کابل پرس

مدیریت منجمنت و مفکوره منجمد

2015-08-25T06:51:57Z

سال های دموکراسی، عصر باز سازی و شایسته سالاری پی هم میگذرد، ملیون های دالر در راستای ارتقاء ظرفیت( capacity building) به مصرف رسید و متخصصین رشته های مختلف از کشور های شرق وغرب برای آموزش کارمندان دولتی وارد کشور شدند اما با صطلاح " سنگ ده جایش سنگین است ویا نرود میخ آهنین در سنگ"، در مغز منجمد مامورین دولتی کهنه کار وزارت داخله و سایر ادارات دولتی سود مند واقع نشده بلکه رونق فساد گسترده را بخود گرفت و دوباره به سیستم قبلی شان بر گشتن.
بعد از سالهای انتظاری ها، کارتوزیع پاسپورت کمپیوتری در ریاست پاسپورت وزارت داخله آغاز شد، گرچه این اداره مانند اداره ترافیک و سایراداررات دولتی به فساد آغشته و شکل معمولی را بخود گرفته بود. بمنظور شفافیت بهتر در رئس اداره یک آدم متدین کهن سال آورده شد تا الله و بسم الله گفته از فساد و مشکلات مردم جلوگیری کند. در ابتدا بنام جان وقربان درصف مراجعین سرزده و همه روزه تعهد خدمت گذاری را تازه میکرد و تا اندازه ای رضایت مردم را کسب کرد. اما با شروع توزیع پاسپورت کمپیوتری، آنقدر اداره را فساد آلود ساخت که حتی به اتبعه همسایه های کشورمان پاسپورت افغانی را صادر کرد.
عدم اشنایی به سیستم جدید و مدیریت رهبری گپ بجایی رسید که بدون اتخاذ یک تصمیم موثر تمام پاسپورت های گذشته را یکدم ملغا قرار داده و هجوم سیل آسای مراجعین را بدون یک رهنمایی و داشتن یک راه کارد معقول به کابل سوق داد. در اینجا است که در وازه فساد.( فساد تنها رشوت نیست) باز شد، مردم را برای چندین روز از ساعت های قبل از نماز بامداد تا نماز عصر در روی خاک ها منتظر گذاشتند و میگذارند

شیوه کار: یک روز برای 4-5 ساعت استاد شدن در صف برای در خواست، روزد بعدی به همین شکل برای در یافت عریضه وبعد تصدیق تذکره، روز بعدی برای تحوویلی پول در بانک، روز بعدی به عین شکل صف آرایی غرض درج نمبر غرفه در عریضه وبعد داخل قسمت دوم حویلی شدن که صحنه زور آزمایشی و میانجی گری آغاز میشود. وضیعت آنقدر جنجالی است که آدم از زندگی بیزار میشود. زن، مرد،طفل شیرخوار، پیر کهن سال همه در روی خاک، دهلیزهای، زینه، مقابل غرفه، کنار میز شعبه بایو متریک با صطلاح جپ میزنه، کاغذ ها گم میشه و از یک نفر به نفر دیگر داده میشود که تشریح صحنه به قلم نا ممکن است.
مشکل دیگر اینکه بعد از بسیار سرگردانی و معاینات تصویر برداری چشم و ثبت نشان انگشت در غرفه ها نسبت نا آشنایی و ناکاره گی کارمندان معلومات دقیق در فورمه ثبت نمی شود و اکثر فورمه ها غلط خانه پری میشود، در شعبه پرنت نیز که یک ویا چند روز را در بر میگیرد اشتباهات زیادی را مرتکب میشوند و قرا اطلاع بیش از 400 جلد پاسپورت به شکل غلط و نادرست تحریر شده، هنوز بسیاری مردم که آشنایی ندارند دوباره غرض رفع اشتباه مراجعه نکرده اند اصلاح آن هم یک کار ساده نیست.
بازار کمیشن کاران رونق پیدا کرده، برای تصدیق تذکره به هر مامور تصدیق کننده باید پول پرداخته شود و یا به ولایت خود مراجعه نمایند. خلص اینکه مراجعه کننده ولایات ممکن بیش صد هزار افغانی مصرف کنند تا یک جلد پا سپورت پر از اشتباه بدست آرند.
مشکل دیگر نوشتن تخلص است، قبلآ در کشور معمول نبود و درین اداره جبری است اما خبر نیستند که برای محصلان و تحصیل یافته ها که در تذکره و دپلوم شان تخلص درج نیست چقدر مشکل است. قانون حکم کرده که جهت رفع نواقص و اصلاح اسم باید امر رئیس جمهور گرفته شود.

منظور این است که کشور درین سالهای بسیار جوانان تحصیل کرده با احساس و توانا دارند که به سیستم های جدید وتکنالوجی معاصر آشنایی دارند، چرا در چنین ادارات برای شان کار داده نمی شود و تا چه وقت میراث خوران جهاد مقاومت، خویش خوری وزیران و کیلان وقوم گرایی در این ادارات مردم را در تاریکی و پریشانی نگهدارند.
جهت مشکلات داشتن تخلص در پاسپورت و عدم آن در تذکره و دپلوم تحصیلی باید وزارت خارجه کشور؟؟؟ یک تصمیم بگیرد و کشور های جهان و سفارت خانه هارا در جریان بگذارد که در افغانستان این مسایل یک چیز نو است.
موضوع تحریر تاریخ تولد یک مشکل دیگه است که در کشور بسیار کم مردم تاریخ تولد خود را میدانند و متباقی هیچ اطلاعی ندارد. در پاسپورت تاریخ تولد به عدد رومی و ارقام عربی( سال افغانی و عیسوی) در مغایریت درج میگردد که ناشی از نا فهمی و نا کاره گی کارمندان ریاست پاسپورت است، در ورق اخیر پاسپورت باز به همان شیوه کلاسیک امضا و مهر کلان صورت میگیرد که هم یک ورق را خراب میکند و هم راه جعل و زمینه فساد را باز کرده. ریاست ترافیک از همه بد تر است اما به سیستم کلاسیک کمیشن کاری روان است که آنقدر سر و صدا ها بلند نمیشه ومردم از اجرای کار و دادن کمی رشوت جهت اجرای کار شان راضی اند.
اکثر مردم دادن رشوت علنی وکمیشن را نسبت باین شفافیت و منجمنت کمپیوتر ریاست کهنه کارپاسپورت خوش دارند با و جود آنکه مردم باین فکر بود که وزیر صاحب لایق یک کاری میکند اما زورش به مافیای کهنه کار نرسید.

روز جهانی محیط زیست و نقض حقوق شهروندی

2015-06-07T11:48:27Z

همه ساله از روز جهانی محیط زیست در کشور عزیز مان تجلیل به عمل می آید. با قرائت پیام رئیس جمهور ، خواندن شعار سال و سخن رانی های مقامات ارشد دولتی ، گزارش کاری خودشان با کف زدن ها به شکل سمبولیکه و یک عنعنه با صرف طعام چاشت به پایان میرسد. شعار سال 2015که " تنوع زیست " ورشد پایدارمنابع اقتصادی یه نیز خوانده میشود. این در حالیست که بسیاری تنوع وگونه های زیستی میهن که در رشد و تداوم اقتصاد رول ارزنده دارند در حال تهدید، نابود شدن و انقراض اند. آنچه به نظر میرسد بعضی نوعیت گیاهی و دامی کشور در حالت تهدیدوانقراض قرار داشته، سبزیجات و میوه جات کشور آهسته آهسته بازار خودرا به کشور های همجوار تحویل دهی مینماید ، تخمیانه جات بومی سر زمین مان نیزبا ورایتی های برون مرزی مخلوط و کیفیت خودرا از دست داده،اکثر مصاب به امراض بوده قابلیت عرضه به مارکیت را ندارند.

حیات وحش و جنگلات که نماد غنی بودن محیط زیست و طراوت طبیعی محیط است نیز در وضیعیت ناگوار قرار داره، همه روزه جنگلات خصوصآ ارچه( لمنز) و پسته که صرف در کشور مان به شکل طبیعی باقی مانده و در جهان نظیر نداره قطع ، به بیرون از کشور قاچاق ویا بحیث مواد سوخت فوسیلی آز آن استفاده میشود.

مارکو پولو، پلنگ برفی، مارخور، غزال.... از طرف شکارچیان بیرونی به همکاران جنایت کاران داخلی بی رحمانه شکار، باز، و عقاب به کشور های عربی قاچاق می شوند. خاک کشور در حال فرسایش بوده سالانه ملیون ها تن خاک از کشور فرار مینماید، آب شیرین که مایع حیات بود و این نعمت را خداوند(ج) به شکل وافر بما ارزانی داده ، متا سفانه بدون استفاده درست با شور وفغان از مرزها بیرون و در کشور های همسایه رایگان میریزند و د رمقابل

همسایگان بما خشونت و نا امنی میفرستند.

باشنده گان کشور،منحیث انسان حق شهر وندی و زندگی سالم را درین خاک داشته، در غمو اندوه آن شریک اند، مالیه می پردازند، از هجوم بیگانه ها دفاع مینمایند وسزاوار اند که از نعمات طبیعی خداوند بر خور دارباشند. واضیح است که مردمان مان علاوه بر وقوع حوادث طبیعی همه روزه در اثر حوادث انسانی جان ها ی خود و یا عزیزان شان را از دست میدهند که البته موضوع جنگ و مداخله بیگانه گان است و چاره نیست. اصل مسئله اینه که به بهانه جنگ و نا امنی ادارات مسؤل حفظ محیط زیست و بهداشت در یک حالت بی تفاوتی قرار گرفته، از نظر حفظ محیط زیست و محیط زیست بهداشتی تمام حق وحقوق شهر وندان را نقض و در یک حالت بیچاره گی در ادامه حیات شان دست بگریبان اند.

آلودگی خاک، آلودگی آب، آلودگی هوا، آلودگی مواد غذای که از کشور های همجوار( بیتشر از پاکستان) وارد میشوند بدون کیفیت بوده و اداره ای موجود نیست که نورم مواد غذایی وارداتی را تثبیت وبا در نظر داشت همان شرایط تعین شده وارد گردد. میوه جات و سبزیجات که به شیوه اگرو کمیکل اندستری در بیرون از مرز تولید و وارد کشور میشوند بصورت عموم دارای مواد آلانیده کمیاوی بوده استفاده کننده گان را که شهروندان کشوراند به امراض گونا گون مصاب می نمایند. هوای شهر که مقدار ذرات آلوده کننه آن خارج از حد معین بیشتر شده(PPM )عمومآ دارای ذرات معلق خاک، قطرات آب آلوده و مایعات ما زاد، دود کاربن دای اکساید و مونو، ذرات سرب، گاز سلفردای اکساید و.... است که با شنده گان از دست امراض طرق تنفسی، جلدی، تشوشات روحی روز ندارند.

آلودگی صوتی، تشعشعات مایکرو ویف آنتن های مخابراتی، ماشین های اکسری بی کیفت و کهنه شفاخانه ها، ادویه بی کیفیت پاکستانی، آلودگی ذهنیت های سیاسی، وضیعت برهم زدگی اجتماعی، بیکاری و بی روز گاری، روز گمی جوانان بیکار، تشوشات روحی از ناحیه انفجارات نا خواسته ، گم شدن سر نخ دولت وحدت ملی....همه و همه دست به هم داده حقون زندگی مدنی و اجتماعی تمام شهروندان را نقض و محیط زیست را به همه زنده جانها جهنمی ساخته .

توقع بر این است که مسئولان امور بهانه جویی های نا امنی را کنار گذاشته متوجه حق حیات شهر وندان بشوند و به وضیعیت نا گوار محیط زیست شهر کابل و سایر شهر ها کمی دقت نمایند، اگر ده قصه اجرای وطیفه دولتی خود ها نیستند، متوجه وجایب اخلاق دینی و مدنی شان شوند. تاثیرات زیست محیطی پابند به مرز بندی ها نبوده، در هر گوشه و کنار و حتی برون از مرز انسانها و در مجموع زنده جان هارا متآثر می سازد.

شهری که فضایش مردمه خفک و گلوگیر کرده

2015-01-28T12:39:02Z

گپ از کابل و کابلیان است و شهریسیت که میگویند بیش از چهار ملیون انسان به بخشید بشر، یک تعداد رمه و گله گو سفند وخر و یگان شتر، مرغ خانگی، گروپ های سیار سگ های ولگرد و جنگی، یگان اسپ های بزکشی و بار کشی، یک تعداد پرنده گان وطنی و قفسی که همه زنده جان اند و نفس می کشند ده همی شهر زندگی دارند و همه به هوا( اوکسیجن) نیاز دارند. گر چه مقدار اکسیجن ثابت است و کم و زیاد نمیشه اما آلوده میشود. از درخت و یگان بته گِل خو هیچ پرسان نکو که درختای ناجوی کنار جاده ها که تازه غرس گردیده از دست دود و خاک تغیر شکل کرده که شناخت آن یگان دفه مشکل میشود.

در شناخت آلودگی باید یاد آورشد، هرماده غیر متجانس که داخل هوا شود و سبب تغیر ما هیت فزیکی و کمیاوی آن شود آلوده گی میگویند ویا هر آنچه کیفیت هوارا تغیر دهد آلودگی نامیده میشود. آلودگی های کابل نظر به منبع تولید آن در اکثر اوقات سال رخ میدهد، گرچه، سرزمین مان هنوز صنعتی نشده، مگر یک قسم تولیدادت گدی ود تقلبی محلی داره. آلودگی ها ی اینجا هم شکل فصلی را بخود گرفته است. در اواخر فصل خزان با تغیر وضیعت جویی وعدم فعالیت نباتی ، نباتات قادر به جذب گازات مضره مانند: کاربن دای اکساید، کاربن مونو اکساید، سلفردای اکساید، ذرات سرب، و سایر ذرات حیوانی و نباتی ، مایع وجامد و حتی خاک نمیباشند. آلودگی هوای در همین شهر چه مان بیشتر به عوامل ذیل بستگی دارد:

کاهش فرش نباتیست که ناشی ازعدم توجه شایسته سالاران اند تا خاک ر ا مستحکم واز صعود ذرات خاک، ضایعات انسانی، حیوانی ، مایعات مختلف الشکل که در کنار وداخل جوچه ها و کنار سرک، کنج کنار منازل رهایشی در جوش اند، میباشند. البته در ترکیب شان یک مقدار مواد آلوده بیولوژیکی از بیمارستان ها و کلنیک غیر معیاری و موادفضله انسانی... رول زیادی را در آلودگی هوا دارن. از ذباله داانی های کنار بیمارستان( انسنه ریتور ندارن) ، تشناب های وطنی، جویچه های چار راهی سر سبزی، مندوی... قابل یاد آور نیست که هر لحظه گر وخاک وقطرات آب و تیل را بطرف اتمسفیر هوا پر تاپ مینمایند. این آلودگی ها تنها نیستند، در کنار شان یک مقدار آلودگی های ذهنی سیاسی، پرو پاگند بافی، گپ های مبلغین تبلیغی مدارس، ترس و خوف از غذاب و ثواب، اختار و تهدید آدم کشان، انفجار بم های آدامی ، گازات دود موتر های شیشه سیاه وسفید، تشعشع ماشین های ایکس ری بیمارستان های غیر معیاری، امواج آنتن های(مایکرو ویف) تیلفون های پیسه خورک افغان بیسم و سیم دار...... و یگان چیز های دیگه همه یکجا شده، گلوی زن ومرد، اطفال و کلان سالان و حتی آواز خوانان وهنر مندان را گرفته و خفک نموده است. در سرویس و یگان محافل سخن رانی، ساز وآواز حتی مهمانی ها سر فه های خشک و گلو خراش به شکل کورس تخ وپخی را ه انداز شده است که حتی در یگان محفل گپ پرانی و قصه های معرفی وزیران و.... هیچ فهمیده نمی شود که چه میگویند.
آلاینده ها در بسا اوقات مواد زهری خطر ناک بوده که سبب آلودگی مواد غذایی وسبزیجات شده انسان و حیوان را مصاب به مرض می سازد. قطرات تیل با دود های آلوده سلنسرهای عراده جات روی جاده ها برون میشود خاک و کنار سرک را عطر آگین و یک مقدار آن در هوا بلندد نموده به شکل معلق در یک جای بنلد قرار میگیرند( از طیاره به شکل دیش آنتن بالی شهرکابل دیده میشود). آلودگی موادنفتی دارای بقای سرب ،گازات سلفوریک ، کاربن مو نو و دای اکساید اند که اگه یک بار از همی سرک های خامه و کند کنده با حرکت وسایط شخصی ودولتی و رنجرهای پو لیس به هوا بلند می شود و نگو که چه روزی را بالای این مردم هردم شهید نمی آورند که حتی زور انتی بیوتیک های دکتوران متخصص که دوا را مانند تفنگ چره یی بطرف مرض فیر میکنند هم نمی رسه.

گازات کاربن مونو اکساید بسیار خطر ناک اس که از عدم سوخت کامل مواد نفتی تشکیل و زمانیکه از طریق شش ها داخل جریان خون میشود، وانه اوکسیجن خون را گرفته تکلیف های سینه قیتی و قلبی را بار می آورند. در بسا موارد، قطرات باران ویگان شبنم دانه دانه ، مواد ذهری خطر ناک سلفوریک اسید و سایر ذرات تیزابی معلق هوا را پائین آورده سبب الودگی البسه و بروز امراض جلدی در انسان ، حیوانات و نباتات هم میشوند.
گذشته ازینا، آلودگی صوتی و تشعشعی کلان مشکل دیگه است که در شهر کابل روز افزون است و اشخاص و افرادیکه باین امراض مصاب شده اند هنوز امکان تشخیص ا مراض ناشی ازی آلودگی های صوتی و تشعشعی را در بیمارستان های شخصی و دولتی میسر نیست. تو به ، توبه.

ازینکه دولت د قصه مردم نیست، و جلوگیری از این الودگی ها مشکل است، بهتر است که مردم یک نوع تدابیر امنیتی برای حفاظت خو و اطفالشان بگیرند. غذا های پاکستان اکثر آلوده است وباید از خوردنش اجنتاب کنن. ماسک یک وسیله خوب است برای اطفال و بزرگسالان، از سوخت مواد فوسیلی باید کمتر استفاده کنن، مگر کُله گی غریب است چطور کنن. کار شناسان میگویند" دلشان اگر همی دود و وکاربن دای اکساید ودیگه غازات (CFC) و.... بسیار بالا رفت وانه لایه اوزون( O3 ) ر اشکاف کرده و خاد دیدی که بی خبر یک شهاب سنگ کلان د اوغانستان افتاد و تمام مردم، وکیل وزیرای قد یمی و نو معرفی شده، اعضای پا رالمان، قوماندان حتی قاضی و سارنوال را کته تمام اجنت های خارجی و دخلی از بین خواهد برد، باز ده او صورت چکنیم که محیط زیست و شهر داری برای بازمانده گان شان ،کابل جدید بسازند یا نه سازن؟ باید بیاد تان باشه که از همه آلودگی کده، آلودگی آمدن داعش، پلان رفتن و نرفتن امریکا چرت وفکر مردم را گرفته و هم را گنکس وگول کرده.

چشم به راه کابینه

2015-01-06T21:24:00Z

سابق ها میگفتن " کار امروزه به فرادا ننداز"، اما متل در قرن 21 تغییر یافته و برنامه استراتیژی امریکا با کسب تجارب از کشور های صنعتی اروپایی نیز تغییر کرده و باید به کندی به پیش برود. اروپا یی ها شتاب زده همه دار و ندار و منابع طبیعی خودرا خلاص کردن و چشم به ثروت واواندوخته های کشور های غریب و بخصوص اسلامی دوخته اند که یک مشکل رقابتی به امریکا پیدا شده.

از اینکه دین گوشه دنیا، پای امریکا دخیل است و باید در تمام کار های دولتی ، غیر دولتی، اجتماعی ، سیاسی و دیگه کارهای ضروری و غیر ضروی یگان دست اندازی بکنه و جریانات را زیر چشم داشته باشه و از خاطر اینکه از یک طرف امریکا در دیگه گوشه های دنیا، عراق ، سوریه،.... مصروف است، عایدش هم کم شده و وقت هم نداره، در قبال اینکه عساکرش را هم آهسته آهسته در مدت چندین سال از افغانستان برون میکنه باید و دولت و مردم را در حالت نوسان قرار دهد که کمی دل شان به لرزه. ازین رو باید، به رهبران جدید و متفکرین دستودر دهد که امور دولتی را بسیار به دقت خوب چغل کنن و به زودی کار هارا خلاص نکنند ، از یکطرف برای مردم بیکار و بی روزگار و وسیاسیون دروغ پرداز یک مصروفیت پیدا کنن و دیگه اینکه حکومت فساد کرزی را به رخ مردم به کشند. مردم هم معتقد اند که عجله کار شیطان است.

روشن است که معرفی وزیران سنگگ شده وبه بلای مردم که نه کار دارند ، نه نان و نه آب و نه امنیت که حتی سردی زمستانه هم فراموش کرده اند و از بسکه متوجه خبر های تلویزیون اند تا عکس های وزیرانی نو را به بینند اکثریت مردم به چشم دردی گرفتار شه و اشک هایشان همو طور خودبخود میرههههه. در این ارتباط طنزک کوتاه زیررا که یک درد دل است بخوانید:

شهید یعنی چی؟ و جهاد در مقابل کی؟

2014-12-08T20:05:52Z

در کشور عزیز ما بعد از کودتای ثور 1357 جهاد در مقابل مهاجمان همسایه شمال شروع و صفوف مجاهدین روز به روز برای دفاع از دین و تمامیت ارضی تقویت گردید. البته روشن است ،" زمانیکه آدم تفنگ را در دست می گیرد یا کشته میشود و یا افراد دیگر را به قتل میرساند، اگر کُشتی غازی و اگر کُشته شدی شهید می شوی" . در جنگ های مقدس میهنی و دفاع از امور دینی هر کی کُشته شود شهید میشود. برای اینکه صفوف جهاد و جنگ در مقابل متجاوزین تقویت گردد و سنگر ها همواره گرم باشد. رهبران جهاد رسالتاٌ جوانان را در راه مبارزه تشویق میکردند و بصورت کل در بیانیه ها و سخنرانی های شان این منطقه جغرافیایی را که درآن زیست میکنیم بنام کشور/ملت شهید پرور یاد کردند.

روس ها و متجاوزین در سال 1989 افغانستان را ترک گفتند مگر موضوع جهاد و شهید پروری هنوز ادامه دارد. امروز با وجود آنکه نیرو های جامعه جهانی و قدرت بزرگ جهان- امریکا در ساحه وجود دارد، هنوزفهمیده نشده که شهید یعنی چی؟ و جهاد در مقابل کی؟ اما همان سیر برای دریافت کلید جنت در جریان است. از شرق، غرب و جنوب رضا کاران، کاروان شهادت در کشور ما مانند سیل مها جرت اروپائیان در امریکا در حال حرکت است و به شیوه های مختلف در خانه، مکتب، مسجد، مدرسه، مقابل شفاخانه، در دفتر کاری، داخل منزل، دربین سرویس ، قبرستان و.... جان های مردم بی گناه را گرفته تا خود شان با دریافت کلید به بهشت بروند و مردم بیگناه را به زعم خودشان روانه دوزخ کنند، یک شخص از اداره ملل متحد و سازمان حقوق بشر تا شورای کنفرانس اسلامی به این سوال پاسخ درست نداده اند و معضله شکل معمای قرن 21 را گرفته، امید برای کشف این معما از قاره امریکا یک نابغه ی پیدا و به حل معما به پردازد تا از شر آن خلاص شویم.
راه ابریشم یا راه جنت
تا که بـم در زیر دامـانـی نمـایـان مـی شــود
نعش ها در روی جـاده تیت پاشـان مـی شود
گاه در محراب و مسجد گاه به درب مـدرسه
انفجار بهری رضای پاک - ایران مـی شود
راه ابـریشم کجـاشد؟ راه جنت را بـه بیــن!
طرح این شهرا چرا در خاک افغان می شود
طفلکـان در راه مکتب باچـه شـوق و اشتیـاق
ناخبرازمرگ چو برگ از شاخ ریزان میشود
دین اسلام کامـل و گـردیـد پسندی کـرد گـار
دهشت و خشم و ترور فتوای شیطان میشود
در نماز گاهی جنازه با وداع با مرده گان
انفلاق دوستان دیدیم چــه ارزان می شــود
برزخی روی زمین خـاک خـراسانش بشـد
جنت و دوزخ چرا اینجـا نمایـان مـی شـود
یک بهاری عمررفت در انتخـاب و انتحـار
جان کری آمد چه وقت کابینه اعلان میشود

ملاقات با وزیر صاحب در کابینه بعدی

2014-03-28T16:02:12Z

Sommaire

لب خند و در خواست ملاقات

گرچه چندین بار تصمیم گرفتم که پشت همی گپ های کار کردن، خدمت، صداقت، وطندوستی ، نوع پروری و دگیه چیز ها که ده سویچ های بالا بند است گپ نه زنم و مادر کلانم هم میگفت که از چنگال دولت خوده نگه کو،مگه چکنیم ماره دولت اوتو ده چنگال گرفته که هیچ خلاصی نداریم . مگه باز میگویند که آدم حیوان اجتماعی است با مردم زندگی میکنه ، ار خوشی هایشان خوش و در غم اندوه شان( خدا کمش کنه) شریک است و مجبورمیشود مانند حسن غمکش چیزی بگوید. خلص اینکه،من یک استاد تعلیم تربیه بودم ، متخصص محیط زیست و منابع طبیعی بودم، بیش از 18 سال تجارب کاری در بخش های ملل متحد وسایر سازمان های بین المللی ره داشتم. و از بسیاری کار ها همرای کارمندان بیرونی و درونی یگان لاف وپتاق میزدم. کو تاه تر اینکه، یکی از همکار ها و آشننا های قدیم بینه مللی در همی کابینه فعلی وزیر شد، خواستم از موقع استفاده کرده، برنامه مختلف باز سازی و کاریابی را با دوست گرامی و همکار قدیم ام جناب وزیر صاحب..... شریک سازم تا به مردم کمکی کار پیداشود و کشورهم یک زره سرو رویش تازه شود، بودجه و تخصیص هم ده وقتش خرچ شود وجای دیگه نروه. در دو بهارگذشته، کوشش کدم ورفتم اگر وزیر صاحب که واقعا در مقایسه، شایسته ترین و خوش برخورد ترین وزیردر کابینه موجود است ملاقات کنم، در باره سرسبزی، فرسایش خاک، غرس نهال، بند های کنترولی ، کنترول حوادث، آگاهی عامه، تعلیم وتربیه، کپه ستی بلدنگ...... یگان کاری های منجمنت و شیوه های کاریابی برای جوانان بیکارکشور صحبت کنم. مگر چانس یاری نکرد که برنامه خودرا برایش شرح میدادم. برای چند دقیقه جناب شان را دیدم، گفت از دست وکیل صاحبان روز نداریم، عیناٌ مثل همو کمیشن کارها، هر هفته 2-3 بارپیش مان می آیند و یگان غم مردم خوده می خورند وای هم کار خوب است.

مگرباید روز دیگی خوب چقورو به فرصت صحب کنیم. اما هر قدر کوشش کدم، آن فرصت میسر نه شد و خواستم تا درین بهار پیش از پیش برایش این پیام را روان کنم، تا لطف فرموده بعد از انتخابات 1393 در وظیفه جدید اگر با من یک ملاقاتی کنه خوش می شوم تا همو درد دل خوده بگویم اگر عملی شد یانه شد خیر است، همی درد دل مه خو باید نا گفته نمانه، همه از خود هستیم ای کار ها ره بسیار دید یم. البته درین بخش ها تجربه فراوانی را از کشور های بیرونی و درون کشوری هم یاد گرفته بودم . راستی، یادم نه رود، اولتر از همه بهارنو، سال نو و نوروز جهانی را به وزیر صاحب و به همه دوستان گرامی مبارک باد بگویم.

لب خند و در خواست ملاقات

پل صراط، چقدر باریک است؟
از موکده، باریکتر، باریکتر از هرمویی،
پل صراط چقدر تاریک است؟
از شب کده تاریکتر،
چقدر سیاه ؟ چقدر خوف و مخوف؟ بسیار سیای تاریک،
سیاه تر از گور و بلک هول فضا(سوراخ های سیاه کیهانی)،
پل صراط چقدر تیز تر است؟
از تیغ کده تیزتر، تیز تر ازهر تیغی، حتا،
از زبان سخن گوی وزیر کده تیز تر،
لیک،
با توبه و تقوا و نماز،
یا یکی دست دعا،
میتوان کرد عبور آن پُل را، با همان تیزی و تاریکی ها.
اما !
باری رفتن به ملاقات وزیر، آن هم دوست و همکارشما.
با عبور کردن چند دروازه،
روزها باید انظار کشید،
تا کنی کارت ملاقات حاصل،
باز سه روز دگر در کار است.
تا رسد نوبت تو،
بعد از آن،
دل لرزیده و با دست دعا، و بدل خوانده چند درود شریف.
با گذشتن ز یکی کانالی، پس از تلاشی چند بار،
با سکن کردن، باز پرسش های بسیار،
همچو مستنتق بیکار،
بعد با دنده برقی وبسی جیب پالک ،
قبل از رفتن به آن مقام بلند، باید بنشست روی یک چوکیگکی،
در یک اتاق سردی کم نور،
پس از چند سات انتظاری ها،
وبه یک فکرعمیق، که کنیم صحبت ها،
یا ورش آید و گوید که برو،
مجلس است.
وزیر صاحب میروه به پارالمان،
از برای شرح ابتکارا تش،
تا کند خوش کمی وکیلان را،
یاشوند چشم به چشم بار دگر،
بهر کرسی وزارتی دیگر،
با شنیدن ازین پیامک سرد،
باز در پیش خود خجل گشتم،
شرمم آمد که او گِل گشتم،
چکنم؟
در ادارت چنین شده رسمی، نی ز روی بغض وکینه و خشمی،
نیست راهی و چاره یی دیگر،
از برای همچو منی خو برده، غم و در های مردمان دیده،
که به هرسو می کند رویی،
نیست یاری و نی مدد گاری،
جز ندامت ز کار کرده خویش،
وای ازین وقت و عمر رفته خویش،
با تاسف که میکنم یادی،
از همان ظالمو غدارقدیم،
بد نه بود، خوب بود ، همو دزدان،
همچنان،
آن کفن کش های قدیم،

محمد الله کوشانی

افغانستان به بحر راه پیدا می کند

2014-03-17T19:55:13Z

امروز که تمام شهر کابل را آب گرفته است وتمام سرک ها و کوچه هاییک از که ازدامنه تپه ها یایان استند، زیراب شده اند و سرک هامانند بحر و موتر های کوچگ شکل قایق هارا گرفته اند. بادیدن این صحنه، گپ همو متخصص اداره ملی حفاظت محیط زیست بیادم آمد که چند روز پیش ازطریق یکی از تلویزیون ها در باره تغیر اقلیم، سوراخ شدن لایه ازون، اوخیزی ها، اوشدن یخ چال های عین قطب های شمال و جنوب و بلند شدن سطح آب های کُله بحر ها گپ میزد. در اخیر گفت که مملکت هایکه در لب دریا و کنار بحر ها قرار دارند وانه کولش زیر او می شه و سطح او اوآنقدر بلند میشود که آهسته آهسته خشکی های زمین که از بحر بلند ماندند و مردمان شان هیچ بحر را نمیشناسد. از ساحل، کنار بحر، ماهای عسلی لب دریایی، امواج، طوفان و دی تینگ ها، ما هی گیری ها، کشتی رانیها، قایق رانی های یک نفره ودو نفر هیچ خبر نبودند و حالا از همه چیز با خبر میشوند وبه بحر راه پیدا میکنند.

در همین ارتباط ، امروز یک نفر متخصص کلان دیگه، مربوط به ریاست ضد حوادث( مبارزه با حوادث، تنظیم حوادث....) از برنامه بامداد خوش تلویزیون طلوع سخن پرانی میکرد و می گفت: از اینکه وضع جوی اوغانستان در تغیر است، از آمدن سیل، او خیزی، برف کوچ ها، گَل کوچ، سنگ کوچ، زلزله، یگان آتش فشان و دیگه گپ های بسیار کلان کلان میزد و فعالیت های شان وآمادگی هایی مانند، کمک رسانی، آمادگی قبل از وقوع حوادث، تهیه کمک های عاجل واضطراری، تشکیل کمیته های رضا کار آماده باش ضد حوادث، دادن آگاهی عامه برای نجات زنان ، اطفال و کهن سالان، حفظ الصحه ، تهیه سامان ولوازم و البسه و مواد خوراکه و دیگر کار های کلان مانند ساختن چکدم ها، تراس کنی، نهالشانی ده بغل کوها و خلاصه ازین قسم گپ ها بسیار زد که نه خودش معنی یش را می فهمید نه مه و نه بسیار از شنونده های تلویزیون. باشه که تا یک کتاب لغتنامه خارجی ر اپیداکنیم. آنقدر پُر گفت که قریب بود از رفتن بوظیفه بمانم و تلویزیون را گل کرده به وظیفه رفتم.

آخر کلام که هنگام برگشت از وظیفه، وقتیکه از نزدیک پو هنتون رنا حرکت کدم، ده چاراهی برکی آنقدر بندش بود که موتر ها پشت هم قطار مانده بودند که حیران می ماندی، گرچه باران هم خوب شدید میبارید مثلیک در یک دقیقه 16 ملیون متر مکعب او از آسمان میریخت. ای آسمان کابل هم نمیدانیم که چه گپ سرش شده و از یک هفته باین طرف اس مثلیکه بیاد کسی گریه میکند. دریور به بسیار مکشل، از یک گوشه داخل سرک شد، ووه، دیدم همین سرک هشتاد و چندمتره یک تکه بحر مصنوعی گشته بود و هر طرف او موج میزد، پیاده رو وجویچه ها معلوم نمی شد، یگان موتر ده چقری های و جویچه ها هم بند مانده بود. مگر خوب بود که یک جر سقیل سرخ پیش از پیش آورده بودند مگر در یک گوشه او هم بند مانده بود و توان حرکت را نداشت. در اول که هوا روشن بود راستی چه یک منظره خوبی را تشکیل داده بود که دیدنش خوش آدم می آمد، از حرکت موتر او باد میشد و مانند موج همو بحر های کلان سره دیگه موترها، مردم پیاده ، باسکیل سوار، کراچی وان... که در بین سرک گیر مانده بودند و نمیدانستند که کدام طرف بروند، او باد می شد، تو ته های پلاستیک و کثافت ها به هوا باد می شد و مقبول معلوم میشد، حتی، همو صحنه فلم های لب دریای را بیاد آدم می آورد. نهال های کنار سرک که از آلودگی هوا و دود موتر بکلی سیاه گشته بودند شسته می شدند، پیاده روها گرچه زیر او بود خو باز هم ششته می شدند. دیگه طرف میدیدی که زباله دانی ها هر طرف چپه شده بود و یک صحنه عجیب رنگا رنگ را تشکیل داده بود. ترا فیک ها هم مثلیکه راه گم شده بود ند، ده چار راهی کلان سمت راگم کرده بودند، راستی که بدون قطب نما در بحر رفتن وجهت یابی مشکل است. هر قدر که به چار رهی شهید نزدیک می شدیم سیل آب و موج خیزی بیشتر میشد، تا اینکه به چار راهی اسپ های لب جر رسیدیم نزدیک های شام شد وبه مشکل راه را میدیدم و دریورها هم هموطور اتکله کایی روان بودند، بخت وطالع که هر چه پیش آمد یا تکر، یا ده جیویچه افتادن و یا رسیدن بخانه، از چقوری و یگان دک و دوک موتر ها به یکی دیگه هیچ نه پُرس که امروز آزاد بود و هیچ کس از موتر بیرون آمده نمیتانست که پرسان کند. میگویند روز محشرهم همین قسم است که هرکس ده غم خود است و ده قصه خرابی موترخود و از کس دیگه نبود ند.

دو نفر طفل را ده کنار سرک در لب جر دیدیم که بندمانده بودند و نمی فهمیدند که کدام طرف بروند، ما هم نتوانستیم که از موتر بیرون رویم و آنها را نجات دهیم، خدا کند که ده کدام جویچه غرق نه شده باشند. راستش در بحر کت کردن چه قدر خوب معلوم میشه، مگر افسوس که برق ها نبود که همین آو پراک و موج های دریایی اوغانستانی را خوب مشاهده می نمودیم. تقریبا دو ساعت را در بر گرفت تا به خانه رسیدم، بسیاری دوکان ها و کراچی فروشان پیاده گرد در او گیر مانده بودند و مردم نمی توانست که حتی نان و سودای ضرورت شب را در بعضی قسمت ها برای خود بگیرند، چقدر نفر امشب گوشنه مانده باشد.

مگر شهر دار صاحب، رئیس تنظیف و رئیس اداره ضد حوادث قرار در دفتر ها وخانه هایشان خوش و خندان نشسته بودند و ده قصی هیچ یک نیستند که چه گپ است. در هیمن فکر نشسه بودند که فردا چطور یک پرو پوزل جانانه به اداره بانگ جهانی و یو.اس. آی. دی. به زعم خود شان گاو های شیری نمشته کنند ویک مقدار فند و قند کلان را بگیرند تا بنام اینکه کثافات را از روی جاده ها و جویچه ها پاک کنند و از پول آن خانه های خودرا آهن پوش و پخته کاری کنند تا در آب خیزی و طوفان های بعدی که از طرف اداره محیط زیست پیش بینی شده است محکم کاری وپخته کاری نمایند.

مگر خیر است، ای مشکلات میگذرد و امید وارم که هرچه زود تر به گفته همی متخصصین ادارن ملی حفاظت محیط زیست، او خیزی ها زود شود و پاکستان هم زیر او شود که به بحر راه پیدا کنیم و از زیر بار و طعنه ایران وپاکستان خلاص شویم و صاحب یگان کشتی هم شویم تا نرخ و نوا هم کمی پائین بیاید و از مزایای کنار دریا، لب بحر، منظره امواج دریا، ماهی گیری ها خلاص شویم و ای راه بندی سرک ها کم شود. خیر باشد، حالا دریاچه های مصنوعی را در کابل دیدیم، کم کم به بحر هم نزدیک می شویم.

اگر باران و آب ریزی به همین شکل ادامه پیدا کند ، خدامیداند که فردا ده کابل چه گپ ها شود منتظر بر نامه سر زمین من و طلوع نیوز باشید. مگر در خبر های ده بجه یی شب ، شهر دار صاحب با لباس های فیشنی زرد و چتر زردش از تلویزون طلوع حاضروخوش خبری داد که برای نجات مردم را های زیر زمین و کانال ها را می سازد.

صندلی جنگی

2014-02-15T09:57:27Z

هفته گذشته، روز رخصتی بود، خواستم که به طرف بازار بروم. بچه ها در کوچه سره توب بازی جنگ داشتن. یک خانم که مادر یکی از بچه ها بود سرش را از دروازه بیرون کرد، دید که بچه ها غالمغال دارند اما مشت و لغت نیستند. همین قدر گفت" ده این مملکت چقدر جنگ است، غیر جنگ، جنگ چیز دیگی نیست، ای خدایا! چه وقت باشه که ازی جنگ خلاص شویم". وقتیکه به لیسه مریم رسیدم، دیدم که یک موتر بار بری استاده وزیاد مردم به دور آن در قسمت شرقی شفاخانه، ده روی سرک جمع شده کش وفش وغالمغاللک بسیار زیاد دارند، یک تعداد پولیس و یگان معیوب و معلول هم در بین شان دیده می شد و یکنفر معلول که روی ویلچیر( چوکی کی چرخکی تیردارد) قرار داشت، میر میدان بود.

صندلی هارا هرکی به طرف خود کش میکرد، مثلیکه یگان تا یش خراب هم شده باشد. درین وقت گپ همو خانم که در فکر بچی خود بود یادم آمد" ده ای مملکت غیر از جنگ چیزه دیگه نیست، هرسو بوروغیره جنگ، جنگ..." درهمین چرت وفکر فرو رفتم که راستی درین سرزمین چقدرجنگ است و چقدر جنگ هارا دیدیم که هنوز خلاصی ندارد. ای، هی! مغز آدم چه ساختمان عجیب و غریبی دارد، چه چیز های نیست که در مغزما نباشد. همو طور است که کشور های پیشرفته مانند جاپان، جرمن و...... ازهمی مغزشان/ فکرشان استفاده کدن و همه چیزها ره ساختن، هم وطن شانه آباد کدن و هم اقتصاد خودشانه ساختن وهرچیزیکه به دور پیش خود می بینمی همو خارجی ها ساختن و ما وشما ساخت دست شان را خریده و کار میگیریم.

خاننده محترم ، پشت گپ نگرد که مغز بیکار مه هم یک دفعه به گفته خارجی ها سرچ کدن شروع کد. تمام جنگ ها ره بیادم آورد. از وقتیکه صنف چار مکتب بودم، درس های کتاب تاریخ یاد آمد که همی سدوزیی ها و ممد زیی ها بود و احمد شاه بابا و بچه های بیست و چند انه تیمور شاه، گوش شیطان کر، چقدر بچه داشت و چه جنگهایی نه بود که نکردن؟ یکی دیگی خودرا کور میکرد، بندی میکرد و میکُشتند( به اصطلاح روس ها یکی دیگی خوده، جگ جگ میکدن) . انگلیس، روس ، ترک، تاتار و یگان عرب دربین شان هم دیده می شد. قطی نصوار دوست محمد خان به وزیر اکبر خان میبردند و تسبیحش را به یک بیادر دیگه اش ، به همین شکل جنگ سره پاچاهی و قدرت از بچه به

نواسه و از نواسه به .... کاسه و نبیره تا حال ادامه دارد و تار دوانی های میراثی تا اکنون برای دریافت کرسی ریاست جمهوری ادامه دارد.

در بین مردم در قریه جات، جنگ سره برف های کوچه، جنگ سره او، سره باغ، سره زمین، خانه، درخت، زن ، بچه، دوکان، خر، گاه و در ادارات دولتی جنگ سره چوکی، سره اضافه کاریه، سره بورس های تحصیلی، سره تقسیم یکان شیرینی وقله مانه که از مراجعین غرض اجرای کارش بعد از چندماه سرگردانی اخذ مینمایندادامه دارد.
برای ساعت تیری وسرگرمی های جنگی هم در دهات و اطراف رواج دارد و اکنون در مراکز ولایات نیز رونق خوبی پیدا کده که شامل جنگ های ملی ما گردیده مانند: برف جنگی ،سگ جنگی، مرغ جنگی، کوک جنگی، شتر جنگی،

تخم جنگی، بودنه جنگی ، گاو جنگی مورچه جنگی.... میباشد که عامل این نوع جنگ ها خارجی ها نبوده، عموما وطندارهای خود ما استند. یگان دفعه عین کبوترها ره که سمبول وعلامت صلح استند به جنگ می اندازند. زن ها هم یگان دفعه، جنگ میکنند که بنام موی کنک یاد می شه وبسیار جالب است، مگر خوب است که کم است، سابقا ، یگان ریش کنک هم وجود اشت( پیش از کله شنکوف).

جنگ های آموزشی عمومآ، درمکاتب بین متعلمین و شاگردان مکتب نیز از سابق های دور رواج داشت مانند: شعر جنگی و چشم چنگی ، تخته جنگی، بوت جنگی که حالا کمی تغیرکده و شکل بوکس جنگی ، کیبل جنگی، بکس پنجه، چاقوجنگی رواج پیدا کدهو کمی خطر ناک تر شده. دخترها نیز ار بچه ها کم نیستند، یگان کراته جنگی و جدو جنگی را از ایرانی ها یاد گرفته اند تا در مقابل حرکات نا سالم بچه های بیکار از خود دفاع کنند وای یک کار خوب است.

البته با پیشرفت زمان، در یگان جای شیوه جنگ هم تغیر کرده، متعلمین و شاگردان کودکستتان و دورده اول مکاتب کتاب جنگی و خط کش جنگی میکنند. ده پارالمان خو وانه معلوم است که بوتل جنگی و زبان جنگی رواج پیدا کرده ، مگر خوب است که زخم و جرح آن دیده نمی شود و کمی درد درونی داره و بس. . جوانان و آنانیکه تازه به سیاست پا نهاده روی مسایل زبانی، قومی، سمتی، انتخابات و..... جنگ های انترنتی روان است مگر ای قسم جنگ یک خوبی دارد که جانب مقابل یکی دیگی خوده نمی شناسند حتی عکس های شان ، در صفحه فیس بوک بدلی است که یگان دفعه زن مردم میشه و مرد زن. این یک ابتکار خوب است یعنی جنگ غیابی است و گرنه حال سره ما چه می آمد؟.
مگر این یک صحنه عجیبی بود که ممکن یکی از انجو در محضر عام ودر یک نقطه بسیار اذ دهام لیسه مریم بدون گرفتن کدام لست و در یافت غریب و غُربه، فقیر، مها جر، بیوه و بیجا شده، در یک موتر چند دانه صدنلی را آ ورده بود که برای مردم بنام کمک و خیرات توزیع نماید اصلاٌ عامل بی امنی و منازعه همی انجو ها و مؤسسات خیریه اند که بنام کمک و همدلی تحت نام معلول و معیوب، بیوه و یتیم، بیجاشده و مهاجر واین آن مردم را به هم در گیر می

نمایند و خود شانه وانه سیل می بینند و یگان فلم هم میسازند برای پروژه های بعدی شان.

بهرحال، یک صحنه ای بسیار عجیب و غریبی را تشکیل داده بود که مردم دو کاندار، کراچی وان، رهگذر، مغازه دار و بیکار ...برای دریافت یک صندلی به جان هم افتادن ویک تعداد پو لیس های حوزه مذکور نیز درین صحنه اشتراک داشتند. مگر مناقشه عمومآ شکل زبانی، غال مغال دست به دست و کشمکش را داشت. کسانی میتوانست یک صندلی را بدست آرد که پولیس وی را کمک مینمود. در حقیقت این خودش یک بی امنی در روی بازار بود و مردم به تشویش میشد که چه گپ است؟

درین وقت ، یک نفر میخواست که ازین صحنه تصویری بگیرد، اما پولیس ها اورا بُردند و همو شخص معیوب چه توهین و سخن های ناسزا را نمی گفت و گفت، هرچه که بیاد داشت. شخص معیوب ا صلا معلوم نه شد که چه کاره است، سرش لچ بود وبسیار حرف های زشتی وناسزا را استعمال میکرد. فکر میکنم که تصویر گیرنده غم ودرد ملت

را میدید که تا چه وقت این خارجی ها و انجو ها سره یک کمک بسیار نا چیزمارا به جنگ وا دارند و مردم را به تشویش به اندازند؟ اما آن برادر معیوب نمی دانست و شاید نماینده بود. بهر حال! چندین سال است که از نام معیوبین و معلولین و زن اطفال، ده ای مملکت استفاده میشود، ملیون ها دالر به جیب تیکه داران خارجی و داخلی می افتد و این بیچاره گان به یک چیز نا چیز به جان هم گلا ویز می شوند.

عجیب است که چه وقت ازین جنگ اندازی انجو ها (مؤسسات خیریه) خلاص شویم که به یک خیرات بسیار ناچیزیی مردم مارا به هم می اندازد، تشویش و خشونت را در بین مردم بیچاره و نادان ما روز بروز ترویج و ترزیق مینماید و پو لیس که باید حامی جان، مال، ناموس و عزت مردم باشد. از همین انجو های دزد، غارت گر، خشونت ساز و جنگ پرتو حمایت و در بی عزتی مردم سهم میگیرند.

امید انجینر صاحب داود زی که یک وزیر کار فهم و سیاست مدار با تجربه است ، جلو این یاوه سری هارا بگیرد. خصوصآ قوماندان صاحب امنیه ولایت کابل که واقعا یک شخص دلسوز و یک پولیس آگاه، مهربان و خدمت گار خوبی است، واقعاٌ، مردم شهر کابل دوستش دارند، گرچه بسیار مصروف هم است ، اگر در همین کار های خورد وریزه یگان توجه نماید خوب میشود و اگر خبر شود انشاه الله، که این کار را هم میکند .

در حقیقت خشونت کاران و جنایت پر دازان در شهر کابل داخل یک شبکه کار مینایند. کسانی اند که از سالهای زیاد در یک شعبه کاری مصروف اند و به تمام دزد ها و تخریب کاران دست دارند، تا که این شبکه از هم نه پاشد بی امنی ها کم نمی شنود و خشونت بامردم و خبر نگاران و کار دارد و بیکار.... ازجانب پولیس از بین نمی رود.
تقرر یک زن در یکی از حوزه های امنیتی کار نیک شد و باید تمام کارمندان پولیس که از سه سال بیشتر در شهر استند، تبدیل و بولایات بروند و از ولایت ها به مرکز بیایند تا یک تبدیل هوا هم شود و عدالت اجتماعی هم برابر شود.
بهر حال، امید سلطان شهر ویا سلطان آینده قلمر و این کاره بکند و برای جوانان کاردان و با احساس و تعلیم یافته که لیاقت کاری را داشته باشند و در گروپ های پودری ، هرویونی ، قلیان کش، چلم پف، نصوار پک ( نصوار بینی خیر است، پروا ندارد) ، چشم چران، طفل دزدک، کیسه بُر و........عضویت نداشته باشند، کار را بسپارد و همواره تحت آموزش گرفته شوند تا به کمک خداوند متعال و تو جه قومندان صاحب امنیه و وزیر صاحب داخله از همین بی امنی ها خلاص شویم، در دیگر کشور ها به بینیم که پولیس شان چه رویه نیک دارند و همو طور خوششششش آدم می آید. امید بعد از 2014 این نوع مشکلات کوچک و توهین آمیز حل شود، پناه بخدا و گوش شیطان کر.

گرچه، موضوع جنگ در وطن ما، سابقه دیرینه دارد و نتوانستم که این جنگ هارا به کته گوری های مشخص تقسیم بندی کنم. عمومآ، منازعات که از طریق برنامه های تحت نام باز سازی، کمک ها ی کشاورزی، همبستگی ملی، توزیع گندم اداره ضد حوادث، انتخابات نماینده ها وغیره به همکاری همین خارحی ها صورت میگیرد. راستی چینی های چقدر مردمای هوشیاری بودن که بعد از جنگ تریاک با انگلیس ها دروازه های مملکت خودرا بروی خارجی ها بستن و به کمک و همکاری مردم خود شان و زمینه سازی برای کار همه چیز هاره ساختن و ما می بینیم که اقتصاد چین به کجا رسدیه است و تقریبآ تولیدات شان کوله روی زمینه گرفته. اما ، ما...................
ای گپ همی جا باشد که نام جنگ تغیر کرد و پیکار های انتخاباتی وانه شروع شد. بروم که ده او جه، چه قسم پیکار است؟ باز قصه میکنیم. " یار زنده و سُوبت باقی".

شکارچی و...

2014-01-12T10:51:55Z

ای، هی ! درسرزمینیکه ما زندگی داریم چه کارهای نیست که صورت نمیگیرد. گپ امروز، روی موضوع قاچاق وشکار پرنده گان است، گذشته از اینکه مفهوم قاچاق با شرایط زمان فرق میکند مگر از زمان های دور تا جائیکه بخاطر دارم از ین وطن آثار اتیقه، احجار معدنی و دیگر چیز های قیمتی و پسان ترها، چرس و پودر تریاک کمکم به کشور های همسایه از جمله ایران و پاکستان و یا از آن سو باین سو و ازین سو بان سو غیر قانونی برده می شدند که او را قاچاق میگفتند. بعد ها ملاحظه شده که اطفال را نیز به منظور پیوند اعضای بدن شان به بدن یگان شخص پولدار و یا شراب خورانیکه گَرده هایشان از فعالیت باز مانده بود قاچاق می شدند. باز خبر ها پخش شد که یگان زنان را نیز به بهانه مهاجرت وپناهنده گی سیای وغیره به ممالک خارج و کشور های عرب قاچاق ویا به سیر و چکرمیبردند. باز هم در خبر ها شنیده می شد که جوانان را نیز به کشور های خارج تحت نام پناهنده، سپانسردهی و... قاچاق میکردند که بیشتر جنبه کاریابی داشت. باید یاد آور شد که رفت وآمد و بردن و آودرن یگان چیز قیمت بها یا ارزان به ایران و پاکستان یک چیز عادیست و از زمانهای دور مردمان در ین مثلث ( ایران، پاکستان وافغانستان)، رشته قومی و خون

شریکی دارند و بنام سوغاتی یاد میشود نه قاچاق و یک چیز معمولی ایست. باز هم ده خبر ها شنیده می شد که جوانان و مردان جنگی و میهن پرست ما را به نام جهاد و سهم گرفتن در جنگ های داخلی به ممالک دیگر فرستاند بزرگان و کلان های ما گفتند که این هم خیر است، این ناشی از غیرت شان است باید بروند. همچنان، دیدیم که از زیر زیارت گاه ها نیز یگان چیز را که ما در سابق به انها بلدیت وآشنایی که امروز داریم نداشتیم؛ اما چقدر به آنها احترم میکردیم و نزر و صدقه میدادیم، همه را بیرون کشیدن به خارج و یا به اصطلاح مردم به ملک های پیایان بردند، گفتیم خیر است خو مال زیارت بود، و انه خود شان گناهگار می شوند. یگان دفعه دیدیم که برای کُشتن مردم و خرابی خانه ها و باغ های مردم تفنگ و مرمی، یگان بمب نیز پائین و بالا می بردند، بازهم مردمان ریش سفید و کلان کار ها گفتند خیر است، هر قدر کم شود خوب است مگر خدا کند که دیگه نیاید. پسان ها دیده شده که....... وحتی راکت های ستنگر را که توسط آن طیاره ها را شکار میکردند یک دفعه آوردند و بعد دوباره خریداری کردند، به طرف دیگر به چشم خود دیدیم که در همین سر زمین ما از خارج/بیرون اشیا و اجناس آدم کش را اول مفته می آوردند و بعد روز بروز قیمت شان را بلند تر و بلندتر کرده میرفتند تا اینکه شکل قاچاق را بخود گرفت. خوب، مردم از بردن و یا قاچاق شان خوش شدند که این بلاها هر قدر از خاک ما کم شود، خوب است و به مفاد ما تمام می شود.

خلاصه کلام، هر چه در زیر زمین داشتیم بنام های تحفه، سوغاتی، هدیه، پدرکه، گیفت، انتیک..... و در مجموع از کشور ما بصورت قاچاق بیرون شدند. مردم گفت بلا ده پس شان، چیزهای بیجان و یا کهنه وکتل بود بردند خیر است بخاطریکه ما طرز استفاده شان را نمی دانستیم. حالا بیا به بین که پرنده گان وحشی را نیز آرام نمی مانند تا در فضای میهن مان و کوهای سر بفلک این سر زمین پرواز کنند و با نوا و آوای حنجره هایشان غم و درد دل این ملت رنجیده و با شهامت را انعکاس دهند و از تماشای آنها بقدری رنج دهقانان و باغداران ما گُل شود، همه را شکار وقاچاق مینمایند. از بد بد ترش توبه!

میدانید که در این سرزمین بین 500- 470 نوع پرنده آب زی، مهاجر و بومی وجود داشته ( دیده شده بود) که یک تعداد شان بسیار نایاب بوده تقریباٌ 14 نوع آنها در معرض خطر اند. این پرنده گان، مخصوص کوهای بلند و دره های شاداب این سر زمین است که در اطراف و اکناف کوه های هندوکش، پامیر و کوه بابا و غیره جا ها دیده می شوند. باز شکاری، کلنگ، قاض حسینی، شاهین، لاش خور، عقاب، سیمرغ، کبک دری... مانند گوسفند مارکوپولو که همه شهرت جهانی دارند و در توازن طبیعت و ایکوسیستم های آبی و خشکه این وطن سهم بارز دارند. گرچه، شکار و قاچاق پرنده گان بنا به کانوینسیون جهانی حفاظت از حیات وحش و اعلامیه دولت افغانستان نیزمنع میباشد. اما کی ده قصیش است؟

طوریکه می بینیم اداره محیط زیست با یک بغل پالیسی که در این مورد ساخته است مگر دیده می شود که ده خو است و یا با استفاده از خصویت مهمان نوازی و یا یکان ارتباطی شهزاده یی با عرب ها و شیخان.... و سرمایه

داران خارجی اجازه داده میشود که پرنده گان نایا ب کشور را برای ساعت تیری خود شکار و قاچاق نمایند. به ترس از روزی که در عدم موجودیت پرنده گان شکارچی زمین ها و دشت دامان کشور به فارم های موش داری و خزنده گان تبدیل نه شود. گذشته از شیوع امراض، حبوبات و غله جات بومی مان به سرنونشت دیگر آثار تاریخی و دار و ندار کشور مو اجه نه شوند. بیاد دارید که صدای کلنک ها از دیرزمانی باینطرف به گوش تان آمده باشد؟ این پرنده گان مهاجر پر قدرت که بیش از 20 هزار کیلومتر فاصله را در یک پرواز، بدون آب و دانه از سایبریا الی آب استاده غزنی طی میکردند و بعد به پارک بهارت پور کشور هندوستان سفر میکردند. اما، از آنها دره کی نیست، شور و نوای شان بگوش نمی رسد و صف کشی های موزون شان در فضای میهن به چشم دیده نمی شود. روزی فرا خواهد رسید که سایر پرنده گان نیز به این سر نوشت دچار خواهند شد. امید که چنین نه شود.

آیا میدانید که قطر برای حفظ و نگهداشت پرنده گان 500 ملیون دالر هزینه را تخصیص داده مگر این عرب ها، با چپن های کشال و شکم های ماهی پشت شان مانند فراشوت به کشور مان آمده و پرنده گان را شکار و بعدأ به کشور شان قاچاق و در تفریح گاه ها و جا های عیاشی، هوتل ها، کنار دریا ها مردم را دعوت و خوش گزرانی می نمایند؟

عجیب است! که با 160نفر عرب با همراهانشان در غرب کشور آمده پرنده گان را خلاف موازین جهانی شکار و با خود می برند. اما، یگان اداره مسوول هیچ خبر ندارد.

چکنیم؟ لعنت به کار شیطان، درخت گفته که: " تا دسته از خودم نباشد، کسی مراه زده نمی تواند".

نو اندیش در گرداب کهنه اندیشی

2013-12-30T16:16:43Z

امروز در شهر کابل با ریزش برف، زمستان رسمآ آغاز یافت، در گرد همایی های پراگنده که در سرک های کلان و چهار راهی ها صورت گرفت، اکثرآ دریوران و موتر داران اشتراک نموده اند و مقامات دولتی خصوصاٌ شهر دار عزیز و مبتکر کشور زورستان کدام اطلاع قبلی نداشت تا دراین گرد همایی با یک مراسم خاص اشتراک میکرد. قسمیکه دیده می شود وضیعت فکری اشتراک کننده گان اعم از محصلین، مامورین دولتی، مریض ومریض داران، کراچی داران و ترکاری فروشان سیارچندان خوب نبود.

بعضی ها میگفتند که بسیار خوب شد که برف بارید، هوای آالوده شهر کابل برای چند روز پاک میشود، مکروب ها و وایروس ها برای یک مدتی درزیر برف پنهان می شوند و ذرات آلاینده معلق هوا نیز از موقع استفاده نموده چند روزی برای استراحت پایین می آیند و تا بر گشت دوباره اش با یک خروار ذرات دود وگرد خاکستر هوای تازه میداشته باشیم که این هم یک غنیمت بزرگ است.

دست فروشان وکراچی داران سیاح دوره گرد نیز می گفتند که امروز ترافیک، مامورین ناحیه شهرداری به سراغ ما نمی آیند که مارا ازین سو بان سو برای دریافت جیب خرچی شان آزار و اذیت کند. مگریک عده دیگر شان از سردی هوا، گل ولای بعدی و کم شدن مشتریان شکایت داشتند تا چطور چند قرص نانی برای فرزندانشان پیدا کنند. عده دیگر کراچی داران، میوه فرش وترکاری فروشان شکوه شکایت بیشتری داشتند که بییشتر متوجه وزیر صاحب زراعت بود و به شهردار صاحب مبتکر هم ارتباط داشت و این شکایت ها ناشی از عدم یک سرد خانه در کشوراست. بصورت عموم میوهای سرد مزاج مانند کینو، کیله وبصورت عموم ترکاری باب را یخ میزند که کس نمی خرد و ازبین میروند.
دهاقین وزمین داران گلپی دار و ملی دار، میگفتند که خیر است، کابل بی زر باشده وبی برف نی، سال آینده برای زراعت خوب است و او( آب) میداشته باشیم و حاحصلات زراعتی مان خوب میشود. در همین وقت، یک پودری که تنش از خنک میلرزید، صدا کرد" کدام زراعت؟ کُل کابل میوه و کچالوی پاکستانی و چینایی گرفته، مامورین زراعت وکلان هایشان را خو برده. زمین ها را همه تریاک کشتند و مارا اینطور بد بخت کدند، خدا کند که هیچ برف نباره تا همه بته های تریاک خشک شود، برو دگهههه، بس کو ای گپ ها ره نزن".

خلاصه، بعد از اینکه شهردارصاحب با خیل و ختکش از خواب بیدار شد و برف را دید، فورا امر کرد تا موتر های کثافت کش را گل وخاک پُرکرده در روی برف های سرک پاش دهند. اما نسب راه بندان، تکر، تصادم، گُلشدن، لخچیدن و تیله کردن موترها، پروسه خاک پاشی هم چندان نتیبه نداد وبه تعویق انداخته شد، تازمانیکه موترهای خاک پاش به آخر خیابان برسند، برف ها شروع به ذوب کردن نمودند که این هم یک غنیمت برای شهرداری بود و از مصارف بیجا جلوگیری گردید.

ما هم در روی سرک در بین موتر بندمانده بودیم و تقریباٍ از خیر خانه الی پوهنتون کابل دونیم ساعت و دونیم دقیقه را در بر گرفت. زمانیکه به دانشگاه رسیدم محصلان هم تعدا شان بسیار کم بود، مگر مه غیر حاضر شده بودم.
استادان، سخنوران، محصلان و یگان مامور هم درین راستا تبصره میکردند و میگفتند" ولله، ای شاروال/شهردار گرچه خوش خُولق اس اما، چندان آدمی نیست. به وزیرا و وکیلا یگان نمره خانه یا زمین برای حمام، دوکان وسرای میته، وانه لوح تقدیر و تحصین نامه را گرفته و از هیچ چیزی خبر نیست". اما یک استاد که بیشتر منجمنت می فهمید گفت" اگر مه شاوراول می بودم، پیش از پیش یک چهار دانه ما شین برف پاک می خریدم، ده چهار گوشه شهر می ماندم وبه رئیس تنظیف امر میکردم که یک کمی از جیب خرچ پسرش که ده هند درس می خواند کم کند ، چند دانه بیل، زنبیل کراچی ولاشپیر.... هارا پیش از پیش تیار کند و حالا این مشکل جاده بندی را نمی داشتیم.

دیدم که در اخیر پیاده های دفترگفتند" وی، شما چقدر پشت گپ می گردی، چیزیکه که ده دیگ است، وانه ده کاسه اس، خو- همی شاروال اس و همی شهر کنواله، بگو از بد بدترش توبه، هنوز 2014 نامده، باش ! که او کته ما چه می کُنه؟"