شده اش نایل آید؛ که دقیقآ برای کسب شهرت (با در نظر داشت بیوگرافی شخص مذکور، چون یک فرد منزوی و نا شناس بوده) تلاش نموده تا توجه فعلی کشورها وخواننده گان را به خود جلب نماید. از طرف دیگر نوشته مذکور برخاسته از کینه های شخصی است تا یک تحلیل عملی و منطقی که خود نمایانگر استاده گی وی در حمایت ازعساکر انگلیسی که جان شان را کماکان در اففانستان از دست می دهند می باشد، بدون توجه به هدفی که دولت متبوع این شخص درافغانستان دنبال میکند و یا کوچکترین امتناء به این نکته که روزانه ده ها نفر از همشهریان ما به خاطر این دولت های به اصطلاح حیوان- طبیعت جان های شیرین شانرا به عنوان "طالب" و یا "کارمندان دولت یا شهروندان عادی" ازدست می دهند.

این موضوع اگر با یک دید واقع بینانه و ژرف مورد توجه قرار گیرد. نتیجه آن می شود که این نوع سخنها هر روز در داخل کشور خودمان به کرات اتفاق می افتد. وی متصدیان قدرت سیاسی را "خر" خطاب کرده است ولی اگر یک کمی دقت کینم به بسیار وضاحت در خواهیم یافت که خود این متصدیان، چه گرو ه های فشار ویا طرف های حکومتی دخیل در درگیری برای حفظ اریکه ای قدرت به چه لحنی با هم بر خورد می کنند.

درسخنرانی اخیر دوکتور اشرف غنی احمد زی یک تن از نامزدان انتخابات ریاست جمهوری درپی سفری که به شهر مزار شریف داشت. وی با حرف های که به زبان می آورد به یقین که بسیاری از مخاطبین در مقابل وی قرار گرفتند که بنده شاهد عینی آن بود. جنابشان هنگام بیا نیه اش رئیس جمهور کشور را مستقیمآ "خر" خطاب نموده و برداشت کاملآ اغراق آمیزی از شخص (حامد کرزی) نسبت به شهروندان افغانستان برای حاضرین ارائه داد. دقیقا به یاد دارم که وی با لحن بسیار خشن چنین به مردم خطاب کرده و گفت: " آقای کرزی فکر می کند که مردم افغانستان "خر" هستند ولی در حقیفت خود کرزی خر می باشد". قابل نهایت افسرده گی و دور از انتظار است که یک شخص روشنفکر در چنین یک موقفی قرار گیرد، نمی دانم چرا محترم داکتر صاحب همانند یک شخص خارجی که یک جهانبینی نا همگون از کشورما دارد چنین عملی را مرتکب شد. از لحن وی همان روز چنین برداشت می شد که وی این درجه دوکتورا را در رشته لحن خشن و دشنام به مردم و رئیس جمهور تصاحب کرده است، ما خود زنده بر آن هستیم تا آرام نگیریم...

این موضوع دقیقآ باید از دو نقطه پیگرد یا حد اقل مورد توجه مردم قرار گیرد؛ ابتداء این که از نظر سیاسی رئیس جمهور یک شخصیت مصئون از هر نوع تعرضات چه لحنی و یا پیگرد سیاسی در عرصه داخلی و بین المللی می باشد. و اگر مخاطب این همه توهین کرزی هم نباشد وی نظر به قوانین جزائی کشور که فعلآ نافذ می باشند جرمی (قباحت) را مرتکب شده است که باید آنرا جبران نماید. توهین به رئیس جمهو ر توهین به مردم می باشد، زیر ا این مردم بودند که رئیس جمهور را انتخاب کردند. بنآ یک توهین و دشنام آشکار به مردم ستم کشیده چیز بیش بوده نمی تواند. ولی من مطمئن هستم که کوچکترین حرکتی صورت نخواهد گرفت، زیرا تا زمانی که درین کشور سیاست های خانواده گی ادامه پیدا کند هیچ تغیر مثبتی در آینده ای سیاسی مردم رو نما نخواهد گردید...هر سیاستمدار تنها در محدوده ای حفظ قدرت شخصی خود و فامیل خود اندیشمند است.

ثانیآ دشنام مستقیم و گذاشتن اسم حیوان بالای انسان، سر پیچی فاحش از موازین اخلاقی قبول شده در کشور و کرامت انسانی می باشد...این اخلاق است که رفته رفته به قانون تبدیل می شود. خوب وی به دلیل این که در خارج از کشور زندگی نموده است، شاید با موازین اخلاقی کشور آشنا نخواهد بود.
به هر صورت وی تنها شخصی نیست که چنین عملی را مرتکب شده است، قبل از این هم به دفعات این نوع بی احترامی ها از طرف بعضی از کاندیدا های دیگر به گوش شنیده شده است؛ به طور مثال در مناظره ای تلو یزیونی که میان آقای بشر دوست و بشیر بیژن در یکی از تلویزیون های خصوصی صورت گرفت، بشر دوست از ابتداء تا اخیر مناظره فقط به جزء از یک شعار توهین آمیز"بعضی ها شنیده اند که علی آباد شهر است" و خطاب چهار پای به یک شخص هیچ چیزی دیگری به زبان نیاورد که بیان کننده اهداف انتخاباتی وی باشد. آیا در تمام کشور ها مناظرات و مبارزات انتخاباتی به این شکل صورت می گیرد؟ هر گز نه...

طوری که به همگان مانند آفتاب روشن است مبارزات انتخاباتی در هر جای که برگزار می گردد، یقینآ پروگرام های چندین ساله کاندیدا ها برای مردم تشریح شده، طرح های بهتر نسبت به دور قبلی با در نظر داشت شرایط موجوجود و پاسخگوی نیازمندی توده ها باشد ارائه میگردد. تا به نحوی از انحاء حمایت مردم را به خود کسب کرده و با مردم آشنا شوند نه جای که در آن به رئیس جمهور یک کشور توهین صورت گیرد ویا مردم تحقیر شوند. خوب اگر از اشخاص تحصیل کرده که آوازه هایشان در تمام افغانستان پخش گردیده است حرکاتی انجام شود که حتی در یک جنگ کوچه متصورنباشد. یقیقآ مردم افغانستان طفل آرزوهای خود را در حالت به قتل رسیدن به دستان خونین امیال قدرت طلبی های نخبگان خواهند دید.

این درحالی است که در اکثریت کشورهای دیموکراتیک امروزی مبارزات انتخاباتی یگانه عنصر شناسائی کاندیداها به مردم میباشد، البته سخنرانی ها و کمپاین ها نیز از خود دارای شرایط و اصولی می باشد که باید به طور دقیق در جریان کمپاین های انتخاباتی مراعات گردد و از آن عدول صورت نگیرد. خوب اگر ادعا گردد که آزادی بیان است هر کس حق دارد هر اندیشه و هر سخنی که در فکر می پروراند، آزاد است تا آن را بدون محدودیت بیان نماید. که این امر کاملآ خلاف اصول اخلاقی و موازین قبول شده در جوامع مختلف می باشد. انسان تا آنجا آزاد است که به آزادی دیگران و کرامت انسانی دیگران صدمه نرساند ورنه این آزادی های بدون قید و حصر در صورت صدمه به دیگران به جزء از نتایج مخرب هیچ مفهومی دیگری در پی نخواهد داشت.

البته بنده با بیان مطالب فوق الذکر در پی هیچ نوع غرض شخصی نمی باشد فقط هدف تنها بیان حقیقت و دراز کردن انگشت انتقاد بر یکی از نا هنجاری های فعلی جامعه که اگر به آن توجه نشود باعث ترویج ، یک فرهنگ منفور انتخاباتی از این به بعد در کشور خواهد شد، زیرا ما تازه داریم انتخابات و رای دهی را منحیث یکی از ارزش های زنده گی بشری و حاکمیت مردم بالای زنده گی سیاسی شان تجربه می نمائیم.!!!

والسلام
عبدالسلیم امین