https://www.kabulpress.org/ [en]Kabul Press? is a critical, independent, multilingual platform publishing uncensored, creative journalism in Hazaragi, Dari, Persian, and English. It amplifies underrepresented voices, challenges dominant narratives, and defends human rights and democracy, with a focus on the Hazara genocide and the struggles of stateless nations.[fa]کابل پرس رسانه ای آزاد و انتقادی است که بدون سانسور به زبان های هزاره گی، دری و پارسی منتشر می شود. کابل پرس با چالش روایت های غالب، صداهای سرکوب شده را برجسته کرده و با دفاع از حقوق بشر و دموکراسی، بر نسل کشی هزاره و رنج ملت های بدون دولت تمرکز می کند.[/multi] fa SPIP - www.spip.net https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L144xH41/siteon0-0acbd.png?1769345167 https://www.kabulpress.org/ 41 144 https://mail.bamyanpress.com/article109405.html https://mail.bamyanpress.com/article109405.html 2012-06-06T17:30:00Z text/html fa حفیظ الله خرمی خُرّم <p>کوه در زندگی محقرانه ی میر منظره ی چهاربُعدی است. منظره ی که زندگی میر را با همه دار و ندارش معنا و مفهوم و هستی میبخشد. دهانه ی کوه خانه ی میر است و دامنه اش قلمروی بازی گوشهایی کودکانه اش! میر با الاغ های لاغر تر از خودش پوسته ی کوه را میخارد ، شخم میزند و دانه ی حیات میکارد. بهار شده است در پشت کوه گندم سبز میکند؛ میر به خر های زحمتکش تر از خودش وعده داده است، اگر گندم سبز کرد دو تقسیم! دانه مال من و علف و کاهش مال شما. میر و الاغ ها خوش حال بنظر میرسند، گندم کوه قد کشیده و طلایی شده (…)</p> - <a href="https://mail.bamyanpress.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L143xH150/arton109405-7799e.jpg?1769417116' class='spip_logo spip_logo_right' width='143' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>کوه در زندگی محقرانه ی میر منظره ی چهاربُعدی است. منظره ی که زندگی میر را با همه دار و ندارش معنا و مفهوم و هستی میبخشد. دهانه ی کوه خانه ی میر است و دامنه اش قلمروی بازی گوشهایی کودکانه اش! میر با الاغ های لاغر تر از خودش پوسته ی کوه را میخارد ، شخم میزند و دانه ی حیات میکارد. بهار شده است در پشت کوه گندم سبز میکند؛ میر به خر های زحمتکش تر از خودش وعده داده است، اگر گندم سبز کرد دو تقسیم! دانه مال من و علف و کاهش مال شما. میر و الاغ ها خوش حال بنظر میرسند، گندم کوه قد کشیده و طلایی شده است؛ خر ها مسرور اند، آنها به صداقت و عدالت میر باور دارند، میدانند هم میر و هم انان به حق خود خواهند رسید؛ فقط منتظر اند فصل گندم درو سر رسد. کوه با آنکه قلب به ظاهر سیاه دارد، نیت صاف تر از اسمان، چه سخاوتمندانه کان ومعدنش را در اختیارمیر و کاگران هم سرنوشتش گذاشته است</p></div> <div class='rss_texte'><p>فیلم جالبی "پسرکی به نام میر" چندی پیش از تلویزیون بخش فارسی بی بی سی چشمان و دل هر بیننده را بخود بخیه میزد و ذهن را به اندیشیدن دعوت میکرد. بدون شک فیلم از سوژه ها و ظرافتهای تیکنیکی و موقعیتی (لوکیشن) خوبیه برخوردار است، که حتا در بعضی موارد پیامها و معانی را تحت شعاع قرار میدهند؛ اما برای من و شاید خیلی ها مثل من، جالبتر از همه گفتگوی یک خانواده ی فقیربود که با ساده ترین الفاظ و طبیعی ترین حرکات و شیوه های رفتاری پیامهای تامل بر انگیز و ناگفتنی های یک شهر فراموش شده و یک جامعه ای محصور شده را برای بیننده بازگو میکردند.</p> <p>... زندگی مو خوب بود! گوسپند دشتیم، مادگوی دشتیم...!؟<br class='autobr' /> ...دیدی که مه پشتی گرفتم! ...قصد دروم درس بیخوانوم تا معلم شوم!<br class='autobr' /> ...ای مرتیکه گفت تو آبی خو مه را بیدی و دختر مه را خاتو کو! ابی خو ره قت دختراز ایی بدلی کدوم!</p> <p>گدممممممم گدممممممم!</p> <p> دود و آتش ! خاک و باد !</p> <p>حادثه ی تلخ آغاز گر داستان میشود! عظمت، افتخارات و قدامت چند هزار ساله تمدن بشری با صدایی انفجار سخت و شکننده مغزهای خفته ی انسانیت را ملامتگر میشود و قلبها را در اقیانوس حسرت همیشگی غرق میسازد. به گفته ای فیلم ساز ایرانی محسن مخلباف " بودا از شرم فرو ریخت"، بدون شک این جمله ای پر معنا در تعریف حکام و سیاسیون قبیله گرای متعصب گذشته و مذهبیون جاهل و تمدن ستیزطالبانی درست صدق می کند؛ حکام تمدن گریز پایش را شکستاندند و صورت مهتاب مانندش را تراشیدند تا چشمان بادامی نا بینا گردد. در مارچ 2001 طالبان، تمدن ستیزی را به اوج رساندند و باعملکرد وحشیانه سینه ای کوه پیکر بودا را نشانه گرفتند.</p> <p>بودا نه از شرم بلکه از جهالت، حسادت و تعصب فرو ریخت! پس کلمه ی شرم در حق میر و میران آزاداه ای ان سر زمینی که قرنها درگوشه و کناری بودا با عشق، وفا و صداقت پایدارزندگی کردند و میکنند صادق نیست؟ میر و میران که هیچگاه شرائط و فضای را ایجاد نکردند تا بودا از موجودیتش در میان آن جمع صمیمی و تمدن پرور احساس تنهایی کند چه رسد به اینکه از شرم فرو ریزد. شاید منظور اقای مخلملباف مردمی بومی این سرزمین باستانی نبوده باشد، پس بهتر است تعبیری دیگری هم داشت که بودا در جمع تمدن سازان و فرهنگ پروران میران و شیران با میان هزاران سال سربلند و پایدار زیست وتاریخ ساز شد، با افتخار وثابت قدم سینه سپر کرد و جهل و بربریت فاشیستی-طالبانی را رسوا کرد وبر سکوت عاجزانه ای جهان لبخند تلخ تاسفبار زد و ماندگار گشت .</p> <p>تقویم از زیر گرد و خاک اکتبر 2001 را مشخص میسازد، هنوز رد پایی طالبان در گوشه و کنار شهر بودا فروان بچشم میخورد. آسمانی افغانستان چرخبالها و جت های سریع جنگی را در پهنایش فرصت غرش و پرواز داده است. حکایت از پرادوکس جنگ و صلح، آرامش و تشویش است! تا آخرین دقایق 6 اکتبر 2001 امارات ملا عمری حکومتگر و قانون ساز بود. در نظام وحشتناک طالبانی پیر و جوان، زن و مرد محکوم به مرگ بودند، پس دلیل زنده ماندن میرشاید کودکی و کوچکی اش بوده باشد که از چشم و چنگ طالبان در امان مانده است. و حال برای میر آغاز نو امید به آینده! آغاز فرصتی دوباره برای نفس کشیدن و جوان شدن و زندگی کردن است.</p> <p>فیلم سازاقای فیل گربسکی از مغاره های بامیان کارش را با طرح و ظرافت خاصی شروع میکند. داستان در اطراف خانواده فقیر پنج نفره + یک کودک میچرخد. پسر بچه ی خرد سال بنام "میر" با حرکات چابک، زبان شیرین و لبخند معصومانه و همیشگی اش فیلم را کاملا بخود اختصاص داده است و داستان را دلچسپ و گیرا تر نموده است. میری هشت ساله زود زود سخن میگوید، میدود، و با بچه های محله ی بودا درگیرمیشود و پشتی میگیرد. میریک نماد است! نماد کودکی من و میلیونها بیننده ی که سرنوشت شبیه میر را تجربه کرده اند؛ میر یعنی من و شمای که هشت ساله و کودک شوخ و سرشار و سرزنده بودیم، و میر یعنی میلیونها کودکی شوخ طبع و سرشار که در آرزوی مکتب و معلم شدن در پس کوچه های شهرهای شلوغ جهان و یا دهکده های فقر و ناامیدی به قهر و اجبار به کار های شاقه گماشته میشوند.</p> <p> خوشدل برادر ناتنی میرچنانچه از نامش پیداست مرد صادق و ساده و خوشدل بنظر میرسد، نه دغدغه ی سیاسی در سر دارد و نه دلهرگی اجتماعی تا جملات تزویری و سیقل خورده ی تظاهری را به طبع و طمعی هر کسی به زبان راند ؛ کلمات بی ریا و شفاف و نا آراسته را ازاو میتوان بیشتر شنید. با همه تلخی و سختی روزگار که تنها مرد تاثیر گذار در اقتصاد خانواده اش است، کمتر از بی مهری روزگار گیله مند است. بزرگ دلی که در سینه لاغرش زندگی را به طپش گرفته است، وزنه ی ترازوی رضایت را برپله ی شکایت سنگینتر ساخته است.</p> <p> گذشت سالیان دراز سختی و بدبختی را میتوان با چروکهای برجسته بر چهره ی پیر مرد خانواده به آسانی به شمارش گرفت؛ با آنکه پیری، جوانی و نیرویش را به درشتی از او گرفته است ولی هنوز مصمم و تلاشگراست، از روزگار کم شکایت دارد، چشمانش بیشتر به نقاط دور خلاف دوربین خیره میشود و بیننده را وادار به تفکر میکند. زیبا تر اینکه با حرکات کاملا طبیعی، انگار دوربین و فیلم ساز وجود ندارد با اهل خانه ساده حرف میزند و گاه گاهی جنگ و دعوا های جالب خانگی را با خانمش به راه می اندازد. شاید تا حال طبیعی ترین جنگ و جدل روز مره یک زوج را به مشاهده گرفته باشیم که نه تنها بیننده را میخنداند بلکه در عین حال دل را میسوزاند و ذهن را میسازد. خانم پیر مادر خوشدل همرا با زنی که هم دخترش میشود و هم عروسش در درون و گرد و اطراف غار مشغول تهیه و تنظیم کارهای خانه اند. مادر پیر میگوید: خوب زندگی دشتیم، گوسپند دشتیم، مادگوی دشتیم چیز کنیم که از دست از ایی ظالیمو بیخیشی ....!</p> <p>میردر گذر یک دهه گوینده ی حد اقل سه نوع پیام مهمی که هر پیام دارای استعاره و کنایه های منحصر به فیلم است با بیننده سخن میگوید:</p> <p>1: پیام فرهنگی - اجتماعی</p> <p>2: پیام سیاسی- انتقادی</p> <p>3: پیامی که از سوژه ها، ظرافتها ی موقعیتی و خلاقیت هنری فیلم ساز پرده بر می دارد.</p> <p>میر کودکی که بزرگ میشود از سال 2001 تا 2010 میلادی – از معصومیت های کودکی تا آرمان و امید های نوجوانی، زیردیدرس چشمان برقی دوربین قرار میگیرد. میر با لباس کهنه و کنده و کفشهای پاره قول وفا بسته است، مهم نیست این قولنامه از جنس جبر است یا از رسم رضایت، هدف تن نحیفی است که از گرمی و سردی روزگار اندک امان یابد و پاهای لاغر و ترکیده از شر خارهای مردم آزار فرصت لحظه اسودگی و سوزش پیدا کند. زیر قفسه ی استخوانی قلب جسور و نا ارامی می طپبد؛ اضداد تلاش و فقر و لبخند از دوران کودکی تا ایام نو جوانی میر گسترش یافته است؛ لحظه ای ارام ندارد، همیشه در تلاش است و خوشحال و امیدوار به اینده با هر نوع مشکلات و سختی روزگار دست و پنجه می اندازد. حتی جنگ و جدل لحظه به لحظه ی پدر پیر و مادر خوانده پیرش بر روحیه بشاش و لبخند همیشگی اش اثر چندانی ندارد.</p> <p> میری هنوز کودک است دستان کوچکش را با نشانه چرخ موتر (ماشین) میچرخاند و با دهانش صدای غرش موتر را سر می دهد، چه مسرور در دامنه ی پیکره ی بودا به موتروانی و رانندگی مشغول است؛ و زمانی بالای الاغ لاغری سوار است و با لبخند وسادگی و زیبای میگوید: این موتور سایکل من است. زمان می گذرد، میر همچنان استوار و صبور لحظه های زندگی را تجربه می کند؛ با عبور از مرز افق کودکی به پیشواز شفق نوجوانی مصمم و تیزپای در حرکت است، در ارزویی داشتن یک موتور سایکل واقعی شب و روز با کوه کنی سر کار دارد، تا شاید روزی به جای چوب دستی به جان خر، دسته کلید موتور سایکل را در میان انگشتانش به گردش در آورد.</p> <p><strong>کوه منظره ی چهار بُعدی در زندگی میر: </strong></p> <p>کوه در زندگی محقرانه ی میر منظره ی چهاربُعدی است. منظره ی که زندگی میر را با همه دار و ندارش معنا و مفهوم و هستی میبخشد. دهانه ی کوه خانه ی میر است و دامنه اش قلمروی بازی گوشهایی کودکانه اش! میر با الاغ های لاغر تر از خودش پوسته ی کوه را میخارد ، شخم میزند و دانه ی حیات میکارد. بهار شده است در پشت کوه گندم سبز میکند؛ میر به خر های زحمتکش تر از خودش وعده داده است، اگر گندم سبز کرد دو تقسیم! دانه مال من و علف و کاهش مال شما. میر و الاغ ها خوش حال بنظر میرسند، گندم کوه قد کشیده و طلایی شده است؛ خر ها مسرور اند، آنها به صداقت و عدالت میر باور دارند، میدانند هم میر و هم انان به حق خود خواهند رسید؛ فقط منتظر اند فصل گندم درو سر رسد. کوه با آنکه قلب به ظاهر سیاه دارد، نیت صاف تر از اسمان، چه سخاوتمندانه کان ومعدنش را در اختیارمیر و کاگران هم سرنوشتش گذاشته است. میردر تلاش بقا و بدست اوردن لقمه نانی همچنان به قلب کوه پیش میرود. میر کوه زاده ا ی است که با کوه تاریخ و اشتراکات زیادی را پیوند زده است. بزرگ کوه برای میری کوچک هم همبازی کودکانه است و هم پناه گاهی نوجوانی؛ کوه شنوینده خوب و رازدار مهربان و صبوری است برای رازهای ناگفته و درد دلهای معصومانه ی میر. سرنوشت میر با هستی کوه چنان بخیه خورده است که خاطرات و رازهای آنان افسانه های شیرینی هر بوته علف و هر ساقه گُل ، هر خزنده و پرنده ای، هر جانور و هر باروری شده است که در همسایگی آن دو حیات به سر می برند.</p> <p>چنانچه از نامش پیداست " افغانستان در چشم کودکی که بزرگ میشود" زندگی یک کودک را در طول ده سال به نمایش میگذارد. دقیقا ازلحظه های که طالبان به تازگی سقوط کرده است و هنوز اثاروحشت وغم و مصیبت و فقر در چهره میر و هم شهران میرکاملا برجسته و نمایان است. از طرف دیگر آغازتحول بزرگ! مداخلت و وارد شدن جامعه جهانی با هر نوع امکانات جنگی، مادی، اقتصادی، فرهنگی و بازسازی، دموکراسی، حقوق بشر، حقوق شهروندی و ......! که شاید مهمترین و بزرگترین تحول در تاریخ معاصر افغانستان به شمار رود! و اما...! آن حضور پر رنگ جامعه جهانی در طول ده سال با مصرف میلیاردها دالر و صد ها شعارحقوقی، مردم مداری، دموکراسی و بازسازی در قالب هزاران وعده و نوید های باد برده، اززبان میر در چشم دوربین در دو قسمتی دوساعته خلاصه میشود، شاید توجه و همکاری جامعه جهانی و حکومت ده ساله اقای کرزی مختصر و کمتر از آنچه فیلم در سیمای میر خلاصه شده است در ولایت بامیان کار و بازسازی صورت گرفته باشد. بهتر و با معنا تر می بود اگرفیلم آقای فیل گربسکی چنین نام گذاری می شد: دولتی کرزی که در چشمان کودکی حقیر میشود.</p> <p><strong>1: پیام فرهنگی-اجتماعی:-</strong></p> <p>در دوران طالبان اگر امکانات کتاب و مکتب و معلم وجود نداشت؛ توقع هم نمیرفت و گلایه ی هم از آنان وجود نداشت. طالبان رسما کتاب و مکتب را اتش میزدند و علم و تمدن ستیزی را پیشه ساخته بودند، کشتار و دشمنی با معلم و دانشجوبخشی از سیاست و عمل روز مره شان به حساب میرفت. آزادانه اعلان میکردند و میکشتند و به آتش میکشیدند، نه اندک ترسی از خدا و نه زره باکی از زمانه و نه قطره شرمی در وجدان داشتند. اما بعد از طالبان چی!؟ شاید میرکوچک و هم سن و سالانش از کتاب و مکتب محروم و یا از حد اقل امکانات ابتدایی بر خوردار بوده اند تا پاره ورقی را به نام کتاب زیر بغل کنند و به مقصد مکتب زیر سایه ی درختان گرد هم جمع شوند؛ ولی بد بختانه این کمبود و نداشتن و بی توجهی دولت تا جوانی میر ادامه پیدا میکند، میری 2010 دقیقا مثل میری 2001 بروی خاک با دستان ترکیده با نبود ابتدائی ترین نوع امکانات درسی هنوز در آرزویی معلم شدن است. <br class='autobr' /> فیلم پاه به پای میر سال به سال وضعیت زندگی معمولی او و خانواده وشرائط جامعه اش را در درازای ده سال با اندک تغییر و تحولات به تصویر میکشاند. فلیم با کنایه و استعاره چگونه زندگی کردن خانوداه ی فقیرپسا طالبان در مغاره های بامیان را از نقطه ی آغاز سر از نو میدهد که با تباهی به تازگی به پایان رسیده است! و از صفر آغاز میشود؛ اما برای میری کوچک شوخ و سرشار، آغازی که از صفرشروع میشود، صفر های معنا دار است که با هزار امید و آرزو در امتداد عدد یک به قطار چیده شده اند؛ حتی اگر میر پسرک بالای الاغ سفر کند لبخند و شادی دنیای کودکی اش را همچنان نوازشگر است، چون میر میداند که فصل سرد و ظلمت طالبانی پایان یافته است و فصل تازه ی صلح وآرامش و بازسازی آغازشده است.</p> <p>در قسمت دوم فیلم، که از سالهای 2009 و 2010 حکایت دارد، میر همچنان با چهره ی خاک آلود بالای زمین بی فرش مشغول درس خواندن است، چنانچه یکی از معلمین میر از نبود مکتب وامکانات درسی و فقدان معلم مسلکی جدا شکایت دارد، ایشان اضافه میکند که مکاتب مناطق مرکزی از طرف هیچ ارگان آموزشی دولتی و غیر دولتی و جهانی مورد توجه قرار نگرفته اند.</p> <p>دوربین در سال 2001 باز میشود و فیلم سیمای معصوم میر کوچک را به نمایش میگذارد، در سال 2010 به پایان میرسد، دوربین فیلم ساز بسته میشود؛ اما چشمان تیز بین میرنوجوان به افق های دور بخیه میخورد، هنوز دغدغه اصلی میر جوان مکتب رفتن و درس خواندن است. ناداری و مشکلات روزگار گاه گاهی پای رفتن به مکتب را قفل فقرمیزند، با آنهم میرجوان با تلاش و تشنگی در صحن مکتبی که نه در دارد و نه دیوار، نه فرش دارد و نه سقف در صف کلاس حاضر میشود و در قطار امتحان بختش را به ازمایش میگیرد تا شاید روزی "معلم صائب میر" صدایش کنند. اما....! اما اینبار صفر برایش معنای دیگری دارد، هزاران وعده و نوید های جامعه جهانی و دولت اقای کرزی در طول ده سال ضرب صفر شده است که حاصلش همان صفری است که از 2001 شروع شده بود؛ آنروز هم کتابی پاره ی را بخیه میزد تا کلمه ی این طرف پارگی را با آنطرف پیوند زند و مفهومی حاصل گردد، امروز هم سروکارش با کتابهای کهنه و پاره پاره است. آنروز به مکتبی میرفت که سقفش اسمان و فرشش زمین بود، امروز با گذشت ده سال هنوز به مکتب میرود که فاصله فرش تا سقفش از زمین تا اسمان است. داستان میردر حقیقت وضعیت فرهنگی و شرائط سخت درسی همه شهروندان شهر بامیان و یکاولنگ بلکه مردم ولایت بامیان و خیلی از ولایات فقیر کشور را بازتاب میدهد.</p> <p><strong>2: پیام سیاسی - انتقادی:-</strong></p> <p>بامیان از نظر موقعیت جغرافیای، قدامت تاریخی، یکی از باستانی ترین ولایات افغانستان به شمار میرود، تمدن هزاران ساله را در خود جاه داده است و افتخارات تمدنی و تاریخی را برای کشور و مردمش به ارمغان اورده است. اتفاقا همین تاریخی و باستانی بودن بامیان توجه ویژه طالبان را بخود جلب کرد تا در ماه مارچ 2001 مرتکب فجیع و نا انسانی ترین عمل در تاریخ بشری شدند و تمدن چند هزار ساله بشر را در مقابل چشمان حیرت زده و قلبهای حسرت بار میلیاردها انسان کره ی زمین به توپ بستند و نابود کردند. همین تاریخی بودن و اهمیت داشتن بامیان بوده است که مستند ساز بریتانیایی فورا عازم افغانستان و از میان سی و چند ولایت این کشور بامیان را انتخاب میکند. جالبتر اینکه از میان هزاران شهروند بامیان میری را انتخاب میکند که هنوزدر همسایگی بودا زندگی را رنگ و رونق می بخشد و هر شام و سحردر پای گوش به خاک خورده بودا با صدای معصومانه اش سرود هستی سر می دهد و نغمه ی زندگی و حیات و ماندگار شدن بودا را به گوشهای قطعه شده ی او و گوشهای کر من و گوشهای ناشنوای جهان زمزمه میکند. میری که هنوز فضایی کودکی اش مملو از صفا، سرشاری، صداقت و معصومیت است؛ کودکی که هنوز درکنار پیکر به زمین خورده ای بودا همچون وارث با وفا، صادق، با شهامت واستوار و مصمم زندگی میکند و به اینده خود امیدوار، به عظمت وهستی بودا حتی پس از ریختنش وفادار و به آبادانی و تمدن سازی سرزمینش یکبار دیگر اعتقاد دارد و باورمند است.</p> <p>برای میر و خانواده اش از آغاز تا پایان فیلم اولین و آخرین و مهمترین دغدغه فکری و زندگی شان مکتب رفتن و درس خواندن میر است. میردر دنیای کودکی اش با یک دنیا آرزو، هدف معلم شدن در سر دارد چناچه میگوید " خوش دارم مکتب بروم، درس بخوانم و معلم شوم" و این هدف مقدس و آرزو تا جوانی میر همچنان تازه و پا برجاه می ماند، ولی هیچگاه از اندک ترین امکاناتی دولتی و جهانی که او را به رویایش نزدیک سازد بهره مند نمی شود.</p> <p>همانطور که شهر بامیان به نماد اعتراضات نمادین و سمبولیک مدنی از قبیل دادن لوح تقدیر به خرها، گذاشتن الیکین در سر چهار راه ها و کاهگیل کردن کوچه های شهر تبدیل شده و شهرت یافته است؛ میر به نماد یک دهه فراموشی خودش و هم شهریانش تبدیل شده است؛ میر نماد فراموشی بامیان باستانی و نمادین. میر امیدواربا یک دهه انتظاردر آرزوی داشتن یک کتاب بخیه خورده و یک مکتب کاهگیلی. میر باز گو کننده ای یک دهه بی عدالتی و چشم پوشی وتبعیض و تعصب. میر نماد یک شهر و یک و لایت و یک نسل و یک کشوری کی حاکمان نا اهلش ده سال از عمر او، ده سال از عمر مردم، ده سال فرصت طلایی و ده سال ابرو و حیثیت کشور را در بازار تبعیض و تعصب و خود خواهی چه ارزان به حراج گذاشته اند. میر یک کودک است! کودکی به درازای یک دهه، به وسعت یک کشور و به معنای یک ملت، دولتی را در آینه ای جهان حقیر میسازد و ناتوانی، بی کفایتی و فساد و تعصبش را برای جهانیان بازگو میکند.</p> <p>چنانچه فیلم ساز در جای چنین شاره ی دارد " یکی از بزرگترین لذتهای زندگی من ساختن این فیلم بلند درباره پسر بچه ای افغان به نام میر بوده است. ما در دنیایی پر از تعصب و جهل زندگی می کنیم و من فکر می کنم این بسیار حیاتی است که من و همکارانم نشان دهیم که افغانها در واقعیت چگونه زندگی می کنند.<br class='autobr' /> افغانستان کشوری شگفت انگیز، خشن، هیجان انگیز، غمگین، فقیر و با وجود همه این ها، خوش آتیه و مثبت است. افغان هایی که من شانس دیدارشان را داشتم بسیارمهربان، میهمان نواز بودند.<br class='autobr' /> بسیار غم انگیزاست که تعدادی آدم خلاف کار و قاتل باعث می شوند که افغانستان وضعیتی نامناسب پیدا کند. میر در سفری که ما شاهد کودکی تا بزرگسالی او بودیم نماینده ای کودکان در کل دنیای فارسی زبانان است. او پسر مثبت، مصمم، سخت کوش و بسیار مشتاق و علاقه مند است"</p> <p>در نقل و قول فیلم ساز از آدم های خلاف کار و دنیایی پر از تعصب وجهل که شاید منظور از دنیا (افغانستان پر از تعصب و جهل ) باشد آشکارا و برجسته سخن به میان آمده است؛ بنا با اندک دقت و دگر گونه نگریستن به فیلم، میشود متوجه پیامهای سر پوشیده و زوایای نا پیدای آن شد و دانست که تعصب و تبعیض تا کجا در بدنه ی دولت ، حکومت و نظام بظاهر دموکراتیک و حقوق مدار افغانستان ریشه دوانده است.</p> <p>میر یک نقد است! یک نقد و اعتراض! نقدی که اعتبار جامعه ی جهانی را متزلزل میسازد و اعتراض که شعارهای پر رنگ دموکراسی، مردم مداری، عدالت، حقوق بشر و حقوق شهروندی وبازسازی و همه شعار های رنگین درون خالی دولت را ناکامی خوانده و به چالش جدی می کشاند. نه آن میری که " افغانستان در چشم کودکی که بزرگ میشود" بلکه "دولتی کرزی که در چشمان کودکی حقیر میشود" پیام و معنای گسترده تری را به بیننده منتقل میسازد. <br class='autobr' /> در پایان فیلم، میزبان اپارات با میهمان برنامه، تحلیل جالب در مورد چگونگی تیکنیکی، ساختارو نقشها و بیشتر توجه به پیام سومی داشتند، اما در مورد 1 و 2 که حامل پیامها و کنایه های مهم اجتماعی، سیاسی و انتقادی بودند اشاره خیلی مختصر و یا نا دیده و ناگفته گذشتند. بدون شک خانم کریمی با تحلیلی تکنیکی توانایی و حرفه ای بودن ایشان را در بخش فیلم و سینما به نمایش گذاشتند. نگارنده خودش را در موقعیت قرار نمی دهد که فیلم را از نگاه ساختاری، تکنیکی نقد زند و یا تحلیل خانم کریمی را زیر سوال ببرد، اما هدف این استکه هر بیننده نظر به موقعیتش از زوایای مختلف با اندیشه و تجربه کم و بیش به فیلم نگاه میکند وبا درک شخصی از معنا، مفهوم و پیام های آن استفاده و بهره میبرد. یقینا نگاه خانم کریمی بعنوان یک فیلم ساز و کسی که در رشته ی سینما تحصیل کرده اند با نگارنده که تخصص اکادمیک در این بخش ندارد، کاملا فرق کند، او شاید نگاه سازنده بر نوع ساختاری و تیکنیکی فیلم داشته باشد، و نگارنده شاید نگاه انتقادی بر وضعیت اقتصادی، فرهنگی و سیاسی محیطی داشته باشد که فیلم از آن دیار پیام رسانی میکند.</p> <p>این خامه ناچیز تقدیم به مستند ساز چیره دست اقای فیل گربسکی و کودکی بشاش بنام میر؛ با سپاس و تقدیرازتلاش و زحمات ده ساله ایشان و خانواده بامیانی. تشکر از بخش فارسی بی بی سی نسبت پخش این فیلم.</p> <p>فیلم با پیام زیبا چنین پایان می یابد :</p> <p>میر: امیدوار به آینده زندگی میکند!</p> <p>تقدیر و تشکر – حفیظ ا لله خرم – دانشجویی علوم سیاسی در مقطع ماستری</p> <p><strong>پاورقی ها:</strong></p> <p>1: بی بی سی فارسی- اپارات <br class='autobr' /> 2: بی بی سی –بخش تلویزیون فارسی-بخش اپارات. فیلم از فیل گربسکی <br class='autobr' /> <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/arts/2012/05/120502_aparat_week_18.shtml" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.bbc.co.uk/persian/arts/2012/05/120502_aparat_week_18.shtml</a></p> <iframe width="460" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/_qMneoOIJhE" frameborder="0" allowfullscreen></iframe></div> https://mail.bamyanpress.com/article56458.html https://mail.bamyanpress.com/article56458.html 2011-02-23T18:34:01Z text/html fa حفیظ الله خرمی خُرّم <p>متاسفانه در طول پنج سال گذشته افغانستان یک پارلمان دموکراتیک، با سیاست روشن و برنامه های منظم کاری که از استقلال فکری و قوت تصمیم گیری بر خوردار میبود، نداشت. اربابان کهنه کار و قبیله گرا با سیاست تکراری تعصب و سلطه گری با استفاده از وسیله های زمخت مذهب افراطی و سنت خرافاتی هیچگاه به طفل نوپایی دموکراسی، روند ملت سازی، عدالت گستری و اندیشه ای فرا قومی فرصت رشد و زمینه فعالیت را ندادند. بد بختانه فرصت طلایی ده ساله که با هزینه های سنگین و سه قرن قربانی و بدبختی بدست آمده بود، به چه سادگی و (…)</p> - <a href="https://mail.bamyanpress.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L150xH149/arton56458-2e2b3.jpg?1769417116' class='spip_logo spip_logo_right' width='150' height='149' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>متاسفانه در طول پنج سال گذشته افغانستان یک پارلمان دموکراتیک، با سیاست روشن و برنامه های منظم کاری که از استقلال فکری و قوت تصمیم گیری بر خوردار میبود، نداشت. اربابان کهنه کار و قبیله گرا با سیاست تکراری تعصب و سلطه گری با استفاده از وسیله های زمخت مذهب افراطی و سنت خرافاتی هیچگاه به طفل نوپایی دموکراسی، روند ملت سازی، عدالت گستری و اندیشه ای فرا قومی فرصت رشد و زمینه فعالیت را ندادند. بد بختانه فرصت طلایی ده ساله که با هزینه های سنگین و سه قرن قربانی و بدبختی بدست آمده بود، به چه سادگی و آسان از بین رفت.</p></div> <div class='rss_texte'><p><strong>افغانستان فاقد یک پارلمان دموکراتیک!</strong></p> <p>تقلب بار دگر دامن گیر انتخابات شد و کمسیون مربوطه را وارد مشکلات بیشتر نمود، جنگ سرد تبلیغاتی هفته ها کمسیون انتخابات را در مقابل حکومت و لوثارنوالی قرار داد، کمسیون پیروز شد و شتر بخت پیش خانه نمایندگان خوابید. آنان بعد از هفته ها سر درگمی بلاخره بالای چوکی های وکالت تکیه زدند، هنوز نفس راحت نکشیده بودند که با معظله جدی تر روبرو شدند و امروز در خانه ملت اسیر بی سرنوشتی و فاقد تصمیم گیری شده اند.</p> <div class='spip_document_8966 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L500xH375/wakikl1-7b49e.jpg?1769417116' width='500' height='375' alt='' /> </figure> </div> <p> جناب کرزی بعد از نتائج انتخابات پارلمانی در تلاش بود تا انتخابات پارلمانی را همچون انتخابات ریاست جمهوری تقلبی و غوغایی سازد و به دور دوم بفرستد، با این کار هم خودش را از زیر سایه تقلب سال گذشته کنار کشد و هم به مردم و جهانیان بفهماند که تقلب چیزی طبیعی در افغانستان است و آن تنها مربوط به انتخابات ریاست جمهوری نمی شود. با وجود مصمم بودن حکومت و لوی ثارنوالی (داد ستان کل)بر منحل کردن انتخابات، ولی با تلاش و جسارت کم نظیر کمسیون انتخابات، بلاخره رئیس جمهور کرزی مجبورا اولین قدم شکست را خلاف میلش برداشت و پارلمان افغانستان را رسما افتتاح نمود.</p> <p>در پارلمان اول پسا یازده سپتمبر، ریشه پوسیده استبداد کهنه، اندیشه فرسوده ی قبیله گرایی، گرد وخاک مذهب و سنت تشدد و تحریف، صف بندی های تند روانه ی قومی و زبانی و مذهبی، بر ارداده و تصمیم، سیاستگزاری و عملگرایی نمایندگان عملا چیره گردید، قدرت تصمیم گیری، توان قانون سازی و برنامه ریزی را از آنان گرفت و وجهه قانونگزاری و مشروعیت سیاسی پارلمان را در سطح خیلی پائین تنزل داد.</p> <p> متاسفانه در طول پنج سال گذشته افغانستان یک پارلمان دموکراتیک، با سیاست روشن و برنامه های منظم کاری که از استقلال فکری و قوت تصمیم گیری بر خوردار میبود، نداشت. اربابان کهنه کار و قبیله گرا با سیاست تکراری تعصب و سلطه گری با استفاده از وسیله های زمخت مذهب افراطی و سنت خرافاتی هیچگاه به طفل نوپایی دموکراسی، روند ملت سازی، عدالت گستری و اندیشه ای فرا قومی فرصت رشد و زمینه فعالیت را ندادند. بد بختانه فرصت طلایی ده ساله که با هزینه های سنگین و سه قرن قربانی و بدبختی بدست آمده بود، به چه سادگی و آسان از بین رفت.</p> <p><strong>آن رفت! که خیرش نرسید شرش فزون بود= این حال، اگر راه همان رفت! جفا کرد</strong></p> <p> دو هفته از افتتاح پارلمان میگذرد، چهره های نو با افکار متضاد و شیوه های کاری مختلف با سیاست گرایی نسبتا باز تر با تجربه های اندک و بیش، سکان کشتی قوه مقننه کشوررا بدست گرفته اند، جای که ممثل اراده و قانون گزاری یک کشور و ملت است. از قرائن انتخابات ریاست پارلمان چنین پیداست که نمایندگان جدید، حرکت نمایندگان دوره قبلی را به تکرار گرفته اند، که معیار تصمیمی گیری و رای دهی، نه شایستگی، کار دانی، درجه تحصیلی و تجربه کاری اشخاص بدور از اصلیت تباری و زبانی است، بلکه همانا قوم- قبیله گرایی، زبان محوری، خشکه مذهبی و سلیقه پرستی می با شد، اگر غیر آن میبود، سیاف را جایی نباشد در صدر مجلس!</p> <div class='spip_document_8965 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L500xH334/wakikl-a9f2a.jpg?1769417116' width='500' height='334' alt='' /> </figure> </div> <p>هر وکیل از ظن خود شد یار هم = از درون هم نجست اسرار هم</p> <p>آن یکی رای داد بهر پشم مفت= چون اصول دین را در ریش جست</p> <p>این یکی معیار رای را قومی ساخت = رای قومش را بداد، گر برد و باخت<br class='autobr' /> از هزاره، پشتون و تاجک بگفت= کرد تفریق، بعد ساختش زود جفت</p> <p>آن یکی با پ، پشتو خوب خواند= غیرت پشتانه را با خود براند</p> <p>شاغلی بهر پوهنتون زد سخن = رای های مفت را در کیسه زن</p> <p>دگری دانش و دانشگاه بگفت = با شعار و حیله مشت بر سینه کفت</p> <p>از دری و هم زبانی فارسی گفت = کیسه را با رای ها، پر کرد و خفت</p> <p>کاش اینجاه حرف ما میشد تمام= تا نمی گفتم ز رشوت های تام</p> <p>وعده از موتر و دالر صد هزار = من نمی گویم! شیندم بار بار</p> <p>گر شود رشوت، فساد و پول هدف = طفل نو پای دموکراسی مرد به کف</p> <p>کاش من بیهوده گویم حرف خام = خواب وحشت بینم و افتم زبام</p> <p>چون شوم بیدار از یک خواب تلخ = کشور نامدار بینم همچو بلخ</p> <p>چه صفا ! معیار کاردانی بود = دانش و شایستگی، تصمیم عقلانی بود</p> <p>بعضی ها از روند رای دهی نمایندگان خوشحال اند، آنرا رشد دموکراسی و حتی زمینه ساز یک جامعه مدنی می پندارند. البته خوشحالی آنان را از دو جنبه باید حق داد و از چند جنبه دگر باید موشگافی کرد. شخصا این روش رای دهی را به دیده شک می بینم، چون رای دهی نه بر اصل سیاستگزاری عقلانی با ستراتیژی مشخص که هدف همانا منافع ملت و مردم باشد، بود، نه بر اصول و برنامه ریزی دقیق داخلی تا بتوانند رئیس شایسته را در صدر مجلس جلوس دهند، بلکه بر اساس ذوق و سلیقه های فردی، تعصبات قومی و زبانی و در موارد هم حساسیتهای سنتی و مذهبی سر نوشت رای ها را مشخص میکرد.</p> <p><strong>دو مورد خوشحالی:</strong></p> <p>1: تصمیم گیرنده مردم و نمایندگان: بدون شک جای امید و مسرت است که تصمیم گیرنده اصلی مردم در انتخابات بودند و امروز نمایندگان ملت در انتخاب رئیس مجلس اعلای ملی، دخل و تصمیم گیرنده هستند. آن دوران خفقانی گذشت که، شاهان و حکام مستبد با ظلم و تحقیر و توهین افراد نا شایسته را از قوم و قبیله خاص انتصاب نموده با لای زندگی و سر نوشت مردم جبرا مسلط میکردند.</p> <div class='spip_document_8964 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L500xH351/sayafghanooni-ap-2-e7a20.jpg?1769417116' width='500' height='351' alt='' /> </figure> </div> <p>2<strong>: منافع کشور در نبود، سیاف - قانونی :</strong></p> <p><strong>...نه سیاف نه</strong></p> <p> انتخاب نشدن آقایان سیاف و قانونی، خوشحالی مردم را مضاعف ساخت، مردم افغانستان بخصوص شهریان کابل خاطرات تلخ و غمبار از شخصی بنام سیاف دارند، سیاف که با جنگ، وحشت، ظلم و خونریزی شهرت جهانی پیدا کرده است، چطور میتواند رئیس قوه قانونگزاری گردد!؟. با نشستن سیاف به مقام ریاست پارلمان، به یقین که دموکراسی نیم بند، کانون حقوق بشر، نظام نوی پای مردم گرایی، وجهه سیاسی و نمای نیمه دموکراتیک افغانستان شدیدا ضربه می خورد.</p> <p>با انتخاب سیاف بدون شک اعتبار و اعتماد کم لایه سیاسی، روابط دیپلوماسی، داد و ستد های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی که افغانستان با جامعه جهانی، شرکت های ازاد اقتصادی و کانون های اجتماعی حقوقی و فرهنگی بعد از شکست طالبان حاصل کرده است، در حد پائین سقوط میکرد و یا در بعضی موارد در برخی کشور ها کاملا از بین میرفت.</p> <p><strong>آیا قانونی هزاره ستیز است؟</strong></p> <p>جناب قانونی در دور اول ریاست پارلمانی با ظاهر آراسته و زبان خوش تا حدی توانست هم چوکی داران قوه مجریه را دل راضی نگهدارد و هم اکثریت اهالی مقننه را با ساز تظاهری اش برقصا ند. قانونی با محافظه کاری ها و معامله های سیاسی و زد و بند های پشت پرده، توانست در داخل و خارج از پارلمان موقعیتش را قرار میلش تا حدی سبک و سنگین نماید، ولی هیچگاه نتوانست بعنوان یک رئیس پارلمان ملی با اندیشه باز فرا میلیتی و اراده آزاد در خدمت پارلمان و مردم باشد.</p> <p>جناب قانونی هنوز با اندیشه یک جمعیتی و شورای نظاری زندگی میکند، تصمیم میگیرد و فیصله میکند و تعصب میورزد. او در دوران پنج ساله ریاستش از سیاست دوران دولت ربانی "برادر کوچکتر را در مقابل برادر بزرگتر علم کردن" خوب استفاده کرد، ضربه شدید را بر پیکر مشترک دری-فارسی زبانان وارد ساخت و جو بی اعتمادی را میان میلیت های محروم بخصوص دو میلیت بزرگ و هم زبان هزاره و تاجک بیش و بیشتر کرد.</p> <p>اینجا منظور از برادر کوچک و بزرگ، برادران سید هزاره و جامعه هزاره میباشد. منظور از برادر کوچک، کوچکی وجود فزیکی و یا شرافت و حیثیت انسانی فردی را کوچک شمردن نیست بلکه اشاره به رقم عددی و تعداد نفوس سید هزاره در جامعه هزاره می باشد. سید نه یک اقلیت قومی هست و نه یک هویت ملی یا ملیتی برای یک قبیله و قوم خاص. سید به معنی آقا، در زبان عربی هر کس می تواند سید باشد و یا از روی احترام سید خطاب گردد، مثلا سید کرزی یا آقای کرزی، سید جورج بوش یا آقای جورج بوش، سید مایکل جکسون یا اقای مایکل جکسون و ....! پس از روی احترام در زبان عربی به همه میتوان سید گفت یعنی همان اقا که در زبان ادبی فارسی متداول است.</p> <p> اکثرا در کشور های اسلامی غیر عرب، پشت نامه هرکس که به خاندان پیامبر برسد، از روی احترام به آنان اقا یا سید میگویند. جمعیت سید در میان هر جامعه و میلیت که زندگی میکنند جز از آن جامعه و هویت قومی و میلیتی همان مردم را با خود میگیرند، مثلا سید که در میان پشتونها زندگی میکنند هویت پشتونی دارند، سید که با تاجکها هستند سید فارسی زبان با هویت تاجیکی، سید که در ایران هستند هیچگاه خود را عرب نمی گویند بلکه ایرانی با هویت ایرانی هستند، و به یقین سید که در جامعه هزاره زندگی میکنند سید هزاره و با هویت هزارگی قرنها در میان مردم هزاره زندگی کرده اند و مورد احترام بوده اند، پس چرا امروز سید هزاره یا از پیکر هزاره جدا باشد و یا تلاش ها صورت گرفته و بیگیرد ، و سید هزاره را در نقطه مقابل در مخالفت با جامعه هزاره قرار گیرند.</p> <p>دولت ربانی و آمریت شورای نظار زمانی توانستند جامعه هزاره و شیعه را در سطح کشور ضربه جدی بزنند ، برادران سید را در مقابل مردم هزاره علم کردند، و جامعه هزاره و شیعه را به زیر مجموعه های جدا گانه: هزاره، سید و قزلباش تقسیم کردند. هرگاه سخن از اسم و حقوق هزاره در میان می آمد با کلمه اهل تشیع رنگ آمیزی میشد و چند تا از برادران سید را بعنوان نمایندگان اهل تشیع "هزاره" در راس رهبری و تصمیم گیری قرار میدادند، اینجا بود که از وجود برادر کوچکتر "سید" در مقابل برادر بزرگتر "هزاره" استفاده های سیاسی و سمتی صورت میگرفت، جامعه هزاره- تشیع را عملا به دو قطب متضاد مبدل کردند، در نهایت فضای خصومت و بی اعتمادی میان " هزاره و سید" به یک واقعیت روز و تعصب اجنماعی تبدیل گردید. <br class='autobr' /> سخن از باد کشیدن کاه کهنه نیست بلکه یاد آوری از واقعیت تلخ سیاست سید پروری و هزاره ستیزی دوران حکومت ربانی و آمریت شورای نظار است که بطور گسترده با مصارف گزاف پولی و تبلیغات وسیع صورت میگرفت، که در پایان کار و زار کابل به نفع هیچ یک از میلیتهای محروم و اقلیتها کوچک تمام نشد، بجز اینکه فضای جبران ناپزیر بی اعتمادی و خصومت کور را میان هم زبانان و میلیتهای محروم کاشت و ریشه دار ساخت. به هر حال سیاست دوران ربانی و مسعود موضع بحث نیست و فقط یاد آوری گردید تا درس عبرت باشد و...!</p> <p>بدبختانه سید گرایی و هزاره ستیزی سیاست دولت ربانی را هنوز میتوان در عمل و اندیشه آقای قانون به وضاحت دید، فقط با دو مثال ادعایم را معتبر میسازم و میگذارم به قضاوت و شناخت خونندگان محترم.</p> <p>1: در انتخابات اول ریاست جمهوری پسا یازده سپتمبر، آقای قانونی معاون دوم خودر را یک سید انتخاب کرده بود، چنانچه رسم سیاسی آنروز و حتی امروز بر اصل سه اقلیت بزرگتر پزیرفته و مردمی شده بود. مثلا یک پشتون معاون اول خود را تاجک و معاون دوم خود را هزاره، یک هزاره معاون اول خود را پشتون و معاون دوم خود را تاجک و بدین منوال یک تاجک معاون اول خود را پشتون و دوم خود را هزاره باید انتخاب میکردند. با اینکه در قانون اساسی ذکر مطلب بالا نیست یعنی آقای قانونی خلاف قانون اساسی و یا کار خلاف شرع نکرده اند ولی همان اصل سه قوم بزرگتر را نادیده گرفتند و احترام ظاهری به هزاره ها را انکار کردند.</p> <p>2: در انتخابات ریاست پارلمان اول پسا طالبان، چرا اقای محقق در کنار سیاف ایستاد و شدید ترین حملات سیاسی و اجتماعی و حزبی و مردمی را از طرف هم تباران هزاره اش متحمل گشت ولی هیچگاه با قانونی به توافق نرسید. حتما علل زیاد وجود داشت، شاید معامله محقق با سیاف و حکومت کرزی، شاید معامله محقق با سیاف برای بدست آوردن معاونت پارلمان، شاید معامله پولی و ده ها شاید دگر که موضع این بحث نیست، مگر یاد مان نرود که یکی از علل اصلی همانا اندیشه جمعیتی و سیاست سید گرای و هزاره ستیزی آقای قانونی میباشد که هنوز برادران سید را ظاهرا زیر بال میگیرد و با تحریک علیه هزاره ها استفاده های سیاسی صورد میگیرد.</p> <p><strong> دو مثال را با قضیه کوچی ها اعتبار میبخشم میگذارم به شما:</strong></p> <p>چرا آقای قانونی رئیس پارلمان ملی یک کشور، سال گذشته با سیاست سیستماتیک تیر بزن و کمان را پنهان کن، در تجاوز کوچی ها مهر های سکوت مصلحتی و سیاسی را به بهانه های مختلف بر لب زدند؟؟ آیا علت اصلی این خاموشی مصلحتی، چشم پوشی از کشتار و جنایت کوچی ها نبود؟ آقای قانونی و رهروان پارلمانی اش خاموشی را پیشه ساختند تا قضیه کوچی ها را آزادنه و به راحتی نادیده گیرند، مردم و نماینده های هزاره در وضعیت بحرانی کاملا تنهاه رها نمایند.</p> <p>اقای قانونی با جمعی پارلمانیان، با یک تیر نه دو نشان بلکه سه نشان زدند، از یکطرف اقای کرزی را تحت فشار قرار دادند تا وزیران را معرفی نمایند ، از طرف دیگر با وجود معظله کوچی ها و مشغولیت شبانه روزی اقای خلیلی، معاون دوم را در مجلس احضار نموده اند، از طرف سوم خودشان را در معظله هزاره ها و کوچی ها اصلا دخل نساختند، شاید در دل شان می گفتند، " این بحران و جنجال هزاره ها با کوچی هاست، به ما غرض نیست "، از طرف دیگر راهی گریز سیاسی را هم باز مانده بود که اگر فردا کدام خبر نگار تیز هوش بپرسد : اقای قانونی شما در مقام قوه مقننه و ریاست پارلمان کشور، چرا در مورد کشتار مردم بهسود و دایمیرداد و آتش زدن صد ها باب خانه توسط کوچی های سکوت کردید!؟ جناب قانونی شاید به سادگی و آسانی جواب میداد که ما در حال اعتصاب سکوتی بودیم!</p> <p><strong>دور دوم و سوم رای دهی:</strong></p> <p> دور دوم و سوم رای دهی، را میتوان دور فرصت باد آورده دانست. نه دور تعین سرنوشت و انتخاب رئیس مجلس. فرصت باد آورده، برای آن عده نمایندگان تازه کار و چهره های نا اشنا، که حتی ریاست پارلمان را نه در خواب دیده بودند و نه شاید لحظه ی فکرش را کرده باشند، ولی با هیزوم سیل آورده ی هرج و مرج چند روزه، آتش پلو پزی ریاست مجلس در دیگدان آنان هم شعله ور شد و زمینه ی معرفت و شهرت به سادگی فراهم گردید. نامزدان دور دوم و سوم را نه نمایندگان مجلس جدی گرفتند، نه حکومت افغانستان پشت در های بسته به معامله سیاسی دست زدند و نه چشم چرانان همسایه و جهان اهمیت جدی برای آن دو دور قائل شدند، بلکه در سطح یک نمائش دموکراتیک به آن نظاره کردند و چشم به تصمیم و حرکت بعدی دوختند.</p> <p> کاندیداتوری نمایندگان جدید در دور دوم و سوم، در ظاهر حرکت دموکراتیک، عمل خوب و بجا بود، خوب است چهره های تازه و جدید معرفی و و ارد کار زار سیاسی شوند. مهم نیست همیشه کهنه ها و مشخص شده ها مطرح باشند، چه بهتر! نو ها و تازه ها و ناشناخته ها هم فرصت رشد یابند و زمینه کار پیدا کنند. بحث مطرح و معرفی نشدن نو ها نیست، بل بحث مشخص بودن ثبوت کردن قضیه ی است که قبل از ثبوتش، نتیجه آن معلوم و مشخص بود.</p></div> https://mail.bamyanpress.com/article49165.html https://mail.bamyanpress.com/article49165.html 2011-01-08T15:58:41Z text/html fa حفیظ الله خرمی خُرّم تروريزم، کوچی طالبان، طالبان، القاعده و داعش <p>تروريزم، کوچی طالبان، طالبان و القاعده <br class='autobr' /> چشم حسود کور، بر جشن ریاستی رئیس جمهور کرزی من هم کف زدم و از راه دور برایش تبریک گفتم، شاید قرقلی ایشان را بر لنگی نا منظم طالبی تر جیح میدادم و یا کرزی را مرد بهتر از ملا عمر می پنداشتم، هر چه بود! به یقین که در آن دوران یک کرزی بر صدها ملا عمر می ارزید، حد اقل فتوای نسل کوشی و کوج اجباری و قتل عامهای دسته جمعی و کتاب و مکتب سوزی و علم کشی را صادر نمی کرد. بدون شک دولت نو پای کرزی از جنس لیبرالیزم غرب نسبت به امارت جهل و خشونت ملا عمری از جنس (…)</p> - <a href="https://mail.bamyanpress.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> / <a href="https://mail.bamyanpress.com/mot4.html" rel="tag">تروريزم، کوچی طالبان، طالبان، القاعده و داعش</a> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L136xH150/arton49165-694b8.jpg?1769417116' class='spip_logo spip_logo_right' width='136' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p><a href="http://www.kabulpress.org/my/spip.php?mot4" class="spip_out" rel="external"><strong>تروريزم، کوچی طالبان، طالبان و القاعده</strong></a></p> <p>چشم حسود کور، بر جشن ریاستی رئیس جمهور کرزی من هم کف زدم و از راه دور برایش تبریک گفتم، شاید قرقلی ایشان را بر لنگی نا منظم طالبی تر جیح میدادم و یا کرزی را مرد بهتر از ملا عمر می پنداشتم، هر چه بود! به یقین که در آن دوران یک کرزی بر صدها ملا عمر می ارزید، حد اقل فتوای نسل کوشی و کوج اجباری و قتل عامهای دسته جمعی و کتاب و مکتب سوزی و علم کشی را صادر نمی کرد. بدون شک دولت نو پای کرزی از جنس لیبرالیزم غرب نسبت به امارت جهل و خشونت ملا عمری از جنس وهابیت سعودی خیلی ها با شرف تر، بهتر و انسانی تر به نظر می رسید، ولی کی میدانیست در زیر قرقلی لیبرالی، همچون لنگی ملا عمر وهابی، مغز مشترک قبیله خفته است.</p></div> <div class='rss_texte'><p><strong>با کدام منطق و قانون، حق انتخاب شدن و انتخاب کردن را از مردم میگیرید!؟</strong></p> <p>برج اولی در حال سوختن و ریختن بود! هواپیمای دگر به برج دوم اثابت کرد ، کوهی از اتش و دود به هوا بلند شد، مردم با چهر های ترسیده و خاک آلود به هر طرف میدویدند، لحظه ها وحشت آور و دلخراش کننده بود. بعد از ظهر سه شنبه یازده سپتمبر 2001 میلادی تازه از کالج به خانه بر گشته بودم، گوشی موبایل زنگ خورد ، برداشتم، پشت خط یکی از هم کلاسان صمیمی ام بنام سنی بود، گفت: حفیظ تلویزیون را روشن کن ، من چرا چرا کردم، گفت: هر یپ - زود باش! اوگوشی را قطع کرد و من تلویزیون را روشن کردم دیدیم ....برج اولی در حال سوختن و ریختن بود و.....!</p> <p>اسامه بن لادن داستان هر خانه شد و عکس و نامش سر لوحه هر روزنامه و اخبار گردید، همه از او میگفتند و با او آشنا میشدند، هیچ شخصی تا کنون در تاریخ بشر به چنین زودی به چنان شهرت جهانی دست نیافته است. همزمان و همگام با بن لادن کشور گمنانم و فقیر افغانستان داشت شهرت جهانی پیدا میکرد و در امتدادش میخواندیم: تروریست، یازده سپتمبر، القاعده، طالبان، ترور وحشت ....! بلی افغانستان به برکت اسامه بن لادن، ملا عمر، طالبان و یازده سپتمبر یکشبه عروس شهره آفاق و خوش آوازه جهان گردید، همه جاه سخن از افغانستان و اسامه بود. کی میدانیست که آن آغاز منفور چنین دوام منحوس پیدا میکند و حالا که ده سال از آن واقعه میگزرد، هنوز هم که هنوز هست، افغانستان همچنان کشور منفور و بد نام که اکثرا سرخط اخبار و میدیای جهان را به خود اختصاص میدهد، فقط با یک تفاوت:</p> <p><strong>دیروز در ادامه نام افغانستان میخواندیم:</strong> بن لادن، تروریست، طالبان، القاعده، و یازده سپتمبر!</p> <p><strong>امروز افغانستان با کلمات زیبنده چنین معرفی میشود:</strong> انتحار، انفجار، تریاک، بن لادن، تروریست، طالبان، القاعده، یازده سپتمبر، ملا عمر، حشیش و تریاک، قاچاقبر مواد مخدر دولتی، حمله انتحاری با موتر، حمله انتحاری فردی، زبح حیوانی یا سر بریدن، زبح شکمی، شبکه تروریست کشوری، شبکه تروریست جهانی، مکتب و کتاب سوزی،خود کشی، آتش زدن خرمن و درخت و تاک سوزی، دشمنی با علم و تکنالوجی، تیزاب پاشی بر صورت متعلمین، گروگان گیری و قتل کار گران سازمانهای خیریه جهانی و .... و.......انتحار انتحار انتحار!</p> <p>بوش رئیس جمهور و قت آمریکا فرمان جنگ داد، ده ها جت بمب افگند بر آسمان افغانستان ظاهر شدند و صد ها و هزاران بمب به ادرس اسامه بن لادن پرتاب کردند ولی او به آسانی به غار ها پناه برد. توره بوره شهرت جهانی پیدا کرد و به سوراخهای امن برای بن لادن و تروریستان طالبی و القاعده مبدل گشت. دوران غار نیشینی برای اسامه و اطرافیانش پر فراز و نشیب ولی بی خطر بود و برای جهانیان قصه های جالب هرصبح و شام گردید. شاید اکثر مردم جهان 2001 و 2002 را با اخبار اسامه، برج دوقلوی نیوراک، افغانستان، تروریست، توره بوره، طالبان، ملا عمر و.... سپری نموده باشند. بلاخره بعد از گذشت سالها، بن بوش از کاخ سفید به صحرای تگزاس مشغول شیکار گردید و بن لادن از غار جان سالم بدر برد و تا کنون دره به دره کمپ ترور می سازد و گاه گاهی جایش را در صدر اخبار جهان باز می نماید " که آری من هنوز هستم، فراموشم نکنید"</p> <p>برج دو قلوی نیویارک پیام و نتیجه تلخ و سنگین برای امیر ملا عمر و حکومت امربمعروف طالبی داشت، ملا عمر با رفیقش بن لادن در یک چشم به هم زدن شکست خوردند و آوره کوه و بیابان گشتند، مجاهدین با شرقیهای دیروز و غربیهای امروز وارد کابل شدند. کانفرانس پشت کانفرانس، از کانفرانس لندن گرفته تا کانفرانس کابل و کانفرانس نیویارک و...! ولی کنفرانس بن کانفرانس سرنوشت ساز بود، چهره های مختلف را با لباس های نا متجانس و با افکار متضاد گرد میز جمع کرد. تصمیم گرفته شد، افغانستان را از جامه امارت اسلامی خلع لباس کردند و با جامه دولت اسلامی ملبس ساختند، و بالا پوش اسلامی را برای حفظ و سلامتی دولت بر شانه های افغانستان همچنان سنگین و مستدام نگهداشتند.</p> <p><strong> مرد گمنام اما خوش طالع!</strong> قرعه فال بنامش افتاد و یک شبه خوشبخترین مرد جهان گردید، از عمق گمنامی به اوج شهرت و سعادت نائل گشت. خود وی بیشتر از مردم به فکر و حیرت بود، ناگهان وارد ارگش ساختند و در اول اسمش نوشتند رئیس جمهور.......! "رئیس جمهور حامد کرزی"!</p> <p>حامد کرزی، رئیس جمهور حامد کرزی شد و جای برادر هم زادگاهش ملاعمر، تکیه زد. کابل را بجای قندهار دارالحکومتش ساخت و قلمروش را بجای امارت اسلامی طالبانی، دولت جمهوری اسلامی نام نهاد.</p> <p>ظلمت و جهل طالبانی جایش را به دموکراسی و لیبرالیسم غربی داد، بدن خسته ، سوخته و فرسوده ای افغانستان را در یک روز رنگ مدرنیته زدند و با شعار دموکراسی تزین نمودند. خوب! خدا وکیلی! همه خوش بین بودند و خوشحال شدند، به یقین که این رنگ و شعار تازه را بر آن سیاهی و تاریکی و خشونت، بهتر و نیکو دانسته و به فال نیک گرفتند.</p> <p>چشم حسود کور، بر جشن ریاستی رئیس جمهور کرزی من هم کف زدم و از راه دور برایش تبریک گفتم، شاید قرقلی ایشان را بر لنگی نا منظم طالبی تر جیح میدادم و یا کرزی را مرد بهتر از ملا عمر می پنداشتم، هر چه بود! به یقین که در آن دوران یک کرزی بر صدها ملا عمر می ارزید، حد اقل فتوای نسل کوشی و کوج اجباری و قتل عامهای دسته جمعی و کتاب و مکتب سوزی و علم کشی را صادر نمی کرد. بدون شک دولت نو پای کرزی از جنس لیبرالیزم غرب نسبت به امارت جهل و خشونت ملا عمری از جنس وهابیت سعودی خیلی ها با شرف تر، بهتر و انسانی تر به نظر می رسید، ولی کی میدانیست در زیر قرقلی لیبرالی، همچون لنگی ملا عمر وهابی، مغز مشترک قبیله خفته است.</p> <p> پسوند ها و پشوند های اسلامی شدیدا رنگ باختند، پیشوند و پسوند های ملی به سرعت رواج یافت. احزاب ، افراد و گروه های خرد و کوچک، رنگ اسلامی را از سر لوحه های دفتر و هفته نامه ها و روزنامه هایشان پاک کردند و با پسوند و شعار های ملی رجستر کردند. بلی! امروز همه جاه سخن از ملی بودن و ملی شدن است، روند ملی سازی و ملی گرایی با قوت تمام جاری و سر زبانهاست، حتی اگر این ملی، همانا ستم ملی باشد، صحیح و بجاست! همین که پسوند ملی را داراست ، از دید گاه قضا، لوی ثارنوالی و دولت اقای کرزی ارزشمند ، قانونی و به نفع وحدت و مصالح ملی ارزیابی میشود.</p> <p><strong>همه کس و همه چیز و همه جاه یکشبه ملی شدند!</strong> نانوایی ملی، وحدت ملی، قرقلی ملی، مصالح ملی، چوک ملی، خیانت ملی، قانون ملی، نیروی ملی، خاکباد ملی، پولیس ملی، بانک ملی، احزاب ملی، جوراب ملی، رئیس جمهور ملی، کاغذ تشناب ملی، سرود ملی، کله پاچه ملی، اتوبس ملی، لنگی ملی، معاون رئیس جمهور ملی، جرگه ملی، باغ وحش ملی، نسوار ملی، مردم ملی، چادری ملی، ترافیک سر چوک ملی، سیلاب ملی، دولت ملی، مواد مخدر ملی، تلویزیون ملی، ضیافت شب در باغ بابر ملی، کشت تریاک ملی، انتخابات ملی، قچاقبری ملی، پارلمان ملی، و........ ! امروز تنور ملی گرایی آنچنان گرم و داغ شده است که امروزی ها طالبان و تروریستان ملی میشوند، انتحار گران ملی میشوند! و شاید فردا دیر نباشد که اسامه بن لادن و ملا عمر آخن ملی شوند، یکی قهرمان ملی و دگری بابای ملی ملت شود.</p> <p>...و اما ملی تا ملی! مردم همیشه به وحدت واقعی ملی، به همه ارزشها و منافع ملی شدیدا احترام قائل بودند و هستند، همیشه تلاش و دفاع کردند و میکنند و شاید بیشترین قربانی را در این راه مردم عوام داده باشند. ولی متاسفانه امروز مثل گذشته ها از کلمه ملی سو استفاده ها بشکل پیشرفته تر و مدرن ترش صورت میگیرد، حتی به راحتی میتوان تحت دروغین شعار ملی، حق و تصمیم صد ها هزار انسان را ضایع، انتخاب مردم را باطل کرد تا معامله و خیانت زیر قبای مصلحت، مصالح ملی را به نفع عده ای اربابان سیاست و مصلحت حفظ کند و تداوم بخشد.</p> <p>جالب اینکه ! هر گاه حرف و حدیث از منافع قبیله گرایی با روحیه حق خوری و حق کشی ، با سیاست استبدادی و احساس سلطه طلبی در میان باشد، هر آغاز و هر پایان با کلمه ملی پیشوند و پسوند داده میشوند و مشروعیت و صبغه قانونی به خود میگرند و به نفع وحدمت ملی به حساب می آیند، حتی اگر حقیقت آن مصالح ملی را جبر و جهل، خیانت و دزدی و غصب و تعصب شکل دهد! فرق نمیکند، همین که بار و بستر کلمه ملی را در آخرش با خود حمل میکنند، درست و بجاست!</p> <p>گر ضرورت بود روا باشد! گر منافع بود روا باشد! گر به پشتو بود روا باشد، غیر پشتو بود خطا باشد.</p> <p>اینجا منظور از پشتو، میلیت برادر پشتون نیست، قوم پشتون بیشترین و زیاد ترین ضربه را از آن حکام مستبد پشتون تبار دیده اند. هرگاه منافع قبیله گرایان با اندیشه سلطه گری مطرح بوده است از هر عنوان و منبع استفاده کرده اند، چنانچه در کنار تضاد قومی اکثرا، زبانهای فارسی- دری و پشتو را در مقابل هم قرار داده اند و به تعصبات زبانی دامن زده اند، طبیعی است وقتیکه این دو زبان در تقابل قرار گیرند گویندگان آنها بطور طبیعی دچار مشکل اجتماعی و تضاد خواهند شد. متاسفانه مردم عوام پشتون فقط دل به خربوزه گفتن خوش کرده اند، و خوشحال از اینکه حکام مستبد و شاهان مفت خور خاندانی فلان زی و فلان خان از قوم پشتون بوده اند، حال آنکه هیچ گونه نفع و خیر به مردم عوام پشتون بعنوان هم تبارانش نرسانده اند، اگر میرساندند شاید، امروز در کنار میلیت سعادتمند و مرفع و خوش نام پشتون دگر اقوام افغانستان نیز اندک موفق و خوشبخت می بودند و کشور بنام افغانستان چنین بدنام نمی بود. پس با خربوزه خربوزه گفتن دهان شیرین نمی شود.</p> <p>ده سال از قرن جدید گذشت، جهان تغییر کرد، همه چیز تغییر کرد و در حال تغییر هستند! موبایل های بغلی سه خصلتی که فقط میشد تلفن کرد و ساعت را دانست و از ماشین حسابش استفاده کرد، امروز جهان با همه بزرگی و شگفتی اش با آی فون 4 , HD دیزایر و S گلاکسی و ...در جیب بچه های 16 ساله نه تنهاه حرکت وضعی و انتقالی اش را می پیماید بلکه حرکت هر لحظه ای دارند. امروز در دستان آنان کره زمین با گوگل ارت در گردش است. اما افغانستان بعد از ده سال همچنان بدور خودش میچرخد، حتی کاش این دور چرخشی رو به جلو میبود، بلکه کن خزک کنان رو به عقب حرکت لرزان و نزولی دارد.</p> <p>... و اما...! خوشا بحالش! جلالتماب الیحضرت همایونی خوش طالع هنوز قرار معمول در اوج سعادت به ارگ رفت و آمد دارد و در اول اسمش کلمه رئیس جمهور بدون کدام تغییر گفته و نوشته میشود، چنانچه الیحضرتا خانم زینت کرزی همچنان بانوی اول کشور محسوب میشود. اسامه بن لادن فعلا قرار را بر فرار تر جیح داده و در دو سوی خط دورند میهمان نوازی میشود، ملا عمر اخند و طالبان قرار معمول در هر گوشه و کنار، کارونها را آتش میزنند، حمله های انتحاری میکنند و سر می برند و بعدا با خیال راحت در چند قدمی پولیس و اردوی ملی و نیرو های امنیتی جامعه جهانی صفره پهن میکنند.</p> <p><strong>انتخابات دوم پارلمانی افغانستان از راه رسید.........!</strong></p> <p>انتخابات دوم پارلمانی افغانستان از راه رسید، تاریخ انتخابات رسما تعین شد، انتخابات ازاد زیر نظر کمیسیون انتخابات، با نظارت جامعه جهانی و دولت اسلامی افغانستان بر گزرا گردید. مردم از جان، وقت و دارایی مایه گذاشتند و هر نوع خطرات مستقیم و غیر مستقیم را پزیرفتند و با شرکت و تصمیم و رای دادن جریان تازه به راه افتاده دموکراسی را مراقبت، نظام نوین را پاسداری کردند و به انتخابات ارزش و اهمیت و مشروعیت بخشیدند. تا اینجاه، مردم وظیفه ملی، انسانی، حقوقی و قانونی شانرا خوب ادا کردند تا آنچه نیاز اساسی و اصلی یک کشور و دولت و پارلمان هست، برآورده گردد.</p> <p>در قانون اساسی و قانون انتخابات، هیچ ماده وجود ندارد که بر شکستگی و چند پارچگی مردم تاکید نماید که یک فرد هزاره نمی تواند نماینده پشتون و تاجک گردد و یا یک وزیر تاجک نمی تواند وزیر برای پشتون و ازبک باشد. در انتخابات سرتاسری سخن از مردم هست و رای و تصمیم از شهروندان بالغ! انتخابات از بطن مردم ریشه میگیرد و رشد میکند و به مرحله کمال میرسد وبا مردم قانونی میگردد، این مردم هستند که به یک نظام و دولت دموکراتیک هویت و مشروعیت می بخشند. در دموکراسی و انتخابات آزاد، مردم چند نوع نیستند، مردم هزاره، مردم تاجک، مردم پشتون و...نیست. در انتخابات آزاد و عمومی، مردم! مردم هستند، ولو این مردم از هر کجای کشور باشند، همین که شهر وند بالغ کشور اند، حق انتخاب شدن و انتخاب کردن را دارا هستند، پس باید انتخاب گر و یا انتخاب شونده باشند و به تصمیم و انتخاب شان باید احترام قائل شد، چون در نظامهای آزاد و دموکراتیک، مشارکت حق همه است هر کی شرکت ورزید، تلاش نمود و ظیفه اش را در قبال مردم و کشور و دولتش انجام داد، فرزند راستین وطن و نور چشم دولت شمرده میشوند، وباید از کار و عملکردش تقدیر و تمجید نمود و پزیرفت نه اینکه با دید شک و عداوت نگاه کرد و در پی خرابی و بربادی بر آمد.</p> <p> بیبینید حتی در رسم و رواج و قانون روز مره ی زندگی و اجتماعی، هر کی اول آمد بدون شک در اولویت قرار میگیرد، زود رسیده در اول صف و دیر آمده در آخر صف باید منتظر نوبت شان باشند و آنانیکه در خواب غفلت فرو رفتند و هیچ نیامدند، هیچ کار نمی توان کرد. دموکراسی به هر کس حق تصمیم گیری میدهد، هر کی آمد در اول صف چیزی نصیب میگردد، هر کی نیامد فقط جایشان در آخر صف خالی خواهد ماند! نمی شود خانه خالی را با خانه خالی،خانه پری کرد و یا خانه ی پر را با خانه خالی، خانه پری نمود ، و نه اینجا صف کشیدن میراثی است و نه به پولدار بودن و فقیر بودن ارتباط دارد. جالب اینکه پر کار کردن زحمت کشان را با خالی نگهداشتن مفت خوران به ترازو می نهند، تا این پر، خالی گردد و خالی با خالی مساوی شوند وا مصالح ملی تضمین گردد و حدت خالی ملی را به رخ مردم بکشند.</p> <p>خالی + خالی = مصالح ملی! ، معامله + خیانت = وحدت ملی</p> <p> در انتخابات آنهای که آمدند شرکت ورزیدند و از حق رای دهی استفاده بردند، بدون شک خود شان را رسما در تصمیم گیری دولت شریک ساختند و به یقین که در نظم و سیاستهای دولت تاثیر گزار خواهند بود، و هرگز نمی توان وجود و تصمیم و حرکت شان را انکار کرد. اما آنهای که خواب رفتند، غفلت ورزیدند و یا نکردن را بر کردن ترجیح دادند، بهتر بود به حالشان میگذاشت تا درس عبرت بگیرند، چون نه با نکردن می توان کاری کرد، و نه با نکردن میتوان کردن را پزیرفت.</p> <p><strong>جناب کرزی! لوی سارنوال و قاضی صاحبان و....</strong>! لطفا تلاش و عملکرد بیدار ها را با منفعل بودن و یا خواب بودن خفته ها ارزیابی و سنجیش نکنید، ونه و حدت و مصالح ملی را بر کاری نکرده، عمل انجام نشده و حرکت نارفته استوار سازید و رسمیت بخشید و در درون صندوقهای خالی به جستجو ی معامله باشید. حد اقل از وجدانهای بیدار حیا کنید اگر دور و اطراف تان رفت و امد داشته باشند، و گر نه با مردم طرف خواهی شد، خوشبختانه برای کشور و متاسفانه برای شما که حالا مرد چشم باز کرده اند و چیز فهم شده اند، نمی شود به آسانی گذشته ها را بر آنان تحمیل نمود و یا به تکرار گرفت.</p> <p><strong>جناب رئیس!</strong> مردم درد کشیده و فقیر افغانستان پس از دهه ها جنگ و خشونت و قرنها استبداد و بی عدالتی، به نظام نوین پسا یازده سپتمبر 2001 شدیدا دل بستند ، امید ها پروراندند، و تخم شوق به دل کاشتند. با تمام وجود در راه پیشبرد و پیروزی آن گام برداشته و هنوز در این مسیر گام زن اند، تا شاید روزی یک پیاله چای سعادت و امنیت و خوشی را به راحتی بچشند و دارای یک نظام فرا قومی گردند و از برابری و برادری و عدالت اجتماعی، سیاسی و فرهنگی، و امکانات و اقتصاد کشوری مساویانه و یا حد اقل مورد نیاز شان استفاده ببرند. متاسفانه بعد از گذشت یک دهه دموکراسی آن اهداف، امید ها و اروزو ها برای اکثریت شهروندان کشور به خواب و رویا تبدیل میگردد.</p> <p>انتخابات پارلمانی سال روان، بخصوص سیاستهای ناروای پشت پرده با اندیشه و افکار مریض و مغرضانه در قبال نتیجه ولایت غزنی یکی از کوچکترین دسیسه ها و سیاستهای مخرب قبیله گرایان در قبال اکثریت مردم کشور است. حتی اگر این مسائل را دغدغه های سیاسی روز فرض کنیم، اما یقین بدان که این دغدغه های نا صواب و بی مورد میتواند به آسانی بار دگر فردای ما و کشور را متاثر، مغشوش و تاریک تر سازد، اگر بار دگر مرغ شانس و خوشبختی از بام ما پرید! ز بام که بر خواست به مشکل نیشیند!. مشکل تنها در مورد جار و جنجال نتیجه انتخابات پارلمانی نیست بلکه خیلی ها فرا تر و گنده تر از اینها ست.</p> <p>امیدوارم خوانندگان گرامی من را به میلیت گرایی و یا قوم ستیزی متهم نکنند، لطفا نوشته را به دقت بخوانند و اندک تعمق و تحمل به خرج داده فکر کنند که تا کجا حرف و سخنهایم صحت دارند و تا کجا نادرست و نا صواب گفته ام.</p> <p>همه نیک میدانید که افغانستان کشور اقلییتهاست، فقط با تفاوت چند در صد نفوس بالا و پائین، که بالا ترین فیصدی را میلیت برادر پشتون از آن خود کرده است، تقریبا سی الی سی و پنج در صد، تاجک و هزاره هر کدام دور و اطراف بیست الی بیست و پنج در صد، ازبک و ترکمن احتمالا ده الی پانزده درصد، و بقیه اقلییتهای دگر.</p> <p><strong>دقت کنید در دولتهای ده ساله کی ها! کی هستند!؟</strong></p> <p>رئیس جمهور مطلقه پشتون، وزیر دفاع پشتون، وزیر داخله پشتون، در اکثر موارد وزیر خارجه پشتون، وزیر مالیه پشتون، وزیر تجارت پشتون، وخیلی از وزیران دگر پشتون، اکثر مطلق رئیس صاحبان و منصب داران پشتون، ده ها جنرال واقعی و ماشینی پشتون، بیش از هشتاد در صد کار مندان دولتی در مقامهای رتبه بالای دولتی، پولیس و خارجه و ...و.... پشتون، لوی ثارنوالی پشتون، اکثر مطلق داستگاه قضایی پشتون ، رئیس بانک ملی پشتون و ...... تا همه جاه!</p> <p>با داشتن این همه، بعضی از متعصبین و قبیله گرایان با اندیشه فاشیستی هنوز هم داد از قربانی دادن میلیت برادر پشتون میزنند و خود ها را به حقوق میراثی شان دست نیافته احساس میکنند و شکایت گر اند، که چرا دگران یگان وزیر و یا سر پرست و معاون دارند.</p> <p><strong>هم وطن!</strong> عادلانه بیندیش و جونمردانه بدور از زد و بند قومی و تباری به قضاوت بنشین. میلیت برادر پشتون با نفوس سی الی سی پنج درصدی از الف تا ی، دولت و حکومت را در اختیار دارند، ولی عده ای هنوز در لباس پشتون با صحنه سازی های مضحک، پشتونها را مستحق بیشتر و تشنه تر میدانند و داد از قربانی پشتونها میزنند، تا غیر مستقیم میلیت های دگر را زیر سایه تبلیغات و ذهنیت سازی منفی، برگشت چهل و پنجاه ساله دهند و با دستان خالی محتاج و بی هویت سازند.</p> <p>جالب اینکه میلیت بیست الی بیست و پنج درصدی هزاره با سه یا چهار تا سر پرست در وزارت خانه های درجه پائین و شاید از میان صد ها سفیر، قرعه ی دو یا سه سفیر به نام هزاره ها افتاده باشد و از میان صدها دیپلومات شاید تعداد انگشت شمار دیپلومات از میلیت برارد هزاره در پست های سکرتر دوم و سوم مشغول وظیفه باشند، با این همه کم داشتن، هزاره ها نه تنها قناعت کرده اند بلکه متاسفانه خوشحال اند، ولی قبیله گرایان صحنه ساز با آن همه داشتن بیشمار، هنوز تشنه و سراسیمه وار دنبال معامله و جو سازی و صحنه سازی اند، تا اندک را به اندک تر و و شاید اندکتر را به هیچ تقلیل دهند.</p> <p><strong> غزنی</strong> امسال معجزه آسا اکثرا هزاره ها را در پارلمان فرستاده است، برای عده ای متعصبین دولتی و حکومتی، زمین و زمان به هم خورده و شدیدا آشفته حال و نگران شده اند، حتی مصالح و وحدت ملی را در خطر جدی می بینند و دنبال معامله ننگین هستند. سارنوالی و قضا در امتداد رد پای حکومت شدیدا در حرکت و تلاشند تا با بالا و پائین کردن کتابهای قطور قانون و قضا، قدر را به نفع استبداد و بی عدالتی توجیه کنند و قضیه را به نفع قبیله گران تاریک اندیش به ثبوت رسانند، و فرضیه ی ساختگی نا سالم مصالح ملی را روی تخته ای وحدت ملی ترسیم حقیقی نمایند و بر مردم بقبولانند.</p> <p>لطفا دقت داشته باشید! در انتخابات پارلمانی 2010 بیش از سی ولایت مطلقا در اختیار میلیتهای برادر پشتون و تاجک اند، فقط در ولایت غزنی نمایندگان میلیت برادر هزاره در اکثریت هستند. نا گفته نماند که ولایت غزنی یکی از ولایتهای نا امن هست، بخصوص مسیر ولوسوالیهای جاغوری، قرباغ، ناهور و مالستان در بد ترین شرائط امنیتی قرار دارند که هر روز واقعه های تلخ و دردناک خانواده ها را عزادار میسازند، با آن هم مردم این ولوسوالیها با احترام به انتخابات و با درک و حس مسولیت وجدانی و انسانی شان به پای صندوقهای رای حاضر شدند، تا دموکراسی را تنها نگزارند، که حتی برگه های رای دهی در نیمه روز - قبل از ظهر خاتمه یافته بود و هزاران نفر بدون اینکه از حق انتخاب و تصمیم گیری بر خوردار گردند، نا امید ولی با صبر و شکیبای به خانه های شان بر گشتند. باید عمل، احساس و حس مسولیت پزیری انان را تقدیر و از تلاش شان تشکر میکرد نه اینکه ....!</p> <p><strong>جناب رئیس و شاغلی لوی سارنوال</strong>!</p> <p>چرا در پی منحل اعلان کردن انتخابات چنان مصمم هستید؟ آیا واقعا آنقدر دلیل و ثبوت مستحکم در اختیار دارید که بر این امر از موقعیت قضا حکم مطلق صادر میکنید؟ آیا واقعا آنچنان مشکل جدی را در کاروان انتخابات میبینید که کشور را در پرتگاه سقوط میبرد؟ و یا با اضافه شدن چند نماینده از برادران هزاره آنقدر برای شما و هم فکران تان سنگین تمام میشود که حتی حاضرید میلیونها دالر نابود گردد، وقت میلیونها انسان ضایع شود، کشور بد نام گردد، قانون و سیستم انتخابات دروغ از آب در آید و بیکاره گردد، حق رای و تصمیم میلیونها شهر وند محترم کشور به مسخره کشانده شود و نادیده گرفته شود!؟ و یا اینکه با مصلوب کردن عدالت فقط میخواهید خواست نا مشروع شما و امثال شما بر آورده گردد!؟</p> <p><strong>لوسارنوالی محترم</strong>! چرا وقتی حلقه ای خاص قبیله گرا با اندیشه بر تر طلبی همه را، از ریاست جمهوری تا .....! آنچه در بالا مختصرا ذکرش رفت همه و همه را حق مشروع و میراثی پشتونها میدانند، خود ها را نه تنها رئیس جمهور، وزیران و نمایندگان مطلق مردم دانسته بلکه صاحب اختیار مردم و کشور جاه میزنند، وقتی چنین میشود هم وحدت ملی، هم عدالت ملی و هم مصالح ملی خوب برقرار و پاه بر جاست، ولی وقتی میلیت برادر هزاره فقط در یک ولایت اکثریت نمایندگان را بخود اختصاص داده است، آنهم در پارلمان" قوه مقننه "،نه در حکومت "قوه مجریه"، آنوقت برای شما و همفکران تان آسمان تاریک میشود، و داد از مصالح و عدالت و وحدت ملی میزنند که بر باد رفته است.<br class='autobr' /> وقتی حکومت، پارلمان و کشور با همه دار و ندارش در اختیار شماست! آنجاه حرف و حدیث از یک افغان و ملی بودن در میان است. به راحتی خودتان را صاحبان مطلق و بر حق ملی کل افغانها در سطح کشور و جهان میدانید. ولی با اندک ترین تغییر آنهم در سطح پائین، هزاره را تافته جدا بافته از افغانها میدانید، اینجاه هزاره ها یا شهروند افغانستان نیستند و یا جز از مردم افغانستان نیستند و یا هزاره ها حق نمایندگی از میلیتهای دگر را حتی در سطح ولایت هم ندارند.</p> <p><strong>شاغلی رئیس جمهور و لوی سارانوال!</strong></p> <p>نیک میدانید که میلیتهای تاجک و هزاره و ازبک که نزدیک به هفتاد در صد نفوس کل کشور را تشکیل میدهند، آیا چند وزارتخانه کلیدی در اختیار دارند؟ جز چند تا وزارتخانه درجه دو و درجه سه و چند تا پست انتظاری سر پرست، و شاید تعداد انگشت شمار در پستها و کدرهای مهم دولتی، و یا چند تا صفیر و دیپلوماتت ارشد وزرات خارجه در پست های خارج از کشور.</p> <p>اگر شعار ها از دموکراسی، عدالت کشوری، حقوق شهر وندی، امکانات و امتیازات برابر برای همه زیر یک چتر بنام افغانستان زده میشود، در کجای این دموکراسی و عدالت و حقوق برابر برای همه حق مطلب ادا گردیده است. آیا میلیت هزاره با در نظر داشت بیست و چند فیصد نفوس، حتی به نصف نصف حقوق واقعی شان دست یافته است!؟ کدام وزارتخانه کلیدی؟ چی تعداد در ریاستخانه ها، و کدرهای رتبه بالای دولتی و پولیس و امنیت ملی!؟ چند تا ریئس و یا کارمند ارشد در وزارت داخله؟ بجز ده ها نفر پیش خدمت و چند تا مامور رتبه پائین و بی صلاحیت! چند تا صفیر دارند؟ چند تا سکرتر اول و یا دیپلوماتهای رتبه بالا در کشورهای خارج دارند؟</p> <p><strong>آقای کرزی!</strong></p> <p>ریئس جمهور خوب هستی، در شیک پوشیدن، ریئس جمهور خوب هستی در مختلط فارسی و پشتو و انگلیسی حرف زدن.</p> <p>ریئس جمهور خوب هستی در چشمک زدن و بازی دادن، ولی حیف که هیچ گاه نتوانستی رئیس جمهور خوب، عادل، مدبر، سیاستمدار صادق و با انصاف باشی برای همه، برای یک افغانستان واحد، برای همه شهروندان این سر زمین سوخته و درمانده!</p> <p>آقای کرزی!</p> <p><strong>جای تو اگر من میبودم تاریخ می ساختم!</strong></p> <p><strong>تاریخ که........... ...!؟</strong></p> <p>در نوشته بعدی خدمت خوانندگان محترم تقدیم خواهد شد.</p> <p>تشکر - حفیظ خرم</p> <p><a href="http://www.kabulpress.org/my/spip.php?mot4" class="spip_out" rel="external"><strong>تروريزم، کوچی طالبان، طالبان و القاعده</strong></a></p></div> https://mail.bamyanpress.com/article9366.html https://mail.bamyanpress.com/article9366.html 2010-05-04T11:45:25Z text/html fa حفیظ الله خرمی خُرّم <p>هر اندازه به شش ماه می نزدیک می شویم تب و تاب انتخابات پارلمانی در بریتانیا روز به روز شدت می گیرد، ولی هیچگاه نمی توان این تب و تاب را به آن شور و حال انتخابات ریاست جمهوری آمریکا مقایسه کرد. در آمریکا سیستم انتخابات ریاستی است که دو حزب اصلی به رقابت طولانی، سخت و پر هزینه ای می پردازند، در نتیجه رئیس جمهور توسط رای مستقیم مردم انتخاب می گردد. در سیستم پارلمانی انگلستان چنانچه از نامش پیداست، سیستم انتخابات پارلمانی می باشد و نمایندگان احزاب در حوزه های مختلف انتخاباتی در سراسر بریتانیا (…)</p> - <a href="https://mail.bamyanpress.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L142xH150/arton9366-79c88.jpg?1769417116' class='spip_logo spip_logo_right' width='142' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>هر اندازه به شش ماه می نزدیک می شویم تب و تاب انتخابات پارلمانی در بریتانیا روز به روز شدت می گیرد، ولی هیچگاه نمی توان این تب و تاب را به آن شور و حال انتخابات ریاست جمهوری آمریکا مقایسه کرد. در آمریکا سیستم انتخابات ریاستی است که دو حزب اصلی به رقابت طولانی، سخت و پر هزینه ای می پردازند، در نتیجه رئیس جمهور توسط رای مستقیم مردم انتخاب می گردد. در سیستم پارلمانی انگلستان چنانچه از نامش پیداست، سیستم انتخابات پارلمانی می باشد و نمایندگان احزاب در حوزه های مختلف انتخاباتی در سراسر بریتانیا به رقابت می روند. هر حزبی که با نمایندگان بیشتر وارد پارلمان شد، حکومت را تشکل می دهند و رهبر حزب رسما سوگند و فاداری به ملکه و کشور یاد نموده به مقام نخست وزیری منصوب می شود.</p> <p>سیاستمداران که بر اصل" اول دیار " معتقیدند ، نظر به موقعییت جغرافیایی بریتانیا، تاکید دوستی و نزدیکی با اروپای جغرافیایی و اتحادیه اروپایی سیاسی و افتصادی را دارند. اما سیاست مداران محافظه کار و سنتی که روابط فرهنگی و زبانی و تاریخی را بر جغرافیه تر جیح می دهند، در تلاش اند تا روابط حسنه با آمریکا نه تنها حفظ شود بلکه بر عمیق شدن و مستحکم کردن روابط آمریکا و بریتانیا بیشتر کار صورت گیرد، تا حتی اگر منجر به خدشه دار شدن روابط بریتانیا و اتحادیه اروپا گردد. روی این عنوان "اول دیار" در اینده نزدیک مقاله جداگانهء نوشته خواهد شد.</p></div> <div class='rss_texte'><p>هر اندازه به ششم ماه می نزدیک می شویم تب و تاب انتخابات پارلمانی در بریتانیا روز به روز شدت می گیرد، ولی هیچگاه نمی توان این تب و تاب را به آن شور و حال انتخابات ریاست جمهوری آمریکا مقایسه کرد. در آمریکا سیستم انتخابات ریاستی است که دو حزب اصلی به رقابت طولانی، سخت و پر هزینه ای می پردازند، در نتیجه رئیس جمهور توسط رای مستقیم مردم انتخاب می گردد. در سیستم پارلمانی انگلستان چنانچه از نامش پیداست، سیستم انتخابات پارلمانی می باشد و نمایندگان احزاب در حوزه های مختلف انتخاباتی در سراسر بریتانیا به رقابت می روند. هر حزبی که با نمایندگان بیشتر وارد پارلمان شود، حکومت را تشکل می دهند و رهبر حزب برنده رسما سوگند و فاداری به ملکه و کشور یاد نموده به مقام نخست وزیری منصوب می گردد.</p> <p> انتخابات امسال نظر به انتخابات دوره های گذشته به دو دلیل شور و هوای خاصی به خود گرفته است:</p> <p><strong>اول :</strong> امسال برای اولین بار در تاریخ بریتانیا، رسانه های جمعی، میدیا و شبکه های تلویزیونی و رادیویی مستقیما وارد کار و زار برنامه های وسیع معلومات رسانی، آگهی و تبلیغاتی شده اند. بخصوص مناظرهای جالب و مهم تلویزیونی رهبران در سه بخش جدا گانه، در مدت سه هفته، هر پنج شنبه شب ها از شبکه های معتبر این کشور: ای تی وی، سکای، و بی بی سی به صورت زنده پخش و نشر گردید که هم جار و جنجال و هیاهوی انتخابات را جدی تر نموده است و هم یک سر گرمی سیاسی و بحث و جدل سر کوچه ای و بازاری را میان مردم عادی به راه انداخته است، هر کی قرار ذوق و سلیقه خودش حرف و تعریفی از مناظره کننده ها دارند.</p> <p><strong>دوم:</strong> در دهه های اخیر، انگلستان همچون آمریکا دارای دو پارتی سیستم بوده و دو حزب اصلی به مبارزه می رفتند و سر نوشت کشور را دست به دست می شدند، ولی دلیل جالب دوم امسال این است که بریتانیا دارای سه پارتی سیستم شده است، به عبارت دیگر سه حزب اصلی به جای دو حزب به رقابت بر خاسته اند، که این تغییر در سیستم انتخابات حد اقل برای سه نسل و بخصوص برای نسل جوان امروز بریتانیا کاملا نو و هییجان انگیز هست. در گذشته ها دو حزب اصلی کار گر و محافظه کار بودند به خاطر بدست آوردن کلید خانه شماره ۱۰ داونینیگ ستریت با چنگ و دندان به جان هم می افتیدند. امسال حزب لیبرال دموکرات با سیاست های جدید و انتخاب رهبر جوان توانست توازن قدرت را به نفع خود تغییر داده وارد کار و زار انتخابات نه بعنوان حزب ناتوان نظاره گر، بلکه به عنوان یک حزب قدرتمند و سرنوشت ساز ظاهر شود، و امروز شور و شوق مشغول تهیهء پیراهن نخست وزیری برای رهبر شان هستند.</p> <p>در سه مناظره گذشته دیدیم که رهبران سه حزب اصلی اقای گوردن براون رهبر حزب کار گر، اقای دیود کمرون رهبر محافظه کار، و اقای نیک کلیگ رهبر حزب لیبرال دموکرات، در جایگه تعیین شده قرار گرفتند و به مناظره رو در رویی در مقابل میلیونها بیننده تلویزیونی قرار گرفتند. هر کدام با معرفی مختصر از خود و بر نامه کاری شان سخنان کوته گفتند، و در ادامه نمایش ها همدیگر را به چالش می کشاندند و زیر سوال می بردند، از گذشته ها و فعالیت های حزبی سیاست های خارجی و داخلی و اقتصادی و مهاجرت و کار و شغل سازی و غیره بر نامه های کاری و اهداف شان دفاع می کردند.</p> <p><strong>مناظره اول:</strong> در دور اول مناظره اقای نیک کلیگ برنده اصلی مناظره شناخته شد که حزب تحت رهبری اش را به یکی از احزاب اصلی رقابت کننده انتخابات در سطح بریتانیا و حتی جهان معرفی کرد و هویت تازهء بخشید. جریان دو پارتی سیستم در بریتانیا را رسما زیر سوال برده، رقابت سه پارتی سیستم را در کشور مطرح ساخت، تا آنجا پیش رفت که در نظر سنجی های اولیه نه تنها از مقام سوم به مقام دوم سعود نمود، بلکه با رقابت تنگا تنگ با رهبر حزب محافظه کار اقای دیوید کمرون در حال تغییر از یک در صد و دو درصد قرار دارد. بعد از دور اول مناظره که اقای نیک کلیگ از ماه عسل سیاسی اش لذت می برد و در همه جاه حرف از لیبرال دموکرات بود. درست بعد از همین دور آقای دیوید کمرون شکست خورده اصلی دور اول به شمار رفت که از محبوبیتش خیلی ها کاسته شد. اما اقای گوردن براون رهبر حزب کارگر با صلابت و اعتماد به نفس کم نظیر که از خود نشان داد توانست همچون نیک کلیگ برنده میدان به حساب آید، با زیرکی و حو صله مندی گهی با لبخند از کار کردها و دست آورد های حکومت سیزده ساله حزبش به خوبی دفاع کرد.</p> <p><strong>مناظره دوم:</strong> در دوم مناظره تلویزیونی هیچ یک از رهبران رسما برنده میدان شناخته نشدند و لی هر سه توانستند توانمندی فردی شانرا با تجربه بدست آمده از دور دوم به نمایش بگذارند، بخصوص آقای دیوید کمرون حرکاتش "بادی لیگویج" شانرا با دقت و احتیاط کنترول می کرد، چون یکی از علت های اصلی شکست وی در دور اول حرکات بیجا، نگاه های نفرت آمیز و " بادی لنگویج" که نه به یک انسان اکادمیک و رهبر سیاسی می خورد بل به یک آدام بی باک و بازاری می ماند، بود. در دوم از محبوبیت اقای بروان زمانی کاسته شد وقتی ایشان در مورد برنامه اتمی بالای نیک کلیگ حمله جدی بردند و چندین بار کلمه "نیک واقع گرا باش" ، "واقع گرا باش" را بر زبان راندند.</p> <p> <strong>مناظره سوم:</strong> دور سوم مناظره تلویزیونی که دور سر نوشت ساز به شمار می رفت، بحث روی موضع مهم و حیاتی اقتصاد بود، این بار مناظره سه رهبر را شبکه معروف جهانی بی بی سی میزبانی می کرد.</p> <p>آقای براون رهبر کارگر نظر به درایت، تحصیل در رشته اقتصاد و هم تجربه در امور زیل توانست موفق تر از همه به عنوان برندهء دور سوم مناظره عرض اندام نماید، ایشان همچون دور اول با صلابت و با اعتماد سخن گفتند و تحلیل های کار شناسانه از خود در اذهان مردم حک کردند. اقای براون بیشتر به واقعییت ها نظر می انداخت و سنجیده تر و عملی تر صحبت می کرد و مسائل و راه حل بحران اقتصادی جهان و کشورش را بطور اکادمیک ارزیابی می کرد. بر خلاف اقای براون، اقای دیوید کمرون رهبر محافظه کار همچون گذشته ها رو به شعار دادن و شعار سازی آورده بود و بیشتر عوام پسندانه صحبت و تحلیل می کرد، که در خیلی از موارد از سوی هر دو رهبر کار گر و دموکراتها به چالش کشیده شد، ولی قادر نشد جواب و تحلیل علمی و عملی تر ارائه دارد. اقای کلیگ رهبر دموکراتها بازنده اصلی دور سوم شناخته شد، این بار بر خلاف دور اول به جای رفتن به ماه عسل سیاسی، به کوچه ها و پس کوچه های شهر سر گردان و در تقلا بود تا حد اقل جایش را در نظر سنجی های اولیه در مقام دوم حفظ کند.</p> <p><strong>آنتخاباتی شکسته با رهبران آشفته:</strong></p> <p>بریتانیا در سالهای اخیر بی نهایت بحران زده و صدمه پزیر شده است، بحران اقتصادی، بحران جنگ، بحران مهاجرت و بحران ارزشهای اجتماعی و خانوادگی. بدون شک این همه صدمه و بحران، تاثیر مستقیم را روی انتخابات و سیاست داخلی و خارجی کشور و فشار زیاد را بالای احزاب قدرتمند بخصوص حزب حاکم کار گر به وجود آورده است. در انتخابات سال روان هر سه حزب قدرتمند با سیاست لرزان و شک وارد کار و زار قدرت شده اند. بحران اقتصادی و شغل زدایی و سیاست داخلی از یکطرف و روابط بیرونی و سیاست خارجی از سوی دیگر بر مبهم شدن و دو دل بودن رهبران و احزاب بیشتر از بیش افزوده است. مشکلات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، خانوادگی و.... بریتانیا اگر یک به یک مورد تحلیل قرار داده شود شاید کتاب قطور بدست آید. لهذا در چند مورد مهم اشاره صورت می گیرد.</p> <p><strong> ۱: سیاست مشکوک با حرکت لرزان:</strong> یکی را دلی پیوستن به اتحادیه اروپاست، دیگری جدایی کامل از اروپا و تاکید بر بریتانیایی کردن اقتصاد و روابط کشور، دیگری میل دوستی با انسوی اقیانوس اطلس را دارد. یکی بریتانیای اروپایی می خواهد و دیگری بریتانیایی آمریکایی، یکی هم نماز با این می خواند و نهار با دیگری می خورد. ترس و دلهرگی اصلی مردم از سیاست و سلیقه های مختلف رهبران و احزاب نیست، بلکه اختلاف و مختلف بودن رشد فکری و فرهنگی و سیاسی یک جامعه و کشور را می رساند. ترس و دلهرگی اصلی این جاست که هیچ یک از رهبران مطمین بر سیاست شان نیستند و نه کدام اهداف دقیق و برنامه منظم را دنبال می کنند. رهبران خود در سیاست و برنامه های اینده حکومتی خود شک دارند، که ایا در کونه مدت و دراز مدت کدام سیاست ها و برنامه ها به نفع بریتانیا خواهند بود.</p> <p>سیاستمداران که بر اصل" اول دیار " معتقیدند ، نظر به موقعییت جغرافیایی بریتانیا تاکید دوستی و نزدیکی با اروپای جغرافیایی و اتحادیه اروپایی سیاسی و افتصادی را دارند. اما سیاست مداران محافظه کار و سنتی که روابط فرهنگی و زبانی و تاریخی را بر جغرافیه تر جیح می دهند، در تلاش اند تا روابط حسنه با آمریکا نه تنها حفظ شود بلکه بر عمیق شدن و مستحکم کردن روابط آمریکا و بریتانیا بیشتر کار صورت گیرد، تا حتی اگر منجر به خدشه دار شدن بریتانیا و اتحادیه اروپا گردد. روی این عنوان "اول دیار" در اینده نزدیک مقاله جداگانهء نوشته خواهد شد.</p> <p><strong>۲: نسل جوان و مواد مخدر:</strong> مشکل دیگری که جامعه بریتانیا را به چالش کشانده است، شیوع وسیع مواد مخدر در میان نسل جوان و نو جوانان و جرم و قتل و کشتار کوچه و خیابانی می باشد. جوانان اکثرا رو به مواد مخدر آورده از کار و مسولیت گریزان هستند. با گرفتن پول اندک از بخش خدمات مالی کونسل های مربوطه به زندگی پایین تر از زندگی معمولی ادامه می دهند. بیشتر پول مصرف مواد می گردد، و اگر پول کافی برای مصرف مواد نداشتند دست به جرم و دزدی و قتل می زنند. متاسفانه در برنامه کاری هیچ یک از احزاب طرح و تصمیم جدی و عملی برای مقابله با این بحران نیست، فقط در سطح شعار همیشگی" افزایش پولیس شهری" بنظرم با پولیس سازی کوچه ها و رفت و آمد موتر های آبی و سبز رنگ، نمی توان مشکل را بخوبی حل و یا خاتمه داد؟.</p> <p><strong>۳: فروپاشی نظام خانوادگی و ارزشهایی اجتماعی:</strong> بحران دیگری که دامن گیر این کشور شده است، روابط و سیستم خانوادگی هست، شیرازه خانوادگی تا حدی از هم گسیسته، و ارزشهای خانوادگی و اجتماعی بطور عموم ضربه شدید خورده است و یا بی نهایت صدمه پزیر شده اند. والدین در خانه و استاد و معلم در مکتب، مقام و جاه و مسولیتش را از دست داده اند، در عوض سیستم گنگ که همانا دولت باشد جای والدین و معلمین را تصرف نموده است. افراد نو جوان و زیر سن که امروز تقریبا از کنترول والدین، استادان و حتی دولت خارج شده اند، بحران جدیدی را بر بحران های جنگ و اقتصاد و ...... افزوده است.</p> <p> این بحران جدی تر و نگران کننده تر از همه بحران های موقتی و زود گذر مثل جنگ و اقتصاد می باشد. یکی از سیاستهای باز نیو لبرالیزم که تاکید بیشتر بر اندویدوالیزم یا فرد گرایی دارد، یعنی باید حقوق فرد و افراد بر حقوق جامعه و مردم در اولویت قرار گیرد، بر آتش بحران خانوادگی بیشتر می افزاید. افراد نو جوان و زیر سن با استفاده از قانون زیر سن، نیک می دانند که هیچ کس جرات ندارد آنان را سر زنش و یا جلو گیری نماید، اینجاست که سو استفاده بی نهایت می گردد، در نتیجه ضربه آنرا باید خانواده، جامعه و دولت متحمل شوند. بد بختانه باز هم هیچ یک از احزاب رقابت کنند برنامه و پالیسی مشخص در این مورد ندارند که بعد از تشکل کابینه و حکومت چه نوع سیاست و برنامه را در قبال بحران خانواده، جامعه و مکتب ها بگیرند؟ هیچ یک از رهبران نگفته اند که اختیارات را به والدین و استادان بر می گردانند تا در رشد و تعلیم و تربیت نسل جوان با دولت همکاری کنند.</p> <p><strong>۴: مهاجرت و بی کاری:</strong> بحران مهاجرت و بی کاری معضله دیگری هست که حزب حاکم کار گر را در مدت سیزده سال حکومتش همیشه به مقابله کشانده است و امروز هم در تصمیم گیری مردم شدیدا رول عمده ای بازی می کند. همه در فکراند به کدام رهبر رای دهند تا از این مشکلات بیرون ایند. بعد از سه دوره مناظره تلویزیونی ثابت شد که هیچ یک از سه حزب عمده راه حل اساسی برای مهاجرت، شغل زدایی، بحران اقتصادی و باز سازی ارزشهای خانوادگی و اجتماعی ندارند، هر کدام بیشتر از بیش بر هم می تازند و همدیگر بانی این همه بحران دانسته تهمت زده محکوم می کنند.</p> <p><strong>۵ بحران اقتصادی و جنگ:</strong> بحران اقتصادی و آتش جنگ عراق و افغانستان، همچنان از این کشور قربانی می گیرند. بیکاری، قیمتی، افزایش کمر شکن مالیات، فرار سرمایه و شرکت های بزرگ تجارتی به کشور های در حال رشد، مانند هند، سنگا پور و هنگ کانگ و....! سیستم متلاشی شده بانکی، قرضه ها و وام های گنگ داده شده، مصارف گزاف جنگها و ده ها مورد مشکلات دیگر، بحران اقتصادی بریتانیا را نسبت به بحران اقتصادی سائر جهان چندین برابر ساخته است. در این مورد نیاز به تحلیل نیست، چون همه در مورد بحران مالی جهان و جنگ های عراق و افغانستان خوب می دانند.</p> <p>بریتانیایی امروز در گیر و دار انتخابات ۲۰۱۰ آن بریتانیایی کبیر دیروز نیست، امروز احزاب شکسته با رهبران آشفته و سیاست های لرزان و اهداف مشکوک کشور را سخت در مانده و مردم را سخت سر گشته ساخته اند، هیچ کسی نمی داند کی به کی هست، و کی به کی رای خواهد داد.</p> <p>و حال اشارهء کوتاه در مورد رای دادن...!</p> <p><strong>مهاجرین رای دهنده:</strong></p> <p> سیاست باز و بشر دوستانه حزب کار گر در مدت سیزده سال حکومت عادلانه شان، هزاران هزار انسان زحمت کش و مهاجر که در بدترین و سخت ترین شرائط در گوشه و کنار دنیا زندگی می کردند، با پناه آوردن در این کشور، به زندگی عادی و آبرو مند و محفوظ دست یافتند . بعد از گذشت زمان، کم کم بعنوان شهروندان بریتانیا قبول شدند و امروز همه از یک زندگی خوب و سعادتمند مستفید می شوند. نیک میدانیم که حزب کارگر با آن همه سخاوت و همکاری که در حق مهاجرین روا داشتند، امروز وظیفه فرد فرد مهاجرین هست تا رای شانرا با دل باز برای آقای گوردن براون رهبر این حزب روا دارند . چه خوب که همه مهاجرین بخصوص مهاجرین افغانستانی با حزب کارگر همگام و همراه باشند تا خود در نیمه راهی زندگی جدید بی همراه نگردند.</p> <p>یاد اوری می گردد این که با به قدرت رسیدن حزب محافظه کار با سیاست بسته، سنتی و محافظه کارانه، شرائط کار و زندگی برای مهاجرین و اقلییتهای قومی تنگ تر خواهد شد و زمینه های کاری و فرصت سازی مساوی برای همه محدود تر و کم رنگ تر خواهند گردید.</p> <p>تقدیر و تشکر— حفیظ خرمی خرم</p></div> https://mail.bamyanpress.com/article4660.html https://mail.bamyanpress.com/article4660.html 2010-02-08T13:21:30Z text/html fa حفیظ الله خرمی خُرّم <p>سخن تنها از شهادت شخص نیست و نه خواستیم مرثیه خوان این حادثه تلخ باشیم، سخن از خود باوری و شناخت هست، سخن از یک سوال هست و یک پرسش.......! <br class='autobr' /> سا لگرد شهادت، سیاسیتمدار دلسوز، هنر مند با رسالت حسین علی یوسفی را به جامعه سیاسی، فرهنگی مردم ما، روشنفکران هنرمندان و داتشجویان همفکر، اعضای هزاره دموکراتیک پارتی، دوستان و یاران ایشان و بخصوص به خانواده محترم ایشان تسلیت و تبریک عرض میداریم. <br class='autobr' /> سا لگرد شهادت، سیاسیتمدار دلسوز، هنر مند با رسالت و محبوب حسین علی یوسفی را به جامعه سیاسی، فرهنگی مردم (…)</p> - <a href="https://mail.bamyanpress.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L147xH150/arton4660-22e2f.jpg?1769417117' class='spip_logo spip_logo_right' width='147' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>سخن تنها از شهادت شخص نیست و نه خواستیم مرثیه خوان این حادثه تلخ باشیم، سخن از خود باوری و شناخت هست، سخن از یک سوال هست و یک پرسش.......!</p> <p>سا لگرد شهادت، سیاسیتمدار دلسوز، هنر مند با رسالت حسین علی یوسفی را به جامعه سیاسی، فرهنگی مردم ما، روشنفکران هنرمندان و داتشجویان همفکر، اعضای هزاره دموکراتیک پارتی، دوستان و یاران ایشان و بخصوص به خانواده محترم ایشان تسلیت و تبریک عرض میداریم.</p></div> <div class='rss_texte'><p>سا لگرد شهادت، سیاسیتمدار دلسوز، هنر مند با رسالت و محبوب حسین علی یوسفی را به جامعه سیاسی، فرهنگی مردم ما، روشنفکران هنرمندان و داتشجویان همفکر، اعضای هزاره دموکراتیک پارتی، دوستان و یاران ایشان و بخصوص به خانواده محترم ایشان تسلیت و تبریک عرض میداریم.</p> <p>خواهر و برادر هم سر نوشت!</p> <p> دیروز اگرما را با شهادت عبدالخالق ها، شیرین ها و مزاری ها امتحان کردند. امروز بار دیگر شور و شعور، حوصله و شکیبای، توانایی و اعتماد به نفس ما را با کشتن یوسفی و کشتار وحشتناک زنجیرهء، در شرائط و محیط دیگر به امتحان گرفته اند. ما با ید به خود وشیوهء زیستن خود اعتقاد، به همد یگر اعتماد، به زندگی خود مصمم و به آینده امیدوار و شیکیبا باشیم. زمان آن فرا رسیده تا ا تحاد و تفکر را سر لوحه قرار داده، صفاو یک پارچگی را زندگی کنیم و با هم همکار و غم شریک و خوشی افزا باشیم. اگر امروز هزاره ها در کویته مورد کشتار و وحشت دنباله دار قرار گرفته اند به یقین که درد آنان، ما و همه نسل هم سر نوشتشان را رنج داده آزرد ه خواهند کرد. چون این مشکل و درد هزاره های کویته تنها نیست، این درد مشترک و سر نوشت جمعی همه هزاره ها و اقلییتهای هم سر نوشت هست، بلکه بشکل وسیعش درد مشترک انسانیت از نسل بشر هست. چناچه شاعر خوش کلام می سراید:</p> <p>بنی آدم اعضای یکدیگرند = که در آفرینش ز یک گوهر اند</p> <p>چو عضوی بدرد آورد روزگار = دیگر عوضها را نما ند قرار</p> <p> این مهم نیست کجا زاده و پرورش یافته ایم؟ در سر زمین بلند کوهستانی هزاره زمین درافغانستان، یا در کوچه های تنگ مری اباد و بروری( کویته) و یا در کو چه های گلی شهرک های فراموش شده درگوشه و کنار ایران و یا در مکانهای دور و دورتراین کره خاکی. ما همه یکی و یک هستیم، ما شاید به لهجه های مختلف هزارگی فارسی صحبت کنیم ولی ما همه یکی و هم سر نوشتیم. هیچ راه بندی سیاسی و مرزهای جغرافیای نمیتواند ما را از هم جدا و دور نگهدارد، چون ما شاخه های یک درخت هستیم، شاخه های که شاید در موقعیتها و مکانهای مختلف قرار گرفته باشند و مسیر و سمت خودش را داشته با شند، ولی ما همه دارای سرنوشت، هوئیت و اندیشه مشترک هستیم و به یک ریشه میرسیم که برای حفظ آنها قرنهاست شکنجه دیده و قربانی داده ایم. پس در مقابل شغالهای شب و تروریستان گمنام و بی هویئت که مثل موش های زخم خورده از غارهای دین خرافات بار، با صلاح بی رحم عقیدهء کور عُقده سرطانی، مرگ میگسترانند و زندگی میگیرند، باید ایستاد و نگذاشت تا مرگ هستی را مصلوب و تاریکی نور را در بند کشد.</p> <p>شهید یوسفی، فهیم و دلیر مرد با بصیرت بودند که با زندگی شان تاریخ کشور و مردم ما را تغییر دادند ، با مرگ شان تاریخ ساز گردیدند و تاریخ ساختند، تا خود تاریخ شدند. ما را میراث دار تاریخ مهم و حیاتی ساختند ، اگر بیخواهیم سر بلند و آزاد، و از عدالت اجتماعی و کشوری و حقوق شهر وندی برابر و عادلانه بر خوردار باشیم باید حفظ تاریخ کرد و درس ها از آن آموخت.</p> <p> یوسفی کی بود؟</p> <p> شهید حسین علی یوسفی سیاستمدار دلسوز و صادق که همیشه در فکر مردمش بود و با مردمش می زیست. سا لیان طویل وپر فراز و نشیب را برای دفاع از عدالت اجتماعی، حقوق شهر وندی و هو ئیت اقلیتی و کرامت مردمش تلاش کرد، با مبارزهء صلح آمیز در شگوفایی نمودن فرهنگ و باور عدالت اجتماعی، آزادی و حقوق اقلییتها، عزت مردمش و برابری همه زیر لوای قانون تا آخرین دقایق حیاتش ادامه داد و فعالیت کرد. مبارز مرد آزاد اندیش که به انسان و ارزشهای انسانی سخت معتقد بود و به دموکراسی و دخالت مردم در سر نوشتشان اهمییت زیاد قائل بود به مبارزه عدم خشونت عمیقا اعتقاد داشت و تا آخرین ایام عمرش به آن پا بند و بلاخره قربانی همین اهداف ولای انسانی اش گردید.<br class='autobr' /> شهید یوسفی نه تنها یک سیاستمدار روشن ضمیر و مدبیر ویا رهبر یک حزب سیاسی بود، بلکه اویک اکادمیک و تحلیل گر، سخنور توانا، نویسنده و شاعر خوش ذوق ، هنر مند با استعداد و با رسالت با طبع شوخ بود . کسی که با اعتماد به نفس سر شارش اشخاص متعدد را در خود پرورانده بود، فردی چندین جنبهء، کسی که جهت های روشن و خوب را باز تاب میداد.</p> <p> شهید یوسفی از سیاستها و احزاب تند رو و افراطی، سیاستمداران فرصت طلب وجزم اندیش واز قوم و دنگه و چنده گرای سخت بیزار بود. مفکوره های پوسیده را به مبارزه میطلبید، در راستا و شیوه سیاست باز و مدرن که بر بنای عقل و خرد ورزی و گفتگو استوار است، در جامعهء کویته تلاش میکرد، و تاکید بیشتر روی رویش سیاست باز و آزادانه داشت. شناخت و فهم سیاسی و اجتماعی میان احزاب سیاسی را تر غیب میکرد، تا همه در فضای آزاد به مبارزه سیاسی شرکت نمایند. اشتراک عادلانه مردم و احزاب را بدون هیچگونه تعصب لیسانی، مذهبی، و برتری قومی با شیوه عدم خشونت، در روند حکومت داری و زندگی مدرن شهری یک راهبرد درست و نیاز مبرم مردم آنشهر میدانست. چنانچه در راستای آن تلاشها کرد و میکرد. تا اینکه قُرعه تقدیر به نامش افتاد و داس مرگ بار دیگر زندگی را درو زد که به زندگی کردنش خیلی ها می ارزید، دریغ و افسوس که مرگ، دشمن قسم خورده آنانی هستند که برای زندگی کردن می ارزند ......</p> <p>کار کرد های فرهنگی هنری!</p> <p> کار کردها، دست آورد، استعداد ومیراث شهید یوسفی را نمی توان در سیاست و یا یک حزب سیاسی محدود کرد. یوسفی خیلی ها بزرگتراز یک حزب و فعال تر از یک سیاستمدار بود. او یک هنر مند خوش سلیقه و شوخ طبع، تیز هوش، با زوق عالی و پرتلاش بود. کسی که هنر و هنر پروری را در جامعه هزاره های کویته رشد و شگوفای بخشید، او اهمیت زیاد به هنر و هنرمندان میداد، بخوصوص به هنر و هنر مندان ، جوان و تازه کار. میتوان به جرائت گفت که او یکی از بنیان گزاران و هسته گذار، تراز اول هنر هزارگی بود. نه تنها خود هنر نمای میکرد بلکه درفن نوشتن و کار گردانی ید دراز و ذهن پر بار داشت. میراث ویادگار هنری آن هنر مند محبوب در قالب های از قبیل درامه، پارچه های تمثیلی، صحنه نمایشهای زنده، نمایش های انتقادی، اشعار انتقادی ونمایشهای مزاحیه در سراسر دنیا در هر خانه هزاره شور می آفریند و لبخند میبخشد. پر شیر و شکر تر از همه که، اکثر نمایش هابا اینکه جنبه های شدید انتقادی و اصلاحی داشت در قالب مزاحیه و شوخی به نمایش در می آمد که همزمان لب ها را میخنداند، چشم ها را می گریاند و مغز ها را به اندیشه و باز نگری وا میداشت، و این از ظرافت کاری ها و ویژگی های بخصوص کارهای عالی هنری، هنر پرور محبوب شهید یوسفی بود.</p> <p> دوست من!</p> <p> سخن تنها از شهادت شخص نیست و نه خواستیم مرثیه خوان این حادثه تلخ باشیم، سخن از خود باوری و شناخت هست، سخن از یک سوال هست و یک پرسش! نه حرف از آن هست که دموکراسی پاکستان را محکوم و ملت و مردم عامه پاکستان را به تهمت بسته و مقصیر بدانیم و نه شکایت گر به در گاه حق هستیم، بلکه با قامت راست و استوار تر از گذشته هستی را زندگی میکنیم.</p> <p>نوشتم تا سوال های را مطرح کنیم</p> <p> سوال زندگی!</p> <p> سوال حق زندگی کردن!</p> <p>سوال حق طبیعی و حق شهروندی، حقوق انسانها قبل و بعد از قانون!</p> <p>آیا زندگی کردند بعنوان یک اقلییت قومی جرم است؟</p> <p>آیا ما قاصیر و گناه کاریم، به خاطر که هزاره هستیم؟</p> <p>آیا ما مقصریم، چرا که عقیده و مذهب ما با دیگران کمی متفاوت است؟</p> <p> این سوالها را از دولت مردمی پاکستان میکنیم، از انجمن های حقوق شهروندی و فعالان حقوق بشر در پاکستان، از سیاستمداران با درک و آزاد منش، از نویسنده ها، هنرمندان، فرهنگییان و خبر نگاران مسُولییت پزیر و صادق و از تک تک پاکستانی های که به صلح و صفا، عدالت و آزادی عشق میورزند.</p> <p> آیا نمی دانید که مردم صادق، علم پرور و صلح دوست هزاره تا چه حد پا بند به قانون و نظم شهروندی و وفا دار به کشور شان هستند؟ در رشد فرهنگی، اقتصادی، امنیتی، هنری، ورزشی و غیره کار های اجتماعی همیشه پیش گام و و در تلاش هستند؟ کوچه پس کوچه های هزاره نشین شهر کویته را با پارچه های رنگا رنگ همه سال زیبا و مزّین میبینیم! و آن جز ازبینرها، لوحه ها و تبلیغات فرهنگی،علمی، هنری، آموزشی، و ورزشی چیزی دیگر نیست، که در هر قدم و در هر کوچه، انسان را به کسب علم، فرهنگ، زبان و کامپیوتر و ورزش تشویق و رهنمای میکنند، اینها همه اثبات بر علم و فرهنگ دوستی مردم هستند. امن ترین، با صفا ترین و پاکترین نقاط شهر، مناطق هزاره نشین هست، که خود نمایانگر همت، سلیقه خوب ولی ساده ، صلح دوستی و تلاش مردمش هست.</p> <p> آ یا مزد خدمت، صداقت، علم و صلح پروری هزاره ها همین هست که هر روز توسط وحشیان کور دل و علم ستیز و انسان کش، دسته دسته به شهادت برسند؟ ولی حکومت و دولت انگشت حیرت بجوند و تکرار غفلت بکنند!. تنها در سال 2009 میلادی صد ها نفر بیگناه قربانی یک دسیسهء شوم شدند؟ کجاست دولت و پولیس؟ کجاست انسانیت و وجدان انسانی؟</p> <p>جهل پرستان سیاه دل، تروریستان علم ستیز و بشر کش باید بدانند!</p> <p> طرف سخنم شغالهای تاریک نژاد و شب گشت هستند که مرگ و گریز را پیشهء ننگین، روز زیستی شان قرار داده و متاءسفانه که در گیر و دار این مرگ و گریز، گُلهای خوشرنگ و آرزومند زندگی پرپر میشوند. ولی باید بدانند که هزاره ها یکی از نسلهای پیروز، روشن و برجسته آینده ها خواهند بود و با کشتن نمی توان حرکت کاروان هستی را از بین برد. همانطور که با بر داشتن ظرفهای آب، جریان دریا را نمی توان کم و یا ساقط ساخت.<br class='autobr' /> هزاره ها فرزندان و یکی از نسلهای پر تلاش، طفیلی ستیز، شکیبا و با شهامت زمین هستند، و یکی از زجر کشیده ترین ولی پیروز و سر بلند ترین نسل تاریخ بشریت، که در بد ترین شرائط روزگار، نبض زندگی را محرک و جریان حیات را دوامدار وکاروان حرکت را روان نگهداشتند. حتی قتل و کشتار بیش از شصت و دو (62) درصد هم این نسل را از پاه در آورده نتوانست. پس این شغالهای وحشی چند شبه چه خواهند توانست کرد؟ ما ظلم و خشونت را چشیده ایم، ماامتحان و شکنجه ها و درد ها کشیده ایم، فقط به خاطر هستی و زندگی خود. پس بدانید که راه ما ادامه خواهند داشت و جریان در شیریان هستی شاداب و داوم دار خواهد ماند و قدمهای ما ثابت تر و استوار تر از گذشته گام زن خواهند شد.</p> <p> ما بار بار استاد شدیم و خواهیم شد، بار بار حرکت را در هستی، جریان را در شیریان وآغاز را در زندگی آورده و خواهیم آورد. و شما نا انسان های وحشی و مرگ پرور، ازقتل و کشتن ما خسته و از نابودی ما نا امید خواهید گردید. ولی ما هیچگاه از خون دادن برای هستی، آزاد زیستن، حیثیت و حق و حقوق خود خسته نخواهیم شد. شما یکی را بکشید ما به صدها و هزارها دوباره تولد خواهیم یافت، چنانچه صدها هزار مزاری و یوسفی زادهء مرگ آنانند.</p> <p>درود برروح و روان همه شهدا و شهدای یک سال اخیر قتلهای زنجیرهء هزاره در کویته پاکستان.<br class='autobr' /> درود بر روح زنده و روان سر شار شهید یوسفی<br class='autobr' /> روحش شاد و یادش گرامی باد!</p> <p>تقدیر و تشکر— حفیظ ا لله خرمی خرم — ۲۷-۱- ۲۰۱۰</p></div> https://mail.bamyanpress.com/article4589.html https://mail.bamyanpress.com/article4589.html 2010-01-23T01:00:00Z text/html fa حفیظ الله خرمی خُرّم <p>چرا رای عدم اعتماد ؟ باز هم رد صلاحیت چرا؟ <br class='autobr' /> در دور اول هفده کاندید وزیر با رای عدم اعتماد سرخ و از جمع کابین نیشین های آقای کرزی بیرون رانده شدند، در دور دوم ده وزیر پیشنهادی به سرنوشت ۱۷ اولی گرفتار آمدند که بعضی ها آنرا با زره بین قومی مو شگافی کرده اند و به تصمیم پارلمان با دلهرگی و نگاه های مشکوک می نگرند. به یقین که اهداف علتها و سوالهای زیادی دیگری نیز میتواند تاءثیر گذار در رای نمایندگان باشند، پس بهتر است از پی دلیل و علل رفت. <br class='autobr' /> انتخابات ریاست جمهوری به دور دوم رفت، قرار بود همه (…)</p> - <a href="https://mail.bamyanpress.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L150xH134/arton4589-0e9dd.jpg?1769417117' class='spip_logo spip_logo_right' width='150' height='134' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>چرا رای عدم اعتماد ؟ باز هم رد صلاحیت چرا؟</p> <p>در دور اول هفده کاندید وزیر با رای عدم اعتماد سرخ و از جمع کابین نیشین های آقای کرزی بیرون رانده شدند، در دور دوم ده وزیر پیشنهادی به سرنوشت ۱۷ اولی گرفتار آمدند که بعضی ها آنرا با زره بین قومی مو شگافی کرده اند و به تصمیم پارلمان با دلهرگی و نگاه های مشکوک می نگرند. به یقین که اهداف علتها و سوالهای زیادی دیگری نیز میتواند تاءثیر گذار در رای نمایندگان باشند، پس بهتر است از پی دلیل و علل رفت.</p></div> <div class='rss_texte'><p>انتخابات ریاست جمهوری به دور دوم رفت، قرار بود همه چیز با بسم ا لله سر از نو از صفر آغاز شود، ولی داکتر عبدا لله نامزد رقیب ریاست جمهوری در دقایق آخر خودش را از صحنه کنار زد با این عمل اش مزه تلخ شکست را چشید و طرفدارانش را افسرده و غافل گیرکرد و خود غیر مستقیم خلاف باور اش آقای کرزی رابطرف ارگ ریاست جمهوری بدرقه کرد. آقای کرزی رسما قسم وفاداری خورد و با لقب جلالتماب رئیس جمهوری اسلامی افغانستان، برای بار دوم وارد ارگ گردید و بر تخت شاهانه جلوس نمودند و مقام بانوی اول کشور را برای خانم کرزی هدیه نمودند. البته با پایان مراحل تشریفات مقام ریاست جمهوری، کار تمام نشده بلکه فعالیتهای جدی و جدید دور دوم آغاز گردید.</p> <p><strong>پارلمان: انتقام، تعصب، سلیقه، قدرت نمایی و یا عدم شناخت؟</strong></p> <p>در پنج سال گذشته دو رکن اصلی دولت قوه مجریه (حکومت) و قوه مقننه (پارلمان) رابطه خوب بر اساس همکاری دو جانبه با برنامه های دقیق و استراتیژی روشن و اهداف مشخص برای رفع کشور از مشکلات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و صلح و امنیت نداشتند. نه پارلمان بعنوان نیروی اپوزیسیون توانیست از صلاحییت و اختیارات بدست داشته اش خوب استفاده نماید و نه حکومت از فرصت طلایی با هر نوع امکانات که توسط جامعه جهانی فراهم آمده بود استفاده کند. مجریه و مقننه نه با روحیه مثبت و احساس همکاری حلال مشکل دولت و کشور بوده اند، بلکه اکثرا با تضاد منفی در پی مشکل تراشی و ایجاد تنش در میان هم بوده اند، چنانچه پار لمان باعث بروز مشکلات در حکومت و کابینه میشد و بر عکس دهن کجی مستقیم حکومت هیبت، صلابت و صلاحییت پارلمان را در انظار مردم خدشه دار کرده و از اهمیت آن تا حد کاسته بود. برای مثال برکناری وزیر خارجه وقت اقای داد فر رنگین سپنتا توسط پارلمان از طرف حکومت کرزی غیر اصولی خوانده شد و هیچ ارزش به رای نمانیدگان ملت قائل نشده و نه تنها کنار رفت بلکه آقای سپنتا تا آخر بعنوان وزیر خارجه اجرای وظیفه کرد. از دید گاه سیاسی و حقوقی این قضیه برای پارلمان ضربه جدی و لاعلاج بود که تا کنون اثر پر درد آن در پیکر پارلمان محسوس میباشد. پارلمانیان با اینکه داد و فریاد بلند کردند اما گوش شنوایی نبود تا فریاد رس آنان گردد و بلاخره با استخوان در گلو درد و سکوت تلخ را بر خود تحمیل و تحمل کردند و منتظر فرست نشستند! حالا هم شاید وقت آن فرست رسیده باشد!؟</p> <p>بازار چانه زنی وزیر شدن و و زیر انتصاب کردن گرم بود، دولتمردان و بزرگان قوم و سران احزاب در پشت در های بسته برای معرفی وزیر پیشنهادی شان با آقای کرزی سرگرم رفت و امد و بگو و بشنو و بیا و بخور بودند. در ارگ موافقت حاصل گردید و تصمیم گرفته شد، بلاخره آقای خلیلی معاون ریاست جمهوری افغانستان با خیل دراز از وزراء وارد پارلمان شدند، رسم تشریفات انجام شد و اقای خلیلی کابینه آینده را معرفی کردند. مراسم معرفی تکمیل گردید و پارلمان به حال خودش باز گشت و جنجال و سر صدا و بیشین و برخیز فضای پارلمان را تسخیر و بی نظم ساخته بود. <br class='autobr' /> البته این زیبای و فضای باز دموکراسی هست که امروز افغانستان دارای پارلمان هست و آن هم مملو از نمایندگان ملت که هر کی صدای خودش را بلند و بطور خودش" لی" میگوید، در دموکراسی مهم این نیست که صدای کی، کی شنیده شود! مهم ان هست که آواز بلند شود تا در گلو خفه نگردد.</p> <p>در دور اول هفده کاندید وزیر با رای عدم اعتماد سرخ و از جمع کابین نیشین های آقای کرزی بیرون رانده شدند، در دور دوم ده وزیر پیشنهادی به سرنوشت ۱۷ اولی گرفتار آمدند که بعضی ها آنرا با زره بین قومی مو شگافی کرده اند و به تصمیم پارلمان با دلهرگی و نگاه های مشکوک می نگرند. به یقین که اهداف علتها و سوالهای زیادی دیگری نیز میتواند تاءثیر گذار در رای نمایندگان باشند، پس بهتر است از پی دلیل و علل رفت.</p> <p><strong> کدامین علت؟</strong></p> <p>علل و سوالها را شماره وار با شعر ذیل تحت بر رسی میگیریم:</p> <p>هرکسی از ظن خود شد یار شان = از درونشان نه جست اسرار شان</p> <p>۱: قدرت نمای پارلمان و تلاش جدی برای بدست آوردن اهمیت، مشروعییت و صلاحییت از دست رفته اش، اگر این امر باعث شده باشد.</p> <p>۲: انتقام بی دلیل از کرزی و حکومت قبلی اش بخاطر اختلافها و در انزوا قرار دادند پارلمان در پنج سال که گذشت، در نتیجه بهایش را باید کاندید وزرای جدید بپردازند.</p> <p>۳: احتمال سیاست پشت پرده اقای کرزی با نماینده گان با نفوز در پار لمان که توانستند با یک تیر چند نشانه زنند، از یکطرف توسط رای عدم اعتماد وزرای پیشنهادی بزرگان اقوام و سران احزاب را رد کنند تا با غربال پارلمان هر کی هرکی باید کنار زده شود و عملا صحنه را خالی نگهدارند تا زمینهء تیم دلخواه بدست آید، از جهت سوم آقای کرزی همچنان از پشت بانی سران اقوام و احزاب بر خور دار بماند.</p> <p>۴: عدم شناخت دقیق نمایندگان از کاندید و زیر میتواند علتی از علل باشد تا از ۲۴ نفر ۱۷ نفر رد صلاحییت شوند، اما این علت "عدم شناخت "هم نمی تواند، وزنه سنگین را در ترازوی ذهنیت عامه داشته باشد، چون عده ای از کاندید وزراء اشخاص شناخته شده و حتی از وزرای کابینه قبلی بودند.</p> <p>۵: بر خورد سلیقه ای میتواند دلیل دیگر از سرخ شدند ۱۷ وزیر در دور اول و ده وزیر در دور دوم باشد، که البته این یک نظر هست. امید بر اینکه نمایندگان ملت با سر نوشت مردم و آینده کشور سلیقه ای و سرسری بر خورد نکنند، با آن هم نمی توان از این دلیل گذشت چون افغانستان پارلمان پخته و نمایندگان کار کشته و با تجربه ندارند تا رنگ و بوی سلیقه کار گر نباشند.</p> <p>۶: آیا تعصب خشک قومی، مذهبی و لیسانی میتواند دلیل دیگر بر این امر باشد؟ اگر چنین باشد این مخرب و خطرناکترین دست آورد دموکراسی خواهد بود که نمایندگان قوم اکثردر پارلمان زیر نام دموکراسی، قانون و منافع ملی نبض و حرکت سیاسی، حقوقی، اجتماعی و کشوری را بدست گرفته و بدون احساس مسولیت و کوته نظری وبا روحیه فاشیستی سر نوشت و آینده مردم و کشور را به بازی بگیرند.</p> <p> دور اول اعتماد سازی و اعتماد زدایی با رد صلاحییت ۱۷ وزیر از میان 24 وزیر به پایان رسید. فضای مطبوعات، وبلاگها و روزنامه ها با نظریه های گوناگون و اخبار و تحلیل های مختلف مملو شده بودند، ولی هیچ تحلیل دقیق و مشخص علل را ریشه یابی و آشکارا نساختند بلکه هر کی بر حدس و گمان سر خط درشت را سر لوحه قرار دادند.<br class='autobr' /> سران اقوام و رهبران احزاب با تصمیم غیر منتظره پارلمان کاملا غافل گیر و دست و پاچه شدند، که حتی اشخاصی را نامزد پست وزارت کردند که نامزد وزیر خود از کاندید شدنش بی خبر و یا خلاف انتظار شان بودند. جلسات و رفت و آمدها و چانه زنی ها دو باره پشت در های بسته آغاز گردید، نام های جدید در سطح مطبوعات درز کرد و بازار گپ گپ و تهمت و توهین و یا تقدیر و تعریف از نامزد وزراء در وبلاگها، روزنامه ها پل تاکها از نو سبز کرد. بازار قصه گویی و سر گرمی و تبصره در همه جاه از سر گرفته شد ! چه در جلسات میهمانی مسافر لندنی، چه مراسم شیرینی خوری جوان تازه داماد، چه جلسه فاتحه شینوندغو، چه گرد نشستن پیتو نیشنی های محلی مردان پیر دهاتی و چه... تا رسید به جلسات رسمی دولتی و بین الملی! همه جاه چای تبصره و تحلیل داغ بود. بلاخره بار دوم آقای کرزی وزرای جدیدش را راهی پارلمان کرد، اینبار نه تنها کاندید وزراء با دلهرگی وارد پارلمان شدند بلکه بیشتر از آنها سران اقوام و رهبران احزاب دلهره به نظر می رسدند و حتی مردم ملکی و عادی.</p> <p>نمایندگان ملت (پارلمانیان) برای بار دوم برس های رنگ را برای رنگمالی کابینه بدست گرفتند، با هر دلیل و هدف که داشتند بار دیگرکابینه سرخ شد و از میان هفده (17) وزیر، ده (10) وزیر را سرخ کردند و تهنا هفت تن از آنها را سبز پوشاندند. داستان تکرار شد و تبصره ها و گپ گپها رنگ تکراری به خود گرفت. بحث اقوام و مذهب دوباره در میان بعضی ها از سر گرفته شد که چرا وزرای این ملییت و آن مذهب باز سنگ رد بر پیشانه خوردند؟ ایا واقعا تعصب قومی و مذهبی همچون مار زهر اگین در آستین بعضی از وکلای ملت خانه کرده است تا اینبار بنام دموکراسی و قانون و پارلمان، مردم و اقوام را از صحنه سیاسی کشور بطور زیرکانه از صحنه طرد و با رای عدم اعتماد از دولت و حکومت دور نگهدارند!؟ و یا اینکه مشکل را در گوشه و کنار دیگر جستجو کرد؟</p> <p>سخن آخر اینکه اگر این جریان اعتماد زدایی و رد صلاحییت وزراء بر اساس تعصب قومی و اندیشه ای فاشیستی باشد و ادامه پیدا کند به یقین که مردم را در شک و ترس داخل نموده و بزرگان ا قوام و سران احزاب را در شرائط دشوار قرار خواهند داد. در نتیجه روند انتصاب قومی کم کم از رونق و اولویت افتاده خفیف رنگتر خواهد شد. شاید گزینه بعدی غیر اقوامی گردد و بجای انتصاب قومی کسانی دیگر و افراد مشخص مقرر شوند، که البته مشکل، انتخاب اشخاص با تخصص نیست بلکه روند اشتراک ملی خدشه دار میگردد و بعضی اقوام از دستگاه حکومت و نهاد های اصلی تصمیم گیری کشور محروم خواهند شد، در نهایت دموکراسی نیم بند و عدالت اجتماعی و حقوق میلییتها زیر سوال خواهند رفت و سر آمد خوبی در پی نخواهند داشت.</p> <p>اگر تعصب و ایدیولوژی فاشیستی در محراق تصمیم گیری های اخر باشد، شاید میلییتها از کرسی وزارت های رتبه پائین محروم شوند، شاید مردم و دموکراسی نیم بند افغانستان در ظاهر شکست بخورند ولی در نهایت پیروز خواهند شد، شکست اصلی را تعصب گرایان با اندیشهء فاشیستی شان خواهند خورد. این نه یک شعار بلکه : تجربه تاریخ، شناخت زمان، آگاهی جامعه و بیداری نسل امروز هست!</p> <p>تقدیر و تشکر - ح. خ خرم - ۱۸/۱/۲۰۱۰</p></div> https://mail.bamyanpress.com/article4208.html https://mail.bamyanpress.com/article4208.html 2009-10-30T23:52:00Z text/html fa حفیظ الله خرمی خُرّم انتخابات در افغانستان <p>برای آمریکا و متحدانش، مشکل و بی نهایت پر هزینه خواهد بود که بعد از هشت سال سرمایه گذاری بالای آقای کرزی، شخص دوم را از نقطه صفر بر کرسی ریاست بنشانند، آقای کرزی تنها گزینهء برای غربیها خواهد بود، نه اینکه کرزی شایستگی بهتر دارد بلکه غیر از کرزی هزینه سنگین خواهد داشت. نظر به برنامه و خط مشی سیاسی و اقتصادی کشورهای ذی دخل در افغانستان، خیلی مهم نیست که کی رییس جمهور سمبولیک باشد، چون سیاست قبل از قبل طرح میشود و فقط شکل ظاهری اجرایی آن به دوش رییس دولت افغانستان میباشد و آن شخص چه کرزی باشد (…)</p> - <a href="https://mail.bamyanpress.com/rubrique86.html" rel="directory">انتخابات</a> / <a href="https://mail.bamyanpress.com/mot15.html" rel="tag">انتخابات در افغانستان</a> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L148xH150/arton4208-4065b.jpg?1769417117' class='spip_logo spip_logo_right' width='148' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>برای آمریکا و متحدانش، مشکل و بی نهایت پر هزینه خواهد بود که بعد از هشت سال سرمایه گذاری بالای آقای کرزی، شخص دوم را از نقطه صفر بر کرسی ریاست بنشانند، آقای کرزی تنها گزینهء برای غربیها خواهد بود، نه اینکه کرزی شایستگی بهتر دارد بلکه غیر از کرزی هزینه سنگین خواهد داشت. نظر به برنامه و خط مشی سیاسی و اقتصادی کشورهای ذی دخل در افغانستان، خیلی مهم نیست که کی رییس جمهور سمبولیک باشد، چون سیاست قبل از قبل طرح میشود و فقط شکل ظاهری اجرایی آن به دوش رییس دولت افغانستان میباشد و آن شخص چه کرزی باشد و چه احمدزی و چه عبدالله. هزینهء را که در مدت هشت سال بالای کرزی مصرف کرده اند حا لا نیاز ندارند که هزینه هنگفت را مصرف معرفی احمدزی و یا کدام زی دیگر نمایند، چون هر زی که بر کرسی باشد سیاست یک خواهد بود، پس چه بهتر که کرزی معرفی شده و به راه افتاده و در قالب جور آمده را در مقام ظاهری اجرایی در اختیار داشته با شند.</p> <p>بازیگران غرب با سیاست روان شناسانهء شان، بازی روانی دیگری را در اذهان داشتند، برای آنان به دور دوم رفتن انتخابات افغانستان مهم نبود و نیست، بلکه با منحل کردن و تقلبی دانستن انتخابات، چهار هدف عمده را دنبال میکنند:</p> <p>1: اخطار به کرزی:</p> <p>2: دلجویی از مجاهدین:</p> <p>3: تقلبی دانستن حکومت احمدی نژاد:</p> <p>4: اطمینان به جهانیان:</p></div> <div class='rss_texte'><p>انتخابات حق، وظیفه، حرکت و مسوُلیت جمعی و فردی هست که مردم آزادانه و آگاهانه به پای صندقهای رای رفته مسولیت شانرا در قبال کشور، مردم، امنیت و آینده ادا می نمایند و با یک حرکت همگانی رای و حق فردی شانرا با انتخاب شخص به عنوان ریئس جمهور در صندوقهایی سر بسته ای سر نوشت می اندازند. در حقیقت شهر وندان با لغ و مسوُل دست به اجرای یک قرار داد مهم سیاسی، اجتماعی و کشوری میزنند، که در نتیجه آن دولت و اکثرا حکومت شکل میگیرد. بعد از مشخص شدن ریئس جمهور و شکل گیری حکو مت، قرار داد نه تنها شکل اجتماعی بلکه قانونی تر گردیده شکل سیاسی مشروعی و حقوقی به خود میگیرد که یک طرف این قرار داد اجتماعی- سیاسی حکومت هست و طرف دیگر آن مردم. افراد انتخابگر با حرکت و خواست خود به خاطر بهبود کلی ، امنیت همگانی و سعادت جمعی اختیارات خود را به یک فرد تسلیم می نمایند، خود را چه به صورت جمعی و چه فردی در مقابل اوامر و قوانین دولت مسوُل و فرمان بردار میکنند و ریئس دولت را به عنوان فرمانروا قبول و مشرو عیت می بخشند. در نتیجه طرفین چه حکومت و چه مردم دو طرف این قرار داد مهم می باشند و در قبال هم مسوُل، همکار، مکمل و نیاز مند هم هستند.</p> <p> در افغانستان مردم دو بارتصمیم گیرینده و شاهد انتخابات سر تا سری آزاد به شیوه ای مدرن و دموکراتیک آن بوده اند، ولی متاسفانه بار دوم تصمیم گیرینده نه مردم بلکه افراد محدود بودند که با تقلب سر نوشت انتخابات و مردم را به روش منفی آن رقم زدند و به میلیونها رای تجاوزشد ، میلیونها حق تلف گردید ، میلیونها پول از خزانه کشور به باد رفت و میلیونها دقیقه از عمر مردم ضایع گردید و بعد از این همه مصرف و تلاش و سرو صدا، همه با هم بار دیگر در نقطه صفر قرار گرفتند جایی که ماه ها قبل خواب این صفر را کرده بودند. بعد از ماه ها کشمکش پشت در هایی بسته بلاخره دیدیم که دوشخص دوشا دوش هم پشت میز مصاحبه قرار گرفتند، جان کیری نماینده خاص آمریکا کارش را کرد و کرزی حرفش را زد و ما شنونده ها آنچه را شنیدیم داستان تکرار تقلب چند هفته اخیر بود که در نهایت به حقیقت پیوست و عزم و اراده و رای میلیونها انسان که از جان و مال و هستی مایه گذاشته بودند بخاطر تقلب عده ای محدود بر باد داده شد و باطل اعلان گردید و انتخابات به دور دوم راه یافت. سخن از این نیست که مردم به کی رای داده بودند کرزی، عبدالله، بشر دوست یا حتی طالب دیروز سلام راکتی، و نه اینکه کی برنده میدان می شد. سخن از ................ سخن از حق و رای مردم هست که.......! <br class='autobr' /> عده ای زیادی صادقانه ویا ساده لوحانه خوشحال شدند و کف زدند که انتخابات به دور دوم رفت، حتی آقای کرزی بدون اینکه عاقبت حرفش را درک کرده باشد با بازی موش و پشک هم از کمیته مستقل انتخابات به خاطر تقلب پیش آمده تشکری کرد و هم از راه یافتن انتخابات به دور دوم تقدیر نمود. اگرازآقایی کرزی سوال شود که صداقت حرفت در تشکری ات بود یا تقدیرت!؟ چه جوابی خواهند داشت؟</p> <p> رفتن انتخابات به دور دوم نیاز نبود و ارزش آنرا نداشت تا ریاست آقایان کرزی یا عبدا لله را با اعتماد و حق و رای میلیونها انسان این سر زمین به مصادره و یا معامله می گرفتند، و یا در درو دوم جان و مال هزاران انسان را بار دیگر به خطر جدی مرگ و گوش و بینی و دست بردن ها می انداختند. کاندید ها، حکومت ها و دولتها می ایند و میروند و لی آنچه جاوید و پاه بر جاست مردم و اراده ملت می باشد، حیف که این خلل پیش آمد و حال باد مردم را از خطرات جدی رای دادن محفوظ نگهداشت.</p> <p> به یقین که با این عمل حس بی اعتمادی در پیکر نو بنیاد سیستم انتخاباتی درز کرد، دموکراسی نو پاه و نظام مردم سالاری زیر سوال رفت و برای همیشه بی اعتبار گردید، به رای و تصمیم میلیونها انسان بی احترامی شد. در یک کلام، تخم شک و بی اعتمادی میان مردم و دولتمردان برای همیشه کاشته شد و شاید تا سالیان سال هر انتخابات که از راه برسد رنگ و بویی این دورتقلبی را با خود داشته باشند. آیا حکومت چند روزه کرزی یا عبدالله ارزش آنرا داشت تا حرکت صادقانه و اراده پر شور و شوق مردم اینچنین به باد داده شود!؟ و به مسخره کشانده میشد؟ حالا شد این دور هم میگذرد و لی سیاهی به زغال میماند، " پیر مردن را چی! رخنه مرگ باز میشود!".</p> <p> بازیگران غرب با سیاست روان شناسانهء شان، بازی روانی دیگری را در اذهان داشتند، برای آنان به دور دوم رفتن انتخابات افغانستان مهم نبود و نیست، بلکه با منحل کردن و تقلبی دانستن انتخابات افغانستان چهار هدف عمده را دنبال میکنند:<br class='autobr' /> 1: اخطار به کرزی:</p> <p> اقای کرزی در سالیان اخیر گاه گاهی دهن کجی مستقم به غربی ها نشان میداد که در بعضی موارد به تنش کشانده شد، و یا بعضا حرکات نا سنجیده و غیر مسوُل کرزی در قبال جامعه غرب آنان را وادر کرد که یک گوشمالی سیاسی به ریئس دست نشانده شان بدهند تا در آینده داستان خیانت نوکر و ارباب تکرار نگردد. غرب به کرزی هشدار سیاسی داد که اگر نا فرمانی کند، ما قادریم که تو را از حالت صد در صد برنده شدن یعنی لقمه را از گلویت بیرون کشیم، پس محتاط باش و فرمانبردار و ما تو را بر کرسی ریاست خواهیم نشاند. <br class='autobr' /> 2: دلجویی از مجاهدین:</p> <p> آمریکا و متحدانش در شرائط حساس کنونی که افراط گرایی خشین مذهبی- دینی و ترورزیم طالبی زیر نام اسلام، روز به روز قدرتمند تر میگردد، نیاز جدی به نیرو و رهبران مجاهدین دیروز دارند، تا حد اقل در وقت نیاز از آنان به عنوان آخرین سپر اسلامی در مقابل اسلامیون افراطی و تروریست استفاده نمایند. هم برای بازی سیاسی خود بهانه داشته باشند وهم برای حفظ جان خود و عساکرش سپری آماده! و آن را فعلا در سیمایی یار دیرینه شهید ملی افغانستان اقای عبدالله عبدالله می بینند. پس در حد دلگیری هم که شده این بازی را دوامدار نمایند و به یک تیر نه تنها دو نشان بلکه چهار نشان بزنند، اینجاست که از اقای عبدالله و اطرافیان مجاهدش هم دلجویی سیاسی میشود که آری، شعار ما فقط کرزی نیست، بلکه میتواند زی به عبدالله تبدیل شود.<br class='autobr' /> 3: تقلبی دانستن حکومت احمدی نژاد:</p> <p>باطل نمودن انتخابات جنجالی و مشکوک افغانستان که شبیه آن در ایران بر گزار گردید و خونها ریخته شد، شاید هدف دیگری را بیرون از مرز سیاسی افغانستان دنبال کند و آن نشان دادن کج دهنی مستقم به انتخابات ایران و ریاست احمدی نژاد. شاید غیر مستقیم هدف از تقلبی و غیر مشروع دانستن دولت احمدی نژاد باشد و یا مقبولیت نظام مطلقه دینی مذهبی حاکم در ایران را زیر سول ببرند! <br class='autobr' /> شاید آمریکا و متحدانش میخواهند به جهانیان نشان دهند، که آری در جهان سوم، کشور هایی رو به انکشاف و یا کشور های انکشاف نیافته هنوز سیستم انتخابات و دموکراسی آنچنان نهادینه نشده و مستحکم نیست که از تقلب جلوی گیری شود، اگر در افغانستان تقلب صورت گرفته است، در ایران هم امکانش بوده هست. پس فرق این دو کشور همسایه در این هست که در افغانستان دیده بانی جامعه جهانی، نظام مردم سالاری و آزادی بیان و اندیشه و عمل، قدرت و توانایی آنرا دارد تا از تقلب جلوگیری نماید و رای تقلبی باطل اعلان گردد تا حتی منجر به کشاندن انتخابات به دور دوم گردد، ولی در ایران دیکتاتوری مذهبی، حکومت مطلقه ولایت فقیه و سرکوب و خشونت، تقلب را مشروعییت بخشید و.....!<br class='autobr' /> البته این تحلیل را در حد یک فرضیه بیان کردم ولی به یقین که با ابطال انتخابات در افغانستان جهت نیش کنایه بطرف حکومت احمدی نژاد نشانه رفته است، اگر این چنین نبود چرا کرزیی برنده شده را بار دیگر برنده میسازند؟ <br class='autobr' /> 4: اطمنان به جهانیان:</p> <p>برای جهانیان اطمنان دهند که آمریکا و متحدانش در قبال افغانستان جدی هستند و همیشه ناظر حال و شرائط سیاسی، اقتصادی و امنیتی این کشور هستند، و مردم افغانستان را در نیمه راه رها نخواهند کرد تا بهانهء ماندن را توجیه کنند و هم برگ برنده داوم شان را همچنان تازه بدست داشته باشند.<br class='autobr' /> برای آمریکا و متحدانش، مشکل و بی نهایت پر هزینه خواهد بود که بعد از هشت سال سرمایه گذاری بالای آقای کرزی، شخص دوم را از نقطه صفر بر کرسی ریاست بنشانند، آقای کرزی تنها گزینهء برای غربیها خواهد بود، نه اینکه کرزی شایستگی بهتر دارد بلکه غیر از کرزی هزینه سنگین خواهد داشت. نظر به برنامه و خط مش سیاسی و اقتصادی کشورهای زی دخل در افغانستان، خیلی مهم نیست که کی ریئس جمهور سمبولیک باشد، چون سیاست قبل از قبل طرح میشود و فقط شکل ظاهری اجرایی آن به دوش ریئس دولت افغانستان میباشد و آن شخص چه کرزی باشد و چه احمدزی و چه عبدالله. هزینهء را که در مدت هشت سال بالای کرزی مصرف کرده اند حا لا نیاز ندارند که هزینه هنگفت را مصرف معرفی احمدزی و یا کدام زی دیگر نمایند، چون هر زی که بر کرسی باشد سیاست یک خواهد بود، پس چه بهتر که کرزی معرفی شده و به راه افتاده و در قالب جور آمده را در مقام ظاهری اجرایی در اختیار داشته با شند.</p> <p> انتخابات حرکت نیک و آغاز امید وار کننده بود ولی اینکه به دور دوم کشانده شد رنج آور و نا امید کننده گردید، ولی این بار بایدمسائل مهم و حیاتی را حتی در حد اقل هم که شده در نظر گرفت و در مسیر آن حرکت کرد، و شعور سیاسی، آگاهی انتخاباتی و شناخت ولو در حد ابتدایی از نامزد مورد نظر را باید پیدا کرد. اگر گزینه خوب و خوبتر نداریم، حد اقل بد را از بد تر تشخیص باید داد. بدون شعور و اگاهی و شناخت، انتخابات میتواند به بیراحه کشانده شود و یک شخص فاقد صلاحییت سر نوشت پنج سال آینده مردم را به بازی گیرد و یا به اقتدار رساندان دیکتاتور بینجامد و یک حکومت استبدادی عرض وجود نموده حق و نیاز و آزادی مردم را به زور و ظلم و کشتار پاسخگو باشد. پس چه بهتر که مردم خود دقیق باشند و با اراده، آگاهی و شناخت فردی خود تصمیم گیرنده و رای دهنده باشند، نه با شعار هایی تزویری رهبران سست عنصر و جاه طلب. چنانچه بیاد داریم که ائتلاف هایی نا متجانس و نا همگون آقایان محقق، فهیم، دوستم و اسمعیل خان سوال هایی گنگ را در اذهان به وجود اوردند، آنها خواستند نظر و خواست و منافع فردی شانرا بر خواست و منافع مردم ترجیح داده تحمیل کنند ولی به یقین که مردم عاقل و هوشیار تر از آن هستند تا بازی رنگ و نیرنگ را بخورند.</p> <p> جالب اینکه اولین عکس العمل مطبوعات و رسانه ها با شیندن خبر ائتلاف بخصوص ائتلاف محقق-دوستم با کرزی، آقای کرزی را حتی ماه ها قبل از انتخابات برنده و رئیس جمهور انتخاب شده اعلان کردند، فقط به خاطر که دو فرد از میلیت هزاره و ازبک با معامله سیاسی و شخصی دست به طرف کرزی دراز کرده بودند.<br class='autobr' /> متاسفانه مطبوعات با عادت عجولانهء همیشگی اش بر مسند قضاوت بر آمدند و ملییتها یی تاجیک، هزاره و ازبک را به گله هایی گوسفند تشبیه کردند، چون مقام چو پانی را به مارشال فهیم، محقق و دوستم داده بودند و مردم را همچون رمه بی اراده ، دنباله روی جاهل و کور تعبیر کردند. بهتر و سازنده میبود اگر مطبوعات و رسانه هایی آزاد از زاویهء دیگری و به شیوه شک و کاوش به ائتلاف می نگرستند و به اراده میلیونها انسان تاجیک هزاره و ازبک تو هین نمی کردند و قضیه را نه به شکل قضیهء تمام شده بلکه به شکل سوال مطرح میکردند :<br class='autobr' /> که آیا بعد از ائتلاف سه تن! آیا مردم هزاره ، تاجیک و ازبک،به خاطر این سه فرد به کرزی رای خواهند داد؟ یا نه؟</p> <p> در اخیر اشاره کوتاه به جامعه هزاره و ازبیک:</p> <p> چون افراد کاندید از دو قوم پشتون و تاجیک هست، پس تعیین کننده و برنده اصلی این دور دوم انتخابات میلیت هزاره و ازبیک خواهند بود، بدون شک که این دو قوم به کرزی رای خواهند داد البته به دلایل ذیل:</p> <p>۱: مثل انتخابات پنج سال قبل، گزینهء انتخاب شوندهء قومی برای چهار میلیت بزرگ وجود ندارد تا رای مردم بر اساس قومی میان آقایان کرزی، قانونی، محقق و دوستم تقسیم شود، و یا مثل ا نتخابات ۲۹ اسد سال روان، اشخاص مانند بشر دوست و ده ها افراد متفرقهء دیگر کاندید نیستند تا باز فورمول قومی فعال گردد.<br class='autobr' /> ۲: آقای کرزی اگر در طول هشت سال خدمت، کار سازندگی و اقتصادی و ...... نکرده، ولی حد اقل در جنگهایی داخلی دهه نود میلادی دخیل نبوده و در کشتار مردم بیگناه دست پر خون ندارد، این خود میتواند رول عمده را بازی و رای مردم عام را با خود داشته باشد.<br class='autobr' /> ۳: بعد از دوران تاریک و قتل و کشتار، وحشت و ترور فراگیرامارت سیاه طالبی بر بنایی دین خشین و اصولات ریش و لنگی، مردم شدیدا به ستوه آمده بودند. <br class='autobr' /> آمدن کرزی یک جرقه امید آن زمان گردید و از چهرهء قرقلی سر یک انسان دموکرات، روشن و آزاد اندیش به نمایش گذاشتند البته در دوران بعد از سقوط امارت طالبی، که اثرش تا هنوز در ذهن عامه مردم بلا دیده ء دور امارات طالبی باقیست. <br class='autobr' /> ۴: با آمدن کرزی و جامعه جهانی حد اقل جنگ دامنه دار داخلی رسما پایان یافت، دولت دموکراتیک بر اصول دوموکراسی، عدالت اجتماعی- سیاسی نسبی و ارزشهایی حق شهر وندی، حقوق بشر و حقوق و ازادی فردی و اقلییتی نسبتا رشد و ریشه گرفت. مطبوعات و رسانه های جمعی رنگ و رونق یافت و....و به یقین که نام نیکی از آن اقای کرزی گردید، حال این بحث جداست که آقای کرزی بعد از هشت سال چه کرد! کرده توانست؟ و یا به خواب گزراند، ولی بدون شک که روزهایی طلایی کرزی در انتخابات امروز بی تاثیر نخواهد بود، اگر کمکی به کرزی کرده نتوانست، حد اقل سد راهی پیروزی یکی از فر مانده هان شورایی نظار جهادی آقای عبدالله خواهد گردید.<br class='autobr' /> ۵: معاونت دوم دولت به هزاره ها داده شد و مذهب شیعه در تاریخ افغانستان بار اول در کنار مذهب سنی رسمی و کشوری گردید، که این میتواند تا حدی رای مردم هزاره و شیعه را به صندوق کرزی سوق دهد.<br class='autobr' /> ۶: ارتباط نیمه تنکاتنگ کرزی و دوستم هم میتواند در رای برادران ازبیک تاثیر گذار باشد.<br class='autobr' /> ۷: مثال دوران ظاهر شاه را میتوان اضافه کرد، که اگر در دوران هشت ساله کرزی از نگاهی کار و انکشاف، اقتصاد و تجارت، باز سازی و کار خانه سازی، صلح و امنیت، خدمت و همکاری و......غیره اگر اب از آب تکان نخورده است، حد اقل آب در حالتهایی مثل جنگهایی داخلی پاشان و ضایع نگردیده است. <br class='autobr' /> ۸: در دوران هشت ساله کرزی هزاره ها و ازبیک نسبت به دوران گذشته از حق سیاسی بیشتر بر خوردار شده اند و وزارت و صدارت خانه هایی نسبتا زیادی را در اختیار داشته اند، البته این را به حساب احسان کرزی فکر نکنیم، باید بیشتر از این تعداد را به هزاره و ازبیک میداد، ولی نظر به گذشته ها و در ذهنیت عامه این میتواند رول مهم داشته باشد و یا به حیث جملات تبلیغاتی استفاده شود و افکار عمومی را به خود جلب نماید ، که آری! با کرزی ما ملییتهایی محرم این همه را داریم که در طول تاریخ چهار یکه آنرا هم نداشتیم . <br class='autobr' /> ۹: کرزی امتیازات زیادی نسبت به عبدالله دارد، لازم نیست با شمارش نقاط منفی که عبدالله در اذهان عمومی پشتونها، هزاره ها و ازبیکها دارد به شمار نیشینیم و وقت ارزنده خواننده ها را بیگیرم. <br class='autobr' /> ۱۰: شما چه فکر میکنید............................................................!؟؟؟</p> <p>اما انتخابات دور دوم که از راه میرسد سوالها زیاد قابل پرسش و پاشخ هست که در آینده به توضیح و تحلیل گرفته خواهد شد که: <br class='autobr' /> آیا در دور دوم انتخابات، مردم با همان شور و شوق دور اول پای صندقهای رای خواهند رفت؟</p> <p>آیا دور دوم انتخابات از جنس گزار خواهد بود یا از جنس گذار!؟</p> <p>تشکر — حفیظ ا لله خرمی خرم</p></div> https://mail.bamyanpress.com/article4084.html https://mail.bamyanpress.com/article4084.html 2009-10-03T12:17:08Z text/html fa حفیظ الله خرمی خُرّم هویت، تاريخ، فرهنگ و زبان <p>گفتمان زبان شناسی و ادبیات زبانی، بحث ریشهء مهم و عمیق هست با مسوُلیت سخت و سنگین، دانشمندان زبان شناس و استادان ادبیات ودستور زبان فارسی (دری) باید با کالبد شکافی دقیق زبان وبستر فرهنگی و ادبی آن پرداخته و موضع را از طریق کار شناسی، ریشه یابی و تشریح و توضح نمایند، که آیا میتوان لهجه ها را جز زبان و یا زبان را جز لهجه ها و یا لهجه را زبان مستقل دانیست یا خیر؟ <br class='autobr' /> آیا گویش هزارگی زبان جدا گانه هست، یا یکی از لهجه های گفتاری فارسی-دری ؟ گفتمان زبان شناسی و ادبیات زبانی، بحث ریشهء مهم و (…)</p> - <a href="https://mail.bamyanpress.com/rubrique46.html" rel="directory">فرهنگ، ادبیات و هنر</a> / <a href="https://mail.bamyanpress.com/mot8.html" rel="tag">هویت، تاريخ، فرهنگ و زبان</a> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L149xH150/arton4084-8b99e.jpg?1769417117' class='spip_logo spip_logo_right' width='149' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>گفتمان زبان شناسی و ادبیات زبانی، بحث ریشهء مهم و عمیق هست با مسوُلیت سخت و سنگین، دانشمندان زبان شناس و استادان ادبیات ودستور زبان فارسی (دری) باید با کالبد شکافی دقیق زبان وبستر فرهنگی و ادبی آن پرداخته و موضع را از طریق کار شناسی، ریشه یابی و تشریح و توضح نمایند، که آیا میتوان لهجه ها را جز زبان و یا زبان را جز لهجه ها و یا لهجه را زبان مستقل دانیست یا خیر؟</p></div> <div class='rss_texte'><div class='spip_document_5157 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L500xH264/bamiyan_001-2133a.jpg?1769417117' width='500' height='264' alt='' /> </figure> </div> <p><strong> آیا گویش هزارگی زبان جدا گانه هست، یا یکی از لهجه های گفتاری فارسی-دری ؟</strong></p> <p> گفتمان زبان شناسی و ادبیات زبانی، بحث ریشهء مهم و عمیق هست با مسوُلیت سخت و سنگین، دانشمندان زبان شناس و استادان ادبیات ودستور زبان فارسی (دری) باید با کالبد شکافی دقیق زبان وبستر فرهنگی و ادبی آن پرداخته و موضع را از طریق کار شناسی، ریشه یابی و تشریح و توضح نمایند، که آیا میتوان لهجه ها را جز زبان و یا زبان را جز لهجه ها و یا لهجه را زبان مستقل دانیست یا خیر؟</p> <p>در آغاز، زبان را میتوان به دو بخش عمده تقسیم بندی نمود:</p> <p>1: زبان گویشی یا گفتاری</p> <p>2: زبان کتابت یا نوشتاری</p> <p><strong>زبان گفتاری ارتباط میان گوینده و شنونده:</strong></p> <p> زبان گویشی حالت اولیه هست که وصلت و ارتباط گویایی و شنوایی را میان فا عل و مفعول، همانا گوینده وشنونده بر قرار میسازد و در نتیجه این وصلت، فرد دومی پیام فرد اولی را گرفته افهام و تفهیم صورت میگیرد. فرد مخاطب آنچه را از فرد گوینده در یافت کرده است ، ادراک نموده یا ارتباط بر عکس صوتی بر قرار میکند ، یا آنچه را شینده در پوشش عمل قرار میدهد تا کار انجام گیرد. یعنی هر گوینده را شنویندهء در کار هست و به عبارت دیگر ار تباط مستقیم صوتی زبان با گوش.</p> <p><strong>زبان نوشتاری ارتباط میان نویسنده و خواننده:</strong></p> <p> زبان نوشتاری حالت های خاص اختیاری خودش را دارد ، آنی و لحظهء نیست تا مخاطب عکس العمل فوری بر قرار سازد و یا در پی انجامش رود. در زبان نوشتاری نویسنده پیامش را نه از طریق صوت و صدا بلکه از طریق قلم و شیوهء نوشتاری در اختیار مخاطبان قرار میدهد. در حقیقت کار شخص اول یا فاعل که همانا کتابت و نویسندگی باشد، تکمیل میگردد. اینجا مخاطب نویسنده، شنونده نیست بلکه گروه دیگری هست به نام خواننده. اکثرا خواننده مخییر به خواندن بوده و مکلف به جواب و اجرایی آنچه نویسنده بر جاه گذاشته است، نیست. ولی اگر شکل نوشتاری، نامه، سوال و جواب و یا نبشتهء معلوماتی و خبری باشد، مخاطب میتواند آزادانه نقد و نظرش را بنویسد و یا ارتباط نوشتاری برقرار سازد.</p> <p>هویت شخصی با اسم، هویت مردمی و اجتماعی با زبان مشخص و نهادینه میگردد:</p> <p> زبان هسته و سمبول هویتی، معرفت و شناخت یک ملت، قوم و مردمی مشخص در یک خطهء خاکی و جغرافیایی میباشد، ولی این امر مطلق و صادق نیست، چنانچه امروز مرز جغرافیایی مانع از آن شده نمی تواند تا زبان و فرهنگ را در بند و حصر نگهداشت، شاهدیم که زبانها ، فرهنگها و تمدنها به آسانی مرزهای قومی، جغرافیایی کشوری و سیاسی را فتح نموده، در سطح جهانی تاءثیر گذار و تاءثیر پزیر گردیده اند. <br class='autobr' /> همانطورکه نظام خلقت بر اصول و سیستم اسم گذاری بنا شده است، تا معرفتی حاصل گردد و مخلوقات در خانواده صنفی خودش معرفی و قابل شناخت باشند، تا هم هویت جسمی فزیکی شان ثابت گردد و هم هویت معنوی و هدفمند بودن خلقت ایشان روشن گردد. چنانچه حیوانات به دسته های بزرگ و خانواده های وسیعتر اسمی معرفی شده اند و بعدا هر گروه با اسم خاص معرفی گردیده است تا شناخت، دقیق تر حاصل گردد.</p> <p>اسم اولین و مهمترین هویت و شناخت اشیا، نبات، حیوان و انسان میباشد!</p> <p> هر انسان با تولد شدنش از یک اسم هویت میگیرد، با همان اسم هویتی بزرگ میشود، شناخت و معرفت حاصل کرده شهرت پیدا میکند، بلاخره زیر همان نام و هویت از دنیا میرود. همانطوریکه در رشد هویت و شناخت فردی اشخاص، اسم رول عمده و اصلی را بازی میکند. در شناخت و هویت و معرفت یک قوم و جامعه و کشور، زبان همین مسولیت سنگین را داراست. اکثرا اقوام جهان بر مبنایی زبان و فرهنگ زبانی مشخص، شناسایی و معرفت حاصل کرده و هویت گرفته اند. اما این امر مطلق نبوده و نیست، خیلی از ملتها و اقوام هستند که اسم زبانی شان با اسم ملی و کشوری شان فرق دارد، و لی هویت زبانی شان با هویت ملی و کشور شان سرنوشت و مسولیت مشترک دارند. ضروری نیست که نام هر قوم و کشور، هم نام زبان گفتاری و نوشتاری شان باشند. <br class='autobr' /> پس بحث زبان بحث دقیق و مهم هست که با هویت، شناخت و معرفی اقوام و ملتها سر کار دارد و نباید سلیقهء و احساساتی به آن بر خورد شود. پوشیده نیست که گستردگی حوزهء تمدنها، زبانها و فرهنگها، اکثرا فراتر از چشم دید، صلاحییتها و خواستهایی فردی، خطهء جغرافیای و حوزهء نژادی و منطقهء رفته است، و کاروان عظیم نا متجانسها را تحت پوشش غنایی و زیر سلطهء حکمروایی اش قرار داده است. یعنی خیلی کم مثال داریم تا زبان مشخص را برای مردم و منطقهء خاص داشته باشیم، بجز زبانهایی خرد و کوچک محلی.</p> <div class='spip_document_5155 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L450xH338/Bamiyanp-a9f7e.jpg?1769369022' width='450' height='338' alt='' /> </figure> </div> <p><strong>هزاره ها با گویش هزارگی، فارسی-دری زبان هستند:</strong></p> <p> هزاره ها فارسی زبان و گویش هزارگی شان یکی از لهجه های زبان غنی فارسی –دری هست، دوستانیکه در این نظر هستند که زبان هزارگی مثل زبان اردو دارای لغات فارسی هست، پس همانطوریکه اردو یک زبان مستقل هست پس هزارگی هم مستقل خواهد بود، سخت در اشتباه اند. بحث، بحثی اشتراک چند تا واژه و لغات اشتراکی نیست و اشتراک لغات و استعمال آنها به مفهوم زبان مستقل نبوده و نیست. زبانهای عربی، فارسی، اردو، هندی و پشتو و ازبکی، واژه ها و لغاتهای زیادی را مشترکا استعمال میکنند، این به معنای آن نیست که همه یک زبان باشند، همینطور اگر لغات ترکی مغولی در زبان فارسی هزارگی وارد و یک لهجهء خاص را به وجود آورده ضامن یک زبان جداگانهء به نام زبان هزارگی هم شده نمی تواند.</p> <p>زبان خیلی ها بزرگتر و سیعتر و پیچیده تر از چند تا لغات و واژه هست، واژه ها و لغات بوجود اورنده زبان مشخص نیست بلکه ابزار تکمیلی آن میتواند باشد.</p> <p> همهء زبانها دارایی ادبیات منحصر به خودش میباشد و از قاعده و قانون مشخص، گرامر و دستور خاص، چهار چوکات طرح ریزی شده و از نظم و بر نامه دقیق و منسجیم به وجود آمده است که هر زبان را از هم مشخص و جدا ساخته است.</p> <p> دستور و اصول شناخته شده، ریشه و قواعد با راز و رمز انحصاری، حرکات و سکونات صدا و آواز ، نظم و نسق، ادغام و مشتق الفاظ، لغات و کلمه ها با شیوهء مشخص، وصلت گرامری فعل با فاعل و مفعول، استعمال کلمه ها و جمله ها در زمان های گذشته، حال و آینده، کار برد اسم مشخص، اسم زمان و مکان و ضمیر اسمی، جاه به جایی فعل و اثر و استعمال آن در زمان های حال، آینده و گذشته، و غیره ...، قانون دستوری هستند که همه در کنار هم یک زبان کامل گفتاری و نوشتاری را تشکل و تکمل مکنند.</p> <p> آیا لهجهء هزارگی که بعضی ها سلیقهء به مستقل بودن زبانی آن اعتقاد دارند، کدام دستور و گرامر و قانون خاص خودش را دارد؟ یا در چهار چوکات زبان فارسی شکل و معنی و مفهوم میگیرد؟</p> <p> به نظرم با داشتن و اشتراکی کردن چند تا کلمه، واژه و لغات ترکی مغولی نمی توان زبان جداگانه بوجود آورد و یا در قالب لهجه محلی دل به مستقل بودن زبان هزارگی خوش کرد. اگر در فارسی روغن تلفظ و در زبان گفتاری هزاره ها روغو تلفظ میشود، معنی زبان مستقل را نخواهد داد، و اگرتلفظ گفتاری خوردن در فارسی می خورم هست و در هزارگی موخروم هست، و یا در فارسی می روم و در هزارگی موروم هست و هذالقیاس ………….مهم آن چوکات، قانون و دستور زبان هست که می خورم و موخروم، هر دو را در خود، تحت یک پوشش دستوری جای داده است.</p> <p>مثلا مصدر رفتن:</p> <p>فارسی: می روم، می رویم، میروند</p> <p>هزارگی: موروم، موریم، مورن</p> <p>بیبینید ریشه اصلی مشترک و از یک قاعد و قانون پیروی و بر یک اصل گرامری و دستوری شکل میگیرند، فقط با پس و پیش شدن الفبا لهجه گوییش تغییر پیدا میکند.</p> <p> برادر شاعر هزارگی که برای اثبات کردن زبان هزارگی دست به کف آب دوانده و مثالهای بی بنیاد و گنگ و عوام پسندانه را به کار گرفته اند، سخت دچار احساست و ذوق سلیقهء خود شده اند. یکی از مهمترین و اساسی ترین پشتبانه ادبی و فرهنگی ایشان که بتوانند از ادعای خود بر جدا بودن زبان هزارگی از فارسی مهر تاکید بکوبند، استفاده لغات مشترک هست که در بالاذکرش رفت، ایشان با یک ادعایی سلیقهء و احساساتی قومی، بدون اینکه ضرر و عواقب بعدی ادعایش را در نظر بگیرد اینگونه تحلیل میکند : که چون زبان اردو دارای لغات فارسی هست و جز زبان فارسی نبوده بلکه مستقل هست، پس هزارگی هم مثل اردو دارایی لغات فارسی هست ولی مثل زبان اردو مستقل و زبان جداگانهء هست!! به به چه زبان شناس و چه تحلیل زیبا و عالمانه!.<br class='autobr' /> در جایی دیگر برادر شاعرکه به لهجهء هزارگی شعر گفته است خود دچار سر درگمی دستوری و گرامری گردیده است. اول اینکه همه شعر ایشان بر اصول و دستور زبان فارسی شکل و قالب گرفته است، در حالیکه ادعای جدا بودن لهجهء هزارگی را به عنوان زبان جداگانه از زبان غنی فارسی دارد. در جای دیگر به جای استفاده از دستور زبان فارسی که بدنه اصلی شعرش را تشکیل داده از گرامر اردو استفاده کرده است، که نمونه شعرش را میخوانیم:</p> <p> رابر مو اگر ایتر بشه دیس دقچار</p> <p>ارکار که ام شونه اونا بشیه قرار</p> <p>از روی مو اوره دوا منی بگره خدا</p> <p>رابر که ایتر بشه نیه درمو دکار</p> <div class='spip_document_5156 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L400xH265/oilpaint-fd317.jpg?1769369022' width='400' height='265' alt='' /> </figure> </div> <p>در زبان فارسی، بر عکس زبان اردو، اسم قبل از صفت استعمال میشود، مثل:" گل زیبا" نه "زیبا گل" و یا فعل بعد از اسم می آید مثل: " خدا بگیرد" نه " بگیرد خدا" و یا " در کار ما نیست" نه اینکه " نیست در ما در کار". فرد آخر شعر شاعر را بخوانید و بخصوص توجه به قسمت نیم بدنهء آخر فرد آخر نما ئید.<br class='autobr' /> را بر که ایتر بشه نیه در مو د کار = رهبر که اینطور باشد نیست در ما در کار!؟ چه فهمیدید...!؟ بهتر بود مینویشت: "ر هبر که ایتر باشه نیه ده کار مو" = " رهبر که اینطور باشد در کار ما نیست".</p> <p>گویش هزارگی به مفهوم این نیست که هر واژه، لغت و کلمهء زبیای فارسی-دری را سر چپه، اشتباه، بی معنی و ناقص تلفظ کردیم و نوشتیم، شد لهجه یا زبان هزارگی. در کجایی دنیا هزاره ها " رهبر" را " رابر"، " دست" را "دیس" تلفظ میکنند؟ در جایی دیگر اگر منضور شاعر از "دوا" دعا، است، کاش آنرا حد اقل" دووا" نوشته میکرد.</p> <p>اما در رابطه با عنوان کتاب " نوبوکو"!! هنوز در فکرم....! اول مشکل جدی در خواندن و درک آن داشتم. نوبوکو!؟ بعد متوجه نو تا عکس شدم فهمیدم که منظور شاعر از نو، نو شخص هست، بعد در فکر "بوکو" افتادم، بالخره فهمیدم که این بوکو هتما از جنس بوکو شتر هست، ولی هنوز در فکرم که چرا .....بوکو!؟</p> <p> فقط خواستم اشاره به یک نمونه کوچک شعر شاعر داشته باشم، اگر شعر ایشانرا سر تا پاه بخوانیم چه حال و هوایی خواهیم داشت! اگر عزم را جزم نموده تصمیم به خواندن کل کتاب ایشان نمائیم، باید یک ماه و یک سال را به مصرف بگیریم، بعد از اتمام کتاب، گیج و سر درد از معرکه دست خالی بیرون خواهیم شد بدون اینکه یک فرد و یا یک جملهء آنرا خوب درک و فهمیده باشیم.</p> <p>شاعر محترم آقای لیاقت علی عاجز!</p> <p>احساس شیرین قومی و هزارگی تان قابل قدر است، ولی یاد تان باشد که مصرف شیرینی بیش از حد و بی وقت نهایت مضر و خطر ناک میتواند باشد.</p> <p> لطفا با موضوعات اهم زبانی، فرهنگی و اجتماعی که سرنوشت مشترک مردمی و جمعی دارد سطحی، احساساتی و سلیقهء بر خورد نکنید، چون مسولیت جدی در قبال دارد. هزاره ها میلیت چند میلیونی هست که در سراسر جهان بخصوص در سه کشور مهم افغانستان، پاکستان و ایران زندگی میکنند. تنها لهجهء گویشی هزاره ها در مری آباد کویته نمی تواند به نمایندگی و مرکز زبان شناسی و زبان سازی هزاره ها تبدیل شود. این یک حقیقت و واقعییت است که هزاره ها با زبان غنی فارسی (دری) هویت گرفته رشد کرده و قربانی ها داده اند و رشادت ها کرده اند.</p> <p> چنانچه شما و آقای رفیعی به ترک و مغولی بودن هزاره ها اشاره کرده اید، داخل این مبحث پیچیده فعلا نمی شوییم، گیریم هزاره ها نژاد مخلوط از ترک و مغول و ترک و تاتار هست. یاد مان نرود که بزرگترین و ماندنی ترین و زیاد ترین خدمات ریشهء فرهنگی، علمی و ادبی را برای زبان فارسی- دری، امپراطوری ها و شاهان ترک و مغول کرده اند. روزگاری در دوران شاهان ترک و مغول، زبان فارسی دری بیشتر از نصف قارهء عظیم آسیا را در بر میگرفت، زبان در بار و رسمی شبیه قاره هند با آن وسعت بزرگ خاکی اش، پیش از اشغال هند بدست انگلیس، فارسی دری بود. سلسله شاهان ترک و مغول که قبل از سلطان محمود غزنوی آغاز و تا دوران بابر شاه ، شاه جهان، شاه اکبر و تا شاه جهان زیب، ادامه داشتند همه در رشد و غنامندی زبان دری تلاش و سهیم بودن. نمونه ماندگار و تاریخی شاهان ترک و مغول بنایی عظیم و زیبای تاج محل در هند هست که با اشعار فارسی مزین گردیده و جز از عجائیب هفت گانه جهان به شمار میرود. مسجد شاهی در لاهور پاکستان که با اشعار فارسی تزیین شده است، مسجد گوهر شاد در هرات و هزاران اثار تاریخی دیگر که علم دوستی و زبان پروری شاهان و امپراطوران ترک و مغول را به اثبات میرسانند.</p> <div class='spip_document_5159 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L500xH368/Bamiyan_Oil_Painting8-9ef06.jpg?1769417117' width='500' height='368' alt='' /> </figure> </div> <p> شاید اقوام و ملتها و ملیتها در انحصار زبان و فرهنگ خاص باشند، ولی به یقین که زبان و فرهنگ و تمدن بشری، در اختیار اقوام و یا مردمی خاص نیست، بلکه با غنایی و دارا بودنش همچون ابر پر باران بهاری بالای سر همه و در همه جا می بارد، هر که عاشق و تشنه آب و باران باشد سیراب خواهند شد و آن افغانستانی و ایرانی و تاجیکی و یا ترک و آریایی و مغولی و هندی ندارد.</p> <p> برای مثال زبانهایی انگلیسی و آسپانیایی را برای نمونه ذکر میکنم:</p> <p>زبان آسپانیای زبان مشترک و با نفوز هست که از اروپا شروع تا میکسیکو و برازیل یا ارجنتینا و ده ها کشور خرد و کوچک دیگری را تحت پوشش قرار داده است، و لی آنها هیچگاه خود را مربوط به کشور بخصوص اسپانیا ندانسته بلکه دارای کشور، دولت و فر هنگ مستقل هستند. همچنان زبان انگلیسی که زبان جامعهء جهانی هست، از مرکز گرینویچ آغازگردیده تا بالا و شمالی ترین نقطهء قطب شمال تداوم یافته و تا پائین ترین نقطهء قطب جنوب را در بر گرفته است، در حالیکه در نقطه های متذکرهء شمالی و جنوبی تنها نژاد انگلیسی زندگی نمی کنند، بلکه کانادایی، آمریکایی، آسترالیای نیوزلندی، و...... در حال زیست هستند. بنا زبان غنی فارسی- دری شامل فرا زبانهای تک قومی و تک کشوری میشود ، هیچگاه همچون زبان های خرد و کوچک محلی، در انحصار اقوام مشخص و یا مخصوص قبیلهء خاص نیست و نبوده است.</p> <p> همانطوریکه اقتصاد و تجارت، در حال داد و ستد ، خرید و فروش میان اقوام و کشور هی مختلف جهان اندک اندک رشد کرده است و امروز به یک سیستم مشترک بزرگ ارزی و اقتصادی جهانی تبدیل شده است. زبانها و فرهنگها هم در طول تاریخ در اثر رفت و آمد ، گفت و شنود و افهام و تفهیم میان ملل و اقوام ، رشد کرده و آهسته آهسته زبانهای غنی و بزرگ بوجود آمده اند، هر زبان مردم و جغرافیایی مشخص را تحت تسلط خود قرار داده است. نسل بشر مشترکا صفیر تمدن ها ، فرهنگها و زبان ها از همه جاه در همه جایی این کره خاکی بوده اند و هستند . چنانچه امروز با تعالی، تعامل و پیشرفت تکنالوجی، تمدن و علم بشری، جهان به دهکدهء کوچک تبدیل شده که همه در همه وقت با هم در ارتباط و خواسته نا خواسته به هم وصل و پیوند خورده اند. بنا فرهنگ و زبان درانحصار حوزهء خاص و مربوط به مردم خاص نبوده و نیست، این انسانها هست که با زبان و فرهنگ هویت میگیرند و زیر سایه باز تمدنها زندگی میکنند . پس زبان فارسی زبان مادری، تاریخی، هویتی، و افتخاری هزاره ها هست و خواهد بود. هزاره ها هم در گذشته در رشد زبان فارسی- دری، از جان خود ما یه گذاشتند و هم امروز نسل نو فرهنگی هزاره بخصوص نسل مهاجرت، در رشد و غنایی آن شب و روز تلاش گر ، محقق و مصمم هستند و خواهند بود.</p> <p> دوستانیکه با قضیهء زبان و فرهنگ، سلیقهء و احساساتی برخورد میکنند، نیکو خواهد بود اگر کمی دقت نمایند، تا نشود به جای رشد دادن و پرورش، تیشه به ریشه خود و مردم خود زده، به جای خدمت توهین به فرهنگ و زبان میلیونها انسان نمایند.</p> <hr class="spip" /><div class='spip_document_5158 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L500xH332/Bamiyan_Oil_Painting-0aae7.jpg?1769417117' width='500' height='332' alt='' /> </figure> </div> <p><strong>اشاره کابل پرس^{<a href="https://www.kabulpress.org" class='spip_out' title="تعریف/واژه: کابل پرس نام رسانه آزادی است که در سال 2014 میلادی توسط شاعر و نویسنده هزاره (…)">?</a>}: عکس ها از دیواره های نقاشی شده اطراف تندیس های بودا که توسط طالبان تخریب شد. اين نقاشی ها از قدیمی ترین نقاشی های رنگ روغن در جهان محسوب می شوند و کشف اين نقاشی ها و تحقیقات درباره آن ها ثابت ساخته است که نقاشی رنگ روغن در شرق پیده آمده و نه غرب.</strong></p></div> https://mail.bamyanpress.com/article3881.html https://mail.bamyanpress.com/article3881.html 2009-09-21T02:49:00Z text/html fa حفیظ الله خرمی خُرّم انتخابات در افغانستان <p>میدانم و شاید همه میدانند که قصه از جنس تکرار هست. جمهوری دوم را با شخصی آغاز خواهیم کرد که آدرس پوستی اش در پنج سال گذشته ارگ ریاست جمهوری بوده است، دل تشویشی از جمهوری دوم دارم که همچون جمهوری اول............بگذرد. ولی به خود امید میبخشم و آرزو میپرورم که شاید ارگ نیشینان ریاست جمهوری از سالهای گذشته اندک تجربه را توشه ای سفر جدید شان کرده باشند. <br class='autobr' /> ....میدانیم در 29 اسد تکرار رفتن میکنیم، ولی بار ها بسته شده و کاروان باید رفت! ....ساربان محتاط باش! <br class='autobr' /> در همه جاه، در شهر و ده آوازه (…)</p> - <a href="https://mail.bamyanpress.com/rubrique86.html" rel="directory">انتخابات</a> / <a href="https://mail.bamyanpress.com/mot15.html" rel="tag">انتخابات در افغانستان</a> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L148xH150/arton3881-32299.jpg?1769417117' class='spip_logo spip_logo_right' width='148' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>میدانم و شاید همه میدانند که قصه از جنس تکرار هست. جمهوری دوم را با شخصی آغاز خواهیم کرد که آدرس پوستی اش در پنج سال گذشته ارگ ریاست جمهوری بوده است، دل تشویشی از جمهوری دوم دارم که همچون جمهوری اول............بگذرد. ولی به خود امید میبخشم و آرزو میپرورم که شاید ارگ نیشینان ریاست جمهوری از سالهای گذشته اندک تجربه را توشه ای سفر جدید شان کرده باشند.</p> <p>....میدانیم در 29 اسد تکرار رفتن میکنیم، ولی بار ها بسته شده و کاروان باید رفت! ....ساربان محتاط باش!</p></div> <div class='rss_texte'><p>در همه جاه، در شهر و ده آوازه پیچید و خبر رسیده بود که فلان ا ستاد، فلان رهبر و فلان...... وبرادر شهید ملی با فلان ....زی ائتلاف کرده اند، در ده ما هم خبر دهان به دهان نقل میشد، عده ای مردم میپرسیدند ائتلاف چیست؟ ا شخاصی هم صدا جواب میدادند که آنان یکدست شدند و فرد دیگری با صدای بلند ادای دوازده پاس بودن را در آورده گفت: او کاکا آنان اتحاد کردند و..................<br class='autobr' /> مردم بیچاره بیخبر از همه جاه گرد هم جمع شده میگفتند و می پرسیدند که به کی رای دهیم؟ دیگری با قهر غُریده گفت به همان کس که استاد، رهبران و برادر شهید ملی یکدست شده..... شخصی پرسید او که هست؟ جواب عکس قرقلی سر بود........!؟</p> <p> روز انتخابات عکس جمهوری اول دولت اسلامی...... فرا رسید......مردم بدون اندک شناخت و اندک خبر ازکاندیدای ریاست جمهوری و سیاستها، برنامه ها و اهداف آنها، عکس جمهور شان را با اندک شناخت تصویری انتخاب کردند، چون آن سه تا عکس کنار هم چوکات شده بودند.</p> <p> مادر بزرگ پیر و مریض را به زور و خلاف میل و خواستش میان گادی دستی (فورغن) نشاند و از مسیر پر سنگ و کلوخ و جوی و جر به عجله تمام به مرکز رای دهی رساندند، از فرط عجله حتی فراموش کرده بودند که توشکچه و یا حد اقل پتوی نازک در کف گادی دستی زیر پای مادر کلان مریض می انداختند. <br class='autobr' /> مادر بزرگ با صدای لرزان پرسید مرا کجا میبرید؟<br class='autobr' /> نواسه نفس زنان که گادی دستی را میدواند جواب داد، تو را میبریم که رای بدهی!...... راستی مادر بزرگ یادت باشه همان عکس که قرقلی ده سر داره........عکس قرقلی سر ...............<br class='autobr' /> مادر بزرگ با صدای لرزان که در اثر حرکت گادی روی زمین نا هموار میلرزید، پرسید: بچیم او قرقلی سر کی هست و مه بخاطر چه به او رای دهم! من تازه نامش را شینیدم و عکسش را امروز دیدیم چه رسد که اور بشناسم.<br class='autobr' /> نواسه: او مادر کلان انتخابات هست و نام او قرقلی سر ....زی هست، او میخواهد ریئس جمهور شود تو دنبال شناخت نباش، اربابان منطقه و ریش سفیدان گفتند به عکس قرقلی سر رای دهید چون فلان استاد و فلان.... با او یکدست شدند. <br class='autobr' /> مادر بزرگ: انتخابات چی هست؟ و رئیس جمخور چی است؟ امو که پادشاه میشه و سر مردم ظلم میکونه....؟<br class='autobr' /> نواسه: او مادر کلان تو پشت ای گپا نگرد فقط عکس قرقلی سر ..................</p> <p> مادر بزرگ بیچاره بیخبر از همه جاه بلاخره عکس قرقلی را از میان عکسهای لنگی و چپن و نیکتای پیدا کرد وبدون اندک شناخت و آگاهی انتخابش را کرد و حق دنیا و آخرتش را فقط با رنگ کردن انگشتش نصیب گردید و با بدن تب دار و سر دردی شدید دوباره میان گادی آهنین سخت راهی خانه گردید. هرلحظه یک سوال را با دلهرگی میپرسد که آیا این رنگ از انگشتم پاک میشود؟ آیا با این رنگ نماز خوانده میشود؟ <br class='autobr' /> مادر بزرگ مریض از روزانتخابات فقط دو چیز به ارمغان برد، تب شدید و انگشت رنگی، تا بالاخره تب جانش را گرفت وانگشت رنگی که نشانه آغاز جشن و پایکوبی برای رئیس جمهور و هم پیمانانش بود، نقطه پایان زندگی مادر بزرگ را اعلان داشت. با انگشت رنگی به سوی آنانی شتافت که نسل در نسل زیستند و رفتند و هیچگاه حق انتخاب نداشتند و کلمه انتخابات کمیاب تر از نیش داروی دردشان در عصر و دورانشان یافت نمی شد و حتی نشنیده بودند. اینک مادر بزرگ خوشبخترین تازه رسیده ها در جمع رفته گان بود و انگشت رنگی اش نماد خوشبختی و سعادت بود چون رفته گان آرزو ها، امید های بر باد رفته و حقوق پایمال شده شانرا در تجلی رنگ انگشت میدیدند که تازه از سرزمین انتخابات آمده بود. همه همچون نگین مادر بزرگ را حلقه زده بودند و قصه انتخابات را در سر زمین باز ماندگان از زبان مادر بزرگ میشنیدند و از دل خاک دعای خیر و خوشبختی نثار نسل زنده شان میکردند.</p> <p>......ولی انگشت رنگی همچنان مرکز توجه و دید چشمان را به خود بخیه زده بود........</p> <p> مادر بزرگ از قافله انتخابات جدا شد و رفت و انگشت رنگی را با خود به گور برد ولی به سوالاتش هرگز و هیچ کس پاسخ نداد که آیا آخرین نمازهای عمرش قبول شد و یا نه!؟ او دیگر اهمیت و ارزش نداشت تا کسی سوالش را جواب دهد چون رایش را داده بود........</p> <p> بلاخره عکس قرقلی سر برنده انتخابات شد و جناب حامد کرزی را د یدیم که وارد ارگ ریاست جمهوری گردید و سالها گذشت تا به پنج رسید و اینک عدد پنج با پایانش آغاز میگردد و بار دیگرنه تنها سر نوشت ساز برای کاخ نیشینان و قصر روانان هست بلکه سر نوشت یک کشور و یک ملت را رقم میزند. پنج سال از انتخابات جمهوری اول گذشت و بار تاریخ گردید و اینک با پایان پنج آغاز پنج دیگر را روی دست داریم. کاش دنبال کمییت و اعداد نمی بودیم و هدف از جنس کیفیت و کارکردها خواب دیرینه ما را تعبیر میکرد.</p> <p>.....................این بود قصه پنج دیروز..............!</p> <p> و اما قصه آغاز پنج امروز آنچنان شبیه داستان دیروز هست که انگار تعبیر خواب دیروز اخبار امروز باشد، فقط عکس برادری شهید ملی جایش را به عکس یاری شهید ملی داده و با کلمه مارشال تزیین یافته است و در کنار عکس قرقلی سر و استاد چوکات شده است و با عکس حاجی آقا و جنرال تداوم یافته است.<br class='autobr' /> من میدانم و شاید همه مثل من میدانند که قصه از جنس تکرار هست، جمهوری دوم را با شخصی سپری خواهم کرد که آدرس پوستی اش در پنج سال گذشته ارگ ریاست جمهوری بوده است، دل تشویشی از جمهوری دوم دارم که همچون جمهوری اول ............بگذرد، ولی به خود امید میبخشم و آرزو میپرورم که شاید ارگ نیشینان ریاست جمهوری از سالهای گذشته اندک تجربه را توشه ای سفر جدید شان کرده باشند.</p> <p> در تلاشم تا منفی نگر نباشم و گیلاس آب را نیمه خالی نه بلکه نیمه پر بیبینم و مثبت بین بوده و بر همت و صداقت و استقامت مردم دل ببندم. و نه سخنم از جنس توقع زیاد هست تا انتظار شهر آرمانی افلاطونی داشته باشم و نه توقع نسل اصلاح شده و رهبران معصوم دارم که هیچ کم و کاستی را در جامعه نداشته با شیم. ازقیل و قال مدرسه تامس هابس قرنهاست که گریزانم و به شور و آهنگ مکتب جان لاک دل بسته ام و اما راهی دراز را باید پیمود تا به وادی لیبرالیزم جان لاک رسید و بوی از آن برد، مزه از ان چشید و معرفتی را حاصل کرد.<br class='autobr' /> خیلی از لیبرالها آنروزی و بعد از آن مفکوره تامس هابز را یک اندیشه عقبگرا خواندند و آنرا به باد استهزا قرار دادند و نظریه لیبرالزم جان لاک را ستودند، ولی شاید هابز که قرنها پیش می زیست میدانیست که نظام و حکومت مطلقه اشرف تر و بهتر است نسبت به نظام که بر پایه دروغ و هر و مرج مردمی وسران فرصت طلب و معامله گر، و نقاب پوشان سیاست رنگ و نیرنگ زیر نام دموکراسی رقم زده شود. حرف اینجا نیست که تامس هابز با دموکراسی مشکل داشته و یا مداح و نوازشگر نظام کهن سال شاهی مطلقه بوده است، حرف اینجاه هست که ایشان حرف برای گفتن داشته و نظر برای شیوه حکومت داری و بر قراری صلح و امنیت. <br class='autobr' /> با اینکه نظریه و شیوه فکری ایشان تحت تاثیر شرایط زمانش و جنگهای خونین داخلی انگلستان قرار گرفته بود و این امر با عث شده بود تا ایشان نسبت به دموکراسی مشکوک و بر استحکامات نظام مطلقه و یا شیوهُ حکومتداری ارستوکراسی مهر تایئد بکوبد. یکی از علل که ایشان به آن به دید شک میدید سوهُ استفاده از اراده جمعی و حرکت همگانی و انتخاب مردم بود، که آیا سیل مردمی چگونه میتواند به آرامی به آب سبز و خوشگوار تبدیل شده زراعت اجتماع و حکومت را با شیوه خوب ابیاری کند. او شاید ترس از سیل آنی و یک شبه مردمی داشت که نا آگاهانه با یک روزه جوشش و خروش انتخابات میتواند رهبری نا سالم را بر گردن ملت نشانده و بالای اراده مردم مسلط نماید و در مسیر اشتباه هدایت داده شوند و احتمال آن رود که درخت کشور آرام ارام از ریشه خشک و نابود گردد، شاید چند تا شاخ و برگ سبز تا چند مدت نماد دموکراسی و برگ برنده به دست رئیس انتخابی باشد ولی در نتیجه نسل جدید با ید سالیان دراز را هزینه پردازی نموده و بهای سنگین بپردازند تا نهال جدید غرس نموده و در رشد آن سالها و یا دهه ها جانفشانی کنند تا به ثمر نیشیند.</p> <p> با اینکه شیوه فکری تامس هابز در جامعه پر هرج و مرج امروزی ما صادق هست ولی من هنوز از مکتب ایشان گریزان و امیدم را به راهی دور دوخته ام که شاید روزی ما هم به مکتب جان لاک برسیم و استشمام آزادی نموده، حق انتخاب بر مبنای شناخت، اراده ای حرکت بر اصول خردورزی و تصمیم کار بر مبنای آگاهی کنیم تا در سرزمین اصیل دموکراسی و مردم سالاری تابعیت شهروندی گیریم و هر پنج سال در صف انتخابات آگاهانه، عادلانه و با درک و شناخت از هم پیشی گرفته و جمهوری های سوم، چهارم، پنجم و .......را به ثمر رسانیم. پس این راه را باید رفت و پیمود ولو آغازش بر مبنای هرج و مرج باشد و یا بیهوده در تاریکی بار سفر بستن، بازهم نا رفته ها را باید رفت تا رسید به نارسیده ها. <br class='autobr' /> هر بار کلمه ای را تکرار میکینم که داشتن بهتر و اشرفتر از نداشتن هست و ما نسلی هستیم صاحب اراده و حق انتخاب، خوشبختر نسبت به نسلهای رفته که حتی نشینده بودند و نمی دانستند که چگونه از اوج الف به فلات ت برسند تا به پیشواز انتخابات گام بگذارند و انتخاب گر باشند، و ما جمهوری اول را پنج سال پیش انتخاب و تجربه کردیم و اینک گام زن هستیم تا تولد جمهوری دوم را جشن گرفته و پنج سال دیگر را به شمارش گیریم.</p> <p> جناب رئیس جمهور، معاونین و شخصیتهای ائتلافی! با ائتلاف یکشبه تان مردم بیچاره و بیخبر را حیران و سر گردان ساختید و امید وارم که ائتلاف سیاسی تان معامله شخصی بده و بیگیر نباشد و سرنوشت میلیونها انسان را به بازی نگرفته و بهای چوکی نکرده باشید .آرزو مندیم اهداف، عزم و مرام تان یکشبه و یک روزه نباشد و در فردای انتخابات که قرعه فال بنامتان بیرون شد و همه با هم وارد کاخ گردیدید و هرکی بالای چوکی تیر (چرخ) دار تان قرار گرفتید، این مردم خسته و محکوم شده و نشاط مرده را فراموش نکنید.</p> <p> جناب رئس جمهور دیروز مردم با همه صداقت و شوق بدون شناخت از شخص شما و با اندک آشنایی با عکس شما، به صاحب عکس اعتماد کردندو انتخابش نمودند و شما را به جایگاه مرد شماره یک کشور نشاندند و امروز شناختی که از شما دارند در شک و ترددند و شاید از روی ناچاری وبا دلهرگی اینبار نه به عکس مورد اعتماد دیروز شما بلکه به شخص بی اعتماد امروز شما رای دهند چون گزینه بهتر از شما نیست، دوست ندارم از مقوله " بد و بدتر و بد بهتر از بدتر است "، استفاده کنم ولی نگذارید در فرداها این کلمه پسوند نامت گردد. لطفا یادت باشه با دل ساده و آرمان دیرینه مردم بازی نکن که درآینده نه تنها به اشخاص کاندید اعتماد نخواهند کرد بلکه به کلمه انتخابات بی اعتماد شده و مسیر تازه رفته را نیمه تمام خواهند گذاشت.</p> <p>حفیظالله خرمی خرم<br class='autobr' /> اگست 2009</p></div> https://mail.bamyanpress.com/article3882.html https://mail.bamyanpress.com/article3882.html 2009-08-09T09:09:48Z text/html fa حفیظ الله خرمی خُرّم <p>میدانم و شاید همه میدانند که قصه از جنس تکرار هست. جمهوری دوم را با شخصی آغاز خواهیم کرد که آدرس پوستی اش در پنج سال گذشته ارگ ریاست جمهوری بوده است، دل تشویشی از جمهوری دوم دارم که همچون جمهوری اول............بگذرد. ولی به خود امید میبخشم و آرزو میپرورم که شاید ارگ نیشینان ریاست جمهوری از سالهای گذشته اندک تجربه را توشه ای سفر جدید شان کرده باشند. <br class='autobr' /> ....میدانیم در 29 اسد تکرار رفتن میکنیم، ولی بار ها بسته شده و کاروان باید رفت! ....ساربان محتاط باش! <br class='autobr' /> میدانم و شاید همه میدانند که (…)</p> - <a href="https://mail.bamyanpress.com/rubrique86.html" rel="directory">انتخابات</a> <img src='https://mail.bamyanpress.com/local/cache-vignettes/L150xH150/arton3882-2abfd.jpg?1769417117' class='spip_logo spip_logo_right' width='150' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>میدانم و شاید همه میدانند که قصه از جنس تکرار هست. جمهوری دوم را با شخصی آغاز خواهیم کرد که آدرس پوستی اش در پنج سال گذشته ارگ ریاست جمهوری بوده است، دل تشویشی از جمهوری دوم دارم که همچون جمهوری اول............بگذرد. ولی به خود امید میبخشم و آرزو میپرورم که شاید ارگ نیشینان ریاست جمهوری از سالهای گذشته اندک تجربه را توشه ای سفر جدید شان کرده باشند.</p> <p>....میدانیم در 29 اسد تکرار رفتن میکنیم، ولی بار ها بسته شده و کاروان باید رفت! ....ساربان محتاط باش!</p></div> <div class='rss_texte'><p>میدانم و شاید همه میدانند که قصه از جنس تکرار هست. جمهوری دوم را با شخصی آغاز خواهیم کرد که آدرس پوستی اش در پنج سال گذشته ارگ ریاست جمهوری بوده است، دل تشویشی از جمهوری دوم دارم که همچون جمهوری اول............بگذرد. ولی به خود امید میبخشم و آرزو میپرورم که شاید ارگ نیشینان ریاست جمهوری از سالهای گذشته اندک تجربه را توشه ای سفر جدید شان کرده باشند.</p> <p>....میدانیم در 29 اسد تکرار رفتن میکنیم، ولی بار ها بسته شده و کاروان باید رفت! ....ساربان محتاط باش! <br class='autobr' /> در همه جاه، در شهر و ده آوازه پیچید و خبر رسیده بود که فلان ا ستاد، فلان رهبر و فلان...... وبرادر شهید ملی با فلان ....زی ائتلاف کرده اند، در ده ما هم خبر دهان به دهان نقل میشد، عده ای مردم میپرسیدند ائتلاف چیست؟ ا شخاصی هم صدا جواب میدادند که آنان یکدست شدند و فرد دیگری با صدای بلند ادای دوازده پاس بودن را در آورده گفت: او کاکا آنان اتحاد کردند و..................</p> <p> مردم بیچاره بیخبر از همه جاه گرد هم جمع شده میگفتند و می پرسیدند که به کی رای دهیم؟ دیگری با قهر غُریده گفت به همان کس که استاد، رهبران و برادر شهید ملی یکدست شده..... شخصی پرسید او که هست؟ جواب عکس قرقلی سر بود........!؟</p> <p> روز انتخابات عکس جمهوری اول دولت اسلامی...... فرا رسید......مردم بدون اندک شناخت و اندک خبر ازکاندیدای ریاست جمهوری و سیاستها، برنامه ها و اهداف آنها، عکس جمهور شان را با اندک شناخت تصویری انتخاب کردند، چون آن سه تا عکس کنار هم چوکات شده بودند. <br class='autobr' /> مادر بزرگ پیر و مریض را به زور و خلاف میل و خواستش میان گادی دستی (فورغن) نشاند و از مسیر پر سنگ و کلوخ و جوی و جر به عجله تمام به مرکز رای دهی رساندند، از فرط عجله حتی فراموش کرده بودند که توشکچه و یا حد اقل پتوی نازک در کف گادی دستی زیر پای مادر کلان مریض می انداختند. <br class='autobr' /> مادر بزرگ با صدای لرزان پرسید مرا کجا میبرید؟<br class='autobr' /> نواسه نفس زنان که گادی دستی را میدواند جواب داد، تو را میبریم که رای بدهی!...... راستی مادر بزرگ یادت باشه همان عکس که قرقلی ده سر داره........عکس قرقلی سر ...............<br class='autobr' /> مادر بزرگ با صدای لرزان که در اثر حرکت گادی روی زمین نا هموار میلرزید، پرسید: بچیم او قرقلی سر کی هست و مه بخاطر چه به او رای دهم! من تازه نامش را شینیدم و عکسش را امروز دیدیم چه رسد که اور بشناسم.<br class='autobr' /> نواسه: او مادر کلان انتخابات هست و نام او قرقلی سر ....زی هست، او میخواهد ریئس جمهور شود تو دنبال شناخت نباش، اربابان منطقه و ریش سفیدان گفتند به عکس قرقلی سر رای دهید چون فلان استاد و فلان.... با او یکدست شدند. <br class='autobr' /> مادر بزرگ: انتخابات چی هست؟ و رئیس جمخور چی است؟ امو که پادشاه میشه و سر مردم ظلم میکونه....؟<br class='autobr' /> نواسه: او مادر کلان تو پشت ای گپا نگرد فقط عکس قرقلی سر ..................<br class='autobr' /> مادر بزرگ بیچاره بیخبر از همه جاه بلاخره عکس قرقلی را از میان عکسهای لنگی و چپن و نیکتای پیدا کرد وبدون اندک شناخت و آگاهی انتخابش را کرد و حق دنیا و آخرتش را فقط با رنگ کردن انگشتش نصیب گردید و با بدن تب دار و سر دردی شدید دوباره میان گادی آهنین سخت راهی خانه گردید. هرلحظه یک سوال را با دلهرگی میپرسد که آیا این رنگ از انگشتم پاک میشود؟ آیا با این رنگ نماز خوانده میشود؟</p> <p> مادر بزرگ مریض از روزانتخابات فقط دو چیز به ارمغان برد، تب شدید و انگشت رنگی، تا بالاخره تب جانش را گرفت وانگشت رنگی که نشانه آغاز جشن و پایکوبی برای رئیس جمهور و هم پیمانانش بود، نقطه پایان زندگی مادر بزرگ را اعلان داشت. با انگشت رنگی به سوی آنانی شتافت که نسل در نسل زیستند و رفتند و هیچگاه حق انتخاب نداشتند و کلمه انتخابات کمیاب تر از نیش داروی دردشان در عصر و دورانشان یافت نمی شد و حتی نشنیده بودند. اینک مادر بزرگ خوشبخترین تازه رسیده ها در جمع رفته گان بود و انگشت رنگی اش نماد خوشبختی و سعادت بود چون رفته گان آرزو ها، امید های بر باد رفته و حقوق پایمال شده شانرا در تجلی رنگ انگشت میدیدند که تازه از سرزمین انتخابات آمده بود. همه همچون نگین مادر بزرگ را حلقه زده بودند و قصه انتخابات را در سر زمین باز ماندگان از زبان مادر بزرگ میشنیدند و از دل خاک دعای خیر و خوشبختی نثار نسل زنده شان میکردند.</p> <p>......ولی انگشت رنگی همچنان مرکز توجه و دید چشمان را به خود بخیه زده بود........</p> <p> مادر بزرگ از قافله انتخابات جدا شد و رفت و انگشت رنگی را با خود به گور برد ولی به سوالاتش هرگز و هیچ کس پاسخ نداد که آیا آخرین نمازهای عمرش قبول شد و یا نه!؟ او دیگر اهمیت و ارزش نداشت تا کسی سوالش را جواب دهد چون رایش را داده بود........<br class='autobr' /> بلاخره عکس قرقلی سر برنده انتخابات شد و جناب حامد کرزی را د یدیم که وارد ارگ ریاست جمهوری گردید و سالها گذشت تا به پنج رسید و اینک عدد پنج با پایانش آغاز میگردد و بار دیگرنه تنها سر نوشت ساز برای کاخ نیشینان و قصر روانان هست بلکه سر نوشت یک کشور و یک ملت را رقم میزند. پنج سال از انتخابات جمهوری اول گذشت و بار تاریخ گردید و اینک با پایان پنج آغاز پنج دیگر را روی دست داریم. کاش دنبال کمییت و اعداد نمی بودیم و هدف از جنس کیفیت و کارکردها خواب دیرینه ما را تعبیر میکرد.</p> <p>.....................این بود قصه پنج دیروز..............!</p> <p> و اما قصه آغاز پنج امروز آنچنان شبیه داستان دیروز هست که انگار تعبیر خواب دیروز اخبار امروز باشد، فقط عکس برادری شهید ملی جایش را به عکس یاری شهید ملی داده و با کلمه مارشال تزیین یافته است و در کنار عکس قرقلی سر و استاد چوکات شده است و با عکس حاجی آقا و جنرال تداوم یافته است.<br class='autobr' /> من میدانم و شاید همه مثل من میدانند که قصه از جنس تکرار هست، جمهوری دوم را با شخصی سپری خواهم کرد که آدرس پوستی اش در پنج سال گذشته ارگ ریاست جمهوری بوده است، دل تشویشی از جمهوری دوم دارم که همچون جمهوری اول ............بگذرد، ولی به خود امید میبخشم و آرزو میپرورم که شاید ارگ نیشینان ریاست جمهوری از سالهای گذشته اندک تجربه را توشه ای سفر جدید شان کرده باشند.</p> <p> در تلاشم تا منفی نگر نباشم و گیلاس آب را نیمه خالی نه بلکه نیمه پر بیبینم و مثبت بین بوده و بر همت و صداقت و استقامت مردم دل ببندم. و نه سخنم از جنس توقع زیاد هست تا انتظار شهر آرمانی افلاطونی داشته باشم و نه توقع نسل اصلاح شده و رهبران معصوم دارم که هیچ کم و کاستی را در جامعه نداشته با شیم. ازقیل و قال مدرسه تامس هابس قرنهاست که گریزانم و به شور و آهنگ مکتب جان لاک دل بسته ام و اما راهی دراز را باید پیمود تا به وادی لیبرالیزم جان لاک رسید و بوی از آن برد، مزه از ان چشید و معرفتی را حاصل کرد.<br class='autobr' /> خیلی از لیبرالها آنروزی و بعد از آن مفکوره تامس هابز را یک اندیشه عقبگرا خواندند و آنرا به باد استهزا قرار دادند و نظریه لیبرالزم جان لاک را ستودند، ولی شاید هابز که قرنها پیش می زیست میدانیست که نظام و حکومت مطلقه اشرف تر و بهتر است نسبت به نظام که بر پایه دروغ و هر و مرج مردمی وسران فرصت طلب و معامله گر، و نقاب پوشان سیاست رنگ و نیرنگ زیر نام دموکراسی رقم زده شود. حرف اینجا نیست که تامس هابز با دموکراسی مشکل داشته و یا مداح و نوازشگر نظام کهن سال شاهی مطلقه بوده است، حرف اینجاه هست که ایشان حرف برای گفتن داشته و نظر برای شیوه حکومت داری و بر قراری صلح و امنیت.</p> <p> با اینکه نظریه و شیوه فکری ایشان تحت تاثیر شرایط زمانش و جنگهای خونین داخلی انگلستان قرار گرفته بود و این امر با عث شده بود تا ایشان نسبت به دموکراسی مشکوک و بر استحکامات نظام مطلقه و یا شیوهُ حکومتداری ارستوکراسی مهر تایئد بکوبد. یکی از علل که ایشان به آن به دید شک میدید سوهُ استفاده از اراده جمعی و حرکت همگانی و انتخاب مردم بود، که آیا سیل مردمی چگونه میتواند به آرامی به آب سبز و خوشگوار تبدیل شده زراعت اجتماع و حکومت را با شیوه خوب ابیاری کند. او شاید ترس از سیل آنی و یک شبه مردمی داشت که نا آگاهانه با یک روزه جوشش و خروش انتخابات میتواند رهبری نا سالم را بر گردن ملت نشانده و بالای اراده مردم مسلط نماید و در مسیر اشتباه هدایت داده شوند و احتمال آن رود که درخت کشور آرام ارام از ریشه خشک و نابود گردد، شاید چند تا شاخ و برگ سبز تا چند مدت نماد دموکراسی و برگ برنده به دست رئیس انتخابی باشد ولی در نتیجه نسل جدید با ید سالیان دراز را هزینه پردازی نموده و بهای سنگین بپردازند تا نهال جدید غرس نموده و در رشد آن سالها و یا دهه ها جانفشانی کنند تا به ثمر نیشیند.</p> <p> با اینکه شیوه فکری تامس هابز در جامعه پر هرج و مرج امروزی ما صادق هست ولی من هنوز از مکتب ایشان گریزان و امیدم را به راهی دور دوخته ام که شاید روزی ما هم به مکتب جان لاک برسیم و استشمام آزادی نموده، حق انتخاب بر مبنای شناخت، اراده ای حرکت بر اصول خردورزی و تصمیم کار بر مبنای آگاهی کنیم تا در سرزمین اصیل دموکراسی و مردم سالاری تابعیت شهروندی گیریم و هر پنج سال در صف انتخابات آگاهانه، عادلانه و با درک و شناخت از هم پیشی گرفته و جمهوری های سوم، چهارم، پنجم و .......را به ثمر رسانیم. پس این راه را باید رفت و پیمود ولو آغازش بر مبنای هرج و مرج باشد و یا بیهوده در تاریکی بار سفر بستن، بازهم نا رفته ها را باید رفت تا رسید به نارسیده ها.</p> <p>هر بار کلمه ای را تکرار میکینم که داشتن بهتر و اشرفتر از نداشتن هست و ما نسلی هستیم صاحب اراده و حق انتخاب، خوشبختر نسبت به نسلهای رفته که حتی نشینده بودند و نمی دانستند که چگونه از اوج الف به فلات ت برسند تا به پیشواز انتخابات گام بگذارند و انتخاب گر باشند، و ما جمهوری اول را پنج سال پیش انتخاب و تجربه کردیم و اینک گام زن هستیم تا تولد جمهوری دوم را جشن گرفته و پنج سال دیگر را به شمارش گیریم.</p> <p>جناب رئیس جمهور، معاونین و شخصیتهای ائتلافی! با ائتلاف یکشبه تان مردم بیچاره و بیخبر را حیران و سر گردان ساختید و امید وارم که ائتلاف سیاسی تان معامله شخصی بده و بیگیر نباشد و سرنوشت میلیونها انسان را به بازی نگرفته و بهای چوکی نکرده باشید .آرزو مندیم اهداف، عزم و مرام تان یکشبه و یک روزه نباشد و در فردای انتخابات که قرعه فال بنامتان بیرون شد و همه با هم وارد کاخ گردیدید و هرکی بالای چوکی تیر (چرخ) دار تان قرار گرفتید، این مردم خسته و محکوم شده و نشاط مرده را فراموش نکنید.</p> <p>جناب رئس جمهور دیروز مردم با همه صداقت و شوق بدون شناخت از شخص شما و با اندک آشنایی با عکس شما، به صاحب عکس اعتماد کردندو انتخابش نمودند و شما را به جایگاه مرد شماره یک کشور نشاندند و امروز شناختی که از شما دارند در شک و ترددند و شاید از روی ناچاری وبا دلهرگی اینبار نه به عکس مورد اعتماد دیروز شما بلکه به شخص بی اعتماد امروز شما رای دهند چون گزینه بهتر از شما نیست، دوست ندارم از مقوله " بد و بدتر و بد بهتر از بدتر است "، استفاده کنم ولی نگذارید در فرداها این کلمه پسوند نامت گردد. لطفا یادت باشه با دل ساده و آرمان دیرینه مردم بازی نکن که درآینده نه تنها به اشخاص کاندید اعتماد نخواهند کرد بلکه به کلمه انتخابات بی اعتماد شده و مسیر تازه رفته را نیمه تمام خواهند گذاشت.</p> <p>حفیظالله خرمی خرم<br class='autobr' /> اگست 2009</p></div>